Питер Серкин: Американдық пианист және оның өмірі мен шығармашылығы
Peter Serkin
Питер Серкин (1947-2020) – американдық классикалық пианист, «Грэмми» жүлдесінің иегері. Заманауи музыкаға берілгендігімен және таңғажайып орындау өнерімен танымал.🎹🎶
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық пианист (1947–2020)
American pianist (1947–2020)
Питер Адольф Серкин (24 шілде 1947 – 1 ақпан 2020) – американдық классикалық пианист. Ол 1966 жылы «Ең үміткер жаңа классикалық жазушы суреткер» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды және бүкіл әлемде өнер көрсетті, «техникалық тұрғыдан мінсіз» орындауымен және «қазіргі заманғы музыкаға берілгендігімен» танымал болды. Ол Айрин Буш Серкин мен пианист Рудольф Серкиннің ұлы, ықпалды скрипкашы Адольф Буштың немересі. Балалық шағының көп бөлігін Вермонт штатының Гилфорд қаласындағы ата-анасының шаруашылығында өткізді, оның ұстаздары поляк пианині Мичислав Хорсзовский, американдық виртуоз Ли Лувизи және оның әкесі болды. Ол 16 жасында 1964 жылы бітірді. Ол сонымен қатар Эрнст Остер, флейташы Марсель Мойзе және Карл Ульрих Шнабельмен де оқыды.
Peter Adolf Serkin (July 24, 1947 – February 1, 2020) was an American classical pianist. He won the Grammy Award for Most Promising New Classical Recording Artist in 1966, and he performed globally, known for not only "technically pristine" playing but also a "commitment to contemporary music". He was the son of Irene Busch Serkin and pianist Rudolf Serkin, grandson of the influential violinist Adolf Busch, He spent much of his childhood on his parents' farm in Guilford, Vermont. where his teachers included the Polish pianist Mieczysław Horszowski, the American virtuoso Lee Luvisi, as well as his own father. He graduated in 1964 at age 16. He also studied with Ernst Oster, flutist Marcel Moyse, and Karl Ulrich Schnabel.
Мансап
Серкиннің концерттік мансабы 1958 жылы Марлборо музыка фестивалінде алғаш рет өнер көрсеткеннен бастау алды. Бұл фестиваль 1951 жылы оның әкесі Рудольф Серкин, Герман және Адольф Буш, сондай-ақ Марсель, Бланш және Луи Мойс құрған, және ол АҚШ-та камералық музыка орындаушылығының маңызды ортасы болды. Осы өнер көрсеткеннен кейін Питер Серкин Джордж Сзелл басқарған Кливленд оркестрі мен Юджин Орманди басқарған Филадельфия оркестрі сияқты көрнекті оркестрлермен бірге ойнауға шақырылды. 1966 жылы, 19 жасында Серкин «Ең үміткер жаңа классикалық музыка орындаушысы» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығына ие болды, ал 2001 жылы Нью-Англия музыка консерваториясынан құрметті доктор дәрежесін алды. 1968 жылы, үйленгеннен және әке болғаннан кейін, Серкин мүлдем музыка ойнауды тоқтатуға шешім қабылдады. Содан бері Серкин Клаудио Аббадо, Даниэль Баренбойм, Герберт Бломштедт, Пьер Булез, Сейжи Озава, Саймон Ратл, Джеймс Левин және Кристоф Эшенбах сияқты жетекші оркестрлермен және дирижерлермен әлемдік аренада өнер көрсетті. Ол негізінен RCA Victor үшін көптеген жазбалар жасады. 2009 жылы ол Брентано Струнды квартетімен Чарльз Вуориненнің камералық музыкасын жазды. Серкин жаңа және соңғы музыканы орындауға берілген музыкант болды. Ол Эллиотт Картер, Александр Гоер, Кнуссен, Либерсон және Такемицу сияқты композиторлардың әлемдік премьераларын немесе оған арналған шығармаларын орындады. Көрнекті виртуоздардың бірі болған Петр Серкин кезеңдік фортепианолармен тәжірибе жасаған алғашқылардың бірі болды және Бетовеннің кезеңінен және қазіргі заманнан алынған фортепианоларда Бетовеннің соңғы сонаталарын жаздырған тұңғыш орындаушы болды.
Serkin's concert career began in 1958, when he first performed at the Marlboro Music Festival, a seminal agent and incubator of chamber music performance in the U. S., established in 1951 by his father Rudolf Serkin, Hermann and Adolf Busch, and Marcel, Blanche and Louis Moyse. Following that performance, Peter Serkin was invited to play with major orchestras such as the Cleveland Orchestra under George Szell and the Philadelphia Orchestra with Eugene Ormandy. In 1966, at age 19, Serkin was awarded the Grammy Award for Most Promising New Classical Recording Artist. and he received an honorary doctorate from the New England Conservatory of Music in 2001. In 1968, shortly after marrying and becoming a father, Serkin decided to stop playing music altogether. Henceforth, Serkin performed around the world with leading orchestras and conductors including Claudio Abbado, Daniel Barenboim, Herbert Blomstedt, Pierre Boulez, Seiji Ozawa, Simon Rattle, James Levine, and Christoph Eschenbach. He made numerous recordings, primarily for RCA Victor. In 2009, he recorded chamber music by Charles Wuorinen with the Brentano String Quartet. Serkin was a committed performer of new and recent music. He played works as world premieres or that were dedicated to him, by composers such as Elliott Carter, Alexander Goehr, Knussen, Lieberson and Takemitsu. Among prominent virtuosi, Peter Serkin was one of the first to experiment with period fortepianos, and the first to record late Beethoven sonatas on pianos of both the modern as well as Beethoven's era.
Жеке өмір және өлім
Серкин 1979 жылы ажырасқанға дейін Венди Спинермен үйленген болатын; олардың бір қызы болды. Кейін ол Регина Тухиге үйленді, одан төрт баласы болды; олар 2018 жылы ажырасты. Серкин 2020 жылдың 1 ақпанында Нью-Йорк штатының Ред-Хук қаласындағы үйінде қуық безінің қатерлі ісігінен көз жұмды.
Serkin was married to Wendy Spinner until their divorce in 1979; they had one daughter. He was then married to Regina Touhey, and had four children with her; they divorced in 2018. Serkin died from pancreatic cancer at his home in Red Hook, New York, on February 1, 2020.