Кіріспе
Вена конгресі (1815) мен Римнің басып алынуы (1870) аралығында Папа мемлекеті әкімшілік мақсаттар үшін географиялық тұрғыдан 17 апостолдық делегацияларға (delegazioni apostoliche) бөлінді. Бұл ережелерді Рим папасы Пий VII 1816 жылғы 6 шілдедегі "Quando per ammirabile disposizione" деген өкім арқылы бекітті. Кардинал басқарған кезде делегация легация (legazione) деп аталды. Романья (Романьяның көпше түрі) аймағын құрайтын төрт ең солтүстік делегация – Болонья, Феррара, Форли және Равенна – тұрақты түрде кардиналдар басқаратын. Сондықтан, "Легациялар" немесе Папалық легациялар (Legazioni pontificie) термині, жеке қолданылғанда, көбінесе Романьяны білдіреді. 1850 жылғы әкімшілік реформада Пий IX делегацияларды бес ірі легацияға біріктірді. Төрт бастапқы легация Романья легациясына қосылды. 1859 жылы Сардиния Корольдігі Папа мемлекетіне шабуыл жасап, Романьяны да қамтитын Орталық Италияның Біріккен провинцияларын әскери үкімет ретінде құрды. Халықтың пікір білдіруінен кейін Романья 1860 жылы Сардинияға ресми түрде қосылды.
Between the Congress of Vienna (1815) and the capture of Rome (1870), the Papal State was subdivided geographically into 17 apostolic delegations (delegazioni apostoliche) for administrative purposes. These were instituted by Pope Pius VII in a motu proprio of 6 July 1816: "Quando per ammirabile disposizione". A delegation was known as a legation (legazione) when governed by a cardinal. The four northernmost delegations—Bologna, Ferrara, Forlì and Ravenna, which comprised the region known as the Romagne (plural of Romagna)—were regularly governed by cardinals. Thus, the term "Legations" or Papal Legations (Legazioni pontificie), when used on its own, often refers to the Romagne. In an administrative reform of 1850, Pius IX grouped the delegations into five larger legations. The four original legations were joined into the legation of the Romagne. In 1859, the Kingdom of Sardinia invaded the Papal State and set up a military government, the United Provinces of Central Italy, that included the Romagne. Following a plebiscite, the Romagne were formally annexed to Sardinia in 1860.
1820 жылғы провинциялар
1820 жылы делегациялар мен Рим комаркасы 11 провинцияға (провинция) біріктірілді. Камерино, Беневенто, Болонья және Феррара делегациялары өздерінің провинциялары ретінде сол аттармен сақталды. Риети жеке провинция болып құрылды, оны Сабина деп атады, ал Урбино-э-Пезаро Урбино провинциясымен бірдей болды. Рим Фрозинонемен бірігіп, Маритима-э-Кампания провинциясын құрды. Витербо мен Чивитавеккья Патримонио провинциясын, Перуджа мен Сполето Умбрия провинциясын, Анкона, Асколи, Фермо және Мацерата Марке провинциясын, ал Форли мен Равенна Романья провинциясын құрады.
Лео XII (1825) және Григорий XVI (1831-32)
Пий VII-нің мұрагері Лев XII 1825 жылғы 5 қазандағы motu proprio арқылы делегациялар санын 17-ден 13-ке дейін азайтты, Фермо мен Асколи, Мацерата мен Камерино, Сполето мен Риети, Витербо мен Чивитавеккьяны біріктірді. 1831 жылғы 5 шілдеде жарияланған жарлықта Лев XII-нің мұрагері Григорий XVI бұл реформаны кері қайтарып, Витербо делегациясының аумағынан Орвието негізінде жаңа делегация құрды. Ол келесі жылы, 1832 жылғы 1 ақпандағы "Luminose prove" атты motu proprio арқылы делегациялар санын 19-ға дейін көтерді. Велетриде орналасқан және Фрозинонеден бөлінген жаңа делегация Кардиналдар алқасының деканына берілді, осылайша жаңа легация құрылды. Шекаралар өзгергенімен, келесі реформалар Велетридегі легатты сақтап қалды.
181647
Пий VII муниципалды басқаруды толығымен реформалады. Революцияға дейін немесе оның кезінде қабылданған барлық муниципалды заңдар күштен шығарылып, Папа мемлекеті бойынша муниципалдық үкімет біркелкі болды. Жергілікті басқару бірінші классқа ("di primo ordine") – ірі қалаларға, және екінші классқа ("di secondo") – барлық басқа коммуналарға (муниципалитеттерге) бөлінді. Әр муниципалитет мемлекет хатшысы арқылы Папа тағайындаған губернатор (governatore) атымен белгілі бір мэрімен басқарылды. Бірінші класс губернаторлары Папаның бұйрығымен, ал екінші класс губернаторлары патент хаттары арқылы тағайындалды. Губернаторлар міндетті түрде дін қызметкерлері болуы керек емес, және олар өздерінің муниципалитеттерінде туған немесе тұрақты түрде тұруы керек емес еді. Олар апостолдық делегаттардың билігінде болды. Губернаторлар 100 скудиден аз сомадағы, мүліктік даулар және басқа да кейбір істер бойынша сот билігін жүзеге асырды. Олар жәрмеңкелер мен мерекелерді күзетуге жауапты болды. Пий VII әр коммунаға кеңес (consiglio) – шешім қабылдау функцияларымен, және магистратураны – атқару функцияларымен енгізді. Магистратураның функциялары бұрын жоғары билік органдарына қарасты. Кеңестердің алғашқы мүшелерін делегаттар таңдады, бірақ кейіннен жаңа кеңесшілер қосылды. Магистратура кеңестен таңдалған ақсақалдардан (anziani) және gonfaloniere (сөзбе-сөз, байрақ ұстаушы) басшылығымен құралды, gonfaloniere кеңес мүшесі болуы міндетті емес еді. Гонфалониерлерді мемлекеттік хатшы, ал ақсақалдарды кеңес ұсынған тізімнен делегаттар таңдады. Коммуналардың шағын ауылдық елді мекендерінің әрқайсысының өз синдигі (sindaco) немесе прокуроры (procuratore) болды, олар коммуналық gonfaloniere-ге бағынышты болды.