Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық кардинал (1095–1164), бұрынғы кардинал Октавиан, 1159–1164 жылдардағы антипапа.
Italian cardinal (1095–1164)
the former Cardinal Octavianus, antipope from 1159 to 1164
Виктор IV (туған аты Октавиан немесе Октавиан: Ottaviano dei Crescenzi Ottaviani di Monticelli) (1095 – 20 сәуір 1164) Папа Адриан IV қайтыс болғаннан кейін және Александр III сайланғаннан кейін 1159 жылы Гибеллиндер тарапынан антипапа болып сайланды. Оның сайлануын император Фредерик Барбаросса қолдады. Ол 1138 жылғы антипапа Виктор IV-ті мойындамады, оның папалық лауазымы заңсыз деп есептелді және Виктор IV есімін алды.
Victor IV (born Octavian or Octavianus: Ottaviano dei Crescenzi Ottaviani di Monticelli) (1095 – 20 April 1164) was elected as a Ghibelline antipope in 1159, following the death of Pope Adrian IV and the election of Alexander III. His election was supported by Emperor Frederick Barbarossa. He took the name Victor IV, not acknowledging Antipope Victor IV of 1138, whose holding of the papal office was deemed illegitimate.
Ерте өмір және мансап
Октавиано Монтичелли Тускулумның ең қуатты графтарының біріне жататын. 1137 жылдың мамыр айында Беневентоның ректоры, ал 1138 жылы Сан-Никола-ин-Карцеренің кардинал-қасиетшісі болып тағайындалды. 1151 жылы Октавиано Санта-Чечилияның кардинал-пастыры болды. Джон Солсбери оны сөзді шешен және мәдениетті, бірақ ұсақ-төмен және қисық адам деп сипаттаған. Ол Санта-Сузаннаның кардиналы Джорданмен бірге Германияның Конрад III-ін Италияға шақырып, қасиетті Рим императоры етіп коронациялау үшін Папаның елшісі ретінде жіберілгенде, әріптесімен дауласып, Джон Солсберидің сөзімен айтқанда, "Шіркеуді әжуаға айналдырды". Германияда ол жақын арада жаңа император болатын Швабия герцогы Фредерик Барбароссамен кездесті; кардинал император сайлауына қатысты.
Octaviano Monticelli belonged to one of the most powerful counts of Tusculum. He was appointed as rector of Benevento in May 1137, and cardinal priest of San Nicola in Carcere in 1138. In 1151 Octaviano became cardinal priest of Santa Cecilia. He was described by John of Salisbury as eloquent and refined, but petty and parsimonious. When he was sent with Cardinal Jordan of Santa Susanna as a papal legate to summon Conrad III of Germany to Italy to be crowned Holy Roman Emperor, he quarrelled with his co legate and, in John of Salisbury's words, "made the Church a laughingstock". In Germany, he met Frederick, duke of Swabia, who would soon become the new Emperor Frederick Barbarossa; the cardinal was present at the imperial election.
Сайлау
Папа Адриан IV қайтыс болғаннан кейін, кардиналдар алқасы жаңа папа сайлау үшін жиналды. 1159 жылдың 4-7 қыркүйегіндегі Папа сайлауы барысында олар канцлер Роландоны сайлады, ол Александр III атағын алды. Бірақ, бес кардинал, Әулие Петр шіркеуінің дін қызметкерлері және Рим халқы оны мойындаудан бас тартып, 1159 жылдың 7 қыркүйегінде өз кандидаттары Октавианоны сайлады. Ол жомарттығымен, қолжетімділігімен және сәнді өмір салтымен өте танымал болды. Отто фон Виттельсбахтың және өзінің қарулы күштерінің көмегімен ол салыстырмалы түрде қысқа мерзімде Рим қаласын және Әулие Петрдің иелігін бақылауға алды, ал Александр III Сицилия Корольдігінің аумағына, содан кейін Францияға қашты.
Following the death of Pope Adrian IV, the College of Cardinals gathered to elect a new pope. During the Papal election of 4–7 September 1159 they elected the chancellor Rolando, who assumed the title of Alexander III. However, five cardinals, the clergy of St. Peter's, and the Roman populace refused to recognize him and elected their own candidate Octaviano on 7 September 1159. He was very popular on account of his liberality, accessibility, and splendour of living. With the armed assistance of Otto von Wittelsbach and his own armed groups in relatively short time he took control over the City of Rome and the Patrimony of St. Peter, while Alexander III took refuge in the territory of the Kingdom of Sicily, and later in France.
Синодтар
Екі папа да өздерінің өкілдерін католик мемлекеттеріне жіберіп, олардың мойындалуын қамтамасыз етуге тырысты. Фредерик бастапқыда бейтарап болды, бірақ 1160 жылдың ақпанында Павияда дін қызметкерлерінің кеңесімен синод шақырды, оған шамамен елу архиепископ пен епископ қатысты. Император, өткен айда Крема қаласын тонағаннан кейін, екі папаны да Павияға шақырды. Александр III тек Құдайға ғана бағынуға тиіс екенін айтып, бұл шақыруды қабылдамады. Фридрих содан кейін Виктор IV-ті қолдады, ал синод күткендей Виктор үшін шешім қабылдады және Александрға анафема жариялады. 1160 жылдың 11 ақпанында кеңес Павия соборына қарай шерумен аяқталды. Мұнда Виктор императормен күшін білдіріп қабылданды, император оған аттан түсуге көмектесіп, қолынан ұстап, алтарға жетеледі және оның аяқтарын сүйді – бұл оның кішіпейілділігінің белгісі болды. Империяның көптеген епископтары синодтың шешімін қабылдады. Дегенмен, Германияда Виктордың мойындалуын қамтамасыз етуге жасалған бұл әрекет толыққанды сәтті болған жоқ, себебі Зальцбург епискобы Эберхард оның басты қарсыласы болды. Жауап ретінде Александр Фридрих I мен Виктор IV-ті де қауымнан шығарды. 1159 жылдан 1162 жылға дейін Виктор төрт кеңеске қатысты: Павия (1160 жылдың ақпаны), Лоди (1161 жылдың маусымы), Сент-Жан-де-Лосне (1162 жылдың қыркүйегі) және Трир (1162 жылдың қарашасы). Олардың барлығы Александр III және оның жақтастарын айыптау мақсатымен шақырылды.
