Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын инженер-құрылысшысы Т. Стирс 1672 жылы Кентте дүниеге келген, 1750 жылы қайтыс болған. Ол Англияның алғашқы маңызды инженер-құрылысшысы болды және көптеген каналдар, әлемдегі алғашқы коммерциялық сулы док (Ливерпульдегі Ескі док), Ливерпуль қамалы орнындағы Сент-Джордж шіркеуі және театр салды. Ол Ливерпульдегі Солтхаус догын жобалады, оны Стирс қайтыс болғаннан кейін Генри Берри аяқтады.
English civil engineer
the early English civil engineer
Thomas Steers was thought to have been born in 1672 in Kent and died in 1750. He was England's first major civil engineer and built many canals, the world's first commercial wet dock (the Old Dock at Liverpool), St. George's Church at the site of Liverpool Castle, and a theatre. He designed Salthouse Dock in Liverpool, which was completed by Henry Berry after Steers' death.
Ерте өмір
Томас Стирс 1672 жылы, шамасы, Депфордта немесе Ротерхитте дүниеге келген. Ол математика саласындағы айқын қабілеттерін ескере отырып, жақсы білім алған деп саналады және жасөспірім кезінде әскерге қабылданды. Ол 1690 жылы Бойн шайқасында күрескен Вильгельм Оранждың 4-ші жаяу полкінің (Корольдікі) құрамында болды, содан кейін 1697 жылы Намур бейбіт шартына қол қойылғанға дейін Францияға қарсы Төмен елдердегі әскери науқандарға қатысты. Ол осы кезеңде гидравликаны үйренген болуы мүмкін, бұл дағды оған кейінірек өте пайдалы болды. 1698 немесе 1699 жылы ол Генриетта Мария Барберге үйленді, ал оның әкесі оларға Ротерхиттегі Куин-стритте үй сыйлады. Сол уақытта Ротерхиттегі Ұлы док Элизабет Хоулендтен жалға алынған жерде салынып жатты, ол Хоуленд иелігінің бір бөлігі болды. Стирс жобаға тікелей қатысқандығы туралы мәлімет жоқ, бірақ ол 1707 жылы аяқталған доктардың сараптамасын жасады және иеліктің жер өлшеушісі ретінде жұмыс істеген сияқты көрінеді. Ол кездегі жалға алу шартында ол үй ағаш шебері ретінде сипатталған.
Thomas Steers was born in 1672, probably at Deptford or Rotherhithe. He is thought to have had a good education, in view of his obvious skills in mathematics, and he joined the army during his teenage years. He was part of William of Orange's 4th Regiment of Foot (The King's Own), which fought at the Battle of the Boyne in 1690, and subsequently campaigned in the Low Countries against the French until the Peace of Namur was signed in 1697. He probably learnt about hydraulics at this time, a skill which served him well in later years. In 1698 or 1699 he married Henrietta Maria Barber, and her father gave them a house in Queen Street, Rotherhithe. At the time, the Great Dock at Rotherhithe was being constructed, on land leased from Elizabeth Howland, which formed part of the Howland Estate. There is no record of Steers's direct involvement in the project, although he produced a survey of the completed docks in 1707, and seems to have been employed as a surveyor for the estate. A lease agreement at the time described him as a house carpenter.
