Генри Дальзил: Виктория кресінің австралиялық иесінің өмірі мен ерлігі
Henry Dalziel
Генри Дальзил, австралиялық Victoria Cross иегері (1893-1965). Бірінші дүниежүзілік соғысындағы батылдығы үшін марапатталған. Өмірі мен қаһармандығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Кресінің австралиялық иегері (1893–1965)
Виктория Кресінің австралиялық иегері
Australian recipient of the Victoria Cross (1893–1965)
the Australian recipient of the Victoria Cross
Генри Далзиел, ВК (18 ақпан 1893 – 24 шілде 1965) – Виктория Кресінің (ВК) австралиялық иегері, британ және Достастық әскерлеріне берілетін жаудың қарсы тұру кезіндегі батылдық үшін ең жоғары награда. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Австралия императорлық күштерінде қызмет еткенде ВК орденімен марапатталды. Далзиелдің ВК ордені 1000-ші рет берілген награда болды. Соғыстан кейін Далзиел Австралияға оралып, фермерлікпен айналысуға тырысты. Соғыста алған жарақаттарынан қиналған ол шаруашылықты тастап, фабрикада жұмыс істеді. 1930 жылдары ол бірнеше рет жұмысын ауыстырды және көшпенді өмір салған, тіпті бір кезде алтын іздеумен айналысты. 1930 жылдардың ортасында ол жартылай штатты әскерге қайта оралды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Австралияда оқушылық қызмет атқарды. Ол 1965 жылы 72 жасында қайтыс болды.
Henry Dalziel, VC (18 February 1893 – 24 July 1965) was an Australian recipient of the Victoria Cross (VC), the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces. He was awarded the VC while serving with the Australian Imperial Force during the First World War. Dalziel's VC was the 1,000th awarded. After the war, Dalziel returned to Australia and tried to make a living by farming. Troubled by the injuries he sustained during the war, he left the land and took up factory work. He moved between jobs several times during the 1930s, and led something of a transient lifestyle, even at one stage turning to gold prospecting. In the mid 1930s he rejoined the army in a part time capacity and during the Second World War served in a training role in Australia. He died in 1965 at the age of 72.
Ерте өмір
Генри Далзиел, Квинсленд штатындағы кеншінің ұлы, 1893 жылдың 18 ақпанында Ирвинбанк қаласында дүниеге келді. Білімін аяқтаған соң теміржолда машинист болып жұмыс істей бастады.
Henry Dalziel, the son of a Queensland miner, was born on 18 February 1893 in Irvinebank. After completing his education he began working as a fireman on the railway.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1915 жылдың басында Далзиел Австралия императорлық күштеріне (АИФ) ерікті түрде қосылды және 15-ші батальонға күшейту ретінде жіберілді. Ол 1915 жылдың желтоқсанында өзінің батальонының қалған бөлігімен бірге Мысырға көшірілгенге дейін Галлиполи шайқасында қызмет етті. 1916 жылдың шілдесінен бастап Францияда Батыс майданда қызмет етті және Сомма, Позиер және Муке фермасындағы шайқастарда күресті. Оның қызметі 1917 жылы жалғасты, оның ішінде Мессин шайқасы, бірақ ол Пашендейл шайқасы кезінде Полигон Вудта жарақат алды. 1918 жылдың маусым айында майданға оралды. Далзиел Хамель шайқасы кезінде Виктория кресімен марапатталған ерлігін көрсетті. Батальонның көлік компаниясына жүргізуші ретінде тағайындалған ол, сол кезде батальондағы адам жетіспеушілігін толықтыру үшін шабуылға ерікті түрде қатысты. 1918 жылдың 4 шілдесінде Хамель Вудта, жаудың бекінісінен қатты қарсылық көрсетілді, және ол мықты сым торымен де қорғалған болатын. Далзиел тек револьвермен қаруланған күйінде жаудың пулеметіне шабуыл жасады. Ол бүкіл экипажды өлтірді немесе тұтқынға алды, ал қолы ауыр жараланғанмен, соңғы мақсатқа жеткенге дейін шайқасын жалғастырды. Ол екі рет ауыр артиллерия мен пулемет атысының астында ашық жерге оқ-дәрі алу үшін өтті және қан жоғалтудан зардап шексе де, басынан жарақат алғанға дейін доңғалақтарын толтырып, пулеметін иеленді. Оның Виктория кресіне берілген мінездеме, Лондон газетінде жарияланды:
