Ричард Такер: Америкалық опера тенорінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америка опера әншісі (1913–1975)
Америкалық опера теноры

Ричард Такер (28 тамыз 1913 – 8 қаңтар 1975) – американдық опера теноры және канторы. Ұзақ жылдар бойы Метрополитен операсымен байланысты болған Такердің мансабы көбінесе АҚШ-та өркендеді.

Ерте өмір

Текер Нью-Йорктің Бруклин қаласында Ривн (Рубин) Тикер болып дүниеге келді. Ол 1911 жылы АҚШ-қа көшіп келген Бессарабиялық еврейлердің бес баласының ең кішісі еді. Оның әкесі Исруэль (Сэм) Тикер және анасы Фания Ципа (Фанни) Тикер балалары қабылдаған «Такер» атына қарсы болды, бірақ кіші ұлы бірінші сыныпқа барғанда, ол Такер деген тегімен тіркелді. Оның музыкалық қабілеті ерте жасында байқалды және төменгі Манхэттендегі Тиферет Израиль синагогында Сэмюэл Вайссердің жетекшілігімен дамытылды. Жастық шағында Текердің қызығушылығы спортпен айналысу мен мектепте жақсы оқудың арасында ауысып тұрды, сонымен қатар ол канторлыққа оқып, тойлар мен бар мицваларда ән шырқады. Ақырында ол Нью-Джерси штатының Пасаиктегі Еммануэль ғибадатханасында жартылай штатты канторлықтан Бронкстағы Адат Израиль ғибадатханасында және 1943 жылдың маусым айында үлкен әрі беделді Бруклин еврей орталығында толық штатты канторлыққа көтерілді. Осыған дейін Текердің табысының басым бөлігі Манхэттеннің киім-кешек ауданындағы Reliable Silk Company компаниясындағы сатушы ретіндегі апталық комиссиясынан түсті. 1936 жылдың 11 ақпанында Такер Манхэттеннің төменгі шығыс бөлігіндегі кошерлік банкет залы «Гранд Мэншн» иелері Леви мен Анна Перелмуттың кіші баласы (және жалғыз қызы) Сара Перелмутқа үйленді. Текердің қызына үйленген кезде Перелмуттардың музыкаға дарынды үлкен ұлы Якоб, жартылай уақытты джаз скрипкашысы және лирикалық тенор вокалисі болғаннан кейін, ұлттық радио жұлдызына айналып, опералық мансапқа көз тіккен еді. Сол Хюроктың басқаруымен, енді Ян Пирс деп аталған Перелмуттардың ең үлкен баласы, Метрополитен Опера компаниясының бас менеджері Эдвард Джонсон оған әсерлі сынақтан кейін келісімшарт ұсынғанда өз мақсатына жетті. Пирс 1941 жылдың 29 қарашасында Метте сәтті дебют жасағанда, оның қарындасы мен күйеуі Пирстің ата-анасымен бірге тұрып жатқан еді.

