Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1861 жылы жазылған Гарриет Джейкобстың автобиографиясы
1861 autobiography by Harriet Jacobs
"Құл қыздың өмірінен оқиғалар", автордың өзі жазған кітабы – Гарриет Джейкобстың, анасы және қашқан құлының 1861 жылы Л. Мария Чайлд басып шығарған автобиографиясы. Чайлд кітапты авторы үшін редакциялаған. Джейкобс Линда Брент деген псевдонимді пайдаланған. Кітап Джейкобстың құлдықтағы өмірін және өзінің және балаларының азаттығына қалай қол жеткізгенін көрсетеді. Джейкобс құлдардың өмірбаяны жанрына "раса және гендерлік мәселелерді қарастыру үшін" сезімтал романдардың әдістерін қолдану арқылы үлес қосты. Ол құл әйелдердің күресі мен сексуалдық зорлық-зомбылыққа ұшырауын, сондай-ақ ана болуға тырысуын және балалары сатылуы мүмкін болғанда оларды қорғауға жасаған күш-жігерін зерттейді. Кітапта Джейкобс құлдықтың зұлымдығын түсінбейтін Солтүстік ақ әйелдерге үндеу жасайды. Ол олардың адамгершілігіне көмектесу үшін және құлдық институтына деген көзқарасын өзгерту үшін тікелей шақырулар жасайды. Джейкобс Нью-Йоркке қашқаннан кейін, жазушы және баспагер Натаниел Паркер Уиллистің Идлвилд үйінде тұрып, жұмыс істеген кезде "Құл қыздың өмірінен оқиғалар" кітабын жазды.
Incidents in the Life of a Slave Girl, written by herself is an autobiography by Harriet Jacobs, a mother and fugitive slave, published in 1861 by L. Maria Child, who edited the book for its author. Jacobs used the pseudonym Linda Brent. The book documents Jacobs's life as a slave and how she gained freedom for herself and for her children. Jacobs contributed to the genre of slave narrative by using the techniques of sentimental novels "to address race and gender issues." She explores the struggles and sexual abuse that female slaves faced as well as their efforts to practice motherhood and protect their children when their children might be sold away. In the book, Jacobs addresses White Northern women who fail to comprehend the evils of slavery. She makes direct appeals to their humanity to expand their knowledge and influence their thoughts about slavery as an institution. Jacobs composed Incidents in the Life of a Slave Girl after her escape to New York, while living and working at Idlewild, the home of writer and publisher Nathaniel Parker Willis.
Өмірбаяндық тарихы
Харриет Джейкобс 1813 жылы Солтүстік Каролина штатының Эдентон қаласында құлдықта дүниеге келді. Бала кезінде оның қожайыны оған құлдардың арасында сирек кездесетін оқу мен жазу дағдыларын үйреткен. Он екі жасында ол зорлық-зомбылық көрсеткен, жыныстық қысым жасаған иесінің қолына түсті. Ол балаларын сатпаймын деп қорқытқанда, Харриет әжесінің үйінің шатырындағы кішкентай жасырын бөлмеге тығылды. Сол жерде жеті жыл тұрып, уақытының көп бөлігін Киелі кітапты және газеттерді оқып өткізді, содан кейін 1842 жылы Нью-Йоркке қашып кетті. Оның ағасы Джон С. Джейкобс, ол да құлдықтан қашып құтылған, Уильям Ллойд Гаррисон басқаратын құлдыққа қарсы күрескерлермен тығыз байланыс жасады және 1847 жылдан бастап құлдыққа қарсы лекциялық сапарларға шықты. 1849-50 жылдары Харриет Джейкобс ағасына Рочестердегі құлдыққа қарсы кеңсе мен оқу залын басқаруға көмектесті, соның арқасында Фредерик Дуглас, Эми және Исаак Пост сияқты аболиционистермен және феминистермен жақын қарым-қатынас орнатты. Ол сол кезде құлдыққа қарсы әдебиеттерді оқып, құлдыққа қарсы теориямен танысты. Өзінің өмірбаянында ол осы кезеңнің өміріне тигізген әсерін былай сипаттайды: "Ақыл-ойым нұрға толып, кеңейген сайын, өзімді мүлік ретінде қарастыру маған барған сайын қиын болды". Ағасы мен Эми Посттың ынтасымен 1853 жылы автобиографиясын жаза бастады және қолжазбасын 1858 жылы аяқтады. Сол уақытта ол Н. П. Уиллистің балаларына тәрбиеші болып жұмыс істеді. Бірақ 1860 жылға дейін баспагер таппады, сонда Thayer & Eldridge оның қолжазбасын басып шығаруға келісіп, Лидия Мария Чайлдпен байланыс жасады, ол кітаптың редакторы болды. Кітап 1861 жылдың қаңтарында жарық көрді.
Harriet Jacobs was born into slavery in Edenton, North Carolina in 1813. When she was a child, her mistress taught her to read and write, skills that were extremely rare among slaves. At twelve years old, she fell into the hands of an abusive owner who harassed her sexually. When he threatened to sell her children, she hid in a tiny crawlspace under the roof of her grandmother's house. After staying there for seven years, spending much of her time reading the Bible and also newspapers, she finally managed to escape to New York in 1842. Her brother, John S. Jacobs, who had also managed to escape from slavery, became more and more involved with the abolitionists led by William Lloyd Garrison, going on several anti slavery lecturing tours from 1847 onwards. In 1849/50, Harriet Jacobs helped her brother running the Anti Slavery Office and Reading Room in Rochester, New York, being in close contact with abolitionists and feminists like Frederick Douglass and Amy and Isaac Post. During that time she had the opportunity to read abolitionist literature and become acquainted with anti slavery theory. In her autobiography she describes the effects of this period in her life: "The more my mind had become enlightened, the more difficult it was for me to consider myself an article of property." Urged by her brother and by Amy Post, she started to write her autobiography in 1853, finishing the manuscript in 1858. During that time she was working as a nanny for the children of N. P. Willis. Still, she didn't find a publisher until 1860, when Thayer & Eldridge agreed to publish her manuscript and initiated her contact with Lydia Maria Child, who became the editor of the book, which was finally published in January 1861.
Аболиционистік және афроамерикандық әдебиет
1853 жылы Джейкобс "Кұл қыздың өмірінен оқиғалар" еңбегін қолға алғанда, аболиционистер мен афроамерикалық жазушылардың көптеген шығармалары жарық көрген еді. 1831 жылы Уильям Ллойд Гаррисон өзінің апталық "Азат етуші" газетін шығаруды бастады. 1845 жылы Фредерик Дуглас өзінің алғашқы автобиографиясын жариялады, ол "Америкалық құл Фредерик Дугластың өмірбаяны", ол бестселлерге айналып, құлдардың өмірбаяндарына жол ашты. Гаррисонның романы құлдардың өмірбаяндары мен сезімтал романдар жанрларын шебер үйлестірді. Шығармашылық туынды болғамен, Стов романын көптеген куәгерлердің айғақтарына негіздеді. Дегенмен, ақ және қара аболиционистер арасындағы қарым-қатынас мәселесіз емес еді. Гаррисон Дугластың өмірбаянына кейіннен жасырын нәсілшілдік деп талданған алғысөз жазды, ал екі ер адам арасындағы қарым-қатынас Гаррисон Дугластың жеке газетін ашу идеясын толық қолдамағанда нашарлады. Стоудың кітабы бірден бестселлерге айналуына себеп, оның оқырмандарымен нәсілшіл көзқарасын бөлісуі болды, ол қара нәсілді адамдардың зиялылық деңгейі төмен екенін ашық айтты және басты кейіпкері Том ағаның бейнесін соған сәйкес жасады. Джейкобс Стоуға өзінің әңгімесін кітапқа айналдыруды ұсынғанда, Стоудың реакциясын нәсілшілдікке құрылған ұят деп қабылдады, және осы туралы ақ досы Эми Постқа жазған хатында талдады.
