Католик дінінде Құдайға берілген солемды уәделер – бұл діни институттағы жаңа мүшелердің еркімен берілген маңызды серттері. Канондық құқық, уәде түрлері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Католицизмде Құдайға берілген уәде түрі. Салтанатты серт – католиктік діни институтында жаңашыл кезеңде немесе одан кейін жеке адам қабылдаған, нақты серт ("Құдайға болашақта істеуге мүмкіндігі бар және жақсырақ нәрсе туралы қасақана және еркін берілген уәде"). Шіркеу оны мойындағандықтан, ол салтанатты болып есептеледі.
Type of promise made to God in Catholicism
A solemn vow is a certain vow ("a deliberate and free promise made to God about a possible and better good") taken by an individual during or after novitiate in a Catholic religious institute. It is solemn insofar as the Church recognizes it as such.
Жай анттардан айырмашылығы
Католиктік діни өмірде салтанатты анттан өзге кез келген ант қарапайым ант болып саналады. Тіпті шіркеу атынан заңды жоғары лауазымды тұлға қабылдаған ант (қоғамдық ант) болса да, егер шіркеу оны салтанатты ант ретінде мойындамаса, қарапайым ант болып табылады. Канондық құқық бойынша, ант тек қана заңды басшы шіркеу атынан қабылдаған жағдайда ғана қоғамдық (шіркеудің өзіне тікелей қатысты) болып есептеледі; қаншалықты жарияланған болса да, қалған барлық анттар жеке анттар (тек оны берушілерге тікелей қатысты) ретінде жіктеледі. Кез келген діни институт мүшесі ретінде берілген ант – қоғамдық ант болып табылады, бірақ соңғы ғасырларда ол салтанатты немесе қарапайым болуы мүмкін. Діни теологтар арасында салтанатты және қарапайым анттар арасындағы айырмашылықтың себебі шіркеудің оларды әртүрлі қарастыру туралы шешімінен туындай ма, әлде Тома Аквиннің пікірінше, салтанатты ант шіркеудің кез келген шешіміне дейін Құдайға толыққанды, жетілген және тұтас арналу болып табылады ма, деген пікірлер бар. Аквиннің пікірінше, салтанатты ант ретінде қабылдануға лайық жалғыз ант – католиктік иерархия мүшесі ретінде қасиетті сан алу немесе католиктік діни орден мүшесі ретінде орден ережесіне адалу арқылы берілген ант. Бұл дәстүрлі екіұштылыққа ерекше есімділік ретінде бенедиктин аббаттарын апостолдық билікке (басқа епископ, архиепископ немесе папа сияқты) епископқа бағынуға болады. Бұл практика орта ғасырдан бері канондық құқықта қарастырылған, бұл туралы Петр Целенсистің кейінгі өмірі куәлік етеді. 18 ғасырдан бастап, бағынушылар мен епископтық тізбектер бенедиктин монахтары епископтарына таратылды. Аквин өз пікірін қолдау үшін осы екі ант қана неке шартын жарамсыз деп санайтынын айтты. Егер дін қызметкері әділ себеппен институттан қуылса, бойдақ болуге берген ант өзгермейді, сондықтан некеге тұруға жасалған кез келген әрекет жарамсыз болып саналады, міндеттеме анты көбінесе діни басшыға емес, епископқа бағынуға қатысты, ал кедейлік анты жаңа жағдайға сәйкес өзгертілді, бірақ қуылған дін қызметкері «мысалы, ешқандай мүлікті басқа біреуге қалдыра алмайды; және оған келген мүлік оның өлімінен кейін оның институтына немесе Қасиетті Таққа қайтарылады».
