Итальян ақыны – жазу өнерінің қалыптасуы

Кіріспе

Италияда дамыған жартылай курсивті, сәл көлбеу қолжазба және каллиграфия стилі. Бұл каллиграфиялық және қолжазба стилі итальяндық жазу, сонымен қатар канцлерлік курсив және итальяндық қол деп те аталады. Ол Ренессанс кезеңінде Италияда дамыған, жартылай курсивті, сәл көлбеу қолжазба және каллиграфия стилі. Қазіргі батыс каллиграфиясында ең көп қолданылатын стильдердің бірі.

Тарих

Италикалық шрифт негізінен гуманистік кішкентай әріптерге негізделген, ал ол өзі каролингтік кішкентай әріптерден алынған. Үлкен әріптер гуманистік бас әріптермен бірдей, римдік төртбұрышты бас әріптер үлгісінде жасалған. Итальян ғалымы Никколо де’ Никколи гуманистік кішкентай әріптердің кішкентай формаларына қанағаттанбады, оларды жазу үшін тым баяу деп тапты. Оған жауап ретінде ол жылдам жазудың ерекшеліктері мен техникаларын қамтитын Итальяндық шрифтті жасады: көлбеу пішіндер, әрбір әріпке азырақ штрихтар және әріптердің біріктірілуі. Мүмкін, бір әріптің ең маңызды өзгерісі – екі қабатты пішінен ⟨ø⟩ бір қабатты пішінге оңайлатылған «а» әрпінің формасы болды, бұл қазіргі көптеген қолжазба стильдерінде кең таралған. Баспа машиналарынмен қолданылатын жылжымалы қаріптердің ықпалымен қолмен жазылған Итальяндық шрифт біріктірілмеген, көбірек әсем әріптерге айналды. 1550 жылдарға қарай Итальяндық шрифт соншалық қиын болды ki, жазушылар оны қолдануын тоқтатты. Бұл стильге XVIII ғасырда Copperplate жазу стильдерінің дамуы әсер етті. Бүгінгі күні қолданылатын Итальяндық шрифт стиліне көбінесе ХХ ғасырдың басында жасалған өзгерістер әсер етеді. Соңғы онжылдықтарда ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде дәстүрлі қолжазба стильдеріне қарағанда оңай үйренуге болатын альтернатива ретінде Итальяндық шрифт насихатталды. Ұлыбританияда осы қайта жандануға XIX ғасыр суретшісі Уильям Моррис ықпал етті. 1905 жылы Моника Бриджестің «Мұғалімдерге арналған жаңа қолжазба» кітабы жарық көрді. Ол шебер каллиграф болды және бұл кітап британдық мектептерде Итальяндық қолжазбаны сәнге айналдырды. Эдвард Джонстонның «Жазу, жарықтандыру және әріптер» кітабы 1906 жылы, Альфред Фэрбанктің «Қолжазба нұсқаулығы» кітабы 1932 жылы және «Дриада жазу карточкалары» 1935 жылы жарық көрді. Дриада карточкалары мектеп оқушыларын Итальяндық шрифтпен жазуға үйрету үшін пайдаланылды. Итальяндық шрифт латын шрифттерінің ең жақсы үлгілерінің бірі саналады және бүкіл Еуропа бойынша пайда болған каллиграфиялық стильдерге үлкен әсер етті. Ол баспа технологиясының таралуы қолжазба кітаптардың қолданыстан шығуына себеп болған кезде пайда болды, нәтижесінде каллиграфиялық назар кітаптардан жеке қағаздар мен құжаттарды жасауға ауысты, олар үшін қолжазбаның орны ауыспайтын құрал болып қала берді. Осы қажеттіліктер үшін гуманистік шрифт бастапқыда рұқсат еткеннен гөрі жылдам, бірақ дәл сондай сәнді жазу қажет болды, сондықтан Итальяндық шрифт пайда болды, оның стилі жұқа және сәл еңкейтілген, бұл оны жылдам орындауға бейімдеді. Осы кезеңде каллиграфия бойынша алғашқы трактаттар пайда болды: олардың ішінде Людовико Висентино дельи Арригидің «La Operina» (c.1475 c.1527) ерекшеленеді. 1976 жылы Getty Dubay Italic деп аталатын заманауи нұсқасы енгізілді.

Italic script is based largely on Humanist minuscule, which itself draws on Carolingian minuscule. The capital letters are the same as the Humanist capitals, modeled on Roman square capitals. The Italian scholar Niccolò de' Niccoli was dissatisfied with the lowercase forms of Humanist minuscule, finding it too slow to write. In response, he created the Italic script, which incorporates features and techniques characteristic of a quickly written hand: oblique forms, fewer strokes per character, and the joining of letters. Perhaps the most significant change to any single character was to the form of the a, which he simplified from the two story form to the one story form ⟨ø⟩ now common to most handwriting styles. Under the influence of Italic movable type used with printing presses, the style of handwritten Italic script moved toward disjoined, more mannered characters. By the 1550s the Italic script had become so laborious that it fell out of use with scribes. The style became increasingly influenced by the development of Copperplate writing styles in the eighteenth century. The style of Italic script used today is often heavily influenced by developments made as late as the early 20th century. In the past few decades, the italic script has been promoted in English speaking countries as an easier to learn alternative to traditional styles of cursive handwriting. In the UK this revival was due in part to the 19th century artist William Morris. In 1905 Monica Bridges’ book, A New Handwriting for Teachers was published. She was a skilled calligrapher and this book is credited with making italic handwriting fashionable in British schools. Edward Johnston's book Writing & Illumination & Lettering was published in 1906, Alfred Fairbank's book A Handwriting Manual in 1932 and the Dryad Writing Cards in 1935. These Dryad cards were used for teaching young school children to write an italic hand. Italics script is considered one of the best examples of Latin cursive writing, and had a great influence on the calligraphic styles that followed throughout Europe. It was developed at a time when the spread of printing technology had already decreed the fall into disuse of manuscript books, consequently shifting the calligraphic attention from the books to the production of single papers and documents, for which handwriting remained an irreplaceable tool. For these needs, it was necessary to write faster than how humanistic script originally allowed, yet just as elegantly, hence the birth of the Italic script with a thinner and slightly inclined style that made it adaptable to more rapid execution. This period also gave birth to the first treatises on calligraphy: among them stands out "La Operina" by Ludovico Vicentino degli Arrighi (c.1475 c.1527). A modern version called Getty Dubay Italic was introduced in 1976.