When Jacobs started working on Incidents in the Life of a Slave Girl in 1853, many works by abolitionist and African American writers were already in print. In 1831 William Lloyd Garrison had started the publication of his weekly The Liberator. In 1845, Frederick Douglass had published his first autobiography, Narrative of the Life of Frederick Douglass, an American Slave. Written by Himself, which became a bestseller and paved the way for subsequent slave narratives. The White abolitionist Harriet Beecher Stowe published Uncle Tom's Cabin in 1852, artfully combining the genres of slave narratives and sentimental novels. Although a work of fiction, Stowe based her novel on several accounts by eyewitnesses. However, the relationship between Black and White abolitionist writers was not without problems. Garrison supplied a preface to Douglass's Narrative that would later be analyzed as latently racist, and the relationship between the two male abolitionists deteriorated when Garrison was less than supportive to the idea of Douglass starting his own newspaper. That Stowe's book became an instant bestseller was in part due to the fact that she shared her readers' racist mindset, explicitly stating that Black people were intellectually inferior and modeling the character of her protagonist, Uncle Tom, accordingly. When Jacobs suggested to Stowe that Stowe transform her story into a book, Jacobs perceived Stowe's reaction as a racist insult, which she analyzed in a letter to her White friend Amy Post.
Шынайы әйелдік культі
Соғыс алдындағы кезеңде "Нағыз әйелдік" культі жоғары және орта таптағы ақ нәсілді әйелдер арасында кең таралған. Барбара Уэлтер сипаттаған бұл идеалдар жиынтығы, барлық әйелдердің тақуалық, тазалық, үй шаруашылығы және мойынсұнушылық қасиеттеріне ие (немесе ие болуы керек) деп тұжырымдайды. Венетрия К. Паттон, Джейкобс пен Харриет Э. Уилсонның "Біздің Ниг" атты шығармаларын жазғанын айтады. Олар құлдардың өмірбаяны және сезімтал роман жанрларын қайта құрып, қара нәсілді әйелдерге "әйел және ана" деген атақтарды беру арқылы, қоғамның әйелдік туралы анықтамасы тым тар екенін көрсетті. Сондай-ақ, олар құлдық институты афроамерикалық әйелдердің ізгілігін бақылау мүмкін еместігін, себебі олар ерлердің әлеуметтік және экономикалық билігіне тәуелді болғанын көрсетті. Джейкобс құл әйелдердің ана болу тәжірибесінің өзгеше екенін, бірақ олардың жағдайының шектеулеріне қарамастан аналық сезімдерінің күшті болғанын көрсетті. Джейкобс әйелдік қасиеттерді жақсы білген, өйткені ол оларды құлдықтан азат етуші әйелдерді, құлдыққа түскен қара нәсілді әйелдер мен олардың балаларын қорғауға шақыру үшін пайдаланды. Ол Линда Бренттің осы құндылықтарды сақтауына кедергі келтіретін өмірдегі оқиғаларды түсіндіреді, бірақ ол осыны қалайды. Мысалы, отбасына үйі болмағандықтан, ол үй шаруашылығы қасиеттерін көрсете алмайды.
In the antebellum period, the Cult of True Womanhood was prevalent among upper and middle class White women. This set of ideals, as described by Barbara Welter, asserted that all women possessed (or should possess) the virtues of piety, purity, domesticity, and submissiveness. Venetria K. Patton explains that Jacobs and Harriet E. Wilson, who wrote Our Nig, reconfigured the genres of slave narrative and sentimental novel, claiming the titles of "woman and mother" for Black females, and suggesting that society's definition of womanhood was too narrow. They also showed that the institution of slavery made it impossible for African American women to control their virtue, as they were subject to the social and economic power of men. Jacobs showed that enslaved women had a different experience of motherhood but had strong feelings as mothers despite the constraints of their position. Jacobs was clearly aware of the womanly virtues, as she referred to them as a means to appeal to female abolitionists to spur them into action to help protect enslaved Black women and their children. In the narrative, she explains life events that prevent Linda Brent from practicing these values, although she wants to. For example, as she cannot have a home of her own for her family, she cannot practice domestic virtues.
Таңбалар тізімі
Линда Брент – Харриет Джейкобс, баяндаушы және басты кейіпкер. Марта әпкесі – Молли Хорниблоу, Линданың әжесі. Джейкобс өзінің ерте балалық шағы, ата-анасы және ағасы туралы қысқаша айтқаннан кейін, кітабын әжесінің тарихымен бастайды. Кітаптың соңында Джейкобс 1853 жылы әжесінің қайтыс болғанын, оның заңды түрде бостандыққа шыққаннан кейін, «жақсы әжемнің жылы естеліктерімен» аяқтайды. Молли Хорниблоу 1828 жылы, Джейкобс шамамен 15 жаста болғанда, бостандыққа шықты, өйткені оның достары оны түнгі жұмыспен тапқан ақшаға сатып алды. Бенджамин – Джозеф Хорниблоу, Марта әпкесінің кіші ұлы және Линданың ағасы. 4-тарау, «Ер адам секілді сезінуге батыл құл», көбінесе оның оқиғасына арналған: Линдадан бірнеше жас үлкен болғандықтан, «ол маған ағадан гөрі інімдей көрінеді». Линда мен Бенджамин екеуі де бостандыққа ұмтылады. Оның қожайыны оны қамшымен жазалауға тырысқанда, ол оны жерге түсіріп, жұрт алдында қамшыдан қашу үшін қашып кетеді. Оны ұстап, Edenton қаласынан шынжырмен өткізіп, түрмеге қамап тастайды. Анасы одан қожайынынан кешірім сұрауын өтінсе де, ол мақтанышпен бас тартады және соңында Нью-Орлеанға сатылады. Кейіннен оның ағасы Марк (кітапта Филипп деп аталған) оны Нью-Йоркте күтпеген жерде кездестіреді, ол тағы да қашып кеткенін біледі, бірақ денсаулығы нашар және көмекке мұқтаж. Осы кездесуден кейін отбасы одан ешқашан хабар алмады. Линда мен оның інісі оны батыр деп есептейді. Кейін екеуі де ұлдарына оның есімін қояды. Уильям – Джон С. Джейкобс, Линданың жақын ағасы. Бенни – Джозеф Джейкобс, Линданың ұлы. Эллен – Луиза Матильда Джейкобс, Линданың қызы. Доктор Флинт – доктор Джеймс Норком, Линданың қожайыны, жауы және сүйіктісі. Оның жеке хаттары мен жазбаларын зерттеген Дж. Ф. Йеллин оның мінезі туралы былай деп жазады: «Норком – сүйіспеншілікке толы және үстемдік танытқан күйеу және әке болған. Медицинаға деген қызығушылығы, дәрігерлік қызметі және білімді сөйлеуі оны Джейкобстың бейнелеген зұлым адамнан өзгешелейді. Бірақ оның әзілге келмейтін мінезі, өзімшілдігі, әйелі мен балаларымен қарым-қатынасын қатаң бақылауы Джейкобстың суреттегенімен сәйкес келеді. Бұл пікірді оның жауы деп санайтындарға деген ашу-ызасы да нығайтады. Сондай-ақ, оның әйелдерге деген құштарлығы да осы пікірді қолдайды». Флинт ханым – Мэри «Мария» Норком, Линданың сүйіктісі және доктор Флинттің әйелі. Эмили Флинт – Мэри Матильда Норком, доктор Флинттің қызы және Линданың заңды иесі. Мистер Сэндс – Сэмюэл Тредуэлл Сойер, Линданың ақ нәсілді серігі және оның балалары Бенни мен Элленнің әкесі. Брюс мырза – Натаниел Паркер Уиллис. Екінші миссис Брюс – Корнелия Гриннел Уиллис.
