Рудольф Серкин: австриялық-американдық пианист (1903-1991). Бетховенді орындау шебері, бала кезінде дарынды музыкант ретінде танылды. Биографиясы мен өнері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Богемияда туған американдық пианист (1903–1991)
Bohemian born American pianist (1903–1991)
Рудольф Серкин (28 наурыз 1903 – 8 мамыр 1991) – Богемияда туған австриялық-американдық пианист. Ол 20 ғасырдың ең ұлы Бетховен орындаушыларының бірі деп кеңінен мойындалған.
Rudolf Serkin (28 March 1903 – 8 May 1991) was a Bohemian born Austrian American pianist. He is widely regarded as one of the greatest Beethoven interpreters of the 20th century.
Ерте өмір, балалық шақтағы танысуы және білімі
Серкин сол кездегі Эгер қаласында, Богемия Корольдігі, Австро-Венгрия империясында (қазіргі Чехия) орыс еврей отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Мордко Серкин "орыс басы болған және ол сөздерді оқып үйренбес бұрын музыка оқуға үйреткен". Бала кезінде дарынды бала ретінде танылған ол 9 жасында Венаға жіберілді, онда Ричард Роберттан фортепиано, ал кейіннен Жозеф Маркстан композицияны оқыды. 12 жасында Вена филармониясымен алғашқы рет сахнаға шықты. 1918 жылдан 1920 жылға дейін ол Арнольд Шёнбергпен композицияны оқыды және Шёнбергтің жеке музыкалық орындау қоғамының жұмысына белсенді қатысты.
Serkin was born in then Eger, Kingdom of Bohemia, Austro Hungarian Empire (now Czech Republic), to a Russian Jewish family. His father, Mordko Serkin, "had been a Russian basso, and taught him to read music before he could read words." Hailed as a child prodigy, he was sent to Vienna at the age of 9, where he studied piano with Richard Robert and, later, composition with Joseph Marx, making his public debut with the Vienna Philharmonic at 12. From 1918 to 1920 he studied composition with Arnold Schoenberg and participated actively in Schoenberg's Society for the Private Performance of Music.
Мансап
Серкин 1920 жылы тұрақты концерттік мансабын бастады, ол Берлинде неміс скрипачисі Адольф Буш пен оның отбасымен бірге тұрды, оның ішінде үш жасар қызы Ирен болды, оған Серкин 15 жылдан кейін үйленді. 1921 жылы, 17 жасында, ол Буш ансамблінде Бранденбург концертінің 5-ші нөмірін клавиш аспабында орындау арқылы Берлинде алғаш рет өнер көрсетті. Концерт аяқталған соң Буш Серкинге қуанған тыңдаушыларға бис ойнауды бұйырды. Серкин кейіннен Буштан: "Не ойнауым керек?" деп сұрағанын айтты, ал Буш оған "әзілдеп" Голдберг вариацияларын ойнауды айтты. "Мен оны қабылдадым. Аяқтаған кезде тек төртеуміз қалдық: Адольф Буш, Артур Шнабель, Альфред Эйнштейн және мен." 1937 жылы Серкин Нью-Йорктегі Карнеги залында алғашқы жеке концертін берді, ол да сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Даунз: "Серкин мырза орасан зор өнерді көрсетті, ол ең жоғары идеалдық мақсаттарға арналған" деп жазды.
Serkin began a regular concert career in 1920, living in Berlin with the German violinist Adolf Busch and his family, which included a then 3 year old daughter Irene, whom Serkin would marry 15 years later. In 1921, at age 17, he made his Berlin debut performing in Busch's ensemble as the keyboard soloist in the Brandenburg Concerto No. 5. At the end of the concert, Busch told Serkin to play an encore to the enthusiastic audience. Serkin later reported that he asked Busch, "What shall I play?" and Busch "as a joke" told him to play the Goldberg Variations "and I took him seriously. When I finished there were only four people left: Adolf Busch, Artur Schnabel, Alfred Einstein and me." In 1937, Serkin played his first New York City recital at Carnegie Hall, again to critical acclaim: Downes wrote, "What Mr. Serkin did was to display a colossal art, which he devoted to the most idealistic purposes."
АҚШ-қа көшіп кету
1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Серкиндер мен Буштар АҚШ-қа көшіп барды, онда Серкин Филадельфиядағы Кёртис музыка институтында бірнеше буын пианисттерді оқытты. 1968-1976 жылдары ол институттың директоры қызметін атқарды. Ол өсіп келе жатқан отбасымен бірге алдымен Нью-Йоркте, содан кейін Филадельфияда, сондай-ақ Вермонт штатының Гилфорд ауылындағы сүт фермасында тұрды. 1951 жылы Серкин мен Адольф Буш АҚШ-та камералық музыкаға қызығушылықты арттыру және оны орындау мақсатымен Вермонт штатының Марлборо қаласында Марлборо музыка мектебі мен фестивалін құрды. Ол 1940-жылдардан 1980-жылдарға дейін көптеген жазбалар жасады, соның ішінде 1944 жылы Тосканини жетекшілігімен NBC симфониялық оркестрімен Бетховеннің 4-фортепиано концертін жазды. Оның көптеген жазбалары Columbia Masterworks үшін жасалды, бірақ 1980-жылдары Deutsche Grammophon және Telarc үшін де жазды. Серкин Адольф Бушпен жұмыс істеген кезде ашқан Макс Регердің музыкасына жоғары баға берді. 1959 жылы ол Регердің фортепиано концерті, Op. 114-ті Юджин Орманди мен Филадельфия оркестрімен бірінші болып жазды. Серкин 1963 жылы Президенттік бостандық медалімен марапатталды және 1972 жылғы наурыз айында Нью-Йорк филармониясымен 100-ші өнер көрсетуін Йоханнес Брамстың 1-фортепиано концертін орындау арқылы атап өтті. Оркестр мен директорлар кеңесі Серкинге Нью-Йорк филармониялық симфониялық қоғамының құрметті мүшесі атағын берді, бұл құрмет Аарон Копланд, Игорь Стравинский және Пол Хиндемит сияқтыларға да берілді. 1986 жылы ол оркестрмен қонақ әртіс ретінде өзінің 50 жылдығын тойлады. Ол 20 ғасырда Бетховен музыкасының маңызды интерпретаторларының бірі саналады. Музыканттардың музыканты, Марлборо мектебі мен фестиваліне келген көптеген жас музыканттарға әкелік тұлға және зор музыкалық адалдығымен танылған пианист ретінде ол бүкіл әлемді аралап, 1989 жылы денсаулығы нашарлағанға дейін жеке өнерін және жазбаларын жасауды жалғастырды.
Shortly after the outbreak of World War II in 1939, the Serkins and Busches immigrated to the United States, where Serkin taught several generations of pianists at the Curtis Institute of Music in Philadelphia. From 1968 to 1976 he served as the Institute's director. He lived with his growing family, first in New York, then in Philadelphia, as well as on a dairy farm in rural Guilford, Vermont. In 1951, Serkin and Adolf Busch founded the Marlboro Music School and Festival in Marlboro, Vermont, with the goal of stimulating interest in and performance of chamber music in the United States. He made numerous recordings from the 1940s into the 1980s, including one at RCA Victor of Beethoven's Piano Concerto No. 4 in 1944, with the NBC Symphony Orchestra conducted by Toscanini. Most of his recordings were made for Columbia Masterworks, although in the 1980s he also recorded for Deutsche Grammophon and Telarc. Serkin admired the music of Max Reger, which he discovered while working with Adolf Busch. In 1959, he became the first pianist in the United States to record Reger's Piano Concerto, Op. 114, with Eugene Ormandy and the Philadelphia Orchestra. Serkin was awarded the Presidential Medal of Freedom in 1963 and in March 1972 celebrated his 100th appearance with the New York Philharmonic by playing Johannes Brahms' Piano Concerto No. 1. The orchestra and board of directors also named Serkin an honorary member of the New York Philharmonic Symphony Society, a distinction also conferred on Aaron Copland, Igor Stravinsky, and Paul Hindemith. In 1986, he celebrated his 50th anniversary as a guest artist with the orchestra. He is regarded as one of the primary interpreters of the music of Beethoven in the 20th century. Revered as a musician's musician, a father figure to a legion of younger players who came to the Marlboro School and Festival, and a pianist of enormous musical integrity, he toured all over the world and continued his solo career and recording activities until illness prevented further work in 1989.
Жеке өмір
Серкин 1935 жылы неміс скрипкашысы Адольф Буштың қызы Ирен Бушка үйленді. Олар Ирэнмен жеті бала сүйді (олардың бірі нәресте шағында қайтыс болды), соның ішінде пианист Питер Серкин және виолончельші Джудит Серкин. Олардың 15 немересі болды, олардың арасында композитор Дэвид Людвиг және фаготшы Наталья Роза Врбский бар. Серкин 1991 жылғы 8 мамырда 88 жасында Вермонт штатындағы Гилфорд шаруа қожалығында қатерлі ісіктен қайтыс болды. Оның әйелі Ирен Буш Серкин 1998 жылы дүние салды.
Serkin married Irene Busch, the daughter of German violinist Adolf Busch, in 1935. He and Irene were the parents of seven children (one of whom died in infancy), including pianist Peter Serkin and cellist Judith Serkin. They had 15 grandchildren, including the composer David Ludwig and the bassoonist Natalya Rose Vrbsky. Serkin died of cancer on 8 May 1991, aged 88, at home on his Guilford, Vermont farm. His widow Irene Busch Serkin died in 1998.