Кіріспе
Телевизия бағдарламаларында ағыс дегеніміз – арналар мен желілер көрермендерін бір бағдарламадан екінші бағдарламаға немесе бағдарламаның бір бөлігінен екінші бөлігіне қалай ұстап тұруға тырысады. Яғни, бұл телевизиялық материалдың бір элементтен екіншісіне үздіксіз өтуі. Бұл термин теледидар зерттеулерінде, медианың академиялық талдауында да маңызды. Медиа зерттеушісі Реймонд Уильямс осы терминді осы мағынада алғаш қолданды. Ол ағыстың «радиохабар таратудың ерекше қасиеті, бір мезгілде технология және мәдени форма ретінде» екенін айтты. «Қазіргі кезде «кешкі көру» деп аталатын нәрсе біраз жағдайда провайдерлер, ал кейін көрермендердің барлығы тарапынан жоспарланады; қандай жағдайда болсын, ол нақты бағдарламалық бөлімдерден гөрі анық реттіліктермен жоспарланады». Уильямс жарнамалар бағдарламаларды байланыстырып, «бағдарламалау ретіндегі тізбектейлік тұжырымынан ағыс тұжырымына» өту арқылы теледидар ағысының сезімін қалыптастырады деп мәлімдеді. 1990 жылдардан бері ағыс тұжырымы жаңа технологиялар мен бағдарламалау стратегиялары арқылы көрерменді ескі теледидар үлгісінен босатады. Видеомагнитофондар, DVD, DVR (мысалы, TiVo), Video on Demand және онлайн видео көздері көрерменге өзінің ағысын құруға мүмкіндік береді. Олар енді 1950-1970 жылдардағыдай, аз ғана арналардың ішінде таңдау жасаумен шектелмейді. Осының салдарынан, провайдер жоспарлаған ағыс тұжырымы жойылып барады және теледидар дәуірінен кейін тірі қалуы күмәнді.
In television programming, flow is how channels and networks try to hold their audience from program to program, or from one segment of a program to another. Thus, it is the flow of television material from one element to the next. The term is also significant in television studies, the academic analysis of the medium. Media scholar Raymond Williams is responsible for first using the term in this sense. He emphasized that flow is "the defining characteristic of broadcasting, simultaneously as a technology and as a cultural form." "It is evident that what is now called 'an evening's viewing' is in some ways planned by providers and then by viewers as a whole; that it is in any event planned in discernible sequences which in this sense override particular program units". Williams argued that ads glued programs together which created the sense of television flow with a shift "from the concept of sequence as programming to the concept of flow." Since the 1990s, the concept of flow has been transformed by new technologies and programming strategies that free the viewer from the old television model. VCRs, DVDs, DVRs (such as TiVo), Video on Demand, and online video sources all allow the viewer to construct their own flow. They are no longer limited to a choice of a small number of networks, as they were in the 1950s–1970s. Consequently, the concept of provider planned flow is dying out and may not survive beyond the broadcast era of television.
Өндірісі мен мақсаты
Уильямс ағын теледидардың "даму кезеңімен" анықталады деп санайды, бірақ Айова университетінің Кино және салыстырмалы әдебиет профессоры Рик Альтман, медианың мәдениеті оның ағынын қалыптастырып, анықтайтынын айтады. Ол саундтрек американдық мәдениетке тән ерекшелік екенін және көрерменнің теледидар көру тәжірибесін қалыптастыратын техникалардың бірі екенін атап өтеді. Ол саундтрек көрерменге жететін сюжетті ұсынатынын, дыбыс арқылы маңызды оқиғаларды (дыбыс жетелеу, мысалы, экранда көрінбей тұрып қол шапалақтау дыбысы) көрсетеді және тұжырымдылықты қамтамасыз етеді. Бұл дыбыстық элементтер теледидардың үзіліс-үзіліс ағынын құрайды. Мақсат - көрермендерді жақсылап қарауға итермелеу емес, теледидарды өшіруден алдап қалу.