Both popes sent their legates to the Catholic kingdoms in order to secure their recognition. Frederick was at first neutral, but with clerical advice convoked a synod at Pavia in February 1160, which was attended by about fifty archbishops and bishops. The emperor, after the sacking of Crema the previous month, summoned both popes to Pavia. Alexander III declined, arguing that the pope should be subjected only to the judgment of God. Frederick then declared himself in favour of Victor IV, and the synod decided, as was to be expected, for Victor, and pronounced an anathema upon Alexander. On February 11, 1160, the council ended with a procession to Pavia Cathedral. Here Victor was received by the emperor, who, as a sign of humility, helped him to get off the horse and took him by the hand and led him to the altar and kissed his feet. Most of the episcopate of the Empire followed the decision of the synod. However, this attempt to secure Victor's recognition was never completely successful in Germany, since Bishop Eberhard of Salzburg was his principal opponent. In response, Alexander on his side excommunicated both Frederick I and Victor IV. From 1159 to 1162, Victor participated in four councils; Pavia(February 1160), Lodi(June 1161), St. Jean de Losne(September 1162), and Trier(November 1162). All were convened under the auspices to condemn Alexander III and his supporters.
Тану
Дания королі Вальдемар I Виктор IV-ті де қолдады, бірақ Дания архиепископы, Лундтық Эскил Александр III-тің жақтасы болды. Польша да Виктор IV-ті қолдаған сияқты. Дегенмен, Александр Батыс Еуропаның қалған бөлігінің қолдауын алды, себебі Хилдебранд заманынан бері папаның түрлі елдердегі шіркеу үстінен билігі соншалықты артқан еді, Франция және Англия патшалары императорлық бақылаудың папалық билікке қайта оралуын бейжай қарай алмады. Сондықтан Франция, Англия, Кастилия, Швеция, Норвегия, Шотландия, Венгрия, Сицилия және Аутремердегі крестонос мемлекеттері Александр III-ті нағыз папа деп мойындады, тіпті осы елдердің кейбіреулерінде епископтардың немесе феодалдық билеушілердің арасында Викториандықтардың аздығы болғанмен де. Еуропадағы папалық раскол енді факті болды. 1162 жылы Франция патшасы Людовик VII тағы да тартысқа түсті. Фридрих содан кейін папа кім болу керектігін шешу үшін Людовик VII-мен бірге Сен-Жан-де-Лоснеде бірлескен кеңес шақыруға тырысты. Людовик кездесу орнына жақындады, бірақ Фридрих Александр үшін дауыстарды жинағанын білгенде, кеңеске қатыспауға шешім қабылдады. Осының салдарынан мәселе сол кезде шешілмеді. Осы сәтсіз кездесудің нәтижесінде патша Александрға адал болды. 1162–1165 жылдары Александр Францияда тұрды, ал 1163 жылдан бастап папа өзінің ісіне Германияның көбірек бөлігін қосуға тырысты.
King Valdemar I of Denmark also gave his support to Victor IV, but the primate of Denmark archbishop Eskil of Lund became a partisan of Alexander III. It seems that Poland also supported Victor IV. Alexander was nevertheless able to gain the support of the rest of western Europe, because since the days of Hildebrand the power of the pope over the church in the various countries had increased so greatly that the kings of France and of England could not view with indifference a revival of such imperial control of the papacy as had been exercised by the Emperor Henry III. Therefore, France, England, Castile, Sweden, Norway, Scotland, Hungary, Sicily, and the Crusader states in Outremer recognized Alexander III as true pope, even if in some of these countries there were significant Victorine minorities in episcopates or among feudal rulers. The papal schism in Europe was now a fact. In 1162, King Louis VII of France wavered once more. Frederick then attempted to convoke a joint council at Saint Jean de Losne with Louis VII to decide the issue of who should be the pope. Louis neared the meeting site, but when he became aware that Frederick had stacked the votes for Alexander, Louis decided not to attend the council. As a result, the issue was not resolved at that time. This disastrous meeting had as its result that the king held firmly to the obedience of Alexander. During the years 1162–1165 Alexander lived in France, and from 1163 the pope exerted himself to gain more of Germany for his cause.
Өлім
Барлық күмән 1164 жылдың 20 сәуірінде аяқталды. Сол күні Рейнальд фон Дассельмен бірге жол жүрген Виктор IV Лукка қаласында қайтыс болды. Папа Александр III өзінің қарсыласының қазасын естігенде жылады және кардиналдарының орынсыз қуанышына наразылық білдірді. Виктордың ізбасары Паскаль III болды.
All uncertainty came to an end on 20 April 1164. That day, while travelling with Rainald of Dassel, Victor IV died at Lucca. When Pope Alexander III learned of the death of his rival, he wept, and reprimanded his cardinals when they showed inappropriate delight. Victor's successor was Paschal III.