Кіріспе

Маратха империясының 10-шы Пешуасы, индуизмді қорғаушы

Нараянрао (1755 жылдың 10 тамызы – 1773 жылдың 30 тамызы) 1772 жылдың қарашасынан 1773 жылдың тамызындағы қазасына дейін Маратха конфедерациясының 10-шы Пешуасы болды. Ол Гангбай Сатеге үйленді, кейіннен Савай Мадхаврао дүниеге келді.

Ерте өмір

Нараянрао Бхат 1755 жылдың 10 тамызында дүниеге келген. Балажи Бажи Раоның (сондай-ақ Нана Сахаб деп аталған) және оның әйелі Гопикабайдың үшінші және кіші ұлы. Ол оқу, жазу және арифметика бойынша қалыпты білім алған, сонымен қатар санскрит мәтіндерін түсінуге жете білген. 1763 жылдың 18 сәуірінде, сегіз жасқа толғанға дейін Гангабай Сатеге үйленді. Гангабай Келаши ауылында туған және Сате әулетінен шыққан. Оның әкесінің аты белгісіз, бірақ Кешав Винаяк Сате отбасының басшысы болған. Сателер дашагранти брахмандары болған және Келашидегі Махалакшми храмдарының жұмыскерлері ретінде қызмет еткен. Гангабайдың үйінің қираған қалдықтары бүгінгі күнге дейін Келши ауылында, шағын Датта Мандирдің жанында сақталған. Ол Садашивраодың жесірі Парватибайға өте жақын болған, ол күйеуінің қайтысынан кейін қайғысын жеңілдету үшін оны өзіне қамқорлыққа алған. Оның үлкен ағасы Вишвасрао, Пешва лауазымының мұрагері, 1761 жылы Панипат шайқасында Садашивраопен бірге қаза тапты. Бірнеше айдан кейін әкесі қайтыс болды, ал оның ағасы Мадхаврао Пешва болып тағайындалды. Ол ағасы Мадхавраомен бірге Карнатикке екі рет, 1765 және 1769 жылдары жорықтарға қатысты. 1770 жылдың сәуір айының соңында Ниджагал бекінісіне шабуыл жасағанда білегінен жарақат алды. Ағасының билік құрған соңғы бір-екі жылында оны Маратха министрі Сахарам Бапуға әкімшілік жұмыстарды үйрену үшін тапсырды. Оның мінез-құлқы мен қызметтік міндеттерін орындауы ағасы Мадхавраоға ұнамады, ол оның болашағына қатысты үлкен алаңдаушылық білдірді.

Көтерілу

Өлер алдында Мадхаврао сот отырысын өткізді, онда мұрагерлік мәселесі ұзақ талқыланды. Осы отырыстың соңында, отбасылық қасиетті құдайының куәлігінде, ол кіші інісі Нараянрауды келесі Пешва етіп тағайындады. Нараянрауға басқару ісін Сахарам Бапу мен Нана Паднавистің кеңесімен жүргізуді өсиет етті. Мадхаврау мен Нараянраудың аралас ағасы Рагхунатхрао, өлімі жақындаған Пешваның алдында Нараянраудың тағайындалуына ашық қарсылық танытуға батылы жетпеді, сондықтан ол бұл шешімге келіскендей болды. Пешва сондай-ақ, Рагхунатхраоның зиян келтіруіне жол бермес үшін, оны қамауда ұстауды жазбаша түрде бұйырды. Рагхунатхрао Пешваның қайтысынан аз бұрын қашуға тырысты, бірақ дереу ұсталып, қайтадан қамауға алынды. Мадхаврао 1772 жылдың 18 қарашасында қайтыс болды. Оның жаназасы Теурде өткізілді, ал сот 2 желтоқсанда Пунеге оралды. Нараянрао II Раджарамнан киім алу үшін Сатараға аттануға дайындалды. Кетуге асыққанда, оның аралас ағасы Рагхунатхрао, егер өзіне және оның отбасына жыл сайын 25 лакх мүлік берілмесе, Сатараға бірге баруды талап етті. Бірақ Рагхунатхрао талаптарынан бас тартуға көндірілді. Осылайша Нараянрао Сатараға барып, 13 желтоқсанда II Раджарамнан киім алды. Сонымен қатар, Сахарам Бапу Карбари ("Бас әкімші") қызметін атқарды, ал басқа лауазымды тұлғалар өздерінің қызметтерінде бекітілді.

