Кіріспе

Адамның соғыс дағдылары мен қабілетін зерттеу.

Хоплология – адамның соғыс дағдылары мен қабілетін зерттеу ғылымы.

Терминнің этимологиясы мен тарихы

Хоплология сөзі грек тілінен алынған. Бұл термин гректердегі hoplos (мифтік пластиналы бронямен жабдықталған жануар) және ὅπλον hóplon сөздерінен шыққан, ол ежелгі Грециядағы кейбір жауынгерлердің тасымалдаған жабдықтарын білдіреді. Хоплит сөзі de hoplon сөзінен туындаған, ол мұндай қару-жарақпен жүретін классикалық грек жауынгерін көрсетеді. Бұл ғылым 19 ғасырда сэр Ричард Бертонмен қалыптасты; сөздің шығу тегі көбінесе Бертонға байланыстырылса да, одан бұрынғы жазбалар да бар. Хоплология бір кезде "шабуыл және қорғанысқа арналған қару-жарақтар, адам және жануарлардың қарулары" туралы ғылым ретінде анықталды (Бертон, 1884), ал кейіннен "әлеуметтік күрделіліктің барлық деңгейлеріндегі ұрыс мінез-құлқының негіздерін, үлгілерін, байланыстарын және мағынасын зерттеу" (Дрейгер, 1982) деп түсіндірілді. Каратеден қара белбеу деңгейіне, 10-шы данға ие Сид Кэмпбелл хоплологияны "адамның ұрыс мінез-құлқының эволюциясы мен дамуын зерттеу, адамдар қалай шайқасады, неліктен шайқасады және әртүрлі мәдениеттер осы мінез-құлықты қалай көрсетеді" деп анықтайды. Соңғы кезде хоплология қарулы шайқастың барлық түрлерін зерттеу және талдау ретінде қарастырылады. Оны ең тиімдісі шайқасқа қатысушылардың физиологиялық және неврологиялық құрылымдарының қалыптасқан оқиғасы ретінде қарау керек, мұнда олардың құрылымдары дұрыс, тиімді және нәтижелі деп саналатын мәдени нормалармен қалыптасады және уақыт өте келе және кеңістікке байланысты өзгеріп отырады. Барлық адамдық қарым-қатынастар сияқты, әрбір шайқас оқиғасы материалдық технологияның бір түрімен бірге жүреді және тәлімгерлік арқылы үйреніледі.

1800 жылдар Қажетті емес хоплологтар: Бертон және Питт-Риверс

Бертон белсенді болған кезде бірнеше ізашар антропологтар да гоплология саласына үлес қосты. Қырым соғысында шайқасқан зейнеткер әскери офицер А. Х. Л. Питт Риверс адам эволюциясы туралы қазір ескірген көзқарас қалыптастырды. Оның қорытындысы бойынша, мәдениеттер уақыт өте келе технологиялық жағынан қарапайым қоғамдардан технологиялық жағынан күрделі қоғамдарға дамыды. Басқаша айтқанда, прогресс – адам тарихының ажырамас бөлігі. "Бастапқы соғыс" 2. Оксфорд: Корольдік Біріккен Қызметтер Институтының Журналы, XII том, 1868 жыл, № LI. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тробриан аралдарында (Австралияға жақын) жұмыс істеген танымал антрополог Бронислав Малиновский де гоплология саласын зерттеді. "Тробриан аралдарының жергілікті халқы арасындағы соғыс және қару-жарақ". "Адам" журналы, 20 том, 10-12 беттер (1920). Гоплология әрқашан теориялық және практикалық бағытталған. Британдық сарбаздарға жақын арадағы шайқасқа тиімді жаңа тәсілдерді енгізуді көздеген Бертон екі оқулық жазды: "Штыкты қолданудың толық жүйесі". Лондон: Уильям Клаус және ұлдары, 1853 жыл. және "Жаяу әскері үшін жаңа қылышпен жаттығу жүйесі". Лондон: Уильям Клаус және ұлдары, 1876 жыл. Ал бұрынғы гусар Ф. Дж. Норманның "Жапонияның жауынгер адамы: самурайдың жаттығулары мен жаттығулары" атты естеліктері. Лондон: Арчибальд Констебл және компания.

Дрейгер-IHS хоплологияға деген көзқарасының жалпы көрінісі

Хоплология (Драгер IHS-тің айтуынша) үш негізгі зерттеу саласын қамтиды: технологиялық, функционалдық және мінез-құлқылық. Технологиялық хоплология қару-жарақ, қорғаныс және басқа да жауынгерлік құралдардың жасалған жағдайларға байланысты дамуын зерттейді. Функционалдық хоплология ұрыс жүйелерінің құрылымын, дамуын және ұйымдастырылуын, сондай-ақ олардың ұрыс және қару-жарақ қолданылымымен байланысын зерттейді. Мінез-құлқылық хоплология адамның жауынгерлік мінез-құлқына және қару-жарақ немесе ұрыс жүйелері сияқты жауынгерлік қабілеттердің дамуына әсер ететін психологиялық және физиологиялық факторларды қамтиды. Мінез-құлқылық хоплологияның кең тақырыптық шеңбері оның мәдениеттің адамның әлеуметтік топтық жануар ретінде эволюциясына тигізген әсерін де қамтиды. Хоплологиялық зерттеулерде үш IHS аксиомасы бар. Драгер IHS-тің зорлық-зомбылыққа қатысты хоплологиялық көзқарасы: Зорлық-зомбылықтың адам мінез-құлқындағы терең тамырлары жақсы түсініледі. Адамның генетикасындағы қабілетті және әлеуетті қатыгездік агрессиясы адамды зорлық-зомбылыққа бейімдейтін нәрсе. Дегенмен, адамды зорлық-зомбылыққа бейімдейтін генетикалық факторлар қоршаған ортаның ықпалымен үлкен дәрежеде өзгереді. Адам тек қажеттілік туғанда ғана зорлық-зомбылық әлеуетін қолданады. Адам генетикасы мида «қосу-өшіру» механизмін дамытқан. «Қосу» жағында – жауынгерлік әрекеттің өзі жеке және қоғамдық қызығушылықтан, рухани және денелік қабілеттерді сынаудан, тіпті қатыгездік, қанқұмарлық және өлтіруден ләззат алудан ынталандырылады (Gat 2006). «Өшіру» жағында зорлық-зомбылық сезімдер арқылы – қорқыныш, зорлық-зомбылық пен қантөгіске деген жирену, физикалық шаршау, қайырымдылық және руханилық арқылы тежеледі. Егер адамды зорлық-зомбылыққа итермелейтін қоршаған орта факторлары болса, онда ол зорлық-зомбылыққа барады. Егер зорлық-зомбылыққа итермелейтін қоршаған орта факторлары болмаса, онда ол зорлық-зомбылықтан бас тартып, оны тоқтатады.