Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Мексикалық үйрек (Anas diazi) – Мексика мен АҚШ-тың оңтүстік-батысында көбейетін суға батып жейтін үйректердің бір түрі.
The Mexican duck (Anas diazi) is a species of dabbling duck that breeds in Mexico and the southwestern United States.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Халықтың көп бөлігі тұрақты, бірақ кейбір солтүстік құстар қыс айларында Мексикаға оңтүстікке көшіп барады. Бұл түр барлық жыл мезгілінде Колорадо штатында кеңінен таралған, бірақ саны шектеулі. Сондай-ақ, Юта, Вайоминг, Небраска және Монтана штаттарынан осы таксонға жататын құстардың суреттері кездеседі. Бұл құс көбінесе тоғандар мен өзендерді қоса алғанда, барлық ылғалды жерлерде мекендейді және әдетте су өсімдіктерімен қоректенеді немесе жайылым жасайды. Ол көбінесе өзен жағасында ұялайды, бірақ әрқашан суға жақын бола бермейді.
Most of the population is resident, but some northern birds migrate south to Mexico in winter. The species also occurs widely, but in limited numbers, in Colorado in all seasons and there are photographs of birds referable to this taxon from Utah, Wyoming, Nebraska, and Montana. It is a bird of most wetlands, including ponds and rivers, and usually feeds by dabbling for plant food or grazing. It nests usually on a river bank, but not always particularly near water.
Диета
Мексикалық қаздар люцернаның жас шөбін ұнатады және суарылған егістіктерде түнде жем жейді.
Mexican ducks are fond of the green shoots of alfafa and feed at night on irrigated fields.
Сипаттама
Ұзындығы 51-56 см құстың екі жынысы да аналық үйрекке ұқсайды, бірақ денесі сәл қараңғырақ. Мексикалық үйрек негізінен қоңыр түсті, қанаттағы көк жалаты ақ жиекпен шекараланған, ұшып тұрғанда немесе қалғанда жақсы көрінеді. Аталықтың тұмсығы аналыққа қарағанда жарық сарырақ.
Both sexes of this 51–56 cm length bird resemble a female mallard, but with a slightly darker body. The Mexican duck is mainly brown, with a blue speculum edged with white, obvious in flight or at rest. The male has a brighter yellow bill than the female.
Шақыру
Аталықтары мұрындық дауыс шығарады, ал аналықтары қазға тән әйгілі "қақ" дыбысын шығарады.
The male has a nasal call, whereas the female has the very familiar "quack" commonly associated with ducks.
Таксономия
Мексикалық қаздарды шырша қатарына қосу – 20-ғасырдың ортасы мен соңындағы кең таралған практиканың қалдығы. Ол кезде Солтүстік Американың барлық "mallardines" түрлері, сондай-ақ Гавай және Лейсан қаздары шыршаның ішкі түрлері ретінде қарастырылған. Бұл, екі түрдің араласуынан өнімді ұрпақ тууы түрдің жаңадан пайда болуының белгісі емес деген тұжырымға негізделген. Алайда, бұл құстарда бұл жағдай молекулалық деңгейде гендер ағынына толық кедергі келтіре қоймаған, салыстырмалы түрде жақында болған аллопатрикалық таралуды көрсетеді. Маллардин қаздарының жұптасу таңдауы мінез-құлқы мен қауырсынының ерекшеліктерімен байланысты, және табиғи жағдайларда генетикалық үйлеспеушілікке қатысты күшті табиғи іріктеу қысымын тудырмайды.
Including the Mexican duck in the mallard is a relic from the usual practice of much of the mid late 20th century, when all North American "mallardines" as well as the Hawaiian and Laysan ducks were included in the mallard proper as subspecies. This was based on the assumption that hybridization, producing fertile offspring, is an indicator of lack of speciation. Rather, in these birds it indicates a fairly recent allopatric radiation, which has not yet established solid barriers against gene flow on the molecular level; mate choice is conferred by cues of behavior and plumage in the mallardine ducks, and this, under natural conditions, has precluded a strong selective pressure towards establishment of genetic incompatibility.
Қорғау мәртебесі
Мексикалық қаз – қауіпсіздік деңгейі ең төменгі түрлердің бірі болғанымен, оның қоныс орындарының жойылғандығы және аң аурудың артық болуы салдарынан баяу, бірақ айқын түрде саны азайып барады. Ол адам қызметінен өзгерткен ортаны пайдалануға жақсы бейімделген және осылайша осы аймақта кеңірек таралып жатқан жасылбас үйректермен будандасады. Осы факторлардың жиынтығы мексикалық қаздың ерекше таксономиялық түр ретінде жойылуына әкелуі мүмкін деген алаңдаушылық тудырды (Rhymer & Simberloff 1996, McCracken et al. 2001, Rhymer 2006), бірақ батпақты жерлерді сақтау және аталық жасылбас үйректерді артықшылықпен аулау сияқты қарапайым шаралар мұны болдырмауға мүмкіндік берер еді. Мексикалық қаз 1967 жылы АҚШ-тың Балық және жабайы табиғат қызметінің жойылып бара жатқан түрлер тізіміне енгізілген, бірақ 1978 жылы тізімнен алынып тасталды.
Although a species of least concern, the Mexican duck is undergoing a slow but marked decline due to destruction of habitat and overhunting. It hybridizes with mallards which are better adapted to utilizing habitat altered by human activity and thus are spreading throughout this range. Concern has been expressed that this combination of factors may ultimately lead to the disappearance of the Mexican duck as a recognizable taxonomic entity (Rhymer & Simberloff 1996, McCracken et al. 2001, Rhymer 2006), but fairly limited measures such as wetland preservation and preferential hunting of drake mallards would prevent this. The Mexican duck was listed as endangered species at the United States Fish and Wildlife Service in 1967 but was removed in 1978.