Гардиз

Пешвалар Гарди сарбаздарын сарай мен Пуна қаласының қауіпсіздігіне тартты. Гардилердің саны 5000-нан аспады және олардың көп бөлігі Солтүстік үндістерден, патандықтардан, эфиопиялықтардан, арабтардан, раджпуттардан және пурбиялардан тұрды. Олардың айлық жалақысы шамамен 8 рупийден 15 рупийге дейін болды. Француз әскери басшысы және әкімшісі маркиз де Бусси Кастельнаудың сөзіне қарағанда, Гардилер өз қызметін тек коммерциялық тұрғыдан қарастырды және жұмыс берушілеріне ешқандай жеке сезімталдық танытпады. Жаңа Нараянрао өзінің ағасынан бос қазынаны мұра етіп алды. Мадхаврао империяның қарыздарын төлеуге барлық жинаған байлығын жұмсап, соңғы жылдары ауруына байланысты қаржы жинауға үлкермеді. Бұған қоса, Ибрагим хан Гарди мен маркиз де Бусси кеткен соң, Гардилердің тәртібін сақтауға арналған басшысы болмады. Төленбеген және ұйымдастырылмаған Гардилер Маратхалар үшін қиындыққа айналды, бірақ Пешва да, оның кеңесшілері де бұл маңызды мәселеге көп көңіл бөлмеді.

Пабхус

Прабхулар Маратха империясының ықпалды қауымы болды. Олар өздерін кшатрия ("жауынгер") кастасына жататындықтарын мәлімдеді, бұл оларға Веда әндерін қолдану арқылы діни қызметтер атқаруға құқық берді. 17 ғасырдың соңында олардың касталық мәртебесіне қатысты дау туды, бірақ Маратха империясын құрған Шиваджи және оның жеке хатшысы Баладжи Авджи Читнис, каста бойынша прабху, атақты брахман ғалымы Гага Бхатттың басшылығымен Веда әндерін қолдана отырып, ұлдарының қасиетті жіп тағу рәсімін бір уақытта өткізгеннен кейін бұл мәселе дерлік шешілді. Бұл прабхуларға православ брахмандардың бұзушылығынсыз кшатрия мәртебесін сақтап қалуға мүмкіндік берді. Бірақ содан кейін Нараянрао ортодоксалдыққа қолдау көрсетуді шешті және, әлдеқанда Нана Паднавистің ықпалымен, олардың касталық мәртебесін кшатриядан ("жауынгер") шудраға ("қызметшіге") төмендетті. Прабху қауымының көрнекті басшылары шақырылып, аштықтан бастап, қатты азаптауларға ұшыратылып, касталық мәртебелерінен бас тартуға мәжбүр болды. Олар кшатрия мәртебесінен бас тартып, шудра мәртебесін қабылдау туралы тоғыз нақты тармақтан тұратын келісімге қол қоюға мәжбүр болды. Нараянраоның осы әрекетінен оның ықпалды қауымның қолдауын жоғалтты, бұл қауым кейін Рагхунатраоға қолдау көрсетті.

