Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Formula One жарыс командасы
Formula One racing team
Hesketh Racing – 1973 жылдан 1978 жылға дейін жарысқан Ұлыбританияның Formula One құрастырушысы. Команда Әлем чемпионаттарының 52 Гран-присіне қатысып, бір рет жеңіске жетіп, тағы сегіз мәрте марапаттау тұғырына көтерілді. Команданың Конструкторлар чемпионатындағы ең жоғары нәтижесі – 1975 жылы төртінші орын. Hesketh Джеймс Хантқа Formula One-да дебют жасауға мүмкіндік берді және команданың көптеген табысына осы арқылы қол жеткізді. Алан Джонс та жекеменшік Hesketh командасында Formula One мансабын бастады.
Hesketh Racing was a Formula One constructor from the United Kingdom, which competed from 1973 to 1978. The team competed in 52 World Championship Grands Prix, winning one and achieving eight further podium finishes. Its best placing in the World Constructors' Championship was fourth in 1975. Hesketh gave James Hunt his Formula One debut, and he brought the team most of its success. Alan Jones also began his Formula One career in a privately entered Hesketh.
Құрылу
Лорд Хескет, жүргізуші ретінде Энтони "Бабблз" Хорслимен серіктесіп, 1972 жылы Еуропа бойынша әртүрлі Формула 3 жарыстарына қатысып, барынша көңіл көтеруді мақсат етті. Хорслидің тәжірибесінің жетіспеуіне байланысты нәтижелер аз болды. Хескет өзінің жарыс командасын отбасылық Истон Нестон есіміндегі шаруашылықтағы жылқы қораларынан басқарды. Кейіннен Хескет Джеймс Хантты жұмысқа алды, ол өте жылдам, бірақ көбінесе апатқа ұшырайтын және сол кезде жұмыссыз болған. Хескет Хантты F3 үшін өз жүргізушілерінің бірі ретінде таңдады. Хескеф командасы плейбой стилімен танымал болды, жарыстарға Rolls Royce көліктерімен келіп, нәтижесіне қарамастан шампан ішіп, команданың барлық мүшелерін бес жұлдызды қонақүйлерге орналастырды. Команда Ханттың жүргізуші костюміне арнайы тігілген маташа жасады, онда: "Секс – Чемпиондардың таңғы асы" деп жазылған. Маусымның ортасына қарай Хант пен Хорсли команданың екі Формула 3 көлігін де жарамсыз қалдырды. Хорсли пилоттық орынды тастап, команда басқарушысы болуды шешті. Хескет 1972 жылдың қалған бөлігіне Формула 2 March көлігін жалға алды, ал 1973 жылға Хантқа Surtees Формула 2 көлігін сатып алды. Содан кейін Хант Pau Grand Prix кезінде көлікті жарамсыз қалдырды. Хескет жоғары деңгейдегі жарысқа қатысу құны F2-ден көп айырмашылық жасамаса, команданы Формула 1-ге көшіруді шешті.
Lord Hesketh, in partnership with Anthony 'Bubbles' Horsley as driver, entered various Formula Three events around Europe in 1972, aiming simply to have as much fun as possible. Due partly to Horsley's lack of experience, there were few results. Hesketh ran his race team out of the stables at his Easton Neston family estate. Hesketh subsequently employed James Hunt, who had a reputation for being very fast but also for crashing frequently, and who was unemployed at the time. Hesketh took on Hunt as one of his drivers for F3. The Hesketh team had a growing reputation for their playboy style, arriving at races in Rolls Royce cars, drinking champagne regardless of their results, and checking the entire team into five star hotels. The team had a patch specially made for Hunt's driving suit which read: "Sex – The Breakfast of Champions". By the middle of the season, Hunt and Horsley had written off both of the team's Formula Three cars. Horsley decided to leave the cockpit, switching to the team's management. Hesketh rented a Formula Two March car for the rest of 1972, and bought Hunt a Surtees Formula Two car for 1973. Hunt then wrote the car off at the Pau Grand Prix. Hesketh worked out that the cost involved in competing in the top flight was hardly more expensive than F2, and decided to move the team up to Formula One.