Опералық мансап

Пирс Текердің әншілік талантына күмәнданып, оның опералық амбицияларын ашық қолдамағанмен (екі күйеубаласы мен олардың отбасылары арасындағы қайғылы жарылысқа себеп болды, ол толыққанды жазылмаған көрінеді), Пирс Текерді дирижер және аранжировщик Завел Зилбертспен таныстырды, ол Текерді Пауль Альтхаус назарына түскенше дайындады, Альтхаус белгілі тенор болды. Альтхаус Текердің жалғыз ұстазы болды. Ұстазының кеңесіне қарамастан, Текер 1943 жылы «Метрополитен Операсының «Әуе аудицияларына»» қатысты, бірақ жеңіске ие болмады. Бірақ, Меттің бас менеджері Эдвард Джонсон Бруклиндегі еврей орталығына Текердің әнін тыңдау үшін алдын ала хабарламай келгенде, Джонсон тенорға тағы бір прослушивание ұсынды және жақын арада оған келісімшарт берді. 1945 жылдың 25 қаңтарында Эмиль Купердің жетекшілігімен Текер «Ла Джокондада» Энцо Гримальдо рөлінде дебют жасады. Мет тарихындағы ең сәтті дебюттердің бірі болған бұл дебют, Текердің Меттің соғыстан кейінгі дәуіріндегі жетекші американдық теноры ретінде 30 жылдық мансабын баяндады. Метрополитендегі дебютінен екі жыл өткен соң, Текер Италияның Верона қаласындағы амфитеатрда «Ла Джокондадағы» табысын қайталауға шақырылды, онда зейнеткер тенор және Верона тумасы Джованни Зенателло жас Мария Калласты да шақырған еді. Екі жылдан кейін, 1949 жылы, Артуро Тосканини Текерді Герва Неллимен бірге «Аиданың» толық концерттік орындалысында Радамес рөлін орындау үшін NBC хабар таратуына шақырғанда, Текердің қарқынды мансабы расталды. Бұл оқиға радио мен теледидардан естіліп, көрінді және ақырында LP, CD, VHS және DVD форматында жарық көрді. Бұл ұлттық теледидарда көрсетілген алғашқы толық опералық қойылымдардың бірі болды. Келесі жылдары Текердің лирикалық дауысы лирикалық-драматикалық дауысқа айналды. Оның стильдік ерекшеліктері, әсіресе итальяндық қайғыға деген құштарлығы сыншылар тарапынан әрдайым мақталып отырмағанмен, оның ерекше дыбыс тембрі, мінсіз техникасы, тақау дикциясы және туған тілдегі айтылуы оның ойнаған әр ролінде жалпы мақтауға ие болды. «Мен үшін Ричард Текер – және әрқашан болады – «итальяндық» тенор», – деп жазды Люциано Паваротти Джеймс А. Дрейктің рұхсат етілген өмірбаянының алғы сөзінде. «Жусси Бьорлинг сияқты, ол сыншылар мен жұртшылықты жеңу үшін итальяндық болып туылғаның міндетті емес екенін дәлелдеді». Жусси Бьорлинг, Джузеппе Ди Стефано, Марио Дель Монако және, ақырында, Ян Пирс сияқты көптеген аңыз тенорлар (Сэр) Рудольф Бинг Метрополитенге жетекшілік еткен жылдары келді де кетті. Текер үстем тенор болып қала берді және үнемі жаңа сынақтарға тап болды. Оның мансабының көп бөлігінде ерекше актер болмағанмен, Текер 1970 жылдың қаңтарында Франко Зефиреллидің режиссерлігімен «Паглиаччиде» Канио рөлін жаңаша түсіндіргенде тәжірибелі сыншыларға күшті әсер етті. Тенор сол кезде 60 жасқа жуықтаған еді. Метрополитен Операсының әр маусымы алдында және кейін Текер АҚШ-тағы концерттік сахналарда өнер көрсетті. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында Текер Нью-Йорктегі Левисон стадионында Альфредо Антонинидің жетекшілігімен ашық аспан астындағы концерттер сериясында жиі өнер көрсетті. Опералық мансабының бойымен Текер еврейлік сенеуін сақтады. Ол кошерлік үйді ұстады және Рош Хашана, Йом Кипур және еврей діни күнтізбесіндегі басқа да қасиетті оқиғаларда, әсіресе Чикагода әнші ретінде қызмет етті. Ол өзінің үш ұлының, Берелдің (Барри, 1938 жылы туған); Дэвид Н. Таккер, М.Д. (1941 жылы туған); және Генридің (1946 жылы туған) діни тәрбиесіне қадағалады. Текердің «Колумбия рекордс» компаниясымен ұзақ мерзімді келісімшарты болды, соңынан «RCA Victor» үшін де жазды. Бірақ, оның мансабының ұзақтығына қарағанда, Текердің коммерциялық жазбалары пропорционалды түрде аз және оның көркемдік әріптестерінің көпшілігі бойынша, оның дауысының күші мен толықтығын жеткіліксіз жеткізеді. Алайда, сопрано Леонтине Прайспен бірге жазған жазбаларында (әсіресе «Мадама Баттерфляй» және «Ла форса дель дестинода») оны әрдайым жақсы қоңыраулы дауыспен және сенімді драмалық қатысумен көрсетеді. Ол сондай-ақ Веронадағы дебютінен әріптесі Мария Калласпен бірге «Аиданың» әйгілі жаздыруын жасады. Ол Джордж Лондонмен бірге Вердидің «Реквиемін» жазды. Көптеген басқа коммерциялық жазбалар, сондай-ақ оның концерттері мен эфирлік қойылымдарының жеке жазбалары цифрлық түрде қайта өңделген және CD және онлайн жүктелетін форматта қол жетімді. Оның «Файрстоун дауысы» және «Белл телефон сағаты» бағдарламаларындағы ұлттық теледидардағы бірқатар өнерлері кинескоп және бейнелену түрінде сақталды және VHS және DVD форматында қайта шығарылды. Тенордың Зефиреллидің «Паглиаччи» қойылымындағы Канио рөлінің толық бейнеленуі, оны Текердің досы және тенор әріптесі Франко Кореллидің Туридду рөлінде ойнаған «Кавальерия рустиканамен» жұптастырылуы тиіс болған, құқықтық себептерге байланысты теледидардан көрсетілмеді және коммерциялық түрде жарық көрмеді. Текердің жасалған қоғамдық бейнесі бәсекеге толы, өте сенімді өнерші болғанымен, сахнадан тыс мінез-құлқы қарапайым, бірақ әрдайым қамқор адам болды, әсіресе жанкүйерлер мен әріптестеріне қатысты. Мансабына кері қарауға бейім емес Текер әрқашан сәтте өмір сүрді және өмірге балаша көзқарас сақтады. Ол сондай-ақ кейбір әріптес әншілеріне әзілдер жасауға бейімділік танытты, көбінесе қойылымның қолайсыз сәтінде күлімдеуге себеп болды. Бірде, «Ла форса дель дестино» хабар таратуы кезінде баритон Роберт Мерриллге Текер Меррилл сахнада ашқан кішкентай сандыққа жалаңаш суретін тығып қойды. Кейінірек Меррилл тенор досын «Дэмон Ранион әңгімелерінен тікелей шыққан түпнұсқа» деп сипаттады.

