Гавайи ағындығы (koloa) – Гавайи аралдарындағы құс. Жалпы үйрекке жақын, сирек кездесетін, қорғауға алынған түр. Құрлымдасу тарихы, саны азайып барады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Гавайлық қаз (Anas wyvilliana) немесе колоа – анатидтер тұқымдасына жататын, Гавайи аралдарында ғана кездесетін құс түрі. Таксономиялық тұрғыдан алғанда, колоа үйрекпен (A. platyrhynchos) тығыз байланысты. Жақындағы зерттеулер бұл түрдің үйрек пен Лайсан қазының (Anas laysanensis) ежелгі будандасуы нәтижесінде пайда болған, ерекше түр екенін көрсетеді. Гавайидегі бұл қаздың жергілікті атауы – колоа маоли ("туған жерлік қаз" деген мағынада) немесе жай ғана колоа. Бұл түр Халықаралық табиғатты қорғау одағының (IUCN) Қауіп төнген түрлердің қызыл тізімінде жойылу қаупі төніп тұрған түр ретінде тіркелген, және оның саны азайып барады.
The Hawaiian duck (Anas wyvilliana) or koloa is a species of bird in the family Anatidae that is endemic to the large islands of Hawaii. Taxonomically, the koloa is closely allied with the mallard (A. platyrhynchos). Recent analyses indicate that this is a distinct species that arose through ancient hybridization between mallard and the Laysan duck (Anas laysanensis). The native Hawaiian name for this duck is koloa maoli (meaning "native duck"), or simply koloa. This species is listed as endangered by the IUCN Red List of Threatened Species, and its population trend is decreasing.
Дене өлшемі
Гавайилік еркек қаздың орташа ұзындығы – , ал аналық қаздың орташа ұзындығы – . Еркек қаздың салмағы орташа есеппен , ал аналық қаздың салмағы .
The male Hawaiian duck has an average length of and the female has an average length of On average, the male weighs and the female weighs .
Диета
Гавайлық қаздар – "кездейсоқ жем жеушілер". Олардың рационында тұщы су өсімдіктері, моллюскалар, жәндіктер және басқа да су омыртқасыздары болады. Атап айтқанда, олар шұмықтар, жәндік дернәсілдері, құрттар, бунаққұйрықтар, шағалақайлар, маса дернәсілдері, маса балықтары, шөп тұқымдары, күріш және жасыл балдырларды жейді.
Hawaiian ducks are "opportunistic feeders". Their diet consists of freshwater vegetation, mollusks, insects, and other aquatic invertebrates. Specifically, they are known to consume snails, insect larvae, earthworms, tadpoles, crayfish, mosquito larvae, mosquito fish, grass seeds, rice, and green algae.
Дауыстау
Гавайи қазы да үйрек сияқты дауыстайды, бірақ оның дауысы жұмсақ және сирек естіледі.
The Hawaiian duck quacks like a mallard, but its call is softer and it quacks less frequently.
Мінез-құлық
Гавайи қазы – өте ұқыпты құс, көбінесе үлкен топтардың орнына жұптап кездеседі. Колоа ең көп Гавайи аралындағы Кохала жанартауының жанындағы биік, сулы-батпақты шөптер мен ағыстарда қоныстанады. Олар өте жасырын құстар және басқа жануарлармен қарым-қатынас жасамайды.
The Hawaiian duck is a very wary bird, often found in pairs instead of large groups. The koloa is most prominently found residing in the tall, wetland grasses and streams near the Kohala volcano on the main island of Hawaiʻi. They are very secretive birds and do not associate with other animals.
Көбею
Кейбір жұптар жыл бойы ұялайды, бірақ негізгі көбейту маусымы желтоқсаннан мамырға дейін, осы кезеңде жұптар көбінесе әдемі некелік ұшулар жасап көрсетеді. Жұмыртқа саны әдетте сегіз болады. Аналық құс қауырсын және кеуде қауырсынымен төселген, жақсы жасырылған ұяға екіден онға дейін жұмыртқа салады. Инкубация шамамен төрт аптаға созылады.
Some pairs nest year round, but the primary breeding season is from December to May, during which pairs often engage in spectacular nuptial flights. The clutch size is usually eight. The female lays two to ten eggs in a well concealed nest lined with down and breast feathers. Incubation lasts about four weeks.