Джеймс Хант дәуірі
Хескет Брэндс-Хатчта өткен Чемпиондар жарысына Surtees TS9 көлігін жалға алды, нәтижесінде Хант үшінші орынды жеңіп алды. Бұл сәттілік 731-ші үлгінің сатып алынуына әкелді, сондай-ақ Хескет кіші инженер Харви Постлтвейтті шассиді өзгерту үшін шақырды, ол Хескеттің Истон Нестон иелігінен жұмыс істеді. Көлік алғаш рет 1973 жылғы Монако Гран-присінде пайда болды, онда Хант қозғалтқыш бұзылғанға дейін алтыншы орында болды. Команданың келесі жарысында, Франция Гран-присінде ол бір ұпай жинады, Ұлыбритания Гран-присінде төртінші орынға, ал Голландия Гран-присінде үшінші орынға көтерілді. Содан кейін ол маусымды аяқтаған АҚШ Гран-присінде екінші орынды иеленді. 1974 жылы Постлтвейт команда үшін толығымен жаңа Hesketh 308 көлігін жасады, ол Хант жеңіске жеткен Сильверстоун халықаралық трофиіне дайын болды және Оңтүстік Африка Гран-присінде чемпионаттағы дебютін жасады. Көлік күшті болды, Швеция Гран-присінде, Австрия Гран-присінде және АҚШ Гран-присінде үшінші орындарды жеңіп алды. 1975 жылы 308 үлгілері Гарри Стиллер Racing командасына сатылды, ол Алан Джонсқа оның Гран-при дебютін сыйлады. Polar Caravans компаниясы да Hesketh шассиін сатып алды, ал команда 308 көлігін Хант үшін жаңартып жасады. Сонымен қатар, Хорсли тиімді және тәжірибелі команда менеджеріне айналды, оның басшылығымен команда алға жылды. Хант 1975 жылғы жаңбырлы Голландия Гран-присінде Ники Лауданың үстемдік танытқан Ferrari көлігінен оқпандап жеңіске жетті, сондай-ақ Ұлыбритания Гран-присінде және Австрия Гран-присінде көшбасшы болды, жалпы есепте төртінші орынға жетіп, бірнеше маңызды орындарды иеленді.
Hesketh rented a Surtees TS9 for the non championship Race of Champions at Brands Hatch, with Hunt finishing third. This success led to the purchase of a March 731, with Hesketh also signing junior March Engineering designer Harvey Postlethwaite to modify the chassis, working from Hesketh's Easton Neston estate. The car made its first appearance at the 1973 Monaco Grand Prix, where Hunt ran sixth before the engine failed. He scored a point at the team's next entry, the French Grand Prix, improved to fourth for the British Grand Prix, and then third for the Dutch Grand Prix. He then took second place in the season closing United States Grand Prix. In 1974, Postlethwaite designed an all new car for the team, the Hesketh 308, which was ready for the Silverstone International Trophy, which Hunt won, making its championship debut at the South African Grand Prix. The car was strong, taking third place at the Swedish Grand Prix, the Austrian Grand Prix and the United States Grand Prix. For 1975, examples of the 308 were sold to Harry Stiller Racing, who gave Alan Jones his grand prix debut. Polar Caravans also purchased a Hesketh chassis, while the works team modified the 308 for Hunt. At the same time, Horsley was developing into an efficient and competent team manager and under his guidance, the team moved forward. Hunt won the wet dry 1975 Dutch Grand Prix, holding off Niki Lauda's dominant Ferrari, and also led at the British Grand Prix and the Austrian Grand Prix, taking several placings on his way to fourth overall.
Одан кейінгі кезең
1975 жылдың соңында Хескет келесі британдық әлем чемпионын дайындауға енді қаржысы жетпейтінін, демеушіліксіз жарысқа қатысқанын және командамен ғана байланысын тоқтататынын мәлімдеді. Хантқа «Макларен» командасының бас жүргізушісі лауазымы ұсынылды, ол Эмерсон Фиттипальдиді алмастырды. Постлтуэйт өзінің жаңартылған 308C дизайнын «Вольф–Уильямс Ресингке» әкелді. Хорсли 308-ді 308D-ге жаңартып, «Hesketh Racing» ретінде жұмысын жалғастырды. Харальд Эртл машинаны жүргізуге келісім жасады, команданың имиджі «Penthouse Magazine» және «Rizla» демеушіліктерін тартты. Гай Эдвардс Бельгия Гран-приінен бастап екінші машинамен қосылды, ал Алекс Рибейро жыл соңында командаға қаражат әкелді. Эртлдің Ұлыбритания Гран-приінде алған жетінші орны – команданың жылдағы ең жақсы нәтижесі болды. Болашақта «Уильямс» командасының инженері болатын Патрик Хед 308D-дегі машинаның артқы бөлігіндегі маңызды аэродинамикалық мәселелерге назар салды, бұл оның өнімділігіне кедерілді. Фрэнк Дерни 1977 жылғы F1 маусымы үшін жаңа 308E шассиін жасады, Руперт Киган Эртлмен бірге жарысты. Маусымның соңында үшінші машина Гектор Ребаке үшін қосылды, Хорсли командаға қаражат әкелуге тырысты. Эртл команданы тастап кетті, оның орнына Ян Эшли келді, бірақ Киганның машинасы ғана әдетте стартқа ілігіп, Австрия Гран-приінде алған жетінші орны – команданың жылдағы ең жақсы көрсеткіші болды. 1978 жылғы F1 маусымында команда «Olympus Cameras» қолдауымен бір машинаға дейін азайтты. Машинаға ешқандай жаңа жаңартулар енгізілмеді, ал Дивина Галика алғашқы екі жарысқа ілікпеді. Эдди Чивер Оңтүстік Африка Гран-приіне қатысып, май құбырының зақымдануына байланысты жарыстан шықты. Дерек Дейли машинаны сынап көрді, және Сильверстоундағы ылғалды Халықаралық кубокта дебюттік жарысында Джеймс Ханттың «Макларенімен» жетекшілік үшін күресті, бірақ тас оның шлемінің шынысын сындырып, жарысын аяқтауға мүмкіндік бермеді. Алайда, әлем чемпионатының келесі үш жарысына қатыса алмады, содан кейін команда таратылды.
