Лесли Джеймс Макнейр: Американ армиясының қайғылы тағдыры

Лесли Макнейр: АҚШ армиясының WWI & WWII-дегі офицері, генерал. Өмірі, мансабы, қазасы және әскери жетістіктері туралы ақпарат.

46 мин оқу

100%

Дереккөз: Lesley J. McNair — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының әскер офицері (1883–1944)

Лесли Джеймс Макнейр (25 мамыр 1883 – 25 шілде 1944) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда қызмет еткен АҚШ армиясының жоғары шенді офицері. Өмірі бойы генерал-лейтенант шеніне жеткен ол, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаза тауып, өлімінен кейін генерал шеніне көтерілді. Миннесота штатында туып, 1904 жылы АҚШ Әскери академиясын бітірген Макнейр далалық артиллерия офицері болған, сонымен қатар қару-жарақ департаментінде тәжірибесі болды. Веракрус оккупациясы мен Панчо Вилла экспедициясының қатысушысы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1-ші дивизия штабының оқу бөлімінің бастығы, кейін Американдық экспедициялық корпусы штабының артиллериялық оқу бөлімінің бастығы қызметін атқарды. Оның еңбегінің нәтижесінде уақытша бригадир генерал шеніне ие болды; 35 жасында армиядағы екінші жас генерал-офицер атанды. Макнейрдің 30 жылдан астам уақыт бойы жабдықтар мен қару-жарақтарды жобалау және сынау саласындағы тәжірибесі, әкімшілік қабілеттері, сондай-ақ әскери білім беру және оқытудағы жетістіктері оны Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Армияның құрлық әскерлеріне қолбасшы етіп тағайындауға алып келді. Осы қызметте Макнейр «АҚШ армиясының көмескі сәулетшісі» атанды және АҚШ-тағы армия бөлімдерін ұйымдастыру, жабдықтау және оқытуда маңызды рөл атқарды. Тарихшылар Макнейрдің кейбір шешімдері мен іс-әрекеттерін, оның ішінде қаза тапқан және жараланған әскерлерді жеке алмастыру жүйесін, сондай-ақ танктарды немесе танктерге қарсы күресуші машиналарды танкке қарсы қару ретінде пайдалану мәселесін талқылай берсе де, оның жоғары офицерлік білім беруге, инновациялық қару жүйелеріне, жақсартылған әскери ілімге, шынайы жауынгерлік дайындыққа және бірлескен қару тактикасын дамытуға бағытталған жұмысы армияны жаңғыртуға және Екінші дүниежүзілік соғыс майданында сәтті өнер көрсетуге мүмкіндік берді. Бұл кезде механикаландырылған күштердің жылдамдығы Бірінші дүниежүзілік соғыстың бекіністі қорғаныс стратегиясының орнына басты тактикалық маңызға ие болды. Францияда, «Жібек операциясы» алдау амалының бөлігі ретінде құрылған, шындығында Нормандияға түсу орындарын жасырған, АҚШ-тың бірінші армия тобының командирі ретінде міндетін атқару кезінде, достық оттан қаза тапты. «Кобра операциясы» кезінде, армия жаяу әскер операцияларын қолдау үшін ауыр бомбалаушыларды қолдануға тырысқанда, Сегізінші әуе армиясының бомбасы Сент-Ло қаласының жанындағы оның окопына түсті.

Lesley James McNair (May 25, 1883 – July 25, 1944) was a senior United States Army officer who served during World War I and World War II. He attained the rank of lieutenant general during his life; he was killed in action during World War II, and received a posthumous promotion to general. A Minnesota native and 1904 graduate of the United States Military Academy, McNair was a Field Artillery officer with a background in the Ordnance Department. A veteran of the Veracruz occupation and Pancho Villa Expedition, during World War I he served as assistant chief of staff for training with the 1st Division, and then chief of artillery training on the staff at the American Expeditionary Forces headquarters. His outstanding performance resulted in his promotion to temporary brigadier general; at age 35, he was the Army's second youngest general officer. McNair's experience of more than 30 years with equipment and weapons design and testing, his administrative skills, and his success in the areas of military education and training led to his World War II assignment as commander of Army Ground Forces. In this position, McNair became the "unsung architect of the U. S. Army", and played a leading role in the organizational design, equipping, and training of Army units in the United States before they departed for overseas combat. While historians continue to debate some of McNair's decisions and actions, including the individual replacement system for killed and wounded soldiers, and a controversy over the use of tanks or tank destroyers as anti tank weapons, his concentration on advanced officer education, innovative weapons systems, improved doctrine, realistic combat training, and development of combined arms tactics enabled the Army to modernize and perform successfully on the World War II battlefield, where the mobility of mechanized forces replaced the static defenses of World War I as the primary tactical consideration. He was killed by friendly fire while in France to act as commander of the fictitious First United States Army Group, part of the Operation Quicksilver deception that masked the actual landing sites for the Invasion of Normandy. During Operation Cobra, an Eighth Air Force bomb landed in his foxhole near Saint Lô when the Army attempted to use heavy bombers for close air support of infantry operations as part of the Battle of Normandy.

Ерте өмір

Макнейр 1883 жылғы 25 мамырда Миннесота штатының Верндейл қаласында Джеймс (1846–1932) және Клара (Манц) Макнейрдің (1853–1925) ұлы болып дүниеге келді. Ол алты баланың екіншісі және тұңғыш ұлы. Ересек жасқа жеткен сіңілі-бауырлары: қарындасы Нора (1881–1971), Гарри Джессаптың әйелі; ағасы Мюррей Манц Макнейр (1888–1976); және қарындасы Ирен (1890–1979), Гарри Р. Нафталиннің әйелі. Макнейр Вернделдегі мектепте тоғызыншы сыныпқа дейін оқыды, ол жергілікті деңгейдегі ең жоғары білім деңгейі еді; содан кейін ата-анасы Макнейр мен оның бауырлары орта мектепті аяқтауы үшін Миннеаполиске көшті. 1897 жылы Оңтүстік орта мектебін бітіргеннен кейін ол АҚШ Әскери-теңіз академиясына қабылдану үшін сәтті өтініш берді. Әскери-теңіз академиясының күту тізімінде болғанда, ол Миннеаполистегі Миннесота бизнес мектебінде оқуын бастады, онда негізінен механикалық инженерия және статистика курстарын оқыды. Әскери-теңіз академиясында оқуға түсуді күтуден шаршаған Макнейр 1900 жылы АҚШ Әскери академиясына қабылдануға өтініш берді және АҚШ сенаторлары Кушман Келлог Дэвис және Кнут Нельсон ұсынған емтихан тапсырды. 1900 жылдың шілдесінде бастапқыда орынбасар ретінде таңдалған ол тамыз айында басталған курсқа қабылданды. Вест-Пойнтте оқитын студенттер оның күлгін шашы үшін оны "Уайти" деп атады және осы лақапты өмірінің соңына дейін қолданды. Вест-Пойнт жылнамасындағы оның суретіне қоса берілген сипаттама оны "Жаяу Уайти" деп атайды және Нью-Йорктегі келінін көріп қайтып келе жатқанда соңғы пойызды жіберіп алғаннан кейін Ньюбургтен Вест-Пойнтқа дейін 11 миль (18 км) қашықтықты жаяу жүрген оқиғаны баяндайды; жылнамада сол оқиға туралы анонимді автордың "'Уайтидің рекордтық саяхаты'" атты өлеңі де бар. Макнейрдің бірнеше сыныптастары да Армияда көрнекті мансапқа жетті, олардың ішінде Джордж Р. Аллин, Чарльз Школь Блейкли, Роберт М. Дэнфорд, Пелхам Д. Глассфорд, Эдмунд Л. Грубер, Генри Конгер Пратт, Генри Дж. Райли, Джозеф Стилвелл және Иннис П. Свифт болды. Макнейр 1904 жылы бітіріп, екінші лейтенант болып тағайындалды. Көбінесе үздік бес немесе алты түлек инженерлік саласын таңдайтын; Макнейрдің жоғары кластық көрсеткіші (124 студенттің 11-і) оған ең жоғары деңгейдегі түлектердің екінші таңдауындағы артиллерия саласында орын алды.

McNair was born in Verndale, Minnesota, on May 25, 1883, the son of James (1846–1932) and Clara (Manz) McNair (1853–1925). He was the second born of their six children, and the first son. His siblings who lived to adulthood were: sister Nora (1881–1971), the wife of Harry Jessup; brother Murray Manz McNair (1888–1976); and sister Irene (1890–1979), the wife of Harry R. Naftalin. McNair attended school in Verndale through the ninth grade, the highest available locally; his parents then relocated to Minneapolis so McNair and his siblings could complete high school. After graduating from South High School in 1897, he competed successfully for an appointment to the United States Naval Academy. While he was on the Naval Academy waiting list as an alternate, he began studies at the Minnesota School of Business in Minneapolis, where he concentrated primarily on mechanical engineering and statistics courses. Frustrated with the wait to start at the Naval Academy, in 1900 McNair competed for appointment to the United States Military Academy and took an examination offered by U. S. Senators Cushman Kellogg Davis and Knute Nelson. Initially selected as an alternate in July 1900, he was quickly accepted as a member of the class that began that August. While at West Point, his fellow students nicknamed him "Whitey" for his ash blond hair; they continued to use it with him for the rest of his life. The description of McNair which accompanied the photo of him in West Point's yearbook for his senior year refers to him as "Pedestrian Whitey" and details an incident when he had to walk from Newburgh to West Point, a distance of 11 mile (18 km), after having missed the last train while returning from visiting his fiancée in New York City; the yearbook also contains an anonymously authored poem, "'Whitey's' Record Walk", about the same incident. Several of McNair's classmates also went on to prominent careers in the Army, including George R. Allin, Charles School Blakely, Robert M. Danford, Pelham D. Glassford, Edmund L. Gruber, Henry Conger Pratt, Henry J. Reilly, Joseph Stilwell, and Innis P. Swift. McNair graduated in 1904, and was commissioned as a second lieutenant. The top five or six graduates usually chose the engineer branch; McNair's high class standing (11th of 124) earned him a place in the second choice of most high ranking graduates, the artillery branch.

Ерте мансап

Макнейр алғаш рет Юта штатының Форт-Дуглас қаласында 12-ші тау артиллериясы батареясының взвод командирі ретінде тағайындалды. Сол жерде ол қару-жарақ қызметіне өтініш білдіріп, қабілетін анықтау емтиханын тапсырды. Көшіру туралы өтініші мақұлданғаннан кейін, ол алғаш рет Нью-Джерси штатындағы Сэнди-Хук сынақ полигонына тағайындалды, онда жаңа техника мен қару-жарақтарды сынау және зерттеуге өмір бойы қызығушылық таныта бастады. Бастапқыда Макнейрдің қару-жарақ сынақтары, оның 12-ші батареясы сияқты бөлімшелер қолданатын тау пушкаларын жақсартуға бағытталған, олардың қиын-қыстау жерде артиллериялық қолдау көрсетуіне мүмкіндік берді, онда лимберлер мен кассондар жүре алмайтын. 1905-1906 жылдары Армияның Бас қару-жарақ шебінің штабында қызметтенгеннен кейін, Макнейр Уотертаун Арсеналына тағайындалды, онда ол металлургия және басқа да ғылыми тақырыптар бойынша тәуелсіз академиялық зерттеулерді аяқтады. Осы қызметте ол зертханалық және тәжірибелік тәжірибелерді жинақтады, соның ішінде зеңбір, болат және шойынды талдау арқылы оқ-дәрілер мен басқа да қару-жарақтарды жасауда қолдануға ең қолайлы материалдарды анықтады. Сонымен қатар, ол бірнеше құю машиналарын, соның ішінде балғаларды, бу балғаларын, токарлық станоктарды, фрезерлік станоктарды және бұрғылау станоктарын пайдалану және қолдану тәжірибесін алды. Оның статистикалық талдау және инженерия (техникалық сурет салуды қоса алғанда) бойынша бизнес колледжіндегі білімі, оны сынақтар мен зерттеулерде табысқа жеткізуге көмектесті. Уотертаундағы тәжірибесінің нәтижесінде, оның әскери мансабының қалған бөлігінде Армия жиі оған қару-жарақтар мен басқа да жабдықтарды әзірлеу және сынау жөніндегі комиссияларды басқаруды тапсырды, сондай-ақ сатып алу және пайдалануға ең қолайлы заттар туралы ұсынымдар жасады. Ол 1905 жылдың шілдесінде уақытша бірінші лейтенант, ал 1907 жылдың қаңтарында тұрақты бірінші лейтенант болып тағайындалды. 1907 жылдың мамырында Макнейр уақытша капитан болып тағайындалды. (Оның жоғары уақытша шендері қару-жарақ қызметінде қолданылды, бірақ артиллерияда емес.)

Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын

1909 жылы Макнейр артиллерия бөліміне қайта оралды және Вайоминг штатындағы Форт-Расселдегі 4-ші далалық артиллерия полкіне тағайындалды. C батареясының командирі ретінде ол басшылық қабілеті мен техникалық білімі үшін жоғары бағаланды. 1909 жылы Вест-Пойнт оқу орнын бітіргеннен кейін C батареясына тағайындалған Джейкоб Л. Деверс Макнейрді үлгілі командир ретінде еске алды, ол өзінің жеке тәжірибесімен көзге түсіп, қол астындағыларын жоғары деңгейде жұмыс істеуге шабыстады. Батареяны басқарған кезінде Макнейр армияның тау артиллериясы үшін пакеттік гаубицаларды, жылқыға арналған жабдықтарды, оқ-дәрі тасымалдаушыларды және басқа да жабдықтарды (көптегендерінің дизайны өзіне тиесілі) жаңғырту бойынша ұсыныстар жасады, бірақ нәтижесі әр түрлі болды. 1909 жылы Макнейр Форт Райлиде, Канзаста, 4-ші артиллерияның D батареясына командирлік етті, онда әртүрлі типтегі қорғаныс құрылыстарының, түрлі пушкалар мен гаубицалардың шабуылына қарсы тұру қабілетін анықтау бойынша сынақтар жүргізілді. 1911 жылы ол жаңа артиллериялық снарядтардың дизайны үшін үш патент алды (998,711; 998,712; 1,007,223). Макнейрдің техникалық сурет салу, инженерлік, прототиптер жасау және статистикалық талдау дағдылары бүкіл армияда таныла бастады; 1912 жылы Далалық артиллерия мектебінің коменданты оны өз штабына тағайындауды тікелей сұрады. Оқу орнының инструкторлары сынақтар мен жаттығулар кезінде жасалған 7000 оқтың мәліметтерін жинауға бір жылдан астам уақыт жұмсады. Штаттың жетіспеуіне байланысты комендант Макнейрден осы деректерді атыс кестелеріне жинап, армияның артиллерия бөлімдеріне тікелей атысты жоспарлау және басқаруды жеңілдетуін сұрады. 1913 жылы осы тапсырманы орындаған кезде ол жеті ай бойы Францияда француз армиясының артиллериялық оқулары, білімі және қолданылуы туралы мәліметтерді бақылап, жинады. 1914 жылдың сәуірінде Макнейр тұрақты капитан болып тағайындалды, ал 1914 жылдың сәуірінен қарашасына дейін ол 4-ші далалық артиллерия полкінің комиссары ретінде Веракрус экспедициясына қатысты. Полк командирі Люсьен Грант Берридің тікелей өтініші бойынша тағайындалған Макнейр полктің жабдықтарын, қару-жарағын сатып алуға, сақтауға, есепке алуға және таратуға жауапты болды. 1915 және 1916 жылдары ол тағы да Далалық артиллерия мектебінде қызмет етті, онда ол жариялаған атыс кестесінің деректерін іске асыру процедуралары бойынша жұмысын жалғастырды. Армия Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға дайындық бастаған кезде, ол әртүрлі артиллериялық құралдармен тәжірибе жүргізе берді, соның нәтижесінде өндіріс және сатып алу бойынша ұсыныстар жасады. Ол Техас-Мексика шекарасындағы Панчо Вилла экспедициясына 4-ші далалық артиллерия полкіне қайта оралды; бастапқыда қосымша міндеттерге дайын штаб офицері болған ол кейін батареяға қолбасшылық етті.

In 1909, McNair returned to the Artillery branch and was assigned to the 4th Field Artillery Regiment at Fort Russell, Wyoming. Assigned to command of Battery C, he earned accolades for his leadership skills and technical expertise. Jacob L. Devers, who was assigned to Battery C after his 1909 West Point graduation, recalled McNair as an outstanding commander who set a superior personal example, and knew how to motivate his subordinates to perform to a high standard. During his battery command, McNair also worked with mixed success on recommendations to modernize pack howitzers, pack saddles, ammunition carriers, and other equipment (much of it of his own design) for the Army's mule transported mountain artillery. In 1909, McNair commanded the 4th Artillery's Battery D at Fort Riley, Kansas, during tests designed to determine the battle worthiness of different types of defensive works if they were attacked by various types of cannons and howitzers. In 1911, he received three patents (998,711; 998,712; 1,007,223) for his designs of new artillery projectiles. McNair's skills in technical drawing, engineering, prototype building, and statistical analysis began to be known Army wide; in 1912 the commandant of the Field Artillery School requested him by name for assignment to his staff. Instructors at the school had spent more than a year gathering information on 7,000 rounds fired during tests and field exercises; because the school was short staffed, the commandant called on McNair to compile the data into firing tables that would make it easier for Artillery crews Army wide to plan and control indirect fire. While carrying out this assignment in 1913, he also spent seven months in France to observe and gather information on the French Army's artillery training, education, and employment. In April 1914, McNair was promoted to permanent captain, and from April to November 1914, McNair took part in the Veracruz Expedition as the 4th Field Artillery Regiment's commissary officer. Assigned following another by name request, this time from regimental commander Lucien Grant Berry, McNair was responsible for procuring, storing, maintaining, accounting for, and distributing the regiment's materiel, including equipment and weapons. During 1915 and 1916, he was again assigned to the Field Artillery School, where he continued to work on procedures for the implementation of the firing table data he had published. He also continued to experiment with different types of artillery pieces so he could make manufacturing and procurement recommendations as the Army began to prepare for possible involvement in World War I. He returned to the 4th Field Artillery Regiment for the Pancho Villa Expedition on the Texas Mexico border; initially an unassigned staff officer available for additional duties, he later commanded a battery.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1917 жылғы сәуірде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысты. Келесі айда ол майор шеніне көтеріліп, Леон-Спрингс офицерлік оқу-жаттығу лагерінде уақытша нұсқаушы болып тағайындалды. Леон-Спрингстегі қызметтен кейін Макнейр жаңа құрылған 1-ші дивизияға жіберілді, ол Техас штатының Эль-Пасо округіндегі Камп-Стьюартта орналасқан еді. Дивизия штабына оқу жөніндегі штаб бастығының орынбасары ретінде тағайындалған Макнейрге ұйымның соғысқа жұмылдыруға дайындық жұмысы, жеке сарбаздарды оқыту және бөлімдердің бірлескен жаттығулары жүктелді. Маусым айында дивизия Францияға аттанғанда, Макнейр кемеде дивизияның операциялар жөніндегі штаб бастығының орынбасары капитан Джордж Маршаллмен бірге бөлмеде тұрды. Ұзақ теңіз саяхатында олар өмір бойы сақтайтын жеке және кәсіби байланыс орнатты. Макнейр Францияға келгеннен кейін көп ұзамай тамыз айында уақытша подполковник шеніне көтеріліп, Америка экспедициялық күштерінің (AEF) штабында артиллериялық оқу және тактика басшысы болып тағайындалды, ол AEF штабының оқу бөліміне (G 5) қарасты. 1918 жылғы маусымда уақытша полковник, ал қазан айында уақытша бригадир генерал болды. 35 жасында ол армиядағы екінші жас генерал-офицер атанды. (Вест-Пойнттің сыныптасы және әріптес далалық артиллерия офицері Пельхам Д. Глассфорд та 1918 жылғы қазан айында бригадир генерал болды, ол Макнейрден үш айға кіші болған.) Ол жоғары лауазымдағы офицерлерге өз білімі мен тәжірибесімен әсер ете берді, соғыс аяқталғаннан кейін AEF бас қолбасшысы (C in C) генерал Джон Дж. Першингтен Армияның Еңбек сіңірген қызмет медалін және Филипп Петеннен француз құрметті легионын (офицер) алды. Армияның DSM-ге сілтемесі:

1919 жылғы маусымда, Германиямен жасалған соғысты аяқтаған келісімге қол қойылғанына жеті ай өткен соң және шетелге жіберілгеніне екі жыл толып, Макнейр AEF кеңесіне мүше болып тағайындалды. Кеңестің міндеті – жауынгерлерге ұрыс кезінде тиісті мобильдік жанама оттық қолдауды қалай ұйымдастыру мәселесін зерттеу болды. Кеңес төрағасы генерал-майор Уильям Ласситердің атымен Ласситер кеңесі деп аталды. Бұл кеңес AEF құрған бірнеше кеңестердің бірі болды, олардың міндеті соғыс кезеңіндегі жоспарлар мен іс-шараларды қарап шығу және армияның болашақ жабдықтары, доктринасы және жаттығулары бойынша ұсыныстар беру болды.

Жолдың мектебі

Макнейр Ласситер кеңесінде қысқа ғана уақыт қалды, себебі ол Армияның Желілік мектебінің оқытушыларының бірі ретінде тағайындалу бұйрығын алды. Мектеп соғыс кезінде қызметін тоқтатқан еді және Форт Ливенвортта дивизия деңгейінен жоғары операцияларды жоспарлау және орындауды қадағалау бойынша майдан офицерлеріне кәсіби білім беру мақсатында қайта құрылды. Макнейр майор шеніне қайта оралды және 1921 жылға дейін факультетте жұмыс істеді. Оқу бағдарламасын жасауға және енгізуге қосқан үлесі үшін мақтауға ие болған Макнейр, сонымен қатар Желілік мектепке дәстүрлі түрде жүктелген тағы бір маңызды міндетті атқарды: Әскери дайындық пен жа readinessуға қатысты ілімдерді жүйелеуге арналған негізгі құжат – Далалық қызмет ережелерін әзірлеу және жариялау. Мектептегі жұмысы кезінде ол 1923 жылғы Далалық қызмет ережелерінің жаңа редакциясын жасаушылардың бірі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Желілік мектебін қайта іске қосуға жауапты офицерлердің барлығы, Макнейр де олардың ішінде, курсқа қатысқандары үшін ескерілді.

Гавайи департаменті

1921 жылы Макнейр Форт-Шафтерге жіберілді және Армияның Гавайи бөлімінің штаб-пәтерінде операциялар бөлімінің (G 3) көмекшісі болып тағайындалды. Гавайиде жүргенде ол жағалау қорғаудың ең жақсы әдістері жөніндегі Армиядағы пікірсайысқа қатысты, онда жағалау артиллериясы және Армия Әуе күштерінің жақтастары қатысты. Гавайи бөлімінің қолбасшысы генерал-майор Чарльз Пелот Саммералл оның әскери қару-жарақ пен жабдықтарды талдау және тәжірибе жүргізудегі объективтілігі үшін танылғандықтан, Макнейр өзінен, екі жағалау артиллерия офицерінен және бір авиация офицерінен тұратын комиссия құрды. Комиссияның мақсаты екі бөлімнің күшті және әлсіз жақтарын зерттеп, әсіресе Оахудағы Армия мен Әскери-теңіз күштерінің базаларын қорғауға қатысты, сондай-ақ жағалау артиллериясы мен әскери авиацияны қолданудың ең тиімді жолдары туралы ұсыныстар жасау болды. Макнейр комиссиясы жағалау артиллериясы мен бомбалаушы ұшақтарды түрлі жағдайларда көптеген сынақтардан өткізіп, нәтижелерді көрсету үшін кестелер мен диаграммалар жасады. Комиссия жағалау артиллериясының жау кемелері мен ұшақтарын анықтау және жарықтандыру үшін жеткілікті тыңдау және жарықтандыру құралдары болған жағдайда жағалауды қорғауға жеткілікті екенін қорытындылады. Бомбалаушылар жау кемелерін жағалаудан алыс қашықтықта жоюда аз дәлдікке ие болғанымен, тиімдірек болды, егер олар қолайсыз ауа-райы сияқты кедергілерді жеңе алса. Жағалау қорғау мәселесі бойынша жұмысынан басқа, Макнейр Армия мен Әскери-теңіз күштерінің бірлескен қорғаныс жоспары – «Оранж» соғыс жоспарын қайта қарауды басқаруға да жауапты болды. Бұл жоспар Жапонияның Гавайиға шабуыл жасауына қарсы бағытталған. Бұл мүмкіндік АҚШ әскери басшыларының бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстар арасындағы жылдары басты алаңдаушылығы болды. Макнейрдің бұл жоспарды жаңартуға қосқан үлесіне негізгі соғыс жоспарын толықтыру үшін бірнеше қосымша жоспарларды («армия тілінде – тармақтар мен салдарлар») жасау кірді. Бұл қосымша жоспарлар: жапон шабуылына қарсы тұру үшін химиялық қару қолдану, Гавайиде әскери жағдай жариялау және АҚШ материгінен күштер келгенше жапон басқыншыларына қарсы қорғанысты қалай сақтау керектігін анықтау. 1924 және 1925 жылдары Макнейр мен Саммералл Армия Әуе күштерінің болашағы жөніндегі пікірсайыс кезінде сынға ұшыраған Макнейрдің жұмысын қорғады. Әуе күштерінің басшысы генерал-майор Мейсон Патрик Макнейр комиссиясының қорытындылары бомбалаушы ұшақтардың мүмкіндіктерін төмен бағалағанын және комиссия жинаған деректердің дұрыс емес екенін мәлімдеді. Жауап ретінде жағалау артиллериясы корпусының бастығы генерал-майор Фрэнк У. Коу Макнейр комиссиясының құрамында жағалау артиллериясы мен Әуе күштерінің офицерлері болғанын және ұшақтармен жүргізілген тәжірибелерге жағалау артиллериясы офицерлері бақылаушы ретінде қатысқанын атап өтті. Сонымен қатар, Макнейр комиссиясының тәжірибелеріне қатысқан ұшақ экипаждары комиссияның әдістері мен қорытындыларына қатысты өз пікірлерін білдіруге және алаңдаушылықтарын білдіруге мүмкіндік алды. Коу өз пікірін аяқтағанда, Макнейр комиссиясының қорытындыларын жағалауды қорғауға арналған жағалау артиллериясы мен бомбалаушылар мәселесі бойынша Армияның ресми ұстанымы ретінде бекітуді ұсынды. Коудың ұсынысы қабылданбады; кейінгі комиссиялар мен комитеттер мәселені зерттеуді және талқылауды жалғастырды. Бұдан басқа, Әуе күштері Армияның құрамдас бөлігі болып қала ма, әлде әскери қызметтің жеке саласы бола ма деген кең мәселе бойынша пікірсайыс жалғасты. Макнейрдің бұл мәселеге қатысуы 1925 жылы бригадир генерал Билли Митчеллдің соты кезінде де жалғасты, оның жеке Әуе күшін құру туралы ынталылығы бағынбаушылыққа қатысты айыптауларға әкелді. Митчелл авиациялық мәселелер туралы білімі жоқ авиация