Инженерлік
1708 жылы Ливерпульде Ротэрхиттегідей порт салу жоспары жасалды және 1709 жылдың ортасына дейін Джордж Сорокольд пен Генри Хасс оны дайындады. Екеуі де док құрылысына инженерлік жұмыстың ұсынысын қабылдамады. 1710 жылдың 17 мамырында қалалық кеңес Стирстің Ливерпульде екенін және жобаға қатысты өзінің жобалары бар екенін білді. Стирс Ливерпульге неліктен келгенінің нақты себебі белгісіз, бірақ бұл 1707 жылы қала басшысы болған және 1710 жылға дейін Ланкашир лорд-лейтенанты болған Джеймс Стэнлидің билікке келуімен байланысты болуы мүмкін. Стэнли Фландрияда 16-шы пехота полкіне қолбасшылық еткен кезде Стирсті байқаған. Стирс ұсынған жоба қабылданды, ол құрылысты Уильям Брэддоктың көмегімен жетекшілік етті. Ол қазба жұмыстарының бір бөлігін де мердігерлікке алды, және ол толық аяқталмаса да, 1715 жылы док кеме қабылдауға ашылды. 1717 жылы қабылданған Парламент актісімен су бассейні мен үш құрғақ док салуға рұқсат берілді. Құрылыс кезінде бастапқы докқа түрлі өзгерістер мен кеңейтулер енгізілді. Жұмыс 1721 жылы аяқталды. 1717 жылдан бастап Стирс Док Мастері болып та қызмет етті, оған жылына 50 фунт төленді, ал Брэддок Су сот орындаушысы болды. 1724 жылдан бастап ол Брэддоктың міндеттерін де өз мойнына алды, бірақ енді жалақы алмайтын болды, себебі бұл лауазымға түрлі жеңілдіктер мен төлемдер кірді. Ливерпуль доктарындағы жұмысымен қатар Стирс басқа жобаларда да белсенділік танытты. 1712 жылы ол Уоррингтондағы Банк-Кейден Манчестерге дейінгі Ирвелл және Мерси өзендерін зерттеді. 1721 жылы Мерси және Ирвелл су жолында жүруге рұқсат беретін Парламент актісі қабылданды, ал жұмыс, 15 миль (24 км) қашықтықтағы 52 фут (16 м) биіктікті жеңу үшін сегіз шлюзді қамтыды, шамамен 1725 жылы аяқталды. Ол инженер болған деп есептеледі. Актті бекітушілердің бірі ретінде оның есімі аталды. Ол 1712 жылы Риббл сағасын Уиганға жалғастырған Дуглас су жолына зерттеулер жүргізді және 1720 жылы қабылданған Парламент актісінде қайтадан кәсіпкер ретінде аталды. Ол құлып пен көпір салды, өзеннің бір бөлігін түзеді және су тасқыны құлыптарының құрылысын бастады, бірақ оның серіктесі Уильям Сквайр, Лондонда жобаға қаржы жинағанда, Оңтүстік теңіз көпіршігіне қатысып, жинаған ақшасының көп бөлігін жоғалтты. Оның ең маңызды су жолы жетістігі - Ирландиядағы Ньюри каналы, ол Британ аралдарындағы ең алғашқы мұздық деңгейлі канал болды. 1729 жылы жобаны іске асырушылар одан жобаның инженері ретінде әрекет етуін өтінді, бірақ кейін ол сұраған ақыны төлеуден бас тартты, сондықтан бастапқы құрылыс жұмыстарын Эдвард Ловетт Пирс жетекшілік етті. Пирс 1734 жылы қайтыс болды, ал оның көмекшісі Ричард Касл рөлін қабылдады. Стирс 1736 жылы жобаға оралды, ол бар жұмысты зерттеуді жүргізді. Касл 1736 жылы желтоқсанда қызметтен босатылды, содан кейін Стирс 1741 жылға дейін құрылыс жұмыстарын бақылады, жартылай уақыт жұмыс істеді. Бұл жұмыс күткеннен ұзаққа созылды, ал 1742 жылдың көктемінде канал ашылды. 19,4 миль (31 км) канал 13 шлюзді қамтыды және Ньюриден басталып, Карлингфорд лагы мен теңізге 1760 жылдары кеме арнасына айналған тар канал арқылы қосылды. Солтүстік шетінен ол Портадаунға қарай ағады, онда ол Жоғарғы Бань өзеніне қосылып, Лауг Нигге жетеді. Ол Тирон кенішінен Дублинге көмір тасымалдауға арналған. Басты деңгейге су жеткізу жергілікті өзендерден алынып, су қоймасы ретінде пайдаланылған Лоу Шарк суымен толықтырылды. Жалпы алғанда, жұмыс жақсы орындалмаған, ал инновациялық құлыптар 1750 жылдан кейін көп ұзамай қайта салынуға тиіс болды. Стирс 1713 жылы Ливерпуль қаласының азаматы болды және 1717 жылы қалалық кеңесте қызмет етті. 1719 және 1722 жылдары ол қалалық сот орындаушысы болды, 1739-1740 жылдары Ливерпуль қаласының мэрі болды, 1746 жылы Уиган қаласында аут бургер болды. Ол 1745 жылғы Якобит көтерілісі кезінде Ливерпульді нығайту үшін жауапты болды.
