Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кьеризидің капитуляриясы (kjɛʁzi) – император Карл II-нің екінші итальяндық экспедициясы кезінде өзінің мемлекетінің басқаруын қорғауға бағытталған бірқатар шаралары бар капитуляриясы, сондай-ақ әкесінің болмаған уақытында үкіметке сеніп тапсырылған ұлы Людовик Тілтаңбалына берілген нұсқаулар. Бұл капитулярия дәстүрлі түрде Франция корольдығының ірі вассалдарына, мысалы, Фландрия графтарына көбірек тәуелсіздік алуға мүмкіндік берген негіз ретінде қарастырылып келді. Ол 877 жылдың 14 маусымында Францияның Кьеризи-сюр-Уаз қаласында (Эна департаменті), каролингтік патша сарайы орналасқан жерде, дін қызметкерлері мен ақсүйектердің көпшілігінің куәлігінде жарияланды. Қатысушылардың арасында Ремс архиепископы Гинкмар, Париж епископы Гаузлин және Лотарингия герцогы Реджинар болды. Осы құжатта Карл Луиге қатысты мұқият сақтық шараларын қолданды, себебі ол оған терең сенімсіздікпен қарады. Ол оған белгілі бір сарайларда, әсіресе орманды жерлерде тұруға тыйым салды және өгей анасы Рихильденің аллодиялық жерлері мен игіліктерін тартып алмауға ант беруге мәжбүр етті. Карл сондай-ақ Луиге императордың болмаған уақытында бос қалған графтықтарға тағайындауға рұқсат бермеді. Қағида бойынша, қайтыс болған графтың құрметтері (игіліктері) мен лауазымы оның ұлына берілуі керек еді, ал Луи оны уақытша иелігіне алған болар еді. Бірақ, түпкілікті инвеститураны тек Карл ғана жүзеге асыра алатын. Осылайша, капитулярия аристократияға жалпы қабылданған тәртіптің сақталуына кепілдік берді, сонымен қатар императорды Италияға ертіп келген графтарды олардың игіліктерінің тағдырына қатысты сендіру құралы болды. Дегенмен, оны жаңа принципті енгізу деп қарастыруға болмайды, және капитулярия феодалдық жүйенің мұрагерлік тәртібін орнатуға бағытталған заңнамалық мәтін болды деген бұрынғы пікірдің негізсіз екені дәлелденді. Алдында, 857 жылдың 14 ақпанында Карл Батылдың Кьеризиде жарияланған капитуляриясы қарақшылықты басуға бағытталған еді.
The Capitulary of Quierzy (kjɛʁzi) was a capitulary of Emperor Charles II that had a series of measures to safeguard the administration of his realm during his second Italian expedition, as well as directions for his son Louis the Stammerer, who was entrusted with the government during his father's absence. It has traditionally been seen as the basis on which the major vassals of the kingdom of France such as the counts of Flanders, were enabled to become more independent. It was promulgated on 14 June 877 at Quierzy sur Oise in France (département of Aisne), the site of a Carolingian royal palace, before a great concourse of clergy and nobles. Among the participants were Hincmar, Archbishop of Reims; Gauzlin, Bishop of Paris; and Reginar, Duke of Lorraine. In the document, Charles took elaborate precautions against Louis, whom he apparently deeply distrusted. He forbade him to stay in certain palaces and particularly forests and compelled him to swear not to despoil his stepmother, Richilde, of her allodial lands and benefices. Charles also refused to allow Louis to nominate to the countships that were left vacant in the emperor's absence. In principle, the honores (benefices) and the office of a deceased count had to be given to his son, who would be placed provisionally in possession by Louis. The definitive investiture, however, could be conferred only by Charles. The capitulary thus served as a guarantee to the aristocracy that the general usage would be followed and was also a means of reassuring the counts who had accompanied the emperor into Italy as to the fate of their benefices. It cannot, however, be regarded as introducing a new principle, and the old opinion that the capitulary was a legislative text to establish the hereditary system of fiefs has been proved to be untenable. An earlier capitulary of Charles the Bald was promulgated at Quierzy on 14 February 857 and aimed especially at the repression of brigandage.