1968-69 жылғы әлемдік тұмау эпидемиясы

Кіріспе

1968–69 жылғы тұмау пандемиясы

Гонконг тұмауы, сондай-ақ 1968 жылғы тұмау пандемиясы деп те аталады, 1968 және 1969 жылдары болған және дүние жүзінде бір миллионнан төрт миллионға дейін адамның өмірін қиған тұмау пандемиясы еді. Бұл тарихтағы ең қауіпті пандемиялардың бірі болып саналады және оның себебі А вирусының H3N2 штаммы болды. Вирус 1957–1958 жылдардағы азиялық тұмау пандемиясын тудырған H2N2 вирусынан антигендік өзгеріс арқылы пайда болды, бұл генетикалық процесте әртүрлі субтиптердің гендері жаңа вирус құру үшін қайта жинақталады.

Гонконг пен Қытайда пайда болуы және таралуы

Аурудың алғашқы тіркелген жағдайы 1968 жылғы 13 шілдеде Британдық Гонконгта пайда болды. Аурудың Гонконгқа таралуына дейін Қытайдың ішкі аймақтарында басталғаны болжанған; 11 шілдеде, отардағы аурудың алғаш рет байқалғанға дейін, Гонконгтың «Минг Пао» газеті Гуандун провинциясында тыныс алу мүшелерінің ауруының басталуын хабарлады, ал келесі күні «Таймс» газеті Қытайдың оңтүстік-шығысында осыған ұқсас эпидемия туралы хабар шығарды. Кейінгі хабарлаулар тұмаудың көктемде эпидемияға ұшыраған Сычуань, Ганьсу, Шаньси және Шэньси провинцияларында тарағанын көрсетті. Мәдени революция салдарынан ресми деректер өте шектеулі болды, бірақ 1968 және 1992 жылдар арасындағы тұмау белсенділігінің ретроспективті талдауы тұмау инфекциясы 1968 жылы ең ауыр болғандығын көрсетті, бұл Қытайдың көптеген аймақтары сол кезде зардап шеккенін білдіреді. Алайда, ол кезде бұл тұмаудың жаңа түрі емес, ескі штаммдардың бір түрі деп саналды. Дегенмен, Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымы 16 тамызда вирустың бүкіл әлемге таралуы мүмкін екендігі туралы ескертті. Малайзияда және айдың соңына дейін Вьетнам Республикасында эпидемия басталды. Ұлыбританияда тұмаудың алғашқы белгілі жағдайлары тамыз айының басында Лондондағы нәресте мен оның анасында анықталды, олардың бұрын сапар шеккені немесе Қиыр Шығыстан келген адаммен байланысы болмаған. Көп ұзамай олардан басқа да оқшауланған жағдайлар пайда болды, бірақ қыркүйекке дейін мектептерде ірі жарылыстар басталған жоқ. 1968 жылдың қыркүйегінде тұмау Үндістанға, солтүстік Австралияға, Таиландқа және Еуропаға жетті. Сол айда вирус АҚШ-қа кірді және оны Вьетнам соғысынан оралған әскерлер алып келді, бірақ ол 1968 жылдың желтоқсанына дейін елде кеңінен таралған жоқ. Қыркүйектің екінші аптасында 92 елден, соның ішінде тұмау індеті тараған Оңтүстік-Шығыс Азиядан келген 2000-ге жуық қатысушы Тегеранда Тропиктік медицина және безгек ауруы жөніндегі сегізінші халықаралық конгресске жиналды. Көп ұзамай қатысушылардың үштен бір бөлігі тұмаудан зардап шекті. Конгресс, әрине, елордада кеңінен таралған, кейін бүкіл Иранға тез тараған індеттің басталуы болды. КСРО-да тұмаудың алғашқы жағдайлары желтоқсанның ортасында пайда бола бастады. 1969 жылы Африка мен Оңтүстік Америкаға жетті. Пандемияның дамуы бастапқыда 1957 жылғы пандемияға ұқсады, ол көктем мен жаз бойы кедергісіз таралып, қазан айына қарай шын мәнінде дүниежүзіне тарады, бұл кезде барлық елдер бірінші немесе тіпті екінші толқынын бастан кешірді. Алайда, екі тәжірибе бастапқы ошақтардан кейін бірнеше ай ішінде бір-бірінен алыстады. 1968 жылы көптеген елдерде (мысалы, Ұлыбритания, Жапония) вирустың тамыз және қыркүйек айларында қайта-қайта енуіне қарамастан, оның таралуын бірден байқаған жоқ. Сонымен қатар, қыркүйек айынан кейін жаңа аймақтарда вирустың жалғасуына айғақтар аз болды, бірақ вирустың осы аймақтарға ұқсас импортталуы да болды. Эпидемиялар ақырында қысқы айларда пайда болды, бірақ олар жиі жұмсақ болды (әсіресе АҚШ тәжірибесімен салыстырғанда). «Гонконг тұмауы» атауын колонияда қолданған жоқ, онда баспасөз оны алғашқы бірнеше өлімнен кейін «қатерлі тұмауы» деп атады. Алайда, «Мао тұмауы» деген атаудың өзі білдіргендей, Қытай жаңа вирусқа байланысты емес. Ол кезде де вирустың шығу тегі «Қызыл Қытайдан» деп болжалды. Осы атаулардан басқа, вирус «азиялық тұмау» немесе «азиялық тұмау» деп те аталды, өйткені ол әлі бұрын таралған А тұмауынан мүлдем басқа субтип