Linda Brent is Harriet Jacobs, the narrator and protagonist. Aunt Martha is Molly Horniblow, Linda's maternal grandmother. After briefly talking of her earliest childhood, her parents and her brother, Jacobs begins her book with the history of her grandmother. At the end of the book, Jacobs relates the death of her grandmother in 1853, soon after Jacobs had obtained her legal freedom, using the very last sentence to mention the "tender memories of my good old grandmother." Molly Horniblow obtained her freedom in 1828, when Jacobs was about 15 years old, because friends of hers bought her with the money she had earned by working at night. Benjamin is Joseph Horniblow, Aunt Martha's youngest child and Linda's uncle. Chapter 4, The Slave Who Dared to Feel like a Man, is largely dedicated to his story: Being only a few years older than Linda, "he seemed more like my brother than my uncle". Linda and Benjamin share the longing for freedom. When his master attempts to whip him, he throws him to the ground and then runs away to avoid the punishment of a public whipping. He is caught, paraded in chains through Edenton, and put into jail. Although his mother entreats him to ask forgiveness of his master, he proudly refuses and is finally sold to New Orleans. Later, his brother Mark (called Philipp in the book), unexpectedly meets him in New York, learning that he has escaped again, but is in a very poor physical condition and without support. After that meeting, the family never heard from him again. Linda and her brother see him as a hero. Both of them would later name their son for him. William is John S. Jacobs, Linda's brother, to whom she is close. Benny is Joseph Jacobs, Linda's son. Ellen is Louisa Matilda Jacobs, Linda's daughter. Dr. Flint is Dr. James Norcom, Linda's master, enemy and would be lover. J. F. Yellin, after researching his surviving private letters and notes, writes about his personality: "Norcom was a loving and dominating husband and father. In his serious and sophisticated interest in medicine, his commitment as a physician, and his educated discourse, he appears unlike the villain Jacobs portrays. But his humorlessness, his egoism, his insistently controlling relationships with his wife and children suggest the portrait Jacobs draws. This impression is supported by his unforgiving fury against those he viewed as enemies. It is underscored by his admitted passionate responses to women." Mrs. Flint is Mary "Maria" Norcom, Linda's mistress and Dr. Flint's wife. Emily Flint is Mary Matilda Norcom, Dr. Flint's daughter and Linda's legal owner. Mr. Sands is Samuel Tredwell Sawyer, Linda's White sexual partner and the father of her children, Benny and Ellen. Mr. Bruce is Nathaniel Parker Willis. The second Mrs. Bruce is Cornelia Grinnel Willis.
Шолу
1 және 2-тарауларда баяндаушының балалық шағы мен әжесінің азаттыққа қол жеткенге дейінгі тарихы суреттеледі. Баяндаушының оқиғасы 4-тен 7-тарауларда жалғасады, онда ол ағасы Бенджаминмен және інісі Уильяммен бірге бостандыққа деген құштарлығы, Бенджаминнің қашуы, доктор Флинттің жыныстық зорлығы, оның әйелінің қызғанышы және оған үйленуге тыйым салынған сүйіктісі туралы айтылады. 10 және 11-тарауларда оның Сэндс мырзамен болған қарым-қатынасы және тұңғыш баласының дүниеге келуі баяндалады. 14-тен 21-тарауларда оның екінші баласының дүниеге келуі, қаладан Флинттің плантациясына көшірілуі, қашып кетуі және әжесінің шатырында жасырынуы суреттеледі. Ол тар жерде өткізген шамамен жеті жыл 22-ден 28-тарауларда баяндалады, соңғы тараулары сол кездегі отбасы мүшелерінің тағдырына назар аударады: інісі Уильямның қашуы (26-тарау), балалары үшін жасалған жоспарлар (27-тарау) және Нэнси әпкесінің (28-тарау) қатыгездікке ұшырап қайтысы. Оның Филадельфияға қашып кетуі 29 және 30-тарауларда суреттеледі. 31-36-тарауларда Филадельфиядағы қысқа тұруы, балаларымен қайта қосылуы, Брюс отбасының бала күтушісі ретіндегі жаңа жұмысы және Флинттің қайта ұстау қаупі төнген кезде Бостонға қашуы сипатталған. 35-тарау оның солтүстіктегі нәсілшілдікке қарсы күресімен байланысты тәжірибесіне арналған. Оның Брюс мырза мен оның қызы Мэримен Англияға сапары 37-тараудың тақырыбы болып табылады. Соңында, 38-ден 41-тарауларда қайтадан тұтқындау қаупі, оны қашқан құлдар туралы заң одан да қауіпті етеді, оның Мистер Сэндспен болған қарым-қатынасын қызына айтуы, Рочестерде Исаак пен Эми Постпен бірге болуы, оның заңды иесінің оны тұтқындауға жасаған соңғы әрекеті, заңды азаттыққа қол жеткізуі және әжесінің өлімі жайлы айтылады. Қалған тараулар арнайы тақырыптарға арналған: 3-тарау жаңа жыл күні құлдарды жалдау және сатуды сипаттайды, 8-тарау "Құлдар солтүстік туралы не ойлауға үйретеді" деп аталады, 9-тарау құлдарға қатысты қатыгездіктің әртүрлі мысалдарын келтіреді, 12-тарау Нат Тернердің көтерілісінен кейін қараларға қарсы зорлық-зомбылыққа тап болған баяндаушының тәжірибесін суреттейді, ал 13-тарау "Шіркеу және құлдық" деп аталады.
Chapters 1 and 2 describe the narrator's childhood and the story of her grandmother until she got her freedom. The narrator's story is then continued in chapters 4 to 7, which tell of the longing for freedom she shares with her uncle Benjamin and her brother William, Benjamin's escape, the sexual harassment by Dr. Flint, the jealousy of his wife, and the lover who she is forbidden to marry. Chapters 10 and 11 tell of her affair with Mr. Sands and the birth of her first child. Chapters 14 to 21 tell of the birth of her second child, her removal from the town to Flint's plantation, her flight and her concealment in her grandmother's garret. The nearly seven years she had to spend in that narrow place are described in chapters 22 to 28, the last chapters of which concentrate on the fate of family members during that time: the escape of her brother William (chapter 26), the plans made for the children (27), and the cruel treatment and death of her aunt Nancy (28). Her dramatic escape to Philadelphia is the subject of chapters 29 and 30. Chapters 31 to 36 describe her short stay in Philadelphia, her reunion with the children, her new work as nanny for the Bruce family, and her flight to Boston when she is threatened with recapture by Flint. Chapter 35 focusses on her experiences with northern racism. Her journey to England with Mr. Bruce and his baby Mary is the subject of chapter 37. Finally, chapters 38 to 41 deal with renewed threats of recapture, which are made much more serious by the Fugitive Slave Law, the "confession" of her affair with Mr. Sands to her daughter, her stay with Isaac and Amy Post in Rochester, the final attempt of her legal owner to capture her, the obtaining of her legal freedom, and the death of her grandmother. The other chapters are dedicated to special subjects: Chapter 3 describes the hiring out and selling of slaves on New Year's Day, chapter 8 is called "What Slaves Are Taught to Think of the North", chapter 9 gives various examples of cruel treatment of slaves, chapter 12 describes the narrator's experience of the anti Black violence in the wake of Nat Turner's Rebellion, and chapter 13 is called "The Church And Slavery".