In 1708, plans for a dock at Liverpool, similar to that at Rotherhithe, were formulated, and had been drawn up by George Sorocold and Henry Huss by mid 1709. Neither man accepted the offer to act as engineer for the construction of the docks. On 17 May 1710, the Town Council learned that Steers was in Liverpool, and had his own designs for the project, which involved reclaiming land from the Pool, rather than building the dock of existing land. The precise reason for Steers' arrival in Liverpool is not clear, but may well be connected to the rise to power of James Stanley, who became mayor in 1707 and Lord Lieutenant of Lancashire until 1710, and who had noticed Steers in Flanders, while commanding the 16th Regiment of Foot. Steers' design was accepted, and the construction was overseen by him, assisted by William Braddock. He also contracted for some of the excavation work, and although it was incomplete at the time, the dock opened for shipping in 1715. A tidal basin and three graving docks or dry docks were authorised by another Act of Parliament obtained in 1717, and during their construction, various alterations and extensions were made to the original dock. The works were completed in 1721. Since 1717, Steers had also acted at Dock Master, for which he was paid £50 per year, and Braddock had been the Water Bailiff. From 1724, he took over Braddock's role as well, though was no longer paid, as this post included a number of perks and fees. Concurrently with his work on the Liverpool Docks, Steers was active in other projects. He surveyed the rivers Irwell and Mersey from Bank Quay at Warrington to Manchester in 1712. An Act of Parliament authorizing the Mersey and Irwell Navigation was passed in 1721 and the work, which included eight locks in a distance of 15 mile (24 km) to overcome a rise of 52 feet (16 m), was completed about 1725. It is generally believed he was the engineer. The authorising Act named him as one of the Undertakers. He also made surveys for the Douglas Navigation which connected the Ribble estuary to Wigan in 1712, and was again named as an Undertaker in the Act of Parliament obtained in 1720. He built a lock and a bridge, straightened a section of the river, and started the construction of a tidal lock, but his partner William Squire, who was raising finance for the scheme in London, became involved in the South Sea Bubble, and appears to have lost most of the money he raised. His most significant navigation achievement was the Newry Canal, in Ireland, which was the first summit level canal in the British Isles. The promoters asked him to act as engineer for the scheme in 1729, but then declined to pay him the fees he requested, and so the initial construction work was overseen by Edward Lovett Pearce. Pearce died in 1734, and his assistant Richard Castle took over the role. Steers returned to the project in 1736, when he conducted a survey of the existing work. Castle was sacked in December 1736, and Steers then supervised construction until 1741, working on a part time basis. The work took longer than expected, and the canal finally opened in the spring of 1742. The 19.4 mile (31 km) of canal included 13 locks, and ran from Newry, where it connected to Carlingford Lough and the sea by a narrow channel, which was made into a ship canal in the 1760s. At its northern end it ran to Portadown where it joined the Upper Bann River to reach Lough Neagh. It was built to transport coal from the Tyrone collieries to Dublin. In order to build locks with a larger fall than was possible with conventional gate paddles, Steers built two of the locks with sluices and ground paddles, which fed water into the bottom of the lock through the side walls. Water supply for the summit level was taken from local streams, supplemented by water from Lough Shark, which was used as a reservoir. As a whole, the work was not well executed, and the innovative locks had to be rebuilt soon after 1750. Steers became a Freeman of the town of Liverpool in 1713, and served on the town council in 1717. In 1719 and 1722, he was a Town Bailiff, became mayor of Liverpool from 1739 to 1740, and was an Out burgess in Wigan in 1746. He was responsible for the fortification of Liverpool during the Jacobite rising of 1745.