Сахарам Бапу

Сахарам бапудың радикализмнен гөрі келісімге ұмтылу саясаты Нараянраоның асығыс және тітіркенгіш мінез-құлқымен қайшы келді. Екеуінің арасындағы айырмашылықтар Васай билеушісі тағайындалғанда дереу білінді. Бұл лауазымды бұрын ұзақ уақыт бойы Висажипант Леле атты әскери және дипломат қызметкер атқарған. Сахарам бапу оны жоғары бағалаған, себебі ол өзіне бірнеше қиын жағдайларда адал қызмет еткен, онда өзара қолдау қажет болған. Бірақ Висажипант Леле жемқор шенеунік болды, оның жамандықтары Мадхавраоға ұзақ уақыттан бері белгілі еді. Өзінің қызметінің соңғы күндері Мадхаврао Висажипант Лелені 20 лакхтық мемлекеттік мүлікті жымқырғаны үшін қызметтен босатты. Сондықтан Нараянрао Пешва болғанда Висажипант Леле жаңа Пешвадан өзін Васай билеушісі қылып қайта тағайындауын сұрады. Оның өтінішін Сахарам бапу қолдады, бірақ Нараянрао Бапудың кеңесін қабылдамай, оның орнына Тримбак Винаякты тағайындады. Нараянрао мен Сахарам бапу Патвардан сардарлары мәселесінде де келіспеді. Патвардан сардарлары қайтыс болған Пешваға адал қызмет ету арқылы зор билікке ие болды, бұл Сахарам бапу мен Рагхунатхраоның наразылығын тудырды, олар олардың беделін төмендету үшін белгілі бір қадамдар жасады, бұл Нараянраоның көңілінен шықпады. Нараянрао мен Сахарам бапу арасындағы келіспеушіліктер күшейгендіктен, олар Балажи Раоның жесірі және отбасының ең үлкен мүшесі Гопикабайдың пікірін сұрауға шешім қабылдады. Осылайша, Нараянрао, Сахарам бапу және Патвардан отбасының басшысы Ваманрао Патвардан 1773 жылдың наурыз айының ортасында Гангапурға барып, одан кеңес сұрады. Олар бірнеше күн ашық пікір алысып, нақты шешімге келе алмады.

Мараттардың басқа да лауазымды адамдары

Пунадағы сарай қызметкерлері жаңа Пешва туралы өте жағымсыз пікірде болды, оны асығыс, тітіркенішті, әжуалы, ойшаң және Сахарам Бапудың кеңесін тыңдамайтын жас адам деп сипаттады. Нараянрао үлкен ағасы Мадхавраоның мінез-құлқын қайталап, Сахарам Бапу және басқа да тәжірибелі шенеуніктерді бірнеше рет ашық түрде сыйламады. Нана Пхаднавис оған көрсетілген сенімсіздікке байланысты өзін алшақ ұстады. Өзінің аға әріптесі Сахарам Бапудан айырмашылығы, ол қажет болған жағдайларда ғана басқару ісіне араласты. Осы себепті Нана Пхаднавис қалада болып жатқан сыбыстар мен қастандықтарды байқамады. Моруба Пхаднавис – Пешваға деген бейжайлық көзқарасын бөліскен атқарушы үкіметтің тағы бір мүшесі еді. Маратха генералы Харипант Пхадке де осылай ойлады.

Қашудың алғашқы әрекеті

Басында Нараянрао мен оның інісі Рагхунатраоның қарым-қатынасы жақсы болды. Рагхунатраоның қызы Дургабай тұрмысқа шығатын болғанда, Нараянрао 1773 жылдың 7 ақпанында үйлену тойын ұйымдастырды. Бірақ кейін Нараянрао Нашикте болғанда, Рагхунатрао Пешваның қатысуынсыздығынан пайдаланып, қашып кетуді жоспарлады. Рагхунатрао өз әскерін жинап, Хайдар Әлиге қолдау сұрап хат жазды. Пунедегі тәртіп сақтауға жауапты Маратха офицері Наро Аппаджи Рагхунатраодың айналасындағы қауіпсіздікті күшейтіп, сарай мен қаланың барлық шығу жолдарын күзетті. Рагхунатрао сыртқа шатыр тігіп, экспедицияға бара жатыр деп мәлімдеді. Бұл жаңалық Нараянраоға жеткенде ол Пунеге оралып, Рагхунатраоны шатырында тапты. Ол оны 1773 жылдың 11 сәуірінде сарайға қайта әкеліп, қашуына жол бермеу үшін қосымша күзет орнатты. Бұл Нараянрао мен Рагхунатраоның арақатынасын одан әрі шиеленістірді. 1773 жылдың шілдесінде Рагхунатрао өзіне таңылған шектеулерден ашуланып, өзін, әйелін және асырап алған ұлын аштықтан өлтіремін деп угроза жасады. Нараянрао келіссөздер арқылы жағдайды бажайлап шеше алмады. Оның сол кезде сенім арта алатын кеңесшілері болмады.