болып саналмаған. Әлемде вирустан өлім-жітім саны 1968 жылдың желтоқсаны мен 1969 жылдың қаңтарында, қоғамдық денсаулыққа қатысты ескертулер мен вирустың сипаттамалары ғылыми және медициналық журналдарда кеңінен жарияланғанда, ең жоғары деңгейге жетті. Албания сияқты оқшауланған елдер тұмаудың алғашқы жағдайларын 1969 жылдың желтоқсанында хабарлаған, ал инфекциялардың ең жоғары деңгейіне 1970 жылдың алғашқы айларында жеткен. Берлинде өлім санының көптігі мәйіттерді метроның туннельдерінде сақтауға әкелді, ал Батыс Германияда қоқыс жинаушылар мәйітті жерлеушілер жетіспегендіктен жерлеуге мәжбүр болды. Жалпы, Шығыс және Батыс Германияда шамамен 60 000 өлім тіркелді. Францияның кейбір аймақтарында жұмысшылардың жартысы төсек тартып, өндіріс жұмысына көп кедергі келтірді. Ұлыбританияның пошта және теміржол қызметі де қатты бұзылды.

The first recorded instance of the outbreak appeared on 13 July 1968 in British Hong Kong. It has been speculated that the outbreak began in mainland China before it spread to Hong Kong; On 11 July, before the outbreak in the colony was first noted, the Hong Kong newspaper Ming Pao reported an outbreak of respiratory illness in Guangdong Province, and the next day, The Times issued a similar report of an epidemic in southeastern China. Later reporting suggested that the flu had spread from the central provinces of Sichuan, Gansu, Shaanxi, and Shanxi, which had experienced epidemics in the spring. The reported data were very limited due to the Cultural Revolution, but retrospective analysis of flu activity between 1968 and 1992 shows that flu infection was the most serious in 1968, implying that most areas in China were affected at the time. However, they were not at the time considered to be an entirely new subtype of influenza A, only a variant of older strains. Nevertheless, the World Health Organization warned of potential worldwide spread of the virus on 16 August. and Malaysia, and, before the end of the month, an epidemic was underway in the Republic of Vietnam. The first known cases of the flu in the United Kingdom were identified in early August in an infant and her mother in London with no history of travel or known contact with anyone with a history of travel from the Far East. More isolated cases soon followed, but it was not until September that larger outbreaks began occurring in school settings. In September 1968, the flu reached India, northern Australia, Thailand, and Europe. The same month, the virus entered the United States and was carried by troops returning from the Vietnam War, but it did not become widespread in the country until December 1968. During the second week of September, nearly 2000 participants from 92 countries, including some in southeast Asia where the flu was epidemic, met in Tehran for the Eighth International Congresses on Tropical Medicine and Malaria. An outbreak of influenza soon erupted among the participants, afflicting at least a third of them. The convention was the apparent origin of a broader outbreak within the capital city, which thereafter spread rapidly throughout Iran. In the USSR, the first cases of the flu began to appear in mid December. It reached Africa and South America by 1969. The development of the pandemic at first resembled that of the 1957 pandemic, which had spread unencumbered throughout the spring and summer and had become truly worldwide by October, by which point nearly all countries were experiencing their first or even second wave. However, the two experiences eventually diverged within a couple of months after their initial outbreaks. In 1968, many countries (e. g., the UK, Japan) did not immediately see outbreaks despite repeated introductions of the virus throughout August and September. Additionally, after September, there was little evidence of continued spread in new areas, despite similar importations of the virus into those areas. Epidemics did eventually develop during the winter months, but these were often mild (especially when compared to the US experience). The name "Hong