Роберт Тиммонс: Американдық джаз пианисті және композиторы

Кіріспе

Америкалық джаз пианині және композиторы (1935–1974)

Роберт Генри Тиммонс (19 желтоқсан 1935 – 1 наурыз 1974) – американдық джаз пианині және композиторы. Ол екі рет (1958 жылдың шілдесінен 1959 жылдың қыркүйегіне дейін; 1960 жылдың ақпанынан 1961 жылдың маусымына дейін) Арт Блэкидің «Джаз Мессенджерлер» тобында ойнады, ал олардың арасында Канонбол Аддерлидің тобында болды. Тиммонстың осы топтарда болған кезінде жазған «Moanin’», «Dat Dere» және «This Here» сияқты бірнеше композициялары коммерциялық сәттілікке жетіп, оған үлкен назар аударды. 1960-жылдардың басында және ортасында ол көптеген турлар өткізіп, жазбалар жасаған фортепиано триоларын басқарды. Тиммонс өзі бастаған соул-джаз стилімен тығыз байланысты болды. Оның осы стильге байланысы, көрінетіндей қарапайым шығармашылық және ойнау, сондай-ақ есірткі және алкогольге тәуелділік оның мансабының құлдырауына әкелді. Тиммонс 38 жасында цирроз салдарынан қайтыс болды. Көптеген сыншылар оның джазға қосқан үлесі лайықты бағаланбағанын айтады.

Ерте өмір

Тиммонс Пенсильвания штатының Филадельфия қаласында дін қызметкерінің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның Елеонора есімді әпкесі болған. Оның ата-анасы, сондай-ақ бірнеше тәтелері мен ағалары фортепианода ойнайтын. Тиммонс алғаш рет атасы дін қызметкері болып жұмыс істеген шіркеуде ойнады; бұл оның кейінгі джаз ойнауына ықпал етті. ), Сони Стит 1957 жылы, ал Мейнард Фергюсон 1957–1958 жылдары. Ханк Мобли және Морган. Барлығы 1957 жылы Blue Note Records үшін. Тиммонс ең көп танымал Арт Блэкидің Jazz Messengers тобының мүшесі ретінде болды, ол алғаш рет 1958 жылдың шілдесінен 1959 жылдың қыркүйегіне дейін, соның ішінде Еуропаға гастрольдік сапарға қатысты. Блэкиге қосылған шағын уақыттан бастап Тиммонс, оның бірнеше әріптес тобының мүшелерімен бірге, героин қолданды. "This Here" (кейде "Dis Here") Аддерли үшін күтпеген коммерциялық табысқа ие болды: 1959 жылы концертте жазылған, ол Сан-Францискодағы The Cannonball Adderley Quintet альбомының бір бөлігі ретінде шығарылды, ал топ әлі де гастрольде болғанда, олар Нью-Йоркке оралғанда ғана оның танымалдылығын білді және олар ойнауы тиіс Village Gate сыртында көпшілікке тап болды. Тиммонс "This Here" жобасынан алған ақшасына қанағаттанбағандығы туралы хабарланды және 1960 жылдың ақпан айында Аддерлиден кетіп, Блэкидің тобына көбірек жалақы ұсыну арқылы қайта оралуға көндірілді.

