Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс ханзадасы (1864–1928)
German prince (1864–1928)
Урах ханзадасы Вильгельм, Вюртемберг графы, Урахтың 2-ші герцогы (Вильгельм Карл Флорестан Геро Кресценций; нем. Fürst Wilhelm von Urach, Graf von Württemberg, 2. Herzog von Urach; 3 наурыз 1864 – 24 наурыз 1928) – 1918 жылдың маусымында Литваның патшасы болып сайланған, Миндаугас II атты патшалық есіммен танылған неміс ханзадасы. Бірақ ол таққа отырмады, себебі неміс билігі сайлауды заңсыз деп жариялады; шақыру 1918 жылдың қараша айында алынып қайтарылды. 1869 жылдың 17 шілдесінен өмірінің соңына дейін Вюртемберг әулетінің морганаттық Урах тармағының басшысы болды.
Prince Wilhelm of Urach, Count of Württemberg, 2nd Duke of Urach (Wilhelm Karl Florestan Gero Crescentius; German: Fürst Wilhelm von Urach, Graf von Württemberg, 2. Herzog von Urach; 3 March 1864 – 24 March 1928), was a German prince who was elected in June 1918 as King of Lithuania, with the regnal name of Mindaugas II. He never assumed the crown, however, as German authorities declared the election invalid; the invitation was withdrawn in November 1918. From 17 July 1869 until his death, he was the head of the morganatic Urach branch of the House of Württemberg.
Ерте өмір
Вильгельм Карл Флорестан Геро Кресценций, Вюртемберг графы ретінде дүниеге келген ол, Вюртемберг Корольдігінің Корольдық үйінің морганаттық тармағының басшысы болған Урахтың 1-ші герцогы Вильгельмнің және оның екінші әйелі, Монаконың кейде регенті Флорестинаның, сондай-ақ Монако князі Флорестан I-нің үлкен ұлы еді. Төрт жасында Вильгельм әкесінен кейін Урах герцогы болды. Ол Монакода туып, балалық шағының көп бөлігін сол жерде өткізді, мұнда анасы Флорестина жиі немере інісі Альберт I-нің ұзақ океанографиялық экспедициялары кезінде үкіметті басқарды. Вильгельм мәдени тұрғыдан француз тілінде сөйлейтін болды.
Born as Wilhelm Karl Florestan Gero Crescentius, Count of Württemberg, he was the elder son of Wilhelm, 1st Duke of Urach (the head of a morganatic branch of the Royal House of the Kingdom of Württemberg), and his second wife, Princess Florestine of Monaco, occasional Regent of Monaco and daughter of Florestan I, Prince of Monaco. At the age of four, Wilhelm succeeded his father as Duke of Urach. He was born and spent much of his childhood in Monaco, where his mother Florestine often managed the government during the extended oceanographic expeditions of her nephew, Prince Albert I. Wilhelm was culturally francophone.
Түрлі таққа үміткер
Вильгельм анасы арқылы Монако тағына заңды мұрагер болды. Вильгельмнің туысы Монаконың Альберт I ханзадасының тек бір баласы, үйленбеген және заңды балалары жоқ Людовик ханзадасы болды. Алайда, Франция Республикасы Монаконы неміс ханзадасы басқаратынын қалаған жоқ. Францияның қысымымен Монако 1911 жылы Людовиктің заңсыз қызы Шарлоттаны мұрагер ретінде тану туралы заң қабылдады; ол 1918 жылы Монаконың мұрагерлік дағдарысының бір бөлігі ретінде әкесі Альберт I ханзадасымен қабылданып алынды. Вильгельм Монако тағына отыру тізбегінде Людовик пен Шарлоттадан кейін үшінші орынға түсті. Сонымен қатар, 1918 жылдың шілдесінде Франция мен Монако Франко-Монако шартына қол қойды; ол Монаконың болашақ ханзадаларының барлығы француз немесе Монако азаматтары болуын және таққа отыру үшін француз үкіметінің мақұлдауын алуын талап етті. 1922 жылы Людовик II ханзада таққа отырғаннан кейін Вильгельм 1924 жылы Монако тағына алыстағы француз туыстары, Шабрилан графтарының пайдасына мұрагерлік құқығынан бас тартты. 1913 жылы Вильгельм Албания тағына үміткер болып саналатын бірнеше ханзадалардың бірі болды. Оған солтүстіктегі католик топтары қолдау көрсетті және ол Триесттегі албан конгресіне қатысты. 1914 жылы оның орнына Вид принці Уильям таңдалды. 1917 жылы, зейнеткерлікке шыққан жаңа генерал ретінде Вильгельм соғыс аяқталғаннан кейін Эльзас-Лотарингияның ұлы герцогы болу мүмкіндігін қарастырды. 1918 жылы ол Литваның Миндаугас II ретінде билік етуге ұсынылған шақыруды қабылдады. Оның бұл талаптары 2001 жылы немересі Сергей фон Кубтың мақаласында жарияланды.
