Нақты тұлғалар туралы көркем әдебиет

Кіріспе

Шығарма жанры

Шынайы адамдар туралы көркем әдебиет немесе шынайы адамдар туралы көркем әдебиет (RPF) – фанфикшнға ұқсас, бірақ мәшһүр тұлғалар немесе басқа да нақты адамдар туралы жазылған жанр. «Шынайы адамдар туралы көркем әдебиет» (немесе «шынайы адамдар көркем әдебиеті») термині кеңінен қолданысқа түспей тұрғанда, жанкүйерлер түрлі терминдер ойлап тапқан, олар әлі де RPF қауымдастығында нақты жанрлар немесе мәдени амалдар үшін қолданылады; мысалы, топ туралы әңгімелер, попслаш немесе актерлер туралы әңгімелер. Бұл жанрға актерлер, спортшылар, комедия актерлары, тарихи тұлғалар, музыканттар, жаңалықтарда жиі кездесетін адамдар, реалити-шоулардың қатысушылары және басқалар туралы әңгімелер, сондай-ақ жанкүйерлердің өзі туралы көркем шығармалар кіреді.

Сипаттама

Жалпы, авторлар аталған мәшһүр тұлғалардың қоғамдағы бейнесін өз кейіпкерлері ретінде қабылдап, өзіне табынғандардың нақты өмірдегі тарихына сүйене отырып, ойдан туыраған әлемді құрастырады. Интервьюлардан, деректі фильмдерден, музыкалық бейнежазбалардан және басқа да жарияланымдардан алынған мәліметтер оқиғаларға сіңіріледі. Мәшһүр жұбайлар туралы көркем әңгімелер жазу да кең таралған. Жазушылар қауымдастығы мәшһүр адамдардың қоғамдағы бейнесіне негізделген ұжымдық архетиптерді жасайды. Сонымен қатар, қауымдастықтар қандай оқиғалардың қабылдануына қатысты өздерінің этикалық нормаларын да қалыптастырады. Кейбіреулерге «slash fiction» (бір жынысты екі тұлғаның арасындағы романтикалық қарым-қатынас туралы әңгімелер), мәшһүр адамдардың нақты отбасы туралы айту, немесе өзіне-өзі қол жұмсау, кісі өлтіру немесе зорлау туралы әңгімелер ұнамайды. Көптеген фанфикшн сияқты, RPF жанрында да түрлі оқиғалар кездеседі – зиянсыз әңгімелерден садистікке дейін, тіпті порнографиялық мазмұнға дейін. Бұл жанр постмодернизм деп есептеледі. Көптеген фанфикшн жазушылары нақты адамдар туралы фанфикшн жазуды этикалық тұрғыдан дұрыс емес деп санайды, сондықтан бұл жанр фан-қоғамдастықтар мен фан-зерттеулер сияқты академиялық салаларда медиаға негізделген фанфикшннен шалғайырақ саналады. RPF әңгімелеріндегі актерлердің бейнесі көбінесе олардың сомдаған кейіпкерлерінің ықпалында болады. Мысалы, «Жүзіктердің иесі» фильміне арналған RPF-де Вигго Мортенсен Арагорн сияқты көшбасшылық рөлде көрінеді, Билли Бойд пен Доминик Монаган жеңіл мінезді хоббиттер сияқты әзілге құмар, ал Элиджа Вуд әріптестеріне қарағанда дене күші жағынан әлсіз және эмоционалдық тұрғыдан осал болып бейнеленеді. Мұндай әңгімелердің көпшілігі «Мэри Сью фанфикшн» түрінде болады, онда «Мэри Сью» кейіпкері, көбінесе, бірақ әрқашан емес әйел, өте идеалистік тұрғыдан сипатталады және автордың арманының бейнесі ретінде суреттеледі. «Мэри Сью» кейіпкері музыкалық топтың мүшесімен немесе актермен романтикалық қарым-қатынасқа түсуі, фильмге қатысуы, актерлік немесе әншілік қабілетімен көзге түсуі және/немесе керемет сұлулығымен танылуы мүмкін. Саясаткерлер туралы фанфикшн кейде сатиралық мақсатта немесе бейнеленген саясаткердің жасырын көзқарастарын ашықтау үшін қолданылады, бірақ соңғы кезде, әсіресе британдық саясаткерлер туралы «қалыпты» фанфикшн көбейді, олардың арасында «slash» жанры ерекше аталады.