Dalziel volunteered for the Australian Imperial Force (AIF) in early 1915 and was posted to the 15th Battalion as a reinforcement. He served throughout the Gallipoli Campaign until he was evacuated, along with the rest of his battalion, to Egypt in December 1915. From July 1916, he served on the Western Front in France and fought in the Battles of the Somme, Pozières and Mouquet Farm. His service continued into 1917, including the Battle of Messines, but he was wounded at Polygon Wood during the Battle of Passchendaele. He returned to the front in June 1918. It was during the Battle of Hamel that Dalziel performed the deed for which he was awarded the Victoria Cross (VC). Assigned to the battalion's transport company as a driver, he volunteered to join the attack to make up for a manpower shortage that the battalion was experiencing at that time. On 4 July 1918 at Hamel Wood, when determined resistance was coming from an enemy strong point which was also protected by strong wire entanglements, Dalziel, armed only with a revolver, attacked an enemy machine gun. He killed or captured the entire crew and, although severely wounded in the hand, carried on until the final objective was captured. He twice went over open ground under heavy artillery and machine gun fire to obtain ammunition and, although suffering from loss of blood, continued to fill magazines and serve his gun until wounded in the head. The citation for his VC, published in the London Gazette, read:
«Льюис пулеметімен шайқаста көрсеткен ең үлкен батырлығы мен қызметтік адалдығы үшін. Оның ротасы мықты бекініске қарсы тұрды, ол көптеген пулеметтермен жабдықталған және біздің артиллериямыздың отынан зардап көрмеген, сонымен қатар мықты сым торымен қорғалған. Пулеметтен атылған оқтар көптеген жарақаттарға әкеп соқты және шабуылды тоқтатты. Оның Льюис пулеметі іске қосылып, бір бағыттағы жаудың пулеметтерін үнсіз қылғаннан кейін, жаудың пулеметі екінші бағыттан атыла бастады. Салтбасар Далзиел оған жүгіріп, бүкіл экипажын өлтірді немесе тұтқынға алды, соның арқасында шабуыл жалғасты. Ол қолына ауыр жарақат алды, бірақ шайқасқа қатысып, соңғы мақсатты басып алуға көмектесті. Ол екі рет жаудың ауыр артиллериясы мен пулемет атысының астында ашық жерге оқ-дәрі алу үшін өтті, және қан жоғалтудан зардап шексе де, доңғалақтарын толтырып, басынан жарақат алғанға дейін пулеметін иеленді. Оның көрнекті батырлығы мен қызметтік адалдығы барлық серіктеріне үлгі болды, ал оның шешімділік және өзімшілдіксіз батылдығы көптеген өмірді сақтап қалды және қауіпті жағдайды сәтті аяқтауға мүмкіндік берді». – «The London Gazette», 17 тамыз 1918 жыл.
For most conspicuous bravery and devotion to duty when in action with a Lewis gun section. His company met with determined resistance from a strong point which was strongly garrisoned, manned by numerous machine guns and, undamaged by our artillery fire, was also protected by strong wire entanglements. A heavy concentration of machine gun fire caused many casualties, and held up our advance. His Lewis gun having come into action and silenced enemy guns in one direction, an enemy gun opened fire from another direction. Private Dalziel dashed at it and with his revolver, killed or captured the entire crew and gun, and allowed our advance to continue. He was severely wounded in the hand, but carried on and took part in the capture of the final objective. He twice went over open ground under heavy enemy artillery and machine gun fire to secure ammunition, and though suffering from considerable loss of blood, he filled magazines and served his gun until severely wounded through the head. His magnificent bravery and devotion to duty was an inspiring example to all his comrades and his dash and unselfish courage at a critical time undoubtedly saved many lives and turned what would have been a serious check into a splendid success.|The London Gazette, 17 August 1918
Далзиелдің Виктория кресі – осы медальдардың 1000-ы болды. Оның жаралары соншалықты ауыр болғандықтан, миы жарылып, Англияға емделуге жіберілді. Ол 1919 жылдың қаңтарында ғана Австралияға оралды.
Dalziel's VC was the 1,000th such medal to be awarded. His wounds were so severe that his brain was exposed and he was evacuated to England for medical treatment. It was not until January 1919 that he returned to Australia.