Кіріспе

Белиз өзені Белиздің орталығы арқылы 180 миль (290 км) қашықтыққа созылады. Ол Белиздің аумағының төрттен бірінен астамын суға жібереді, солтүстік Майя тауларының жиегімен иреленіп, Белиз қаласының солтүстігіне жақын теңізге құяды. Белиз өзенінің аңғары көбінесе тропикалық жаңбырлы орманнан тұрады. "Ескі өзен" деп те аталатын Белиз өзені Сан-Игнасио, Белиздің шығысына қарай Мопан және Макал өзендерінің қосылған жерінен басталады. Белиз өзені – Мопан өзені бассейні Белиз халқының 45 пайыздан астамын қамтиды. Белиз өзенінде 78 ағыс немесе таяздық болғанына қарамастан, Мопан арқылы Гватемала шекарасына дейін жүзуге болады. Бұл өзен ХХ ғасырдың басына дейін ішкі аймақ пен жағалау арасындағы сауда мен байланыс үшін маңызды артерия болып қызмет етті және ұзақ жылдар бойы орман шаруашылығымен, бояу үшін қолданылатын логвуд ағашымен және шағын ормандарда өсетін махогань ағашымен байланысты болды. 1820 жылдардың соңында методист пасторы Томас Уилкинсон жыл бойы лагерьтерде жұмыс істейтін үш-төрт мың адамды тапты. XIX ғасырдың соңына қарай өзен бойында 130-дан астам шағын елді мекен пайда болды. Белиз қаласының үстіндегі Бэррелл Бум ағаштарды жинау орталығы болды. Бүгінде Белиз өзені өзен бойында тұратын халық үшін ауыз судың және басқа да тұрмыстық қажеттіліктердің маңызды көзі болып табылады; алайда, судың сапасы шөгінділер, қоректік заттар, пестицидтер және басқа да зиянды заттардың әсерінен нашарлаған. Деградацияның басты себебі – Мопан өзенінің жоғарғы ағысындағы кең ауқымды орманды жою және тұрақты емес егіншілік. Карпер мен Боулз былай деп мәлімдеді: "Мопан/Белиз өзенінің үлкен бассейні – соңғы үш онжылдықта аймақта орын алған, тұрақты емес егіншілік салдарынан стресске ұшыраған су алабының жарқын мысалы". Салттық кесіп-жару және өртеу әдістері де су алабының нашарлауына себеп болады.

Майяның жерлері

Белиз өзені мен оның салалары – Мопан өзені, Макал өзені және Чаа ағысы суайдынында бірнеше майя археологиялық ескерткіштері орналасқан. Олардың ішінде Шунантунич, Чаа-Крик және Кахал-Печ кіреді.