Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын романисі (1729–1807)
English novelist (1729–1807)
Клара Рив (23 қаңтар 1729 – 3 желтоқсан 1807) – ағылшын романисі, ең белгілі туындысы – готикалық роман «Ескі ағылшын бароны» (1777). Ол сонымен қатар прозалық көркем әдебиет тарихына жаңа көзқарас ұсынған «Романтиканың дамуы» (1785) еңбегінің авторы. Оның алғашқы жұмысы латын тілінен жасалған аударма болды, сол кезде әйелдер үшін бұл тілді үйрену сирек кездесетін жағдай еді. Ол Элизабет Монтегюдің айналасындағы «көк шұлықты» әйелдермен бірге өмір сүрді.
Clara Reeve (23 January 1729 – 3 December 1807) was an English novelist best known for the Gothic novel The Old English Baron (1777). She also wrote an innovative history of prose fiction, The Progress of Romance (1785). Her first work was a translation from Latin, then an unusual language for a woman to learn. She was a near contemporary of the bluestockings ladies of Elizabeth Montague's circle.
Мансап
1755 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Рив бір уақыт бойы анасы мен әпке-қарындастарымен Колчестерде тұрды, содан кейін Ипсвичтегі өз үйіне көшіп барды. Ол жерде оның алғашқы туындысы Джон Барклейдің тарихи аллегориясы «Аргенис»тің латын тілінен аудармасы болды, оны ол «Феникс» (1772) деп атады. Рив 33 жылдық авторлық мансабында кем дегенде 24 томдық кітап жариялады. Ол Мэри Шеллинің «Франкенштейн» (1818) романына едәуір әсер етті. Рив сонымен қатар «Жесірлер мектебі» (1791) атты хаттар арқылы баяндалатын роман жазды, одан кейін «Білім беру жоспарлары» (1792) жарияланды, онда әйелдер білімі мәселелеріне баса назар аударылды. Оның прозалық көркем әдебиеттің жаңашыл тарихы «Романтиканың дамуы» (1785) романдар тарихының қазіргі заманғы зерттеулеріне арқау болды. Ол әсіресе Элизабет Роу (1674–1737) және Сюзанна Добсон (1795 жылы қайтыс болған) бастаған әйелдер әдеби тарихы дәстүрін қолдады. Осы еңбектің «Мысыр патшайымы Харобаның тарихы» атты бір бөлімі Уолтер Савидж Ландордың алғашқы маңызды туындысы «Гебир» (1798) романына шабыттандырды. Рив өзінің баспагерлік мансабын жеке басқарғанға ұқсайды, баспагерлермен келісімдер жасау үшін еркек туыстарына сүйенбеді. Генриетта Мосс осы оқиғаны 1808 жылы жарық көрген өзінің «Ескі ирланд бароны» романы үшін үлгі ретінде пайдаланды. Ғары Келли оны «көне заманнан бастап он сегізінші ғасырдың ортасына дейінгі «романтиканың» тарихи зерттеуі мен қорғанысының ғана емес, сонымен қатар әйелдің жасаған көрнекті әдебиеттанулық еңбегі» деп атады. Сонымен қатар, Рив көркем әдебиеттің сенімді және дәйекті болуын қамтамасыз ету үшін тиісті формула табуға тырысты. Ол Уолполдің стилінің кейбір ерекшеліктерін, мысалы, готикалық әңгіменің қорқыту қабілетін азайтатын юмор немесе комедияны араластыруға бейімділігін қабылдамады. 1777 жылы Рив Уолполдің артық әрекеттерін тізімдеді: жүз адамның күшімен көтерілуі керек болған қылыш; аула арқылы үңгірге өтуге мәжбүрлейтін салмағымен көзге түсетін қалқан; өзінен шығып кететін картина; ермектің киіміндегі қаңқа. Готикалық жазушылар Ривтің эмоционалды реализмін толығымен ескермесе де, ол готикалық көркем әдебиетті ықтималдық шеңберінде ұстап тұратын негізді ұсынды. Бұл «Ескі ағылшын бароны» жарық көргеннен кейін де авторлар үшін мәселе болып қала берді. Табиғаттан тыс құбылыстар көбінесе абсурдқа ұқсап кету қаупі бар еді.
After the death of her father in 1755, Reeve lived for a time with her mother and sisters in Colchester, then moved into her own house in Ipswich. There her first piece of authorship was a translation from Latin of the historical allegory Argenis by John Barclay, which she entitled The Phoenix (1772). Reeve published at least 24 volumes over a 33 year career as an author. It would have a noticeable influence on Mary Shelley's Frankenstein (1818). Reeve also wrote an epistolary novel, The School for Widows (1791), followed by Plans of Education (1792), whose focus was on issues of female education. Her innovative history of prose fiction, The Progress of Romance (1785), can be seen as a precursor to modern histories of the novel. It specifically upholds the tradition of female literary history heralded by Elizabeth Rowe (1674–1737) and Susannah Dobson (died 1795). One story in the work, "The History of Charoba, Queen of Egypt", inspired Walter Savage Landor's first major piece, Gebir (1798). Reeve seems to have managed her publishing career personally, rather than relying on male relations to deal with publishers on her behalf. Henrietta Mosse was to use this story as a model for her own novel, The Old Irish Baronet in 1808. Although Reeve's The Progress of Romance, was long overlooked by scholars, Garry Kelly has called it "not only a pioneering history and defense of "romance" from antiquity to the mid eighteenth century but also a ground breaking work of literary scholarship by a woman". Secondly, Reeve also sought to find an appropriate formula for ensuring that fiction is believable and coherent. She spurned specific aspects of Walpole's style, such as his tendency to blend in humour or comedy that diminishes the Gothic tale's ability to induce fear. In 1777, Reeve enumerated Walpole's excesses: a sword so large as to require an hundred men to lift it; a helmet that by its own weight forces a passage through a court yard into an arched vault, big enough for a man to go through; a picture that walks out of its frame; a skeleton ghost in a hermit's cowl Although successive Gothic writers did not fully heed Reeve's emotional realism, she posited a framework that keeps Gothic fiction within the realm of the probable. This remained a challenge for authors after publication of The Old English Baron. Beyond its providential context, the supernatural often risked veering towards the absurd.