Қашуға екінші рет тырысу

Нагпурдан екі агент Пунеге Мудходжи мен оның бауыры Сабаджи арасындағы мұрагерлік дауды аяқтау үшін Мудходжи Бхонсленің ұлы Рагхуджи Бхонследі Нагпурдың билеушісі етіп бекіту үшін Пешваның келісімін сұрауға жіберілді. Бірақ 1773 жылдың жазында Пунеге келген екі агент Нараянрао мен Рагхунатрао арасындағы шиеленісті байқағанда, олар осы қақтығыстан пайда көре алатынын түсінді. Сонымен қатар, Нараянрао Сабаджидің талабын қолдауын жалғастырып, Хандерао Дарекар басқаруымен оған қарсы күш жіберді. Бұл Мудходжидің наразылығын тудырды, ол өз агенттеріне Рагхунатраоның билігін қолдап, міндеттерін орындау үшін қажет деп санағанды жасауға бұйырды. Бірақ агенттер жоспар құру үшін бұрын Рагхунатраомен келісулері керек еді. Рагхунатрао сол кезде қатаң күзетте болғандықтан, олар Рагхунатраоның жақтасы, Пешваның оның қауымдастығының мәртебесін төмендетуіне ашуланған Сахарам Хари Гуптеге жүгінді. Олар Рагхунатраомен құпия кездесуге қол жеткізіп, Нараянраоны тұтқынға алып, Рагхунатраоны таққа отырғызуды көздейтін жоспар жасады. Бұл үшін Рагхунатраоның бостандыққа шығып, әскер жинауы қажет еді. 1773 жылдың тамыз айында Рагхунатрао Лакшман Кашидің көмегімен түнде қашуға тырысты. Бірақ Рагхунатрао ұсталып, қамауға алынды, ал Лакшман Каши қашып, Пунеден қашып кетті. Рагхунатраоның қашу әрекеті туралы хабар Нараянраоға жеткенде, ол оның інісінің қамаудағы жағдайын нашарлатты. Рагхунатраоға бөлмесінен шығуға рұқсат берілмеді, оның барлық қажетті заттары жеткізіліп, оның жомарт өмір салты шектелді. Рагхунатрао дұға ретінде күнге қарай тұрып, оның сәулесіне қараса, енді оған мұны істеуге тыйым салынды, бұл оны ашуландырды. Мадхаврао мен Рагхунатраоның қарым-қатынасы жақсы болғанымен, Мадхаврао інісінің ашуын белгілі бір шектен асырмауға тырысып, оның жақтастарын өзіне қарсы әрекеттерге жол бермеу үшін шеберлікпен пайдаланды. Бірақ Нараянрао ағасының көрегендігіне ие болмағандықтан, оның қарсыластары оның інісін қолдауға ортақ мақсат таба алды.

Үшінші қашу әрекеті

Рагхунатрао Хайдар Әлидің Пунадағы елшісі Аппаджи Раманың да ықыласын табуға қол жеткізді, ол өзінің билеушісін Рагхунатраодың ісін қолдауға көндіре алды. Нараян еңісінің Хайдар Әлидің көмегімен қашу жоспарын білгенде, оны сарайына қамап, достарына да, қызметшілеріне де оны көруге рұқсат бермеді. Оның еңісі, ашудан болсын, әлде сақтықтан болсын, өзін аштыққа алып, өлтіретінін мәлімдеді, осылайша оның өліміне немере інісі кінәлі болады деп ойлады. Келесі он сегіз күн бойы ол күніне екі унция бұғы сүтінен басқа ештеңе жемеді. Аштықтан әлсіреген соң, оның немере інісі оған бір аудан, бес қамал және жылына 12 лакх рупиялық жағыр сыйлауға уәде берді, егер ірі сардарлар оның болашақ әрекеттеріне кепілдік берсе.