Бастапқы жариялау әрекеттері
1858 жылдың мамыр айында Харриет Джейкобс Англияға сапар шекті, онда баспагер табуға үміттенді. Ол өте жақсы таныстыру хаттарын алып жүрді, бірақ қолжазбасын басып шығара алмады. Оның сәтсіздігіне не себеп болғаны белгісіз. Елин болжайды, британдық құлдыққа қарсы күрескерлердің арасындағы байланыстары Сойермен болған қарым-қатынасы туралы әңгіме Викториялық Англияның ұяттылығы үшін тым көп болады деп қорқыпты. Көңілі қалған Джейкобс Идлиуайлдтегі жұмысына қайтып, 1859 жылдың күзіне дейін кітабын басып шығаруға тағы да тырыспады. 1859 жылдың 16 қазанында құлдыққа қарсы белсенді Джон Браун Харперс-Ферриде құлдар көтерілісін тудыруға әрекеттенді. Желтоқсанда өлім жазасына кесілген Браун көптеген құлдыққа қарсы күрескерлер тарапынан шейіт және батыр саналды, олардың ішінде Харриет Джейкобс та болды. Ол Браунға құрмет ретінде қолжазбасына соңғы тарау қосты. Содан кейін ол қолжазбаны Бостон қаласындағы Филлипс және Самсон баспасына жіберді. Олар Натаниел Паркер Уиллис немесе Харриет Бичер Стоу сөз алдынан жазса, оны басып шығаруға дайын еді. Джейкобс құлдыққа жақтас көзқарас білдіретін Уиллиске сұрануға келіспеді, бірақ Стоудан сұрады, ол бас тартты. Бірақ көп ұзамай баспагерлер банкротқа ұшырап, Джейкобстың әңгімесін басып шығаруға жасаған екінші әрекеті сәтсіз аяқталды.
In May 1858, Harriet Jacobs sailed to England, hoping to find a publisher there. She carried good letters of introduction, but wasn't able to get her manuscript into print. The reasons for her failure are not clear. Yellin supposes that her contacts among the British abolitionists feared that the story of her liaison with Sawyer would be too much for Victorian Britain's prudery. Disheartened, Jacobs returned to her work at Idlewild and made no further efforts to publish her book until the fall of 1859. On October 16, 1859, the anti slavery activist John Brown tried to incite a slave rebellion at Harper's Ferry. Brown, who was executed in December, was considered a martyr and hero by many abolitionists, among them Harriet Jacobs, who added a tribute to Brown as the final chapter to her manuscript. She then sent the manuscript to publishers Phillips and Samson in Boston. They were ready to publish it under the condition that either Nathaniel Parker Willis or Harriet Beecher Stowe would supply a preface. Jacobs was unwilling to ask Willis, who held pro slavery views, but she asked Stowe, who declined. Soon after, the publishers failed, thus frustrating Jacobs's second attempt to get her story printed.
Лидия Мария Чайлд кітаптың редакторы
Джейкобс енді Джон Браунның жағымды өмірбаянын жақында жариялаған Тейер мен Элдриджбен байланысқа түсті. Тейер мен Элдридж Лидия Мария Чайлдтың кітапқа алғы сөз жазуын талап етті. Джейкобс Эми Постқа, Стоудан тағы бір жолдан кейін, тағы бір белгілі жазушыдан сұрауға өте қиналатынын, бірақ ол «соңғы күшін салуға шешім қабылдағанын» мойындады. Джейкобс Чайлдпен Бостонда кездесті, және Чайлд тек алғы сөз жазуға ғана емес, сонымен қатар кітаптың редакторы болуға келісті. Чайлд кейін материалды көбірек хронологиялық тәртіпке келтірді. Ол сондай-ақ Браун туралы соңғы тарауды алып тастауды және Нат Тернердің 1831 жылғы көтерілісінен кейін Эдентонда болған қараларға қарсы зорлық-зомбылық туралы көбірек ақпарат қосуды ұсынды. Ол Джейкобспен хат арқылы байланыста болды, бірақ екі әйел монтаждау процесінде екінші рет кездесе алмады, себебі Корнелия Уиллис қауіпті жүктілік пен ерте босанғандықтан Джейкобс Идливильдтен шыға алмады. Кітаптың стереотипі жасалғаннан кейін, Тейер мен Элдридж те сәтсіздікке ұшырады. Джейкобс стереотипті тақталарды сатып алып, кітапты басып, мұқабалауға қол жеткізді. 1861 жылдың қаңтарында, қолжазбаны аяқтағаннан кейін шамамен төрт жыл өткен соң, Джейкобстың «Құл қыздың өмірінен оқиғалар» атты кітабы, ақыры жұртшылыққа ұсынылды. Келесі айда оның інісі Джон С. Лондон қаласында өзінің «Құлдық туралы шын әңгіме» атты қысқа естеліктерін жариялады. Екі туысқан да өздерінің жеке тәжірибелерін, бірге өткізген оқиғаларын және бір-бірінің өмірінен эпизодтарды баяндайды. Өзінің кітабында Харриет Джейкобс өзінің құл ретінде ұсталған қаланың немесе штатының атын атамайды және барлық жеке есімдерді, есімдерді және тегін өзгертеді, тек Пост жұбайының есімдерін дұрыс жазады. Алайда, Джон Джейкобс (әпкесінің кітабында «Уильям» деп аталған) Эдентонды өзінің туған жері деп атайды және дұрыс есімдерді қолданады, бірақ көптеген тегтерді қысқартады. Сондықтан, доктор Норком Харриеттің кітабында «Доктор Флинт» болса, Джонның кітабында «Др. Н» деп көрсетілген. Кітаптың тақырыптық парағында автордың аты көрсетілмеген, бірақ «Автордың алғы сөзі» «Линда Брент» деген атпен қол қойылған, ал әңгімеші әңгіме бойы осы атпен аталады.
Jacobs now contacted Thayer and Eldridge, who had recently published a sympathizing biography of John Brown. Thayer and Eldridge demanded a preface by Lydia Maria Child. Jacobs confessed to Amy Post, that after suffering another rejection from Stowe, she could hardly bring herself to asking another famous writer, but she "resolved to make my last effort". Jacobs met Child in Boston, and Child not only agreed to write a preface, but also to become the editor of the book. Child then re arranged the material according to a more chronological order. She also suggested dropping the final chapter on Brown and adding more information on the anti black violence which occurred in Edenton after Nat Turner's 1831 rebellion. She kept contact with Jacobs via mail, but the two women failed to meet a second time during the editing process, because with Cornelia Willis passing through a dangerous pregnancy and premature birth Jacobs was not able to leave Idlewild. After the book had been stereotyped, Thayer and Eldridge, too, failed. Jacobs succeeded in buying the stereotype plates and to get the book printed and bound. In January 1861, nearly four years after she had finished the manuscript, Jacobs's Incidents in the Life of a Slave Girl finally appeared before the public. The next month, her brother John S. published his own, much shorter memoir, entitled A True Tale of Slavery, in London. Both siblings relate in their respective narratives their own experiences, experiences made together, and episodes in the life of the other sibling. In her book, Harriet Jacobs doesn't mention the town or even the state, where she was held as a slave, and changes all personal names, given names as well as family names, with the only exception of the Post couple, whose names are given correctly. However, John Jacobs (called "William" in his sister's book) mentions Edenton as his birthplace and uses the correct given names, but abbreviates most family names. So Dr. Norcom is "Dr. Flint" in Harriet's book, but "Dr. N " in John's. An author's name is not given on the title page, but the "Preface by the author" is signed "Linda Brent" and the narrator is called by that name throughout the story.
Қарсылық
Фредерик Дугластың жастық шағындағы маңызды беткесу, оның өмірбаяндық еңбектерінде айтылғандай, оның қатыгез қожайынына қарсы күресі болды. Джейкобстың автобиографиясында өз қожайындарына физикалық қарсылық көрсетуге батыл болған екі құл туралы айтылады, алайда мұндай қарсылық әрекеті көбінесе аса қатыгез жазамен қорқытылады: оның інісі Жозеф (кітапта «Бенжамин» деп аталған) қожайыны оны қамшымен ұруға тырылғанда жерге құлатады, сосын жұрт алдында қамшылау жазасынан қашу үшін қашып кетеді. Оның бауыры Джон («Уильям» деп аталған) әлі бала кезінде, қожайынының ұлы оны байлап, қамшымен соғуға тырысады. Джон қарсы тұрып, жеңіске жетеді. «Жас қожайын» ренжісе де, Джон құтылып кетеді. Кітапта айтылатын басқа құлдар, әйелдер де, ерлер де, қашып, қарсылық білдіреді, бірақ кейбіреулері үшін бұл қымбатқа түседі. Джейкобстың інісі Жозефті ұстап, Эдентон қаласынан шынжырмен сүйреп әкеліп түрмеге қамап қояды, онда оның денсаулығы нашарлап, өте арзан бағаға сатуға мәжбүр болады. Джейкобс құл аулаушылар өлтірген тағы бір қашқын туралы да әңгімелейді. Физикалық қарсылық көрсету құлдықтағы әйелдер үшін оңай болмаса да, олардың қарсылық білдірудің көптеген жолдары бар. 1827 жылы иесі қайтыс болғанда, Джейкобстың сүйікті әжесі Молли Хорниблоу босатылуға тиіс болған. Бірақ Джейкобстың қатыгез қожайыны доктор Норком, Молли Хорниблоудың иесінің өсиетін орындаушы және күйеу баласы, оны бостандығынан айыруға тырысады, оның қарызы бар екенін айтып, оны қайтыс болған адамның «жанды мүлігін» сату арқылы өтеуге болады деп мәлімдейді. Норком құл әйелге оны ашық аукционда сатудың ұяттылығынан сақтау үшін жеке сатуды ұсынады, бірақ Молли Хорниблоу осы ұяттылықты бастан кешіруге талап етеді. Аукцион Молли Хорниблоудың жоспары бойынша өтеді: оның досы күлкілідей төмен бағаны – 50 долларды ұсынады, ал Эдентон қаласының жанындағы ақ адамдардың ешқайсысы одан көп ұсынуға дайын емес. Ұзақ өтпей, Джейкобстың әжесі босатылады. Харриет Джейкобс және оның бауыры Джон қожайындарының қауіп-қорқытуларын, олардың мақсатынан керісінше істеу арқылы тойтарыс береді: доктор Норком Джонды сатылатын құлдарды күзету үшін пайдаланатын түрмеге тастағанда, Джон қожайынына құл саудагерін жіберіп, өзін сатуға ниеттенгенін хабарлайды. Норком Харриетке оның кәнизағы болу немесе плантацияға бару арасынан таңдау жасауды бұйырады, ол плантация құлдары қала құлдарынан да жағдайы нашар екенін білгендіктен, соңғысын таңдайды. Харриет Джейкобс сөз арқылы да қарсы тұра біледі: ол құлдан күтілетін мойынсұнушылық мінез-құлқынан бас тартады, қожайыны оны ұрғанда және сүйген адамына үйленуіне тыйым салғанда наразылық білдіреді, тіпті оған жыныстық қатынас талабының Құдай заңына қайшы екенін айтады.
A turning point in the youth of Frederick Douglass, according to his autobiographies, was the fight against his brutal master. In Jacobs's autobiography there are two slaves who dare to resist their masters physically, although such an act of resistance normally is punished most cruelly: Her uncle Joseph (called "Benjamin" in the book) throws his master to the ground when he attempts to whip him, and then runs away to avoid the punishment of a public whipping. Her brother John (called "William") is still a boy, when the son of his master tries to bind and whip him. John puts up a fight and wins. Although the "young master" is hurt, John gets away with it. Other slaves mentioned in the book, women as well as men, resist by running away, although some have to pay dearly for that. Jacobs's uncle Joseph is caught, paraded in chains through Edenton and put in jail, where his health suffers so much that he has to be sold for a very low price. Jacobs also tells of another fugitive who is killed by the slave catchers. While physical resistance is less of an option for enslaved women, they still have many ways of resisting. Molly Horniblow, Jacobs's beloved grandmother, should have been set free at the death of her owner in 1827. But Dr. Norcom, Jacobs's abusive master and the son in law and executor of the will of Molly Horniblow's owner, wants to cheat her out of her freedom, citing debts which have to be settled by selling the deceased's human property. Norcom tells the enslaved woman that he wants to sell her privately in order to save her the shame of being sold at public auction, but Molly Horniblow insists on suffering that very shame. The auction turns out according to Molly Horniblow's plans: A friend of hers offers the ridiculously low price of $50, and nobody among the sympathizing White people of Edenton is willing to offer more. Soon after, Jacobs's grandmother is set free. Both Harriet Jacobs and her brother John frustrate the threats of their master by simply choosing what was meant as a threat: When Dr. Norcom throws John into the jail, which regularly serves as the place to guard slaves that are to be sold, John sends a slave trader to his master telling him he wants to be sold. When Norcom tells Harriet to choose between becoming his concubine and going to the plantation, she chooses the latter, knowing that plantation slaves are even worse off than town slaves. Harriet Jacobs also knows to fight back with words: On various occasions, she doesn't follow the pattern of submissive behavior that is expected of a slave, protesting when her master beats her and when he forbids her to marry the man she loves, and even telling him that his demand of a sexual relationship is against the law of God.
Құлдықты жақтаушы үгіт-насихат пен қатал шындық
Джейкобстың жұмыс берушісі Н. П. Уиллис «Home Journal» журналының негізін қалаушы редакторы болды. Ол кітабын жазудан бірнеше жыл бұрын «Құлдың түнгі жерлеуі» атты анонимді әңгіме жариялаған еді. Бұл әңгімеде солтүстіктен келген адам қарт құлдың жерлеуіне куә болады, ол оны қожайыны мен құлдары арасындағы махаббаттың белгісі деп түсіндіреді. Әңгіме солтүстік баяндаушының «Оңтүстіктегі негрлер жер бетіндегі ең бақытты және қанағаттанған халық» деген қорытындысымен аяқталады. 1849 жылы Фредерик Дуглас сол әңгімені құлдықты қолдайтын солтүстік адамдарын сынау үшін қайта жариялады. Автобиографиясында Джейкобс өзінің тәтесі Беттидің (кітапта «Нэнси» деп аталады) өлімі мен жерлеу рәсімі туралы тарауды қосады, ол «Солтүстік саяхатшылары осы қарапайым өлгендерге көрсетілген құрметті құл иелері мен олардың қызметшілері арасындағы байланыстың қозғалысқа келтіретін дәлелі ретінде сипаттаған болар», - деп түсіндіреді, бірақ құлдар сол қиялға берілген саяхатшыға «басқаша әңгіме» айтқан болар: Бетти тәтесінің жерлеуі оның иесі емес, оның ағасы, Джейкобстың ағасы Марк (кітапта «Филипп» деп аталады) төлеген, ал Джейкобс өзі өліп бара жатқан тәтесімен қоштасуға да, жерлеу рәсіміне қатысуға да мүмкіндік таппады, себебі оны бірден «қынаушысына» қайтарып жіберген болар еді. Джейкобс сондай-ақ тәтесінің баласыз болуы мен ерте қайтыс болу себебін айтады: доктор мен миссис Норком оған жеткілікті демалыс беруге рұқсат етпеді, күндіз-түні оның еңбегіне мұқтаж болды. Венетрия К. Паттон миссис Норком мен Бетти тәтесі арасындағы қарым-қатынасты «паразиттік» деп сипаттайды, себебі Мэри Хорниблоу, кейін миссис Норкомға айналған, және Бетти тәтесі «көруші қарындастар» болған, екеуін де Джейкобстың әжесі күтіп баққан, ол өз қызы Беттиді ерте емшектен айырды, миссисінің баласына жеткілікті сүті болсын үшін, соның салдарынан Бетти «бақытсыздыққа ұшырады».
Jacobs's employer, N. P. Willis, was the founding editor of the Home Journal. Some years before she started working on her book, he had published an anonymous story called "The Night Funeral of a Slave" about a Northerner who witnesses a funeral of an old slave which he interprets as a sign for the love between the master and his slaves. The story ends with the conclusion drawn by the northern narrator, "that the negroes of the south are the happiest and most contented people on the face of the earth". In 1849, that story was republished by Frederick Douglass, in order to criticize pro slavery Northerners. In her autobiography, Jacobs includes a chapter about the death and funeral of her aunt Betty (called "Nancy" in the book), commenting that "Northern travellers might have described this tribute of respect to the humble dead as a touching proof of the attachment between slaveholders and their servants", but adding that the slaves might have told that imaginative traveler "a different story": The funeral had not been paid for by aunt Betty's owner, but by her brother, Jacobs's uncle Mark (called "Philipp" in the book), and Jacobs herself could neither say farewell to her dying aunt nor attend the funeral, because she would have been immediately returned to her "tormentor". Jacobs also gives the reason for her aunt's childlessness and early death: Dr. and Mrs. Norcom did not allow her enough rest, but required her services by day and night. Venetria K. Patton describes the relationship between Mrs. Norcom and Aunt Betty as a "parasitic one", because Mary Horniblow, who would later become Mrs. Norcom, and aunt Betty had been "foster sisters", both being nursed by Jacobs's grandmother who had to wean her own daughter Betty early in order to have enough milk for the child of her mistress by whom Betty would eventually be "slowly murdered".
Дін және құлдық
Кейбір жерлерде Джейкобс діни құлдарды сипаттайды. Оның әжесі немерелерін құл ретіндегі мәртебелерін Құдайдың қалауы ретінде қабылдауға үйретеді, ал оның дұғалары оқиғаның бірнеше жерінде, соның ішінде Джейкобстың бостандыққа кемеге отырғанда оған айтқан соңғы сөздерінде, қарт әйел сәтті қашу үшін ыстық дұға тілейді. Джейкобс алғашқы жүктілігінен кейін әжесімен бірге шала-жан еркіндікпен өмір сүріп жатқанда, егде жастағы бір құл оған келіп, Киелі кітапты оқып беруін сұрайды, себебі ол: "Мен тек осы кітапты оқығым келеді, артынан қалай өмір сүру керектігін білсем, өлгеннен қорықпаймын" дейді. Джейкобс 1845/46 жылдары Англияда болғанда өзінің бала кезіндегі дініне қайта оралғанын айтады: "Жүрегіме инабат кірді, мен шын ниетпен кішіпейілділікпен қасиетті дастархан алдында тізе бүктім". Алайда, ол құл иелерінің дінін қатты сынап, "христиандық пен оңтүстіктегі діннің арасында зор айырмашылық бар" дейді. Ол "түсті терілі адамдарға қатысты қасиетті рәсімнің немқұрайды түрде өткізілуін" сипаттайды. Сондай-ақ ол меторлық сынып жетекшісі туралы айтады, ол азаматтық өмірде қала полицейі болып жұмыс істейді, және Джейкобстың ащы ирониямен атағандай, "христиандық міндетті" – 50 цент ақыға құлдарды қамшылайды. Ол сондай-ақ "Евангелияны уағыздаушылар деп аталатын адамдардың құлдарды сатып алу-сатуына" қарсы шығады.
At some places, Jacobs describes religious slaves. Her grandmother teaches her grandchildren to accept their status as slaves as God's will, and her prayers are mentioned at several points of the story, including Jacobs's last farewell to her before boarding the ship to freedom, when the old woman prays fervently for a successful escape. While Jacobs enjoys an uneasy freedom living with her grandmother after her first pregnancy, an old enslaved man approaches her and asks her to teach him, so that he can read the Bible, stating "I only wants to read dis book, dat I may know how to live, den I hab no fear 'bout dying." Jacobs also tells that during her stay in England in 1845/46 she found her way back to the religion of her upbringing: "Grace entered my heart, and I knelt at the communion table, I trust, in true humility of soul." However, she is very critical regarding the religion of the slaveholders, stating "there is a great difference between Christianity and religion at the south." She describes "the contemptuous manner in which the communion [was] administered to colored people". She also tells of a Methodist class leader, who in civil life is the town constable, performing the "Christian office" – as Jacobs calls it in bitter irony – of whipping slaves for a fee of 50 cents. She also criticizes "the buying and selling of slaves, by professed ministers of the gospel."
Феминист кітап ретінде оқиғалар
Елиннің айтуынша, "Инциденттер" "радикалды феминистік мазмұнға" ие. Йеллин "Инциденттердің" сол кездегі танымал жанр – әуелгі қызықтыру романымен байланысты екенін айтады. Бұл жанрдың мысалдарының ішінде Шарлотта Темпл (1791) және М. Лидия Чайлдтың 1842 жылы жазған "Квадрондар" романдары бар. Кейіннен "Инциденттердің" редакторы болатын Чайлд, ер адамның азғындығына ұшыраған ізгі, бірақ көмекке мұқтаж әйел туралы оқиғаны көрсетеді. Оның "ақ патриархаттың" белгілеген жыныстық мінез-құлық нормаларын ұстанбауы "өз-өзіне қиянат пен өлімге" әкеледі. Джейкобс өзінің жыныстық бұзушылығын (яғни Сойермен болған қарым-қатынасын) кінә мен күнә тұрғысынан сипаттаса да, оны "бостандық үшін күрестегі қате тактика" деп санайды. Ең маңыздысы, кітап өзін-өзі қиянатпен емес, азаттықпен аяқталады. Йеллинге сәйкес, "Инциденттердегі орталық үлгіде ақ әйелдер расалық және сыныптық адалдықтарын сатқандығын, барлық әйелдердің бауырластығына деген адалдықтарын күшейтеді": Джейкобс жасырынып кеткен кезде, өзі құл иеленуші әйел оны бір ай бойы өз үйінде жасырады, ал оны қайтадан ұстап алу қаупі туғанда, оның жұмыс берушісінің құтқару жоспары оның өз баласын Джейкобсқа сендіруді қамтиды. Джейкобс өзін және балаларын бағындыру үшін үй салуға тырысып баққандай көрсетеді. "Отбасылық құндылықтарды қолдау "Инциденттерді" "әйелдер романы" деп аталатын жанрмен байланыстырады".