In late 1975, Hesketh announced that he could no longer afford to try to produce the next British world champion, having raced without sponsorship, and ended his involvement with the team. Hunt was offered the lead drive at McLaren, replacing Emerson Fittipaldi. Postlethwaite took his upgraded 308C design to Wolf–Williams Racing. Horsley upgraded the 308 to the 308D and continued as Hesketh Racing. Harald Ertl signed to drive the car, with the team's image landing Penthouse Magazine and Rizla as sponsors. Guy Edwards joined in a second car from the Belgian Grand Prix onwards with Alex Ribeiro bringing in some funds later in the year. Ertl's seventh place at the British Grand Prix was the team's best result of the year. Future Williams engineer Patrick Head noted that the 308D had significant aerodynamic issues at the rear of the car which hindered performance. Frank Dernie designed the new 308E chassis for the F1 season of 1977 season, with Rupert Keegan driving alongside Ertl. Later in the season a third car was entered for Héctor Rebaque, with Horsley simply trying to bring in money to the team. Ertl left and was replaced by Ian Ashley, but by now Keegan's was the only entry that usually made it to the grid, and his seventh place at the Austrian Grand Prix was the team's best finish of the year. In F1 season of 1978 the team slimmed down to a single car, with backing from Olympus Cameras. The car itself was barely upgraded, and Divina Galica failed to qualify for the first two races. Eddie Cheever then managed to get into the South African Grand Prix, retiring with a fractured oil line. Derek Daly was the next to try the car, and at the wet International Trophy at Silverstone, in his debut, diced for the lead with James Hunt's McLaren before a stone cracked his visor and ended his race. However, in world championship events he failed to qualify for the next three races, after which the team folded.
Спорттық көліктер
Ibec Hesketh 308LM, кейіннен "Ibec P6" және "Ibec 308LM Cobra" деп аталған, 1978 жылы салынған спорттық жарыс машинасы. Ол Postlethwaite компаниясымен Hesketh 308 Formula One машинасының көптеген бөліктері негізінде жобаланған. Көліктің қаржыландыруын лондондық сақтандыру брокері Иан Брейси жүзеге асырып, жобаны бақылау үшін Иан Брейси Инженерлік Компаниясын құрды. 1970-ші жылдардың соңында көптеген жеке спорттық командалардан өзгеше, Брейси Ле-Манның 24 сағаттық төзімділік жарысында жеңіске жетуге үміттенеді. Жарысқа толыққанды бәсекеге қабілетті шасси сатып алудың орнына, Брейси бұрынғы Hesketh бас дизайнері Postlethwaite-ке 3.0 литрлік Cosworth DFV қозғалтқышына негізделген жаңа шасси жобалауды тапсырды. Postlethwaite Hesketh байланыстарын пайдаланып, F1 командасынан алдыңғы және артқы серпімдердің бөліктерін сатып алды, ал машинаның құрастырылуы Hesketh шеберханаларында басталды. Алайда, Hesketh жарыс командасының жағдайы нашарлағанда, Ibec шассисінің басымдығы төмендеді және Брейси өндірісті Lyncar компаниясына, Слауға көшірді. Мұнда, қысқа мерзімде, Lyncar командасы машинаны бес аптадан сәл астам уақытта аяқтап шықты. Ibec шассиінің негізі алюминийден жасалған монококк болды, оған DFV қозғалтқышы мен Hewland FG400 қоробкасы құрылымдық элементтер ретінде бекітілді. Алдыңғы серпімдері екі тіректі, артқы серпімдері екі көлденең тіректі, параллель төменгі және бір жоғарғы тіректі болды. Машина жел тоннелінде сынақтан өткен фибростеклодан жасалған корпуспен жабдықталды, бұл бұрыштарда төмен күш пен жоғары жылдамдықта тұрақтылықты қамтамасыз етуде өте тиімді болды. 