Any vow in Catholic religious life other than a solemn vow is a simple vow. Even a vow accepted by a legitimate superior in the name of the Church (the definition of a "public vow") is a simple vow if the Church has not granted it recognition as a solemn vow. In canon law a vow is public (concerning the Church itself directly) only if a legitimate superior accepts it in the name of the Church; all other vows, no matter how much publicity is given to them, are classified as private vows (concerning directly only those who make them). The vow taken at profession as a member of any religious institute is a public vow, but in recent centuries can be either solemn or simple. There is disagreement among theologians as to whether the distinction between solemn and simple vows derives simply from a decision of the Church to treat them differently or whether, in line with the opinion of Thomas Aquinas, a solemn vow is, antecedently to any decision by the Church, a more strict, perfect and complete consecration to God. Aquinas held that the only vows that could be considered solemn were those made by receiving the holy orders as a member of the Catholic Hierarchy, or by the religious profession of the rule as a member of a Catholic religious order. As a unique exception to this traditional dichotomy, the Benedictine abbots could be consecrated bishops by an analogue apostolic authority (like another bishop, an archbishop, or the pope). This practice was contemplated by the canonical law since the Middle Age, as it is testified by the later life of Peter Cellensis. Since the 18th century, consecrators and episcopal lineage were extended to the Benedictine monks bishops. Aquinas, in support of his view, cited the fact that these two vows alone were considered to make the celebration of marriage invalid. If for a just cause a religious was expelled, the vow of celibacy remained unchanged and so rendered invalid any attempt at marriage, the vow of obedience obliged in relation, generally, to the bishop rather than to the religious superior, and the vow of poverty was modified to meet the new situation but the expelled religious "could not, for example, will any goods to another; and goods which came to him reverted at his death to his institute or to the Holy See".
Діни институттардағы ант
Орта ғасырларда, Киелі Таққа бекітілген діни институттардың мүшелері қабылдаған діни анттар салтанатты және көпшілікке жарияланған болып есептелді. Бұл туралы Папа Бонифаций VIII (1235 – 1303) жариялаған. Жағдай 16 ғасырда өзгерді. 1521 жылы, Бесінші Латерандық кеңес жаңа діни институттар құруға тыйым салғаннан кейін екі жыл өткен соң, Папа Лео X, қолданыстағы институттарға қосылған және қауымда өмір сүруге міндеттенген үшіншіліктер үшін қарапайым анттармен ереже белгіледі. 1566 және 1568 жылдары Папа Пий V осы институттар класын қабылдамады, бірақ олар өмір сүруді жалғастырып, тіпті саны да артты. Бастапқыда тек қана төзімділікпен қарастырылған олар, кейін мақұлдауға ие болды. Бұл иезуиттерге қатысты ерекше жағдай еді. 16 ғасырда Игнатий Лойола Иса қоғамының мүшелерін салтанатты ант бергендер мен қарапайым ант берген көмекшілерге бөлуге рұқсат алды. Дегенмен, Папа Лео XIII-нің 19 ғасырдағы реформаларына дейін осы қарапайым анттар оларды толыққанды мағынасында діни қылды, осының салдарынан регулярлардың артықшылықтары мен босатылулары, соның ішінде ант некеге кедергі келтіретін фактор болды және т.б. Теориялық тұрғыдан қарапайым анттарды діни деп тану барлық жағдайда қолданылды, бірақ іс жүзінде Рим Куриясы оны Иса қоғамына тән ерекше құқық деп қарастырды.
In medieval times religious vows taken by members of religious institutes approved by the Holy See were regarded both as solemn and public. This was declared by Pope Boniface VIII (1235 – 1303). The situation changed in the 16th century. In 1521, two years after the Fifth Lateran Council had forbidden the establishment of new religious institutes, Pope Leo X appointed a rule with simple vows for those tertiaries attached to existing institutes who undertook to live in a community. In 1566 and 1568, Pope Pius V rejected this class of institute, but they continued to exist and even increased in number. After at first being merely tolerated, they afterwards obtained approval. A special case applied to the Jesuits. In the 16th century, Ignatius of Loyola obtained authorization for the members of the Society of Jesus to be divided into the professed with solemn vows and the coadjutors with dispensable simple vows. Nevertheless, before Pope Leo XIII's reforms in the 19th century, these simple vows constituted them religious in the true and proper sense of the word, with the consequent privileges and exemption of regulars, including the vows being a diriment impediment to matrimony, etc. In theory, the recognition as religious for simple vows had universal validity, but in practice, the Roman Curia considered it an exclusive privilege to the Society of Jesus.