According to Yellin, Incidents has a "radical feminist content." Yellin states that Incidents is linked to the then popular genre of the seduction novel. That genre, examples of which include Charlotte Temple (1791) and The Quadroons, written in 1842 by M. Lydia Child, who would later become the editor of Incidents, features the story of a virtuous, but helpless woman seduced by a man. Her failure to adhere to the standard of sexual behavior set by the "white patriarchy", "inevitably" leads to her "self destruction and death". Although Jacobs describes her sexual transgression (i. e. the liaison with Sawyer) in terms of guilt and sin, she also sees it as a "mistaken tactic in the struggle for freedom". Most important, the book does not end with self destruction, but with liberty. According to Yellin, "a central pattern in Incidents shows white women betraying allegiances of race and class to assert their stronger allegiance to the sisterhood of all women": When Jacobs goes into hiding, a White woman who is herself a slaveholder hides her in her own house for a month, and when she is threatened with recapture, her female employer's plan to rescue her involves entrusting her own baby to Jacobs. Jacobs presents herself as struggling to build a home for herself and her children. "This endorsement of domestic values links Incidents to what has been called 'woman's fiction'",
Джейкобс өзінің жыныстық тарихының "ауыр жеке тақырыбын" "саясиландыру үшін, құл әйелдерді жыныстық зорлық-зомбылықтың тыйым салынған тақырыбы құлдық мәселесі туралы қоғамдық пікірталасқа енгізілуін талап ету үшін" талқылайды. Оның қызының өзінің жыныстық тарихын қабылдағаны туралы айту арқылы, ол "қара әйелдердің ақ патриархаттың жыныстық идеологиясын жеңгенін көрсетеді".
Jacobs discusses "the painful personal subject" of her sexual history "in order to politicize it, to insist that the forbidden topic of sexual abuse of slave women be included in public discussions of the slavery question." In telling of her daughter's acceptance of her sexual history, she "shows black women overcoming the divisive sexual ideology of the white patriarchy".
19 ғасыр
Кітап аболиционистік желілер арқылы насихатталды және сыншылар тарапынан жақсы қабылдады. Джейкобс Ұлыбританияда жариялануды ұйымдастырды, ол 1862 жылдың басында жарық көрді, одан кейін бірден пираттық басылым шықты. "Оқиғалар" афроамерикандық әдебиетіне жасалған үлес ретінде бірден мойындалды. Бұл жариялым Джейкобстың қорқатынындай наразылық тудырмады. Керісінше, Джейкобс құрметке ие болды. Ол псевдоним қолданғанымен, аболиционистер арасында оны "Линда авторы, миссис Джейкобс" деп әдетте таныстырып, әдетте үйленген әйелдерге ғана берілетін "миссис" құрметті атағын берді. 1862 жылы Лондонның "Дейли Ньюс" газеті Линда Бренттың бостандық үшін күрестегі шыдамдылық пен табандылықтың" және "моральдық туралықтың" нағыз "батыры" екенін жазды. "Оқиғалар" 1892 жылы қара автор Фрэнсис Эллен Уоткинс Харпердің "Иола Лерой немесе көтерілген көлеңкелер" романына әсер еткен болуы мүмкін, бұл өз кезегінде Зора Нил Херстон және бүгінгі қара әйелдер жазушыларының туындыларын қалыптастыруға көмектесті.
The book was promoted via the abolitionist networks and was well received by the critics. Jacobs arranged for a publication in Great Britain, which appeared in the first months of 1862, soon followed by a pirated edition. "Incidents was immediately acknowledged as a contribution to Afro American letters." The publication did not cause contempt as Jacobs had feared. On the contrary, Jacobs gained respect. Although she had used a pseudonym, in abolitionist circles she was regularly introduced with words like "Mrs. Jacobs, the author of Linda", thereby conceding her the honorific "Mrs." which normally was reserved for married women. The London Daily News wrote in 1862, that Linda Brent was a true "heroine", giving an example "of endurance and persistency in the struggle for liberty" and "moral rectitude". Incidents "may well have influenced" Iola Leroy, or Shadows Uplifted, an 1892 novel by Black author Frances Ellen Watkins Harper, "which in turn helped shape the writings of Zora Neale Hurston and other foremothers of black women writing today."
20 және 21 ғасырлар
Америкадағы азаматтық құқық қозғалысы кезінде әйелдер мен азшылықтар мәселелеріне қызығушылықтың артуы "Оқиғалардың" қайта жаңғыруына әкелді. Алғашқы жаңа басылымдар 1960 жылдардың соңында пайда бола бастады. Жан Фаган Йеллиннің 1980 жылдардағы зерттеулеріне дейін Джон Блассингэм сияқты тарихшылардың қабылдаған академиялық пікірі, "Оқиғалар" Лидия Мария Чайлд жазған ойдан шығарылған роман екенін көрсетті. Алайда, Йеллин Гарриет Джейкобстың шынайы авторы екенін және бұл әңгіме оның өмірбаяндық шығармасы екенін, ойдан шығарылған емес екенін анықтау үшін Рочестер университетінің Эми Пост қағаздары, мемлекеттік және жергілікті тарихи қоғамдар, Солтүстік Каролина штатының мұрағатындағы Хорниблоу және Норком қағаздары сияқты әртүрлі тарихи құжаттарды тапты және пайдаланды. Оның "Кұл қыздың өмірінен оқиғалар" басылымы 1987 жылы профессор Джон Блассингэмнің қолдауымен жарық көрді. 2004 жылы Йеллин 394 беттен тұратын "Харриет Джейкобс: Өмір" атты жан-жақты өмірбаян жариялады. Нью-Йорк Таймс газеті Йеллиннің 2004 жылғы өмірбаянды қарағанда Дэвид С. Рейнольдс "Кұл қыздың өмірінен оқиғалар" және "Фредерик Дугластың өмірінің баяны, американдық құл" ең маңызды құл әңгімелері ретінде танылатынын мәлімдеді. 2016 жылы ең көп сатылған "Жер асты жолы" романының "Алғыс сөздерінде" Колсон Уайтхед Джейкобсты атап өтті: "Фредерик Дуглас және Харриет Джейкобс, әрине". Романның басты кейіпкері Кора Джейкобстың туған жері Солтүстік Каролинадағы үйдің шатырында жасырынуға мәжбүр болады, онда Джейкобс сияқты ол тұра алмайды, бірақ оның сияқты сыртқы өмірді "іштен ойылып жасалған, бұрынғы тұрғынның еңбегі" (185-бет) арқылы байқауға мүмкіндік алады. 2017 жылы Джейкобс Futility Closet подкастының бір бөлімі болды, онда оның жасырын өмір сүру тәжірибесі Патрик Фаулердің соғыс кезіндегі тәжірибесімен салыстырылды. 2017 жылы Forbes журналында жарияланған мақалаға сәйкес, 2013 жылы Юки Хорикошидің "Оқиғалар" аудармасы Жапонияда бестселлер болды.
The new interest in women and minority issues that came with the American civil rights movement also led to the rediscovery of Incidents. The first new editions began to appear at the end of the 1960s. Prior to Jean Fagan Yellin's research in the 1980s, the accepted academic opinion, voiced by such historians as John Blassingame, was that Incidents was a fictional novel written by Lydia Maria Child. However, Yellin found and used a variety of historical documents, including from the Amy Post papers at the University of Rochester, state and local historical societies, and the Horniblow and Norcom papers at the North Carolina state archives, to establish both that Harriet Jacobs was the true author of Incidents, and that the narrative was her autobiography, not a work of fiction. Her edition of Incidents in the Life of a Slave Girl was published in 1987 with the endorsement of Professor John Blassingame. In 2004, Yellin published an exhaustive biography (394 pages) entitled Harriet Jacobs: A Life. In a New York Times review of Yellin's 2004 biography, David S. Reynolds states that Incidents in the Life of a Slave Girl "and Narrative of the Life of Frederick Douglass, an American Slave are commonly viewed as the two most important slave narratives." In the "Acknowledgments" of his bestselling 2016 novel, The Underground Railroad, Colson Whitehead mentions Jacobs: "Frederick Douglass and Harriet Jacobs, obviously." The heroine of the novel, Cora, has to hide in a place in the attic of a house in Jacobs's native North Carolina, where like Jacobs she is not able to stand, but like her can observe the outside life through a hole that "had been carved from the inside, the work of a previous occupant" (p. 185). In 2017 Jacobs was the subject of an episode of the Futility Closet Podcast, where her experience living in a crawlspace was compared with the wartime experience of Patrick Fowler. According to a 2017 article in Forbes magazine, a 2013 translation of Incidents by Yuki Horikoshi became a bestseller in Japan.
Шатыр
Жеті жыл бойы өзін-өзі шектеген Джейкобстың шатыры қара сыншыл ой-пікірде, ең әйгілісі теоретик Кэтрин Маккиттриктің жұмысында, метафора ретінде пайдаланылды. Оның "Шайтандық негіздер: қара әйелдер және күрес карталары" атты еңбегінде Маккиттрик шатырдың "географияны Джейкобс пайдалана алатын және парадоксалды кеңістікке айналдыратынын көрсететінін" айтады. Өзінің "құпия тесігіне" енгенде, Джейкобс "[оның] үнемі қараңғылығында бірде-бір жарық жоқ, көздің тоқталарлық ешбір нысаны жоқ" екенін мәлімдейді. Бірақ ол кеңістікті гимлетпен тесіп алғаннан кейін, Джейкобс плантацияның жұмысына қарсы тұратын көзқарас қалыптастырады – ол Маккиттриктің "ешқандай жерден көретін, денесі жоқ көз" деп атаған нәрсені иеленеді. Шатыр Джейкобқа басқаша көру мүмкіндігін ұсынады, оған еркіндікті қайта ойлауға және қара нәсілділер, әсіресе қара әйелдердің әрдайым көзге түсетінінен қорғануға мүмкіндік береді. Кэтрин Маккиттрик география және кеңістіктік еркіндік теорияларының қара феминистік ой-пікірдегі баламалы түсініктер мен мүмкіндіктерді қалай тудыратынын ашады. Талдауында географияны орталыққа қойып, Маккиттрик гендерлік, нәсілдік және жыныстық үстемдіктің кеңістікте қалай ұйымдастырылатынын көрсетеді. Маккиттрик былай деп жазады: "Доминантты кеңістіктік үлгілердегі және олардың ішіндегі физикалық, картографиялық және тәжірибелік географиялардың ажырамас бөлігі ретінде қара әйелдердің білімді ұстанымдарын тану, сондай-ақ қара феминистік географиялар үшін талдамалық кеңістік жасайды: қара әйелдердің саяси, феминистік, қияли және шығармашылық мәселелері, олар расизм мен сексизмнің географиялық мұрасын қайта жаңғыртады". Харриет Джейкобстың (Линда Брент) жасырынған жерін – әжесінің шатырын – талдағанда, Маккиттрик осы кеңістіктегі керістерді және оның қарама-қайшы ұстанымдарды қалай иеленетінін аңғартады. Брент үшін шатыр тек қарсылық пен еркіндіктің ғана емес, сонымен қатар тұтқындалу мен жасырудың да орны. Яғни, шатыр түрме ретінде де, бір мезгілде бостандық сыйлайтын кеңістік ретінде де жұмыс істейді. Брент үшін шатырдағы еркіндік сөйлеу, қозғалу және сананың жоғалуы түрінде көрінеді. Маккиттрик: "Бренттің кеңістіктік мүмкіндіктері ауыртпалықты; шатыр құлдыққа алаңдататын, бірақ мағыналы жауап ретінде қызмет етеді". Маккиттриктің көрсетуінше, құлдықтың географиясы жыныстық, нәсілдік және жыныстық тұтқындау туралы. Осы тұрғыдан алғанда, шатыр Брент үшін тұтқындық пен қорғаныс екі еселі орын.
The space of the garret, in which Jacobs confined herself for seven years, has been taken up as a metaphor in Black critical thought, most notably by theorist Katherine McKittrick. In her text Demonic Grounds: Black Women and the Cartographies of Struggle, McKittrick argues that the garret "highlights how geography is transformed by Jacobs into a usable and paradoxical space." When she initially enters her "loophole of retreat," Jacobs states that "[its] continued darkness was oppressive without one gleam of light [and] with no object for my eye to rest upon." However, once she bores holes through the space with a gimlet, Jacobs creates for herself an oppositional perspective on the workings of the plantation—she comes to inhabit what McKittrick terms a "disembodied master eye, seeing from nowhere." The garret offers Jacobs an alternate way of seeing, allowing her to reimagine freedom while shielding her from the hypervisibility to which Black people—especially Black women—are always already subject. Katherine McKittrick reveals how theories of geography and spatial freedom produce alternative understandings and possibilities within Black feminist thought. By centering geography in her analysis, McKittrick portrays the ways in which gendered racial sexual domination is spatially organized. McKittrick writes, "Recognizing black women's knowledgeable positions as integral to physical, cartographic, and experiential geographies within and through dominant spatial models also creates an analytical space for black feminist geographies: black women's political, feminist, imaginary, and creative concerns that respatialize the geographic legacy of racism sexism." In analyzing the hiding place of Harriet Jacobs (Linda Brent) – the space of her grandmother's garret – McKittrick illuminates the tensions that exist within this space and how it occupies contradictory positions. Not only is the space of the garret one of resistance and freedom for Brent, but it is also a space of confinement and concealment. That is, the garret operates as a prison and, simultaneously, as a space of liberation. For Brent, freedom in the garret takes the form of loss of speech, movement, and consciousness. McKittrick writes, "Brent's spatial options are painful; the garret serves as a disturbing, but meaningful, response to slavery." As McKittrick reveals, the geographies of slavery are about gendered racial sexual captivities – in these sense, the space of the garret is both one of captivity and protection for Brent.