308LM-ді жобалау және құрастырудың жалпы құны 100 000 фунт стерлингтен аспады, 2005 жылғы бағамен шамамен 0,5 миллион фунт стерлинг. Бұл көптеген жеке командалардан жоғарырақ болғанымен, сол кездегі көптеген зауыттық жарыс бағдарламаларынан әлдеқайда төмен еді. Автомобильдің алғашқы жарысқа қатысуы 1978 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысында болды, оны Иан Гроб пен Гай Эдвардс жүргізді, ал Брейси резервтік жүргізуші болды. Эдвардстың командада болуының қосымша пайдасы болды, өйткені оның демеушілік келіссөздеріндегі шеберлігі шағын Ibec командасына Ford 308LM болғанына қарамастан, алып Chrysler корпорациясының қолдауын әкелді. Эдвардс Ibec-ті 13-орынға іліккен, орташа жылдамдығы 133 миль/сағатты құрады. Алайда, жарыс барысында машина механикалық ақауларға ұшырап, бірнеше сағаттан кейін 42-орынға түсті. Бұл ертедегі қиындықтан кейін жақсы қалпына келгеніне қарамастан, 19-шы сағатта DFV қозғалтқышы толығымен істен шығып, Ibec жарыстан шықты. Ibec P6 1980 жылы Ле-Манда біліктілікке өте алмады және 1981 жылы жарысты аяқтауға үлгермеді (Тифф Ниделл мен Тони Тример жүргізді). Машина 1980-ші жылдардың ортасында Ұлыбританияның Thundersports чемпионатында пайдалану үшін қайта жаңартылды.
The Ibec Hesketh 308LM, also later referred to as the "Ibec P6" and the "Ibec 308LM Cobra", is a one off sports prototype racing car that was built in 1978, and was designed by Postlethwaite around many components of the Hesketh 308 Formula One car. The car was funded by Lloyd's of London insurance broker Ian Bracey, who formed the Ian Bracey Engineering Company to oversee the project. Unlike many privateer sports car entrants in the late 1970s, Bracey harboured serious hopes of winning the 24 Hours of Le Mans endurance race. Rather than buy an only partially competitive off the peg chassis on which to build, Bracey commissioned former Hesketh chief designer Postlethwaite to design a brand new chassis around a detuned 3.0 litre Cosworth DFV engine. Postlethwaite used his Hesketh connections to buy both front and rear suspension components from the F1 team, and the building of the car was commenced in the Hesketh workshops. However, as the Hesketh racing team's fortunes dipped, the Ibec chassis dropped down the priority list and eventually Bracey moved production to Lyncar in Slough. Here, facing a tight deadline, the Lyncar team managed to complete the car in just over five weeks. The Ibec design had a main chassis formed by a riveted and bonded aluminium monocoque, behind which the DFV engine and Hewland FG400 gearbox were bolted as stressed chassis members. Suspension was by double wishbones at the front, with twin trailing arms, parallel lower links and single top links at the rear. The car was clothed in fibreglass bodywork which had been properly wind tunnel tested, and which proved highly effective at generating both downforce in corners and stability at high speed. The total cost of designing and building the 308LM was less than £100,000, approximately £0.5 million at 2005 prices, more than most privateer teams, but far lower than many contemporary factory race programs. The car's first competitive outing was, as planned, at the 1978 24 Hours of Le Mans race, driven by Ian Grob and Guy Edwards, with Bracey himself acting as reserve driver. Edwards's presence in the team had an additional benefit as his skills at sponsorship negotiation landed the small Ibec team with backing from the giant Chrysler corporation, despite the 308LM being Ford powered. Edwards qualified the Ibec in 13th position, at an average speed of 133 mph. However, in the race itself the car suffered from mechanical troubles which dropped it to 42nd position after just a few hours. Despite recovering well from this early setback, in the 19th hour the DFV engine failed completely and the Ibec's race was over. The Ibec P6 failed to qualify at LeMans in 1980 and failed to finish in 1981 (driven by Tiff Needell and Tony Trimmer). The car was converted for use in the UK Thundersports championship during the mid 1980s.