Отбасы
Стирстің Генриетта Мариямен алғашқы некесі 1717 жылы оның қайтысымен аяқталды. Олардың жеті баласының төртеуі бала кезінде қайтыс болды, ал қалған үшеуі теңізші болған деп саналады, барлығы 1732 жылға дейін қайтыс болды. 1719 жылы ол Ротерхиттен келген Энн Тибингтонға үйленді, ол теңізшінің жесірі болған. Оның Джон есімді ұлы болды, және олардың төрт баласы болды, олардың екеуі бала кезінде қайтыс болды. 1750 жылы қайтыс болды және Санкт-Петер шіркеуінің жеріне жерленді. Оның жалғыз тірі қалған ұлы Спенсер оның қайтысынан кейін якорь жасау ісін жалғастырды. Сонымен қатар, осы шамада және дұрыс аймақта туған, бірақ ол басқа адам болуы мүмкін Гринвичтегі әк күйдіруші Томас Стирс ("Джек Кейдтің үңгірінің" және жақын жердегі құм кенішінің иесі және/немесе қазушысы) болды. Басқа Стирстер де керамика жасаумен айналысты. Бұл Стирстер отбасының пештермен және құрылыс ерітіндісімен байланысты болғанын көрсетеді.
Steers' first marriage to Henrietta Maria ended in 1717 with her death. Of their seven children, four died in childhood, while the other three are thought to have become seamen, and all had died by 1732. In 1719 he married Ann Tibington, who came from Rotherhithe and was the widow of a seaman. She had a son called John, and they had four children of their own, two of which died in childhood. He died in 1750, and was buried in the grounds of St Peter's Church. His only surviving son, Spencer, carried on his anchor making business after his death. There was also a Thomas Steers, lime burner of Greenwich (probably the owner and/or digger of "Jack Cade's Cavern" and of a nearby sand mine) who was born about this time and in the right area, but who was probably not the same person. Other Steers were involved in pottery. This hints at an extended Steers family with interests in kilns and building mortar.
Мұра
Құрылыс инженерлігіне зор үлес қосса да, оның қазасы көзден жасырын қалды. Алайда, 1757 жылы Кальдер және Хеббл су жолына хат жазған азаматтық инженер Джон Смитон, Стирс өзінің кәсібінде құрметті де қабілетті адам болғанын айтты. Ол әлемдегі алғашқы табысты коммерциялық док пен Ұлыбританиядағы алғашқы биік деңгейлі каналды салды. Ол шәкірттерін жақсы дайындады, олардың көптегені өзінің жарқын мансабын жасады. Ең бастысы, ол өз жұмысын кеңірек әлеуметтік тұрғыдан түсінді, Ливерпульдің саясаты мен саудасына белсенді қатысты және қаланың өңірмен тығыз байланыста болуын қажет деп білді. Оның еңбегі Ливерпульдің әлемдегі ең ірі портердің біріне айналуына негіз салды және оның қайтысынан кейін көп ұзамай басталған өнеркәсіптік революцияға үлкен үлес қосты.
Despite his considerable contribution to civil engineering, his death went almost unnoticed, although the civil engineer John Smeaton, writing to the Calder and Hebble Navigation in 1757, noted that Steers was an esteemed man of character and ability in his profession. He built the first successful commercial dock in the world, and the United Kingdom's first summit level canal. He trained his assistants well, as several went on to have illustrious careers of their own. Above all, he understood his work in its wider social context, being active in the politics and trade of Liverpool, and understanding the need for the town to be well connected to its hinterland. His work paved the way for Liverpool to become one of the world's greatest ports, and was a contributory factor in the industrial revolution which began shortly after his death.