1961-1974 жылдардағы жаз

Тиммонс 1961 жылғы маусымда Блэкиден екінші рет кетіп, АҚШ бойынша, соның ішінде Батыс жағалауына гастрольдік сапар жасады, бірақ көбінесе Нью-Йорк пен оның айналасында өнер көрсетті. Тути Хиттің сөзіне сәйкес, Тиммонс сол кезде өзінің шыңына жеткен, бірақ героинге тәуелді болған және топқа төленген ақшаның көп бөлігін осы әдетін ұстауға жұмсаған. 1963 жылы Льюис Пауэрс бас аспапта, Рон МакКарди барабанда ойнаған Тиммонстың орындалуы «Вашингтон Пост» газетінің бір рецензенты «серпімді және тәуекелге толы [ ] барлық нәрсені жабатын, шіркеу музыкасы мен рухани әндердің айқын әсері» деп сипаттады. 1965 жылы сол рецензент Тиммонстың өте төмен деңгейдегі музыканттарды жұмысқа алғанын айтты: «Тиммонсқа біршама құштарлық жетпейді, бірақ бұл оның музыканттарының кінәсі болуы мүмкін». Тиммонс 1960-шы жылдардың ортасында вибрафонда ойнай бастады. Ол кейде орган да тартып, бірақ тек бір ғана тректе осы аспапта орындады – 1964 жылғы «Moanin'» әні, «From the Bottom» альбомынан. Тиммонстың «Got to Get It!» альбомында Том МакИнтоштің аранжировкасымен нонет тобының құрамында ойнады. және алкоголизм, сондай-ақ композитор және көрінеу қарапайым музыкалық шығармалардың орындаушысы ретінде беделді болуының салдарынан. Ол саксофонист Декстер Гордонмен, оның Еуропадан АҚШ-қа уақытша оралған кездерінде, және вокалистка Этта Джонстың триосында бірге орындады. Тиммонс 1970-ші жылдардың басында көбінесе шағын топтарда немесе басқа пианистермен бірлесіп, негізінен Нью-Йорк аймағында өнер көрсетуін жалғастырды. Саксофонист Джимми Хиттің айтуынша, Тиммонс 1974 жылы Кларк Терридің биг-бэндымен Еуропаға гастрольдік сапарға қатысты. Швецияға ұшақта денсаулығы нашарлап, ішіп алды, ал Мальмёдегі топтың алғашқы концерті алдында барда ішіп тұрып құлап кетті. Ол бір ай бойы ауруханада жатты. Одан соң әйелі Эстель және ұлы Боби қалды. Оның оларды қолдануы Ред Гарландқа қарағанда күштірек және мелодиясыз болды. Скотт Яноудың пікірінше, стильдік тұрғыдан алғанда, «Бобби Тиммонс 1960 жылғы деңгейінен асып кеткен емес». Бірақ Гэри Гиддинс Тиммонстың орындау өнерінің басқа да жақтарын атап өтті: «Бад Пауэллдің балладаларынан шабыттанған, оның айқын, өткір, сезімтал емес ұзын фразалары». Тиммонс көбінесе бағаланбайтынын айтады; джаз жазушысы Марк Майерс 2008 жылы «Бүгін Тиммонстың джазға қосқан үлесі – аккомпаниатор, автор, жетекші және жаңа дыбыстың инноваторы ретінде – кеңінен назардан тыс қалды және бағаланбайды» деп мәлімдеді.

Timmons left Blakey for the second time in June 1961, They toured around the US, including the West Coast, but played most in and around New York. According to Tootie Heath, Timmons was at the peak of his fame at that point, but was addicted to heroin, and used a lot of the money that the band was paid maintaining his habit. In 1963, Timmons' playing, with Lewis Powers on bass and Ron McCurdy on drums, was described by a Washington Post reviewer as "flexible and adventuresome [ ] Glossing over everything is an undeniable sheen of church music and spirituals." In 1965, the same reviewer commented that Timmons was employing musicians who were of much lower ability: "Timmons lacks a certain passion but I wonder if this is not the fault of his sidemen." Timmons started playing vibes in the mid 1960s. He occasionally played organ, but recorded only one track on that instrument – a 1964 version of "Moanin'" on From the Bottom. Timmons' album Got to Get It! featured him as part of a nonet, playing arrangements by Tom McIntosh. and alcoholism, and partly as a result of being typecast as a composer and player of seemingly simple pieces of music. with Dexter Gordon on one of the saxophonist's temporary returns to the US from Europe, and in a trio backing vocalist Etta Jones. Timmons continued to play in the early 1970s, mostly in small groups or in combination with other pianists, and mainly in the New York area. According to saxophonist Jimmy Heath, Timmons joined Clark Terry's big band for a tour of Europe in 1974. He was unwell and drank on the plane to Sweden, and fell while drinking at the bar before the band's first concert, in Malmö. He had been in hospital for a month. and was survived by his wife, Estelle, and son, also Bobby. His use of them was more aggressive, and less melodic, than that of Red Garland. In the opinion of Scott Yanow, stylistically, "somehow Bobby Timmons never grew beyond where he was in 1960." Gary Giddins, however, highlighted other facets of Timmons' playing: the "lush [Bud] Powell inspired ballads, his clear, sharp, unsentimental long lines." Timmons is often mentioned as being under rated; jazz writer Marc Myers commented in 2008 that "today, Timmons' contribution to jazz – as an accompanist, writer, leader and innovator of a new sound – is vastly overlooked and undervalued."

Композициялар

Гиддинс: "Тиммонс үздіксіз жұқпалы, көңілді әндер жазды", - деді. Ол жаңа әнді жазу әдісі "ұсылдау, ноталармен тәжірибе жасау немесе клубта шығармашылық ізденіс болуы мүмкін" екенін айтты. "Бір музыкантқа осы нотаны, екіншісіне осы нотаны ойнауды тапсырамын, содан кейін біз оны бірнеше рет қайталап, жақсартамыз".