In general, the authors seem to adopt the public personas of the celebrities in question as their own characters, building a fictional universe based on the supposed real life histories of their idols. Information from interviews, documentaries, music videos, and other publicity sources are assimilated into the stories. It is also very popular to write fiction about celebrity couples. Communities of writers build collective archetypes based on the celebrities' public personas. Communities also develop their own ethics on what sort of stories are acceptable – some are uncomfortable with slash fiction, or with mention of the celebrity's real life families, or with stories involving suicide, murder, or rape. Like most fan fiction, the RPF genre includes stories of every kind, from innocuous to sadistic to pornographic. The genre can be considered postmodern. Many fan fiction writers consider writing real person fan fiction unethical and the genre is considered somewhat separate from media based fan fiction, both within fandom communities and academic disciplines like fan studies. Depictions of actors in RPF stories are often heavily influenced by characters the actors portray. For example, in RPF based around The Lord of the Rings, Viggo Mortensen is frequently shown as taking an Aragorn like leadership role, Billy Boyd and Dominic Monaghan are lighthearted Hobbit like pranksters, and Elijah Wood is more physically fragile and emotionally vulnerable than his colleagues. A significant minority of such stories take the form of "Mary Sue fan fiction", which feature a "Mary Sue" character, usually but not always female, who is described in extremely idealistic terms and is described as a wish fulfillment image of the author. A Mary Sue may become romantically involved with a band member or actor, join a film cast, prove to have superior acting or singing ability, and/or possess incredible beauty. Politician fic is sometimes used as a form of satire, or to highlight the underlying biases or attitudes of the politician being portrayed, although more recently there has been an increase in more 'ordinary' fan fiction about British politicians in particular, with a notable emphasis on slash.

Тарих

Шын өмірдегі адамдар туралы шығармалардың тарихы ұзақ. Уильям Шекспирдің тарихи пьесалары кейде РПФ-ның алғашқы үлгілері болып саналады, ал Бронте балалары 1826 жылдан 1844 жылға дейін RPF жазды. Наполеон соғыстары туралы балалардың рөлдік ойынына негізделген сериалда Веллингтон герцогы мен оның екі (нақты) ұлы Чарльз мен Артур және олардың қарсыласы Александр Перси, ішінара Наполеонға негізделген. Уақыт өте келе Артур таңғажайып харизматикалық және қуатты тұлғаға айналды, Заморна герцогы. Перси Джон Милтонның "Жоғалған жұмақ" кітабындағы Шайтан бейнесінен шабыттанған қайғылы жамандыққа айналды. Бұл әңгімелер жүз жылдан астам уақыт өткен соң ғана жарияланды, бірақ балалар оларды жазу дағдыларын жетілдіру үшін пайдаланды және ақырында бәрі кәсіби авторлар болды. 1940 жылдары Уитман баспасы сол дәуірдегі Голливуд жұлдыздарының мансабын жақсарту мақсатымен, мүмкін, шын өмірдегі адамдар туралы көркем әдебиеттерді шығарды. "Жаңа, ең соңғы құпия және ерлер мен қыздарға арналған оқиғалар, сіздің сүйікті кейіпкерлеріңізбен" деп сипатталған, көптеген танымал актерлер мен актрисалар, соның ішінде Джинджер Роджерс, Бетти Грейбл, Джон Пэйн, Энн Шеридан, Джейн Уизерс, Бонита Гранвилл, Джин Отри, Дианна Дурбин және Энн Рутерфорд басылып шықты. Қалың қапталған басылымдардың алдыңғы бетінде атақты адамның суреті бар түрлі-түсті шаңқаптар болды, ал кітаптың ішінде актердің немесе актрисаның бірнеше суреті орналасқан. Атақты тұлғалардың жеке басымен еркіндіктер жасалды; мысалы, "Джинджер Роджерс және қызыл плащтың жұмбағы" әңгімесінде "Джинджер Роджерс" кейіпкері актриса емес, құпияны шешуге қатысатын телефон операторы болып келеді. "Үш тергеуші" балалар қылмысы сериясының бастапқы басылымы "Альфред Хичкок және үш тергеуші" деп аталды, Хичкок осы есімді батырлардың кеңесшісі болды. Жан Лорраның "Споканалия 3" (1968) жинағында жарық көрген "Құпия планетаға сапар" романы телепортатордың бұзылуы салдарынан Star Trek кейіпкерлері оларды ойнаған 20 ғасыр актерлерімен ауысып кеткен жағдайда не болатыны туралы екі бөлімдік туынды болды. Трикордерлік оқулардың редакторы Регина Марвинни 1970-ші жылдардың басында жанкүйерлерді Леонард Нимоймен кездесу туралы "егер" оқиғаларын жазуға шақырды. Дегенмен, RPF-тің алғашқы жарияланған мысалдары 1977 жылдан бастап, Led Zeppelin тобының фан-журналдары жазылған фан-фикшнның бір бөлігін басып шығара бастады. Бұл оқиғалар Zeppelin тобының нақты мүшелерін, әсіресе Джимми Пейдж мен Роберт Плантты қамтыды, сондықтан есімдер "Трис" және "Алекс" сияқты псевдонимдерге ауыстырылды. 1984 жылдан бастап Эллиот Рузвельт детектив романдарының сериясын жазды, онда оның нағыз өмірдегі анасы Элеонора Рузвельт қылмысты шешетін детектив рөлінде болды, ал атаулары: "Қылмыс және бірінші ханым", "Овалдық кабинеттегі қылмыс" және "Линкольн бөлмесіндегі қылмыс". Музыканттар туралы шын өмірдегі адамдар туралы шығармалар кем дегенде 1970 жылдары, әсіресе Led Zeppelin тобы туралы фан-фикшн танымал болған кезде пайда болды. Ол 1980 және 1990 жылдары фан-журналдарда таралып, 1990 жылдары онлайн режимге көшті.