Діни институттар туралы Канондық құқық кодекстері
Салтанатты және қарапайым анттар арасындағы айырмашылық негізінде 1917 жылғы Канондық құқық кодексі діни институттарға қатысты бірнеше басқа да айырмашылықтар жасады, оларды заңды түрде құрылған қауымдастықтар деп анықтады, оған сәйкес мүшелер қоғамдық ант береді, мәңгілік ант немесе белгілі бір мерзімде жаңаруға тиіс уақытша ант. Кодекс «діни орден» атауын салтанатты анттар берілетін институттар үшін сақтап, қарапайым анттар берілетіндерге «діни қауым» терминін қолданды. Еркектер арасында діни орден мүшелері «регулярлар» деп аталды, ал діни қауымға жататындар жай ғана «діндар» атанды, бұл термин регулярларға да қатысты. Әйелдер үшін қарапайым ант бергендер жай ғана «әпкелер» деп аталды, ал «қарындас» термині канондық құқықта салтанатты ант институтына жататын адамдарға арналған, тіпті кейбір жерлерде оларға қарапайым ант беруге рұқсат берілсе де. Алайда, 1917 жылғы Кодекс салтанатты анттардың, қарапайым анттардан айырмашылығы, бұзылмайтындығы туралы ережесін жойды. Ол толығымен қажетті діни анттарды мойындамады, соның салдарынан Латын шіркеуі үшін «ордендерді» «қауымдардан» ажырататын ерекше даралауды жойды, бірақ кейбір құқықтық айырмашылықтарды сақтап қалды. Бұл ретте, Әулие Тақ басқаша бұйрық бермесе, ешқандай қарапайым ант некені жарамсыз деп тануға себеп болмайды деп мәлімдеді. Осылайша, салтанатты ант берген діндарлар некеге түруден толығымен тыйым салынды, ал олардың жасаған әрбір некесі жарамсыз деп есептелді. Қарапайым ант бергендер некеге түрмеуге міндетті болды, бірақ егер олар анттарын бұзса, неке жарамды, бірақ заңсыз деп танылды. Тағы бір айырмашылық – салтанатты ант берген діндар мүліктің меншік құқығын және өзі үшін уақытша игіліктерді алу мүмкіндігінен айырылды, ал қарапайым ант берген діндар, кедейлік антымен мүлікті пайдалануға және басқаруға тыйым салынған болса да, діни институттың жарғыларында керісі айтылмаса, меншік құқығын және одан әрі иелену құқығын сақтап қалды. Бұл салтанатты және қарапайым анттар арасындағы айырмашылықтың (рухани әсерлерінен басқа) тоғыз құқықтық салдарының екеуі еді. Мүліктің меншігінен бас тарту енді аталған діни институттың жарғыларымен реттеледі және анттың салтанаттылығымен емес, мәңгілігімен байланысты. 1983 жылғы Кодекс былай делінеді:
On the basis of the distinction between solemn and simple vows, the 1917 Code of Canon Law made several other distinctions in relation to religious institutes, which it defined as legitimately established associations in accordance with which the members make public vows, either perpetual vows or temporary ones that are to be renewed periodically. It reserved the name "religious order" for institutes in which the vows were solemn, and used the term "religious congregation" for those with simple vows. The members of a religious order for men were called "regulars", those belonging to a religious congregation were simply "religious", a term that applied also to regulars. For women, those with simple vows were simply "sisters", with the term "nun" reserved in canon law for those who belonged to an institute of solemn vows, even if in some localities they were allowed to take simple vows instead. However, the 1917 Code abolished the distinction according to which solemn vows, unlike simple vows, were indissoluble. It recognized no totally indispensable religious vows and thereby abrogated for the Latin Church the special consecration that distinguished "orders" from "congregations", while keeping some juridical distinctions. while stating that no simple vow rendered a marriage invalid, except in the cases in which the Holy See directed otherwise. Thus solemnly professed religious were barred absolutely from marriage, and any marriage they attempted was invalid. Those who made simple vows were obliged not to marry, but if they did break their vow, the marriage was considered valid but illicit. Another difference was that a professed religious of solemn vows lost the right to own property and the capacity to acquire temporal goods for himself or herself, but a professed religious of simple vows, while being prohibited by the vow of poverty from using and administering property, kept ownership and the right to acquire more, unless the constitutions of the religious institute explicitly stated the contrary. These were two of the nine juridical consequences (apart from spiritual effects) of the difference between solemn and simple vows. Renunciation of the right to own property is now a matter for the constitutions of the religious institute in question and is associated not with the solemnity of the vows but with their perpetuity. The 1983 Code states: