Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мендельсонның фортепиано концерті № 1 соль минорында, Op. 25, 1830–31 жылдары жазылған, оның төртінші симфониясы ("Италиялық") сияқты, және 1831 жылдың 17 қазанында Мюнхенде тұңғыш рет орындалды. Бұл концерт композитор Италияға сапар барысында, Римде, Мюнхенде пианист Дельфин фон Шауротпен кездескеннен кейін жазылған. Концерт оған арналған. Мендельсон 1831 жылдың қазан айында Мюнхендегі бірден-бір кештерге қатысып, тұңғыш рет орындалған айда камералық музыка ойнап, екі дауысты контрапунктті үйреткен. Ол концертті тұңғыш рет өзі орындады, сонымен қатар оның № 1 симфониясы және "Жазғы түнгі арман" увертюрасы да орындалды. Ол бұрын А минорында скрипкалық сүйемелдеумен фортепиано концертін (1822) және екі фортепианомен екі концертті (1823–24) жазған болатын.
Mendelssohn's Piano Concerto No. 1 in G minor, Op. 25, was written in 1830–31, around the same time as his fourth symphony ("Italian"), and premiered in Munich on 17 October 1831. This concerto was composed in Rome during a travel in Italy after the composer met the pianist Delphine von Schauroth in Munich. The concerto was dedicated to her. Mendelssohn attended one party after another in Munich in October 1831, the month of the premiere, but he also played chamber music and taught double counterpoint. He performed the piece himself at the premiere, which also included performances of his Symphony No. 1 and the Overture from Midsummer Night's Dream. He had already written a piano concerto in A minor with string accompaniment (1822) and two concertos with two pianos (1823–24).
Құрылымы
Үш байланысқан бөлім қысқа мерзім ішінде бірнеше жаңа формальды тәсілдерді қолданады. Мысалы, фортепиано бірінші бөлімнің басталысынан кейін көп ұзамай кіріседі, оркестрдің толық дыбыстық бөлігімен (tutti) салыстыру үшін аз ғана мүмкіндік бар. Концерт тез танымал болды және Мендельсонның шеберлігінің бірі – импровизациялық көптеген бөлімдерін қамтиды; ол 2 флейта, 2 гобой, 2 кларнет, 2 фагот, 2 валторна, 2 труба, литавра және скрипкалар тобы үшін жазылған.
The three connected movements use several relatively new formal techniques in their brief span — for example, the piano enters very soon after the opening of the first movement, with little of an orchestral tutti to contrast with. The concerto quickly obtained popularity, and contains many sections of improvisation, one of Mendelssohn's specialities; it is scored for 2 flutes, 2 oboes, 2 clarinets, 2 bassoons, 2 horns, 2 trumpets, timpani and strings.
Көпшілікті жалынмен жаудыратын
Фортепиано оркестрдің бірнеше такттық кіріспесінен кейін ғана қосылады. Классикалық дәуірдегі концерттерде солист кіруі алдында tutti орындау стандартты тәртіп болды, себептері әртүрлі – мұндай кіріспелердің ұзақтығы мен мақсаты да әртүрлі болды, кейбіреулері алдағы музыкаға меңзеу жасады, ал кейбіреулері бүкіл шығарманың материалдарын ұсынды, бірақ ешқайсысы осыдан қысқа болған жоқ: осы тұрғыдан алғанда, бұл Романтикалық дәуірдегі алғашқы концерттердің бірі еді. (Ерекше жағдайлар – Моцарттың «Жасыл әйел» концерті және Бетховеннің төртінші және бесінші фортепиано концерттері – фортепианоның шығарманың басында қысқаша ғана кіруіне рұқсат берді, бірақ содан кейін бәрі әдеттегідей жалғасты, солист үнсіз қалды.) Шығарманың қалған бөлігі концерттерге тән, өңделген сонаталық форманы қолданады, екінші, контрастты лирикалық тақырып алғаш рет фортепианодан қайталама қосыммен орындалады, кейіннен үрмелі аспаптарда қайталанады. Шығарма аяқталар кезде ауысу оны толық аяқтамай, керісінше, мыс фанфарасы мен фортепианоның сол тақырыпты жалғастыруымен Андантеге көшіреді.
The piano enters after only a few bars of orchestral introduction. It was standard procedure in the classical era concerto to precede the solo's entrance by a tutti, for various reasons – the length and purpose of these introductions differed, some offering a hint of what was to follow and some giving out almost all the movement's material, but none was so brief as this: in this sense, this was one of the first concertos of the Romantic age. (The obvious exceptions – Mozart's Jeunehomme concerto and Beethoven's fourth and fifth piano concertos – allowed the piano to enter very briefly just at the start, but then proceeded as usual, the soloist silent.) The rest of the movement is fairly typical of concertos in its use of a modified sonata form, with a second, contrasting lyrical theme first heard from the piano over repeated accompaniment, and later on wind. As the movement closes a transition takes the movement not to a full close, but instead, with a brass fanfare and a piano continuation of the same, to the border of the Andante.
Анданте
Бұл төменгі аспаптардағы, Ми мажордағы әуенмен басталады, оны фортепиано тез қабылдайды. Бұл кеңейтіліп, дымқылды орындалады, ал B мажордағы ортаңғы бөлім кернеуді күшейтеді. Бастапқы мелодия, сәл өзгертіліп, шығарманы аяқтау үшін қайта оралады.
This opens with a melody in the lower strings, in E major, soon taken up by the piano. This is drawn out with breadth, and a middle section in B provides contrast. The original melody, somewhat varied, returns to close the movement.
Көп қуанышты және өмірлік
Бұл А минорындағы фанфармен басталады (Presto). Пианино қосылғанда, көңіл-күй жеңілдеп, аяқтау рондосы – Molto allegro e vivace – басталады. Оның формасы реттелген, ал қайтара оралатын рефрен әртүрлі болып келеді. Финалға қарай бірінші бөлімнен бірнеше мотив қайта оралады.
This opens with a fanfare in A minor (Presto). The piano joins in, at which point the mood lightens, and the closing rondo Molto allegro e vivace begins. This is regular in form, and the returns of the refrain are varied. Several themes from the first movement return towards the finale.