Натанiel Хоторнның «Қар суреті және басқа екі рет айтылған әңгімелер» жинағы – жазушының өміріндегі соңғы әңгімелер жинағы. Қысқа әңгімелер, шығармашылық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қар суреті және басқа екі рет айтылған әңгімелер – американдық жазушы Натаниел Хоторнның әңгімелер жинағы. 1851 жылдың соңында, 1852 жылғы авторлық құқықпен жарық көрген, Хоторнның өмірінде жарияланған соңғы әңгімелер жинағы болып табылады.
The Snow Image, and Other Twice Told Tales is a collection of short stories by American author Nathaniel Hawthorne. Released in late 1851 with a copyright of 1852, it is the final collection of tales by Hawthorne published in his lifetime.
Өмірбаян
1846 жылы "Ескі үйден шыққан шылан" жинағын жариялағаннан кейін Хоторн осы уақытқа дейін өмірінің көп бөлігін құраған қысқа әңгімелерден көбінесе бас тартты. "Қар суреті және басқа екі рет айтылған әңгімелер" жинағына дейінгі кезеңде ол тек төрт жаңа әңгіме жазды: "Басты көше", "Құстың қанаты", "Қар суреті" және "Ұлы тас бет". "Құстың қанатынан" басқа барлық әңгімелер жаңа жинаққа енгізілді. Жинақтың кіріспесінде Хоторн өзі туралы жазғандағы шыншылдығына сенбеу керектігін әжуалай атап өтті: "Бұл нәрселер оны көрсетудің орнына жасырады", - деп жазды ол, және автордың "маңызды ерекшеліктерін" іздейтін оқырмандарға "мүлдем басқаша зерттеу жүргізу керек" екенін ұсынды, атап айтқанда "оның жақсы және жаман ойдан шығарылған кейіпкерлерінің барлық спектрін қарауыңыз керек".
After publishing his collection Mosses from an Old Manse in 1846, Hawthorne mostly turned away from the short tales that had marked the majority of his career to that point. In the interim period leading up to the collection The Snow Image, and Other Twice Told Tales, he wrote only four new stories: "Main street", "Feathertop", "The Snow Image", and "The Great Stone Face". All but "Feathertop" would be included in the new collection. In his preface to the collection, Hawthorne playfully noted that his confessional tone in writing about himself should not be trusted: "[T]hese things hide the man instead of displaying him", he wrote, and suggested that readers seeking "essential traits" of the author "must make quite another kind of inquest", specifically that "you must look through the whole range of his fictitious characters, good and evil".
Жариялану тарихы
Хоторн өзінің Ленокстегі (Массачусетс штаты) қысқа ғана тұруын аяқтап жатқанда, "Қар суреті және басқа да екі рет айтылған әңгімелер" кітабы дайындалып жатты. Сол уақытта Хоторн, жаңа кітабына алғы сөз жазып жатқанда, жаңадан "Моби Дик" атты кітабын шығарған және оны Хоторнға арнаған Херман Мелвиллмен танысып, дос болды. Бас редактор Джеймс Т. Филдс 15 әңгіме мен очерктерден жинақ құрастырып, 1851 жылдың желтоқсанында кітап түрінде жариялады. Саудалық тұрғыдан алғанда, бұл Хоторнның ең аз танымал кітабы болды. Хоторн бұл жинақты, бірнеше жыл бұрын оның алғашқы жинағына қаржылай көмек көрсеткен досы Хорацио Бриджге арнады. Арнау хатында Хоторн тікелей Бриджке: "Егер мен бүгінде автор болсам, онда оның жауаптысы – сіз" деді. Бридж Хоторн өзінің достығын "артық бағалады" деп ойлады, бірақ Хоторнның қайтысынан кейін оның әйелі София Хоторн оған: "Ол сізге толық сенді және оған шексіз риза болды. Менің ойымша, оған осындай құрмет, махаббат және сенімді шабыттандыру – еңбегі аз емес. Оның сіздей адал досы жоқ еді, және мен оның солай ойлағанын білемін" деді.
Hawthorne was ending his brief stay in Lenox, Massachusetts, as The Snow Image, and Other Twice Told Tales was being prepared. During his time there, Hawthorne had befriended Herman Melville, who had just published Moby Dick with a dedication to Hawthorne as Hawthorne was preparing the preface for his new book. Publisher James T. Fields compiled the collection of 15 tales and sketches and published it in book form in December 1851. Commercially, it was Hawthorne's least popular book. Hawthorne dedicated the collection to his friend Horatio Bridge, who had subsidized his first collection years earlier. In his dedicatory letter, Hawthorne directly addressed Bridge: "If anybody is responsible for my being at this day an author, it is yourself." Bridge believed that Hawthorne "overvalued" his friendship but after Hawthorne's death his widow Sophia Hawthorne assured him that the admiration was deserved: "He had the utmost reliance upon you, and reposed upon it with infinite satisfaction. It seems to me not a small merit to have inspired in him such respect, love and trust as he invariably expressed for you he had no more thorough friend than you in the world, and I know he thought so."