Real person fiction has a long history. William Shakespeare's history plays are sometimes considered early examples of RPF, and the Brontë children wrote RPF from 1826 to approximately 1844. Based on the children's roleplaying game about the Napoleonic Wars, the series featured the Duke of Wellington and his two (actual) sons Charles and Arthur, and their nemesis Alexander Percy, partly based on Napoleon. Over the years, Arthur evolved into an amazingly charismatic and powerful figure, the Duke of Zamorna. Percy became a tragic villain, partly inspired by John Milton's version of Satan from Paradise Lost. These stories were not published until well over a hundred years later, but the children used them to polish their writing skills and eventually all became professional authors. During the 1940s, the Whitman Publishing Company released authorized real person fiction, possibly as a boost to the careers of the Hollywood stars of that era. Described as "The Newest, Up To The Minute Mystery and Adventure Stories for Boys and Girls, featuring your favorite characters", a variety of famous actors and actresses were spotlighted, including Ginger Rogers, Betty Grable, John Payne, Ann Sheridan, Jane Withers, Bonita Granville, Gene Autry, Deanna Durbin and Ann Rutherford. The hardcover publications had colorful dustjackets with a photo of the celebrity on the front, and several illustrations of the actor or actress inside the volume. Liberties were taken with the identities of the celebrities; for example, in the story "Ginger Rogers and the Riddle of the Scarlet Cloak", the "Ginger Rogers" character is not an actress at all, but is instead a telephone operator who becomes involved in a mystery. The original edition of the "Three Investigators" children's crime series was billed as "Alfred Hitchcock and the Three Investigators", with Hitchcock as mentor to the eponymous heroes. Jean Lorrah's "Visit to a Weird Planet", published in Spockanalia 3 (1968), was a lighthearted two parter about what would happen if a transporter malfunction caused the Star Trek characters to be swapped with the 20th century actors who played them. Regina Marvinny, editor of Tricorder Readings, encouraged fans in the early 1970s to write "what if" stories about meeting Leonard Nimoy. However, some of the earliest known published cases of RPF come from 1977, when fanzines of the band Led Zeppelin began to print some of the fan fiction being written. Due to the fact that these stories involved real Zeppelin band members, most notably Jimmy Page and Robert Plant, names were changed to pseudonyms such as "Tris" and "Alex". Starting in 1984, Elliot Roosevelt wrote a series of detective novels, casting his real life mother Eleanor Roosevelt in the role of a crime solving sleuth, with titles like Murder and the First Lady, Murder in the Oval Office, and Murder in the Lincoln Bedroom. Real person fiction about musicians dates back to at least the 1970s, when slash fiction about bands particularly Led Zeppelin became popular. It circulated in fanzines in the 1980s and 1990s and moving online in the 1990s.

Шын тұлға кескіні

Реалдық адам слэш (RPS), кейбір топтарда нақты өмір слэш (RLS) деп те аталады, қарым-қатынастарды бейнелейді. (Слэш-фикцияға қатысты мәселелер мен анықтамалардың айырмашылықтары туралы толық ақпарат алу үшін қараңыз.) Бұл көбінесе толығымен ойдан шығарылған, кейіпкерлердің нақты өмірдегі сексуалдық бағдарына ешқандай қатысы жоқ, автордың қиялы мен олардың арасындағы эротикалық мәнді зерттеу ниетінен туындайтын туындылар. Слэш, әдетте, шын өмірдегі адамдар туралы әдебиеттің басқа да көп дау тудырмайтын түрлерімен салыстырылатын деңгейде танымал. Мұндай әңгімелердің мазмұны, ең жай ғана романтикалық сезімдерден бастап, терең достыққа және қарапайым ғашықтыққа дейін, содан кейін мұқият жазылған махаббат оқиғаларына және тіпті ашық эротикаға дейін жете алады. Кейбір туындылардың артық кетіп, жала жабуға ұласу мүмкіндігі және кейбір мәшһүр тұлғалардың өздері туралы жазылған мұндай әдебиетті ұнатпауы немесе одан қорқуы салдарынан, фанфик қауымдастықтары RPS-ті сынап, өз сайттарында оның жариялануына тыйым салады. Бұл типтегі RPF нақты адамдардың келісімі мен оларды объективтеу мәселесін де көтеріп отыр.

Реакция

2008 жылы Ұлыбританияда бір адам "Арсыз жарияланымдар туралы" заң бойынша Girls Aloud тобының бірнеше мүшесі туралы әңгіме жазып, оны интернетке жариялағаны үшін қамауға алынды. Әңгімеде әйелдерді ұрлау, зорлау және өлтіру оқиғалары сипатталған. Ол кейіннен сотталып (R v Walker ісі) кінәсіз деп танылды және топ мүшелерін қорқыту немесе үркіту ниетінде болмағанын мәлімдеді.