Through his mother, Wilhelm was a legitimate heir to the throne of Monaco. Wilhelm's cousin Prince Albert I of Monaco had only one child, Prince Louis, who was unmarried and had no legitimate children. The French Republic, however, was reluctant to see a German prince ruling Monaco. Under French pressure, Monaco passed a law in 1911 recognising Louis's illegitimate daughter, Charlotte, as heir; she was adopted in 1918 by her grandfather Prince Albert I as part of the Monaco Succession Crisis of 1918. Wilhelm was relegated to third in line to Monaco's throne, behind Louis and Charlotte. Furthermore, in July 1918 France and Monaco signed the Franco Monegasque Treaty; it required all future princes of Monaco to be French or Monegasque citizens and secure the approval of the French government to succeed to the throne. After the accession of Prince Louis II in 1922, Wilhelm renounced his rights of succession to the throne of Monaco in favour of distant French cousins, the counts de Chabrillan, in 1924. In 1913, Wilhelm was one of several princes considered for the throne of Albania. He was supported by Catholic groups in the north and attended the Albanian Congress of Trieste. In 1914, Prince William of Wied was selected instead. In 1917, as a newly retired general, Wilhelm sounded out the possibility of being made Grand Duke of Alsace Lorraine after the war was over. In 1918, he accepted the short lived invitation to reign as Mindaugas II of Lithuania. His claims were published in a 2001 essay by his grandson in law, Sergei von Cube.
Әскери мансап
Отбасына тән Вильгельм 1883 жылы әскерге қабылданды және 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Императорлық неміс армиясының 26-шы жаяу әскер дивизиясының (1-ші Корольдік Вюртемберг) командирі ретінде кәсіби генерал атанды. 1914 жылдың қарашасына дейін бұл дивизия Францияға, содан кейін Бельгияға шабуыл жасады, онда Вильгельмнің қайын сіңлісі Бельгияның Елизаветасы патшайымы болды. 1914 жылдың желтоқсан айында дивизия Польшадағы Бзура өзенін форсирлеу үшін шайқасқа түсті. 1915 жылдың маусымнан қыркүйекке дейін дивизия Варшаваның солтүстігінен Неман өзеніне жақын позицияларға жылжыды, бұл Польшаны басып алу науқанында жүздеген шақырымдық қашықтықты қамтыды (Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Ұлы ресейлік шегіну). 1915 жылдың қазан-қараша айларында дивизия Сербия науқанына қатысып, Белградтың батысынан Кральевоға бір ай ішінде жетті. Дивизия 1915 жылдың желтоқсанынан 1916 жылдың шілдесіне дейін Бельгиядағы Ипрде дислокацияланды, содан кейін 1916 жылдың тамызынан қарашасына дейін Сомма шайқастарында (Швабия Вюртембергтің бір бөлігі) Швабен редубтын қорғағанда ауыр жойқынға ұшырады. Вильгельм 1917 жылдың 5 қаңтарында дивизиялық генерал шенінен отставкаға шықты. 1917-18 жылдары Вильгельм батыс майданында 64-ші корпустың (Generalkommando 64) бас офицері болды; оның жеке көмекшілері Эуген Отт және Эрвин Роммель болды.
Typical of his family, Wilhelm entered the army in 1883 and was a professional general by the outbreak of World War I in 1914 as commander of the 26th Infantry Division (1st Royal Württemberg) of the Imperial German Army. Until November 1914 this division was part of the German assault on France, and then Belgium, where Wilhelm's sister in law Elisabeth of Belgium was queen. In December 1914, the division fought in the battle to cross the Bzura river in Poland. From June to September 1915, the division moved from north of Warsaw to positions close to the Neman River, an advance of hundreds of miles in the campaign in which Poland was taken (the Great Russian Retreat of World War I). In October–November 1915, the division took part in the Serbian Campaign, moving from west of Belgrade to Kraljevo in less than a month. The division served at Ypres in Belgium from December 1915 to July 1916, then was largely destroyed at the Somme battles from August to November 1916 while holding the Schwaben Redoubt (Swabia is part of Württemberg). Wilhelm retired as divisional general on 5 January 1917. In 1917–18, Wilhelm was General Officer Commanding of the 64th Corps (Generalkommando 64) on the western front; his aides de camp included Eugen Ott and Erwin Rommel.