Кіріспе
Манхэттендегі Нью-Йорк метро станциясы. 1909 жылы Нью-Йорк мемлекеттік қызмет комиссиясы жол жұлымының алдын алу үшін бастапқы IRT метро станцияларында платформаларды ұзартуды ұсынды. 1910 жылдың 18 қаңтарында IRT-нің құрылыс келісімшарттарына енгізілген өзгерістердің бір бөлігі ретінде компания станция платформаларын ұзартып, он вагондық экспресс және алты вагондық қалалық пойыздарды қабылдауға тиіс болды. Платформаны ұзартуға жұмсалған 1,5 миллион доллардан (қазіргі шақтағы құны миллион долларға тең) өзге, қосымша кіреберістер мен шығу орындарын салуға 500 000 доллар (қазіргі шақтағы құны миллион долларға тең) жұмсалды. Бұл жақсартулар сыйымдылықты 25 пайызға арттырады деп күтілді. 33-ші көше станциясындағы екі платформа да оңтүстікке қарай 8 метрге ұзартылды. Платформалардың оңтүстік жағында жабдық бөлмелеріне апаратын жаңа "электрлік люктер" орнатылды. 1922 жылдың желтоқсан айында Транзит комиссиясы 33-ші көше станциясын экспресс аялдамасына айналдыру туралы ұсынысты мақұлдады. 33-ші көшеде экспресс пойыздарының тоқтауынан туындайтын қосымша уақыт Гранд-Сентрал станциясындағы тоқтау уақытының қысқаруымен өтемеленеді деп есептелді. Жергілікті кәсіпкерлер бұл ұсынысты қолдады, бірақ IRT компанияға 750 000 доллар шығын әкелетін жоспарға қарсы болды. 1923 жылдың қазан айында қаржы жетіспеуіне байланысты жоспар бір жылға кейінге шегерілді. 1924 жылдың қаңтарында Fifth Avenue Association Транзит комиссиясынан 33-ші көше станциясын экспресс аялдамасына айналдыру мәселесін қайта қарауды сұрады, станцияның жанында 35 қабаттан тұратын ғимарат салынатынын атап өтті. 1925 жылы экспресс аялдамасы туралы ұсыныс мерзімсіз кешіктірілді. 1929 жылы Fifth Avenue Association экспресс станциясы туралы ұсынысты қайта қарауды талап етті. Қауымдастық бұл өзгеріс 34-ші көше–Пенн станциясы, Таймс-сквер–42-ші көше және Гранд-Сентрал–42-ші көше станцияларын қамтитын экспресс аялдамаларының төртбұрышын аяқтайтынын мәлімдеді. 1928 жылы Лексингтон даңғылы желісіндегі жол жұлымын азайту мақсатында Нью-Йорк штатының Транзит комиссиясының кеңесші инженері 33/34 және 42-ші көшелерде "қойма" станцияларын салуды ұсынды. Ұсыныс Лексингтон даңғылының астында 30-шыдан 42-ші көшеге дейін солтүстік бағыттағы туннель салуды, 34-ші және 42-ші көшелердегі станцияларды салуды, содан кейін Парк даңғылындағы IRT туннелін және 33-ші және 42-ші көшелердегі станцияларды оңтүстік бағыттағы пайдалануға өзгертуді көздеді. 33/34 және 42-ші көшелердегі солтүстік және оңтүстік станцияларында екі экспресс жолы мен бір қалалық жол болар еді; екі бағыттағы экспресс жолдары 42-ші көшеден солтүстікке және 30-шы көшеден оңтүстікке қарай бірігер еді. 1940 жылдың 12 маусымында қалалық үкімет IRT-нің жұмысын өз қолына алды. 1947 жылдың қаңтарында Нью-Йорк қаласының Көлік басқармасы платформаларды ұзартуға 4,003 миллион долларлық келісімшарт жасады. Барлық үш станциядағы платформалардың ұзартулары 1948 жылдың 13 сәуірінде ашылды, содан кейін он вагондық пойыздарды қабылдау мүмкін болды. 1948 жылдың 27 желтоқсанында 32-ші көшедегі станцияға жаңа кіреберіс пайдалануға берілді. Алғашқы интерьері 2004 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Жұмыс сағаттары мен түскі уақытта <6> пойыздары бағыт бойынша тоқтайды; күндізгі уақытта екі экспресс жолын 4 және 5 пойыздары пайдаланады. Станция солтүстікке және оңтүстікке қарай орналасқан. Платформалар бастапқыда 200 фут (61 м) ұзындықта болды, бастапқы IRT-дегі басқа қалалық станциялар сияқты. Станцияның солтүстігінде әр бағыттағы екі жұп жолдар Мюррей Хилл туннелінің болуына байланысты әртүрлі туннельдерге бөлінеді, ол Парк даңғылының осы бөлігінің ортасынан өтеді. Салынған кезде туннельдер бір-бірінен 17 фут (5 м) қашықтықта болуы керек еді, бірақ солтүстікке қарай (шығысқа қарай) бағытталған туннель шығысқа қарай тағы 21 футқа (6 м) жылжытылды, бастапқы IRT метрополитенінен солтүстікке қарай Гранд-Сентрал терминалына қосылатын үш жолдық қосылысты орналастыру үшін. 37-ші және 38-ші көшелер арасында екі туннельді байланыстыратын дренаждық құбыр, сондай-ақ 38-ші және 39-шы көшелер арасындағы өткел бар. Туннель құбырлар мен сымдар орналасқан U пішіндес ойыспен жабылған. Бұл ойыстың түбінде кеміндегі бетоннан іргетас бар. Төбе биіктігі әр түрлі, солтүстік тарифтік аймақтардың жанында платформа деңгейінен шамамен 15 фут (5 м) жоғары, ал станцияның басқа бөліктерінде төмен. Гарвидің сөзіне сүйенсек, "қалың қола штанга Уилл Роджерс фильміндегі лассо көрсетіліміне ұқсайды". Гарви кейіннен 2011 жылы Уолл-стрит станциясында Lariat Tapers атты ұқсас өнер туындысын жасады.
To address overcrowding, in 1909, the New York Public Service Commission proposed lengthening the platforms at stations along the original IRT subway. As part of a modification to the IRT's construction contracts made on January 18, 1910, the company was to lengthen station platforms to accommodate ten car express and six car local trains. In addition to $1.5 million (equivalent to $ million in ) spent on platform lengthening, $500,000 (equivalent to $ million in ) was spent on building additional entrances and exits. It was anticipated that these improvements would increase capacity by 25 percent. Both platforms at the 33rd Street station was extended 27 feet (8 m) to the south. New "electric manholes", passageways leading to the equipment closets, were built at the southern ends of the platforms. In December 1922, the Transit Commission approved a proposal to convert the 33rd Street station into an express stop. It was estimated that the extra time spent by express trains at 33rd Street would be offset by the reduced dwell times at Grand Central. Local business owners supported the proposal, but the IRT opposed the plan, which would cost the company $750,000. In October 1923, the plan was postponed for a year due to a lack of funds. The Fifth Avenue Association requested in January 1924 that the Transit Commission again consider converting the 33rd Street station into an express stop, citing the fact that a 35 story structure was to be built immediately adjacent to the station. The express stop proposal was postponed indefinitely in 1925. The Fifth Avenue Association requested in 1929 that the express station proposal be reconsidered. The association said the conversion would "complete a quadrilateral of express stops" that included 34th Street–Penn Station, Times Square–42nd Street, and Grand Central–42nd Street. In 1928, to alleviate overcrowding on the Lexington Avenue Line, a consulting engineer for the New York State Transit Commission proposed the construction of "reservoir" stations at 33rd/34th and 42nd Streets. The proposal entailed constructing a northbound only tunnel under Lexington Avenue from 30th to 42nd Street, with stations at 34th and 42nd Streets, then converting the IRT tunnel under Park Avenue and the existing 33rd and 42nd Street stations to southbound only use. The northbound and southbound stations at 33rd/34th and 42nd Streets would both have had two express tracks and one local track; the express tracks in either direction would have merged with each other north of 42nd Street and south of 30th Street. The city government took over the IRT's operations on June 12, 1940. In January 1947, the New York City Board of Transportation awarded a $4.003 million contract for the lengthening of platforms at the , , and 33rd Street stations. The platform extensions at all three stations opened on April 13, 1948, after which they could accommodate ten car trains. On December 27, 1948, a new entrance to the station at 32nd Street opened for use. The original interiors were listed on the National Register of Historic Places in 2004. rush hour and midday <6> trains stop here in the peak direction; The two express tracks are used by the 4 and 5 trains during daytime hours. The station is between to the north and to the south. The platforms were originally 200 feet (61 m) long, like at other local stations on the original IRT,
North of the station, the two pairs of tracks in each direction separate into different tunnels because of the presence of the Murray Hill Tunnel, which runs under the center of this section of Park Avenue. As built, the tunnels were supposed to have been 17 feet (5 m) apart, but the northbound tunnel (to the east) was shifted eastward by another 21 feet (6 m) to accommodate a three track connection from the original IRT subway north to the mainline Grand Central Terminal. There is a drainage pipe connecting the two tunnels between 37th and 38th Streets, as well as a cross passage between 38th and 39th Streets. The tunnel is covered by a U shaped trough that contains utility pipes and wires. The bottom of this trough contains a foundation of concrete no less than thick. The ceiling height varies, being about 15 feet (5 m) above platform level near the northern fare control areas, and lower in other portions of the station. According to Garvey, "the thick bronze bar resembles the lasso demonstration in a Will Rogers film clip". Garvey subsequently designed Lariat Tapers, a similar artwork at the Wall Street station, in 2011.
Шығулар
Әр платформадан 32-ші және 33-ші көшелерге шығуға болады. Солтүстік бағыттағы платформаның шығу орындары Парк авенюінің шығыс жағында, ал оңтүстік бағыттағы платформаның шығу орындары батыс жағында орналасқан.