Although Peerce remained skeptical of Tucker's singing talent and did not overtly encourage his operatic ambitions (causing an unfortunate rift between the two brothers in law and their families, which apparently never completely healed), Peerce did play a role in introducing Tucker to conductor and arranger Zavel Zilberts, who coached Tucker until he came to the attention of Paul Althouse, a notable tenor whose operatic career had begun during Enrico Caruso's reigning years at the Met. Althouse became Tucker's only teacher. Contrary to his teacher's advice, Tucker entered the Metropolitan Opera "Auditions of the Air" in 1943, but did not win. When Met general manager Edward Johnson came unannounced to the Brooklyn Jewish Center to hear Tucker sing, however, Johnson offered the tenor another audition and soon awarded him a contract. On January 25, 1945, under the baton of Emil Cooper, Tucker made his debut as Enzo Grimaldo in La Gioconda. This debut, one of the most successful in the annals of the Met, heralded Tucker's 30 year career as the leading American tenor of the Met's postwar era. Two years after his Metropolitan debut, Tucker was invited to reprise his success in La Gioconda at the amphitheater in Verona, Italy, for which the retired tenor and Verona native, Giovanni Zenatello, had also engaged the young Maria Callas. Two years later, in 1949, Tucker's rapidly ascending career was confirmed when Arturo Toscanini engaged Tucker to sing the role of Radames for the NBC broadcasts of a complete concert performance of Aida opposite Herva Nelli in the title role, an event heard and seen on radio and television, and eventually released on LP, CD, VHS, and DVD. This was one of the first complete opera performances ever broadcast on national television. In the ensuing years, Tucker's ample lyric voice evolved into a lirico spinto voice of near dramatic proportions. If his signature stylistic devices, especially his affection for Italianate sobs, were not always lauded by the critics, the distinctive timbre of his ringing voice, his unfailingly secure technique, impeccable diction, and native sounding pronunciation were universally acclaimed in every role he undertook. “For me, Richard Tucker was, and always will be, an ‘Italian’ tenor,” Luciano Pavarotti wrote in the foreword to the authorized biography by James A. Drake. “Like Jussi Bjoerling, he proved that one does not have to be Italian born in order to win the critics and public.” A profusion of legendary tenors including Jussi Björling, Giuseppe Di Stefano, Mario Del Monaco and, eventually, Jan Peerce) came and went during the years in which (Sir) Rudolf Bing led the Metropolitan. Tucker remained a dominant tenor and steadily took on new challenges. Although an unremarkable actor throughout most of his career, Tucker made a strong dramatic impression with veteran critics when he reconceived the role of Canio in Pagliacci under the direction of Franco Zeffirelli in January 1970. The tenor was nearly 60 years old at the time. Before and after each Metropolitan Opera season, Tucker appeared on concert stages through the U. S. In the late 1950s and early 1960s, Tucker frequently appeared in a series of well attended open air concerts at Lewisohn Stadium in New York City, under the direction of Alfredo Antonini. Throughout his opera career, Tucker maintained a Jewish identity. He kept a kosher home, and regularly officiated as a cantor on Rosh Hashana, Yom Kippur and other sacred events in the Jewish liturgical calendar, especially in Chicago. He oversaw the religious development of his three sons, Berel (Barry, born 1938); David N. Tucker, M. D. (born 1941); and Henry (born 1946). Tucker had a long running contract with Columbia Records, and eventually recorded for RCA Victor as well. But, measured against the sheer length of his career, Tucker's commercial recordings are proportionately sparse and inadequately convey the power and roundness of his voice, according to most of his artistic colleagues. However, his recordings with soprano Leontyne Price (especially in Madama Butterfly and La forza del destino) invariably show him in fine ringing voice and with a convincing dramatic presence. He also made a famous recording of Aida with a colleague from his Verona debut, Maria Callas. He recorded the Verdi Requiem with George London. Many other commercial recordings, as well as private recordings of his concerts and broadcast performances, have been digitally remastered and are available in CD and online downloadable formats. A number of his national television appearances on "The Voice of Firestone" and "The Bell Telephone Hour" were preserved in kinescope and videotape form, and have been reissued in VHS and DVD format. A complete video performance of the tenor's portrayal of Canio in the Zeffirelli production of Pagliacci, which was to be paired with Cavalleria rusticana featuring Tucker's friend and tenor colleague Franco Corelli as Turiddu, was never telecast and has not been issued commercially, for legal reasons. Although Tucker's well crafted public image was that of a competitive, overwhelmingly self confident performer, his offstage demeanor was that of an inherently private but unfailingly considerate man, especially where fans and colleagues were concerned. Never prone to looking back upon his career, Tucker always lived in the moment and maintained a boyish outlook on life He also displayed a propensity for playing pranks on some of his fellow singers, often provoking a smile at some inappropriate moment in a performance. Once, during a broadcast of La forza del destino with baritone Robert Merrill, Tucker sneaked a nude photograph into a small trunk that Merrill opened onstage. In later years, Merrill described his tenor friend as "an original, right out of the pages of a Damon Runyon story".