Орналасу орны мен қоршаған орта
Гавайилік қаздың бұрынғы таралған аймағына Ланаи және Кахоолаве аралдарынан басқа Гавайидің барлық негізгі аралдары кірді. Гавайилік қаздар ең ыстық жағалауларда, сондай-ақ 7000 футқа дейін биіктіктегі тауларда кездесетін. (Perkins 1903, Banko 1987b-де келтірілген). Бұл төменгі батпақты жерлерді, өзен аңғарларын және таулардағы арналарды қамтиды. "Колоаның генетикалық таза популяциясы Кауаи аралында кездесетін болған, бірақ қазір таза популяцияларда гибридтеудің болуына қатысты деректер бар." Гавайилік қаз басқа барлық аралдардан жойылды, бірақ кейіннен Оаху, Гавайи және Мауиде тұтқында өсірілген құстарды босату арқылы қайта орналастырылды. Дегенмен, қайта орналастырылған популяциядағы барлық гавайилік қаздар жабайы шұбар қаздармен шағылысып, толыққанды өрбуге қабілетті гибридтік ұрпақтар тудырды; осылайша, "таза" гавайилік қаздар әлі күнге дейін тек Кауаиде ғана кездеседі. Шамамен 2200 құс саны бар. 1958 және 1982 жылдар аралығында Оахуға қайта енгізілді. 1989 жылы осы құстардың он екісі Мауи аралында босатылды. Бұл түр 1976-1982 жылдар аралығында Гавайи аралында да қайта орналастырылды (АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі 2005). 1980 жылдары Гавайиге шұбар қаздардың импорты гавайилік қаздармен гибридтеуді азайту мақсатында шектелді. Гавайилік қазды сақтауға бағытталған басқа да шараларға "гибридтерді анықтау әдістемесін әзірлеу" кіреді. "Гавайилік қаздардың популяциялық жағдайына баға беру және Оахуда таза гавайилік қаздардың қалдығы бар-жоғын анықтау үшін гавайилік қаздарды, аналық шұбар қаздарды және гибридтерді ажыратуға мүмкіндік беретін сенімді морфологиялық критерийлерді анықтау үшін бір уақытта генетикалық тестілеу және морфологиялық сипаттамалар қажет." Мұндай критерийлер қолжетімді болғаннан кейін, оларды араласу мен генетикалық ықпалды азайту мақсатында құстарды анықтап, алып тастау үшін пайдалануға болады. "Суға батқан таро егістіктерін құрғақ қант құмырасына айналдыру" осы түрдің мекендеу ортасының бір бөлігін жояды. Гибридтерді ажырату үшін (көзбен анықтау өте қиын, генетикалық скрининг қажет), мекендеу ортасын сақтау, көші-қон жолдарын зерттеу және әртүрлі батпақты жерлер гавайилік қазға қаншалықты әсер ететінін өлшеу үшін қосымша ақпарат қажет. Бұл үнемі назар қажет болатын мәселе, зерттеулер неғұрлым дәл болса, гавайилік қазды сақтауға жұмсалатын қаржыны қайда бағыттау керектігін жақсырақ білеміз. Осыған байланысты, Гавайи құстарын сақтау жөніндегі іс-қимыл жоспары түрлерге қатысты негізгі қауіптерді жоюға бағытталған бес жылдық жоспарды ұсынды, олар гибридтеу, мекендеу ортасын қалпына келтіру/басқару және жыртқыштарды бақылауды қамтиды. Олар "барлық аралдарда гибридтеуді басқаруды, жабайы шұбар қаздар мен гибридтерді мүмкіндігінше жою арқылы" жүзеге асыруды көздейді. Басқа да сақтау жоспарларына "жабайы қаздарды бақылауға қатысты халықтың қолдауын алу", "маңызды батпақты жерлерді қорғау және қалпына келтіруді жалғастыру" және "жарақорларды бақылаудың балама әдістерін әзірлеу және жыртқыштардан қорғау қоршауларын пайдалануды зерттеу" кіреді.
The former range of the Hawaiian duck included all of the main Hawaiian islands except the islands of Lānaʻi and Kaho’olawe. Hawaiian ducks were found on the hottest coasts with suitable ponds as well as in the mountains that were up to 7,000 feet high. (Perkins 1903, cited in Banko 1987b). This includes low wetlands, river valleys, and streams in mountains. "Genetically pure Koloa populations were believed to occur on the islands of Kaua'i. but there is now evidence of hybridization within pure populations." The Hawaiian duck was extirpated on all other islands, but was subsequently reestablished on Oʻahu, Hawaiʻi, and Maui through release of captive reared birds. However, all the Hawaiian ducks in the reestablished populations have bred with feral mallard ducks and have produced hybrid offspring that are fully fertile; consequently, "pure" Hawaiian ducks are still only found on Kauaʻi. With an approximate population of 2,200 birds. The species was reintroduced to O’ahu between 1958 and 1982. In 1989, twelve of these captured birds were released on the island of Maui. The species was also reestablished on the island of Hawai'i between 1976 and 1982 (U. S. Fish and Wildlife Service 2005). Throughout the 1980s, the importation of mallards to Hawai'i was limited in an effort to reduce hybridization with Hawaiian ducks. Other conservation efforts for the Hawaiian duck include the development of "techniques for the identification of hybrids", "Determination of the population status of Hawaiian ducks and whether there are any pure Hawaiian ducks left on O`ahu will require simultaneous genetic testing and morphological characterization to develop reliable morphological criteria for distinguishing Hawaiian ducks, female mallards, and hybrids. Once such criteria are available they can be used to identify birds for removal in order to reduce interbreeding and introgression." The "conversion of flooded taro fields to dry sugar cane acreage" destroys parts of this species' habitat. More information is still required for distinguishing hybrids (visually is too difficult, requires genetic screening), conserving habitat, examining migratory patterns and measuring the extent different wetlands affect the Hawaiian duck. It is an ongoing issue that requires constant attention, the more accurate the research is, the better of an idea we have of where money should be spent to help the Hawaiian duck survive. With that said, the Hawaiian Bird Conservation Action Plan has come up with a five year plan to hopefully negate some of the species' main threats such as hybridization, habitat restoration/management and predator control. They want to "manage hybridization on all islands by removing feral Mallards and hybrids to the maximum extent practicable." Other conservation plans include plans to "obtain public acceptance of feral duck control", "continue protection and restoration of important wetland habitats", and "develop alternative predator control methods and explore the use of predator fences. "*