Kong flu" was not used within the colony, where the press dubbed it the "killer flu" after the first several deaths. China certainly did not escape associations with the new virus, however, as the name "Mao flu" suggests. It was speculated even at the time that the virus had originated from "Red China". In addition to these names, the virus was also often referred to as "Asian flu" or "Asiatic flu", as it was not yet considered an entirely different subtype from the previously circulating influenza A. Worldwide deaths from the virus peaked in December 1968 and January 1969, when public health warnings and virus descriptions had been widely issued in the scientific and medical journals. Isolated countries like Albania reported the first cases of the flu in December 1969, reaching a peak in infections in the first months of the year 1970. In Berlin, the excessive number of deaths led to corpses being stored in subway tunnels, and in West Germany, garbage collectors had to bury the dead because of a lack of undertakers. In total, East and West Germany registered 60,000 estimated deaths. In some areas of France, half of the workforce was bedridden, and manufacturing suffered large disruptions because of absenteeism. The UK postal and rail services were also severely disrupted.

Америка Құрама Штаттары

1967–1968 жылғы тұмау маусымында H2N2 эпидемиясы болғаннан кейін, төрт штаттан басқа барлық штаттарда індет тарады. 1968 жылдың маусым айында Жұқпалы аурулар орталығы (қазіргі Ауруларды бақылау және алдын алу орталықтары) 1968–1969 жылдары аз немесе ешқандай белсенділік болмайтынын болжады. Алдағы маусымға арналған вакциналар сол кезде таралып жатқан маусымдық тұмау штаммдарын қамтиды, ал CDC-нің оларды қолдану жөніндегі ұсыныстары негізінен ересек жастағы адамдарға (45 жастан асқан) және созылмалы аурулары бар адамдарға қатысты. Гонконгтағы індеттің пайда болуы және оның тұмаудың жаңа түрінен туындағаны анықталғаннан кейін, CDC 4 қыркүйекте 1968–1969 жылғы маусымға қатысты болжамын қайта қарады. Еліз бойынша кеңінен таралу ықтималдығы артты. Ол қазіргі вакциналар тек ең тәуекелге ұшыраған адамдарға ғана берілуі керек деген ұсынысын қайталады және жаңа түрге арналған моновалентті вакцина қолжетімді болғаннан кейін осы топты вакциналауды немесе қайта вакциналауды ұсынды. Вирустың алғашқы жағдайлары 2 қыркүйекте Атлантада тіркелді. Бірінші жағдай – Вьетнамнан оралған теңізшілер корпусының майоры болды. Бірақ оның ауруының себебі осы жаңа түр болды ма, әзірге нақты айтылмады. Ол 22 желтоқсанда Ақ үйге оралды. Вице-президент Хамфри де Джонсонның жағдайы жарияланған күні тұмауға шалдыққандығы хабарланды. 23 желтоқсанда президенттікке сайланған Никсонның күні бұрын қызының үйлену тойында тұмаумен ауырғаны хабарланды. Кейін Никсон «үйлену тойы тұмауды емдеді» деп мәлімдеді. Көптеген штаттарда тұмаудың белсенділігі желтоқсанның екінші жартысында немесе қаңтардың басында ең жоғары деңгейге жетті, бірақ мерекелік маусымға байланысты нақты аптаны анықтау мүмкін емес болды. Қаңтар айында белсенділік төмендеді. Пневмония және тұмаудан болатын өлім-жітімнің артық саны желтоқсанның бірінші аптасында эпидемиялық шектің өтуімен және келесі айда тез өсумен, қаңтардың бірінші жартысында ең жоғары деңгейге жетті. Өлім-жітім деңгейінің қалыпқа оралуы наурыздың соңына дейін созылды. Осы маусымда екінші толқын болған жоқ. 1968–1969 жылдары А тұмауының кең таралуын ескере отырып, CDC 1969 жылдың маусым айында 1969–1970 жылдар маусымында А тұмауының «бірнеше жағдайларын» болжады. Тұмаудың белсенділігі алдыңғы маусымға қарағанда төмен болды, бірақ күтілгеннен «әлдеқайда көп» болды. Тұмау келесі маусымда 48 штатты қамтыды, бірақ тек алты штатта ғана кең таралды, ал 1968–1969 жылдары 50 штаттың 44-інде белсенділік тіркелді. 1969 жылдың қазан айында CDC, Эмори университетімен бірлесіп, ДДСҰ-мен Атлантада жаңа тұмау бойынша халықаралық конференция өткізді. Пандемияның пайда болуы мен таралу жолы, жекелеген елдердің тәжірибесі және вакцинация сияқты тиімді бақылау шаралары сияқты көптеген тақырыптар талқыланды.