Өлім

1975 жылдың 8 қаңтарында Текер Мичиган штатының Каламазуо қаласындағы қонақүйінде, Роберт Мерриллмен бірлескен ұлттық концерттер сериясымен гастрольде жүрген кезде күрт жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның қоштасу рәсімі 10 қаңтарда Метрополитен опера театрының сахнасында өтті, бұл құрметке ие болған жалғыз әнші.

Мұра

Оның қайтысынан кейін көп ұзамай, жесірі, ұлдары, әріптестері мен достары Ричард Такер музыка қорын құрды, мақсаты – "сыйлы жас әншілерге көмек көрсету арқылы Американың ең ұлы тенорының есімін сақтау" еді. Осы жылдар ішінде Ричард Такер қоры, жыл сайынғы теледидарлық концерттерін Лучано Паваротти және басқалар жүргізіп тұрды, үнемі ең ірі вокалдық музыка гранттары мен стипендияларын тағайындады. Алғашқы иегері Роквелл Блейк болды, сопранолар Рене Флеминг, Дебора Войт, Изабел Леонард, тенорлар Ричард Лич, Стивен Костелло, Джеймс Валенти, Майкл Фаббиано және басқа да әлемдік деңгейдегі опера әншілері осы гранттардың иегерлері атанды. Метрополитен операсындағы еңбегіне құрмет көрсету мақсатында Нью-Йорк қаласы Линкольн орталығының жанындағы саябақты Ричард Такер алаңы деп атады.