Ескі одақтастардың қоныс аударуы

Маратхалар Махаджи Шинде бастауымен 1771 жылы Делиді қайта басып алды. Махаджи Шинде және басқа да Маратха басшылары кейін Делидің істерін басқарумен және Солтүстік Үндістанның басқа аудандарынан түсімдер жинаумен айналысты. Маратхалардың одақтасы болған Газиуддин Имад-ул-Мұлік, бұрынғыдай Моғол империясының уәзірі қызметіне қайта тағайындалуға құлшынды. Моғол императоры Шах Алам II Газиуддинді әкесін өлтіргені үшін қатты жек көріп, оған ешқандай көмек көрсетпеді. Ал Газиуддин босқынға айналып, 1772 жылдың желтоқсан айында Пунеге жаңа Пешваның алдына өтінішін жеткізу үшін барды. Маратхаларға көрсеткен қызметтерінің орнына, сондай-ақ Нараянрао берген уәдесіне орай, Нана Паднавис Газиуддинге Бундельхандта шағын қаражат берді. Бұрынғы Бенгал науабы Мир Қасым да Маратхалардың маңызды досы болды және өз қызметі үшін осындай өтемақы күтті, бірақ Пешваның күші оны қанағаттандыруға жетпеді.

Британдық теңіз шабуылы

1772 жылы сәуірде Мадхаврао өлім төсегінде жатқанда, Бомбей Кеңесінің президенті ішкі билік органдарынан Маратхалардан Сальсетте, Васаи, Элефанта, Каранжа және Мумбаи маңындағы басқа да аралдарды алуға тырысу туралы бұйрық алды, сондай-ақ мақсатқа жету үшін Пунеде британдық агентті орналастыруды тапсырды. Бұл міндетке 1767 жылғы британдық миссияны басқарғандықтан Пуне сарайымен таныс британдық шенеунік Томас Мостин таңдалды. Ол 1772 жылғы 13 қазанда Пунеге келді және келесі екі жыл бойы оқиғаларды тығыз бақылап, Бомбей Кеңесіне осы жерлерді алу үшін қажетті шаралар қабылдауға кеңес берді. Мадхавраоның қайтысынан кейін көп ұзамай, оның әлсіз бауыры Нараянрао Маратха тағына отырды. Британдық әскери-теңіз күштері мүмкіндікті сезіп, батыс жағалаудағы Тане, Васаи, Виджайдург және Ратнагиридегі Маратха бекіністеріне қарсы шабуыл жасады. Бірақ Нараянрао дереу Тримбак Винаякты Васаи және Конканның сар-субасына тағайындап, британдықтардың әрекеттерін тойтару үшін оған қажетті қаражатты жіберді. Тримбак Винаяк және Виджайдургтың Маратха теңіз офицері Дулап бірлесіп британдық шабуылды сәтті кері қайтарды. Алайда Мостин Пунеде қалып, жаңа мүмкіндікті күтті.

Нагпур мұрагерлік дағдарысы

1772 жылы мамыр айында Нагпур билеушісі Жаноджи Бхонсленің қайтысы оның отбасында мұрагерлік дау тудырып, ұлдары Мудходжи мен Сабаджи арасында азамат соғысына әкелді. Бұл дау Пуна сарайында жік тудырды, себебі Сахарам Бапу мен Рагхунатхрао Мудходжиді қолдады, ал Нараянрао, Нана Пхаднавис және басқалары Сабаджиді қолдады. Сабаджи сондай-ақ Низам Әли ханның қолдауын алып, оның інісіне қарсы бірнеше шайқасқа қатысты, бірақ олардың нәтижесі шешілмей қалды. Ақырында ағайындар келісімге келді, оған сәйкес Мудходжидің ұлы Рагхуджи Нагпур билеушісі болады деп белгіленді. Бұл келісім Пешваның бекітуін қажет етті, сондықтан екі елші, Вянкатрао Каши Гупте және оның інісі Лакшман, Рагхуджиге ханшайымдық киім алу үшін Пунеге жіберілді. Пунеге жіберілген елшілер Прабху кастасынан шыққан еді, олардың өкілдері Нараянраоқа наразы болды, ол Нана Пхаднавистің ықпалымен олардың касталық статусын кшатрийден ("жауынгер") шудраға ("қызметшіге") төмендеткен. Прабху қауымының көрнекті басшылары шақырылып, аштық сияқты қатал жазалауларға ұшыратылып, касталық статусынан бас тартуға мәжбүр болды. Нараянрао бұл әрекетінің нәтижесінде ықпалды қауымның қолдауын жоғалтты, ол кейін Рагхунатраоға қолдау көрсетті. Елшілер содан кейін Рагхунатраоның тұтқыннан қашуына көмектесуге тырысты. Елшілердің бұл әрекеттері Пешваны ашуландырып, 1773 жылдың 16 тамызында Сабаджиді Нагпурдың заңды билеушісі деп мойындап, агенттерге жаңа келген үшінші елші Бхавани Шиваммен бірге Нагпурға қайтуға бұйрық берді.