After a major epidemic of H2N2 during the 1967–1968 flu season that resulted in outbreaks in all but four states, the Communicable Disease Center (today the Centers for Disease Control and Prevention) in June 1968 forecasted little or no activity in 1968–1969. The vaccines for the upcoming season would incorporate the then circulating seasonal flu strains, and the CDC's recommendations for their use extended mainly to individuals in older age groups (over the age of 45) and the chronically ill. Following the outbreak in Hong Kong and the recognition that it had been caused by a new variant of influenza, the CDC on 4 September revised its prediction for the 1968–1969 season. An extensive outbreak across the country was now more likely. It repeated more strongly its recommendation that existing vaccines go only to those at highest risk and recommended vaccinating or revaccinating this group once the monovalent vaccine specific to the new variant became available. The first cases of the virus were reported in Atlanta on 2 September. The first was a Marine Corps major returning from Vietnam,

Isolated cases, mostly in those recently returning from the Far East, seeded the virus across the country throughout September. The first outbreaks in the civilian population occurred in late September and in October, and activity increased markedly throughout November, affecting 21 states by Thanksgiving. The Greater New York Hospital Association reported absenteeism of 15 to 20% among staff and urged its members to impose visitor restrictions to safeguard patients. Institutions in many states dismissed their students early for the holidays. In New York and many other areas, holiday sales suffered mid December, which affected retailers blamed on the flu epidemic (though inflation could have contributed to this as well). Economic activity was also hampered by high levels of industrial absenteeism. but whether the new variant was the cause of his illness was not made clear. He returned to the White House on 22 December. Vice President Humphrey was also reported to be ailing from the flu on the day Johnson's condition was revealed. On 23 December, it was reported that President elect Nixon had been ill with the flu at his daughter's wedding the day before. Nixon later claimed that "the wedding cured the flu." Peak influenza activity for most states most likely occurred in the latter half of December or early January, but the exact week was impossible to determine due to the holiday season. Activity declined throughout January. Excess pneumonia influenza mortality passed the epidemic threshold during the first week of December and increased rapidly over the next month, peaking in the first half of January. It took until late March for mortality to return to normal levels. There was no second wave during this season. Given the widespread epidemic levels of influenza A activity in 1968–1969, the CDC in June 1969 predicted little more than "sporadic cases" of influenza A in the 1969–1970 season. Influenza activity was indeed less than the preceding season, but there was "considerably more" than expected. The flu affected 48 states the following season but was widespread in only six, compared to 44 out of the 50 states in which activity was reported in 1968–1969. In October 1969, the CDC, alongside Emory University, collaborated with the WHO to host an international conference on the novel influenza in Atlanta. A wide range of topics was discussed, including the origin and path of the pandemic, the experiences of individual countries, and effective control measures, such as vaccination.