Құрлық

16-30 тамыз аралығында Рагхунатраоның түрлі жақтастары арасында бұрын-соңды болмаған көптеген құпия әңгімелер мен жасырын пікірталастар өтті, бірақ мұндай жағдай сарайда жиі болатындықтан, ешбір жауапты шенеунік оларға аса мән бермеді. Рагхунатрао қамауда болғандықтан, қастандыққа дайындықтарды оның сенімді жеке қызметшісі Туджали Павар мен оның әйелі Анандибай жүзеге асырды. Туджали сондай-ақ Нараянраодан және мүмкін Мадхавраодан зардап шеккенін сезінді, және бұл жорамал дұрыс болса да болмаса да, ол қастандықта белсенді рөл атқаруға ынталандырды. Бұрынғы жоспар тек Нараянраоны қолға түсіруді қарастырса, жаңа жоспар оны өлтіруді көздеді және бұл іс Сакарам Бапу қастандыққа қатыспайды деген болжамға негізделген.

Құқықтық салдары

Маратха империясының Ньяядхиш ("бас судьясы") Рам Шастри, Рагхунатраоның қарсылығына қарамастан, оқиға болғаннан кейін дереу Нараянраоның өлтірілуін тергеуге кіріскен болуы мүмкін. Тергеу шамамен алты аптаға созылды және шешімдер қабылданғанда белгіленген сот тәжірибелері ескерілді. Шастри Рагхунатраоны басты кінәлі деп тапты, сондай-ақ, кісі өлтіруге тікелей немесе жанама түрде жауапты болған шамамен елу адамды анықтады (қырық тоғыз ер адам және бір әйел қызметші). Осы қырық тоғыз адамның онүшеуі Гарди (сегіз индус және бес мұсылман), жиырма алтысы брахман, үшеуі Прабху және жетісі Маратха болды. Жиырма алты брахман негізінен жоспарды жасау және орындау кезінде агенттер ретінде әрекет еткен кеңсе қызметкерлері болды. Вианкатрао Каши, оның інісі Лаксман және Сахарам Хари Гупте – үш Прабху, олардың құлыққа белсенді қатысқандары анықталды. Шастри Рагхунатраоға жүгінгенде, ол бұл кісі өлтіруді жеке, дербес мәселе деп бағалап, оған араласпауын сұрады. Шастри болса, ешқандай қорқынышсыз, Рагхунатраоға оның немере інісін өлтірудегі басты кінәлі екенін айтты. Осылайша, Рагхунатрао және жалпы халық жақсы басқарылатын мемлекетте сот билігінің қаншалықты зор екенін түсінді. Бірақ Рагхунатрао Шастриді қызметінен босатып, ол туған ауылына қайтып кетті.

Барбайс кеңесі

Шастри тергеу жұмыстарын жүргізіп жатқанда, Сахарам Бапу Нараянраодың жесірі, жүкті Гангбайдың қауіпсіздігін қамтамасыз етті. Егер Гангбай ұл туса, ол патшалықтың мұрагері болар еді. Бірақ ол қыз туса, Сахарам Бапу Баджи Раодың немересі Али Бахадурды Маратха империясының Пешвасы етіп тағайындауды ойлады. Ол Рагхунатрао лагеріндегі көптеген маратха басшыларын күдік тудырмай, жақтарын өзгертуге көндірді. Ол он екі маратха шенеунігі мен басшысынан тұратын, «Он екі серік» деп аталатын Барбхайс кеңесінің негізін қалады. Олардың ішінде Нана Паднавис, Харипант Паднавис, Бабужи Наик, Маложи Горпаде, Бхаванрао Пратинidhi, Расте, Патварданс, сондай-ақ Махаджи Шинде және Тукожи Холкар бар еді.

Рагхунатраоның қысқа өмір сүруі

Сахарам Бапу және Нана Пхаднавис сияқты жоғары және өте білікті министрлерді жаңа әкімшілігіне қосылуға көндіре алмаған Рагхунатхрао өзінің билігін Чинто Витал және Мороба Пхаднавис министрлердің көмегімен бастауға мәжбүр болды. Нагпурдың екі адамы да оған қолдау көрсетуді жалғастырды. Рагхунатхрао олардың бірі Лакшам Кашиді Мудходжи Бхонслеге достық хатпен, күштерінің бәрімен Пунеге шақырды. Екінші Нагпур адамы Вянкатрао Пунеде қалып, жаңа Пешваға жаңа әкімшілікті басқаруға көмектесті. Ол Амритрауды Шатрапати Раджарам II-ден халат алу үшін Сатараға жіберді, бірақ кешігу болды және халат 1773 жылдың 10 қазанында ғана алынды. Ол оны Пунедегі дурбарда салтанатты түрде қабылдамады, керісінше, қазан айының соңғы күні Бхима өзенінің жанындағы Алегауда қабылдады. Ол өзінің мөрiн дайындап, Раджарамның атын жаман ниеттi деп есептеп, оны әдейі қалдырды. 1773 жылдың 25 қыркүйегінде өткен Дашера мерекесінде Хайдар Әли мен Низам Әлиден туындаған қауіп-қатерлерді талқылаудан басқа, Рагхунатхрао барлық билікті өз қолына алған және одан мүмкіндігінше көп ақша алуды көздеген Гарди басшыларымен де айналысуға мәжбүр болды. Ол Гарди басшыларымен мәселені шешу үшін Бхаванрао Праттинидиді өзінің өкілі етіп тағайындады. Бхаванрао Праттиниди Гарди басшыларын сарайдан бес лакх рупия және олар қалаған үш бекініс орнына үш лакх рупия қосымша төлеп шығарды. Келіссөздер барысында Гардилер төлемдер жасалмаса, Рагхунатхраоны тақтан түсіріп, Пешва Баджи Раоның немересі Али Бахадурды Пешва етіп орнатуға уәде берді. Олар сондай-ақ, Рагхунатхрао оларды барлық жағдайда қорғауға жазбаша міндеттеме алды. Осылайша, Рагхунатхраоның Гарди басшылары, Сахарам Хари, Садашив Рамчандра, Вянкатрао Каши, Абажи Махадев, Тулажи Павар, Мороба Пхаднавис, Маложи Горпаде, Говиндрао Гайквад, Манажи Пхадке және Мудходжи Бхонсле сияқты екінші дәрежелі адамдардан басқа күшті қолдаушылары болмады. Рагхунатхраоның маңызды жақтасы Гангадар Ешвант 1774 жылдың 20 ақпанында қайтыс болды, бұл оның партиясын едәуір әлсіретті. Бірақ кем дегенде оның қаржылық қиындықтары Висажи Кришна Пунеге келгеннен кейін жеңілдеді, ол бұрынғы Пешваның бұйрығымен 22 лакх рупиялық қазына әкелді, оны Рагхунатхрао ашкөздікпен иеленді.

Мұра

Пунадағы Нараян-Пет аймағы Пешва Нараянраоның құрметіне аталған. Пунэде Нараянраоның күйі әр толық ай кезінде Шанивар-Ваданың қираған жерлерінде кезігіп, сол қасіретті күні айқайлағандай көмекке шақырады деген сенім бар. Баджирао II де осы күйге сенеді, сол себепті Пунэ қаласының төңірегіне мыңдаған манго ағаштарын отырғызып, брахмандар мен діни орындарға садақа берді, осылайша оның рухын жұбатпақ болды. С. Н. Патанкар 1915 жылы «Пешва Нараянраоның қазасы» деген үнсіз фильмді Пешваның өлтірілуі туралы түсірді.