Вакцина

Вирустың антигендік өзгеруінің кеңдігі анықталғаннан кейін, оған қарсы қорғану үшін жаңа вакцина қажет екені белгілі болды. Вирустың алғашқы мәдениеттері тамыз айында Ұлттық денсаулық сақтау институттарының Биологиялық бөлімдерінен алдын ала зерттеу үшін өндірушілерге жіберілді. Жапонияда бөлініп алынған штамм қыркүйекте 9-ы күні вакцина өндірісіне жақсы мүмкіндік көрсеткеннен кейін өндірушілерге берілді. 1968 жылы американдық микробиолог Морис Хиллеман АҚШ-тағы лицензияланған вакцина өндірушілердің бірі – «Мерк энд Ко» фармацевтикалық фирмасында вирус және вакцинация зерттеу бағдарламаларының жетекшісі болды. Хиллеман Армиялық медициналық мектебінің (қазіргі Уолтер Рид Армиялық зерттеу институты) тыныс алу аурулары бөлімінің директоры ретінде 1957 жылғы пандемияны болжап, сол кезде вакцина өндірісін бастады. 15 қарашада, өндіріс штаммы қолжетімді болғаннан кейін 66 күн өткен соң, вакцинаның 110 000 дозасының алғашқы партиясы шығарылды, оның көп бөлігі Қарулы күштерге жіберілді. Президент Джонсон желтоқсан айында ауырғанша «екі типті» вакцина алды. Дегенмен, 1957 жылға қарағанда пандемиялық вакцинаны қарт және созылмалы аурулары бар адамдардың «қолжетімділігі жоғары» екені бағаланды. АҚШ-тағы эпидемиядан кейін қалған вакциналар оңтүстік жарты шарда және індет әлі басталмаған Еуропаның кейбір бөліктерінде қолжетімді болды. АҚШ-та вакцина өндірісі үшін пайдаланылған жапондық штамм бірден Жапониядағы жеті өндіруші фирмаға жіберілді. АҚШ-тың моновалентті вакцинаны қолдануына қарамастан, жаңа вариант пен В тұмауының бір бөлігінен тұратын екі валентті вакцина өндіріледі деп шешілді. Қазан айының соңына дейін 12 миллионға жуық адамды иммунизациялауға жеткілікті вакцина өндіру мақсаты қойылды, мектептерден тараған эпидемиядан сақтау үшін кемінде балаларды вакцинациялау жоспарланды. Кейбір кешігулерден кейін жаппай вакцинация науқаны жыл соңына дейін аяқталды. Данияда мемлекеттік Statens Serum Institut тұмау бөлімі 1968–1969 жылдардың қысында Стокгольмде бөлініп алынған штаммды қамти отырып, 200 000 доза пандемиялық вакцина өндірді. Өндірісте ешқандай қиындықтар болған жоқ, бірақ өнім аз болды. Оңтүстік Африкада вакцинаның миллиондаған дозасы 1969 жылдың наурыз айының соңында эпидемия басталғанға дейін қолжетімді болды, бұл оның тиімділігін «шектелген зерттеулермен» бағалауға мүмкіндік берді. 1969 жылдың қаңтарына қарай Австралияда вакцина өндірісі Федералдық үкіметтің сол кездегі департаменті – Commonwealth Serum Laboratories (CSL) зертханасында басталды. Қысқы тұмау маусымының басталуына дейін наурыздың басында екі А тұмау штаммы мен бір В штаммынан тұратын үш валентті пандемиялық вакцина шығарылатыны күтілді. Емдеу 4 апта аралықпен екі дозадан тұрады. Зертханалардың өкілі жаңа вирусты «біздің ең нашар тұмауымыз» деп сипаттап, сол жылы эпидемияның «әлдеқайда нашар» болатынын айтты. Осы жағдайды ескере отырып, Австралиялық зейнеткерлер федерациясы қаңтар айының басында Денсаулық сақтау министрі Джим Форбске вакцинаны зейнеткерлерге тегін беруді «талап етіп» хат жазды. CSL-дің батыл болжамдарына қарамастан, Форбс сол қысқы індеттің «мүмкін» екенін айтты, бірақ ол «қажетті түрде ауыр немесе кең ауқымды» болады деп ойламады. Денсаулық сақтау департаменті Австралияда пандемияға қарсы вакцинаны бөлу мәселесін қарастырған кезде, үкімет індеттің ең жоғарғы сатысында болған Ұлыбританияға 1 миллион доза вакцина экспорттады. Ақпан айының басында Австралияның Ұлттық денсаулық сақтау және медициналық зерттеулер кеңесінің эпидемиология комитеті Мельбурнда тұмау қаупі мен алдағы қыста вакцинаны қалай қолдану керектігін талқылау үшін кездесті. «Ең үлкен ықтималдығы» «ауыр эпидемия» деп саналды және Форбске қарт адамдарға, балаларға және жүкті әйелдерге гриппке қарсы тегін иммунизация жасау ұсынылды. Алайда, кеңес жаппай вакцинация науқанын өткізуге кеңес бермеді, оның зерттеу нәтижелері қазіргі вакциналардың инфекцияға қарсы сенімді емес қорғанысын көрсетті және шектеулі ұсынысты қауіпті топтардағы ауыр салдарларды азайту үшін жақсырақ пайдалану мүмкін болғанда, салауатты адамдарды вакцинациялау ақылға қонымсыз деп есептеді. Ақпан айының соңғы күні Фармацевтикалық жәрдемақылар жөніндегі консультативтік комитет жиналып, пандемияға қарсы вакцинаны зейнеткерлер үшін фармацевтикалық жәрдемақыға айналдыру мәселесін қарастырды. Гриппке қарсы вакцинация 1 наурыздан бастап ұсынылды, бірақ вакцинаның қолжетімділігіне қатысты мәселелер ай бойына анық болды. Викториядан келген өкіл Гордон Шолсқа, вакцинаны алуға тырысқан химияшілерден шағымдарды естігеннен кейін, Форбс ірі мекемелерден жасалған көлемді тапсырыстар бірінші болып орындалатынын түсіндірді. Ол CSL директорының сәуір айының басында жеке дозалар қолжетімді болғанда жағдай жақсаратыны туралы күтімін жеткізді. Кейінірек айда Ньюкаслдан келген өкіл Чарльз Джонс өзінің қалалық тапсырысы неге орындалмағанын Форбске сұрады. Форбс жыл басында Ұлыбританияға 1 миллион доза экспортталғанын айтты, бірақ тапсырыстың «Австралиялық тапсырыстарды орындау қабілетіне кедеріс келтірмегенін» және күтілетін сұранысты қанағаттандыруға жеткілікті көлем болатынын мәлімдеді. Форбстің осы кепілдіктеріне қарамастан, Денсаулық сақтау департаментінің Бас директоры Уильям Рефшауге 9 сәуірде елдегі барлық дәрігерлерге қауіпті топтар вакцинацияланғанша салауатты адамдарды вакцинацияламау туралы хат жіберді. Форбс вакцина таратуды жылдамдату жолдарын талқылау үшін Commonwealth Serum Laboratories комиссиясымен кездескенін хабарлады. Екі күннен кейін CSL директоры У. Р. Лейн, Жаңа Оңтүстік Уэльс Медициналық қауымдастығының тарату жағдайына қатысты сын-ескертпелерін «әдеміссіздік» деп атады. Зертханалардың жыл басындағы күшті маркетингіне қайшы келіп, ол ауыр эпидемияның ықтималдығын азайтып, мамыр айының соңына дейін 4 миллион доза тараттынын күтті, бұл вакцинаның жылдық орташа таралымынан сегіз есе көп (500 000 доза). 22 сәуірде Форбс Өкілдер палатасында вакцина жағдайы туралы куәлік берді. Ол ақпаннан бері 2,5 миллион доза өндірілгенін хабарлады. Оңтүстік Австралиядан келген өкіл Тео Николлсқа қазіргі тапшылықты жеңілдету үшін вакцина импорттауды қарастыруды сұрағанда, Форбс елдің бұдан бұрын 150 000 доза импортталғанын атап өтті. Ол CSL-дің «уақытша тапшылықтарға» қатысты «көптеген сөккендерге» ұшырағанын айтып, қазіргі өндіріс күшін елдің жылдық орташа таралымымен (тек 500 000 доза) салыстырды. Сол күні Викториялық Фармацевтикалық гильдиясының президенті Н. Ф. Кейт CSL-ден вакцина жағдайын жұртшылыққа түсіндіруді сұрады, себебі вакцинаның жетіспеуі химияшілерге қысым көрсетіп жатыр. 25 сәуірде Денсаулық сақтау департаменті қаңтарда үкімет Ұлыбританияға экспорттаған 1 миллион дозалық тапсырыстың қалған бөлігін қайта импорттағаны хабарланды. Ұлыбританияға жіберілгеннен кейін, онда қапталып, содан кейін Австралияға қайтарылған вакцина дәрігерлерге бағасы 50 пайызға арттырылып сатылды. Дәрігерлер Департамент пен CSL-дің вакцинамен жабдықтау жоспарлаудағы нашарлығын және індет маусымының шыңына жеткен Ұлыбританияға вакцина экспорттау туралы шешімін сынады. Олар тапшылықты сондай-ақ CSL және денсаулық сақтау шенеуніктері жасаған мәлімдемелерге байланысты жұртшылықтың реакциясына жабалап тастады. Сондай-ақ, қайта импортталған вакцина бағасының өсуіне қатысты ешқандай қатысы жоқ екенін мәлімдеді.

It became apparent once the extent of antigenic variation in the virus was recognized that a new vaccine would be needed to protect against it. The first cultures of the virus were provided to manufacturers in August by the Division of Biologics of the National Institutes of Health for preliminary study. A strain isolated in Japan was sent to the US and, after showing greater potential for vaccine production, was given to manufacturers on 9 September. In 1968, American microbiologist Maurice Hilleman was head of the virus and vaccination research programs at the pharmaceutical firm Merck & Co., one of the licensed vaccine manufacturers in the US. Hilleman, as the director of the Department of Respiratory Diseases at the Army Medical School (now the Walter Reed Army Institute of Research), had foreseen the 1957 pandemic and kickstarted vaccine production then. On 15 November, 66 days after the production strain became available, the first batch of 110,000 doses of vaccine was released, most of which went to the Armed Forces. President Johnson received "two types" of vaccine prior to his bout of flu in December, However, it was estimated that a "considerably higher" proportion of the recommended priority group of older and chronically ill persons received the pandemic vaccine than in 1957. Following the epidemic in the US, leftover vaccine was made available for the southern hemisphere and parts of Europe where the main outbreak had not yet happened. The same Japanese strain used for vaccine production in the US was immediately sent out to the seven manufacturing firms in Japan. It was soon decided a bivalent vaccine consisting of two parts the new variant and one part influenza B would be produced, in contrast to the US's use of monovalent vaccine. The objective was also set that enough vaccine to immunize about 12 million people would be produced by the end of October, with the hope of at least vaccinating children to guard against an epidemic developing out of schools. After some delay, the mass vaccination campaign was nearly completed before the end of the year. In Denmark, the influenza department at the governmental Statens Serum Institut produced about 200,000 doses of pandemic vaccine during the winter of 1968–1969, incorporating a strain isolated in Stockholm. There were no particular difficulties in production, but yield was poor. Millions of doses of vaccine were available in South Africa before its epidemic began at the end of March 1969, which afforded the opportunity to perform "limited studies" of its effectiveness. By January 1969, vaccine production in Australia was underway at the Commonwealth Serum Laboratories (CSL), then a department of the federal government. The trivalent pandemic vaccine, composed of two influenza A strains and a B strain, was anticipated for release in early March ahead of the winter flu season. The inoculation consisted of a two dose series, each given four weeks apart. A spokesman for the laboratories described the new virus as "the worst flu we have had" and called an epidemic that year "almost certain". In light of the situation, the Australian Pensioners Federation in early January wrote to Minister for Health Jim Forbes "demanding" that the vaccine be given free of charge to pensioners. In contrast to CSL's bolder predictions, Forbes described an outbreak that winter as "possible" but did not think it would "necessarily be serious or extensive". While the Department of Health reviewed the question of pandemic vaccine allocation in Australia, the government exported 1 million doses of its vaccine to Britain, already at the peak of its epidemic. In early February, the epidemiology committee of Australia's National Health and Medical Research Council met in Melbourne to discuss the influenza threat and the best use of vaccine the coming winter. A "serious epidemic" was considered the "strongest possibility", and it was recommended to Forbes that older people, children, and pregnant women receive free immunization against the flu. However, the council advised against a mass vaccination campaign, citing the findings of its study which showed the unreliable protection against infection of the present vaccines, and considered it unwise to vaccinate healthy people while the limited supply could be better used to mitigate severe outcomes in at risk groups. On the last day of February, the Pharmaceutical Benefits Advisory Committee met to consider the question of making the pandemic vaccine a pharmaceutical benefit for pensioners. Vaccination against the flu was recommended beginning 1 March, but issues surrounding availability of vaccine soon became apparent throughout the month. In response to Representative Gordon Scholes of Victoria, who had heard complaints from chemists unable to acquire vaccine, Forbes clarified that bulk orders from larger establishments would be met first. He relayed the expectation of the director of CSL that the present situation would be met once quantities of single doses became available in early April. Representative Charles Jones of Newcastle later in the month questioned Forbes why his home city's order had not been filled. Forbes revealed the export of 1 million doses to Britain earlier in the year but assured that the order "did not delay, or in any way hinder, [the Commonwealth Serum Laboratories'] capacity to fill Australian orders" and that there would be enough supply to meet expected demand. Despite these assurances from Forbes, the Director General of the Department of Health William Refshauge sent a letter on 9 April to all doctors in the country asking them not to vaccinate healthy people until at risk groups in the community have been inoculated. Forbes reported meeting with the Commonwealth Serum Laboratories commission to discuss how to speed up distribution of vaccine. Two days later, the director of CSL, W. R. Lane, dismissed criticism of the supply situation from the New South Wales branch of the Australian Medical Association as "a lot of nonsense". Contradicting the laboratories' more forceful marketing earlier in the year, he downplayed the likelihood of a serious epidemic but shared the expectation of 4 million doses distributed by the end of May, eight times as much as the average annual total distribution of 500,000 vaccine doses. On 22 April, Forbes testified in the House of Representatives regarding the vaccine situation. He reported 2.5 million doses had been produced by this time since February. When asked by Representative Theo Nicholls of South Australia to consider importing vaccine to alleviate the present shortage, Forbes noted that the country had already imported the 150,000 doses available. He lamented CSL's recent subjection to a "good deal of abuse" regarding the "temporary shortages" around the country, repeating the comparison between the present production effort and the country's average annual distribution of only 500,000 doses. That same day, N. F. Keith, president of the Victorian branch of the Pharmacy Guild, called on CSL to explain the situation surrounding vaccine supply to the public, which was putting pressure on chemists due to the lack of vaccines. On 25 April, it was reported that the Department of Health had reimported the remaining vaccine from the order of 1 million that the government had exported to Britain in January. After being sent to Britain, packaged there, and then sent back to Australia, it was sold to doctors at a markup of nearly 50 percent. Doctors criticized the Department and CSL's poor planning with respect to vaccine supply and the decision to export vaccine to Britain when it had already reached the peak of its flu season. They also blamed the shortage on an overreaction by the public, a response which they considered largely due to public statements made by CSL and health officials. It also denied any involvement in the commercial sales of vaccine, in response to reporting on price markups on the reimported vaccine, saying that all it did was authorize the reimportation and list the product as a pharmaceutical benefit. The government itself was paying the same for the reimported vaccine as it was for that being distributed by CSL. It was during this period that the city of Coonoor, in India, experienced a "fairly extensive" outbreak, in July 1971. Samples of the virus responsible were collected but their significance was not immediately recognized. The virus did not immediately spread to other countries, or at least did not immediately cause outbreaks, but it was amid an epidemic in England in early 1972, fueled by more original strains, that a variant showing considerable antigenic drift was identified in one isolate tested out of over 700. It ultimately came to be designated A/England/42/72. It was soon recognized, by comparison with the strains isolated then, that this virus had been the one responsible for the epidemic in India. The novel variant did not immediately spread after that outbreak, and circulating strains largely continued to resemble quite closely the original Hong Kong virus through April 1972. In May, however, at the onset of the flu season in the Southern Hemisphere, epidemics caused by the variant struck Malaysia, Singapore, and Australia, though South Africa and South America were unaffected. The die seemingly cast, the novel variant went on to cause widespread outbreaks in the Northern Hemisphere, by which point US press had dubbed the bug "London flu". It completely replaced the previous strains still resembling the original pandemic virus. Soon after the initial outbreak in Hong Kong, the virus responsible was recognized to be antigenically distinct from the current influenza A strain in circulation (which at the time was called "A2") but was generally not considered an entirely new subtype. Analysis using the conventional techniques at the time revealed that it was indeed very different from older A2 viruses but also, at the same time, seemingly related to them, depending on one's reading of the data. Experiments involving newer methods of analysis soon identified another surface antigen, neuraminidase, in addition to hemagglutinin, which had already been recognized. It thus became clear that it was the hemagglutinin that had changed compared to older strains while the neuraminidase was identical. These findings, in part, prompted the World Health Organization in 1971 to revise its system of nomenclature for influenza viruses, taking into consideration both antigens. The novel virus was thereafter designated H3N2, indicating its partial similarity to H2N2 but also its antigenic distinction. The H3N2 pandemic flu strain contained genes from a low pathogenicity avian influenza virus. The new subtype arose in pigs coinfected with avian and human viruses and was soon transferred to humans. Swine were considered the original "intermediate host" for influenza because they supported reassortment of divergent subtypes. However, other hosts appear capable of similar coinfection (such as many poultry species), and direct transmission of avian viruses to humans is possible. H1N1, associated with the 1918 flu pandemic, may have been transmitted directly from birds to humans. Accumulated antibodies to the neuraminidase or internal proteins may have resulted in many fewer casualties than most other pandemics. However, cross immunity within and between subtypes of influenza is poorly understood. The basic reproduction number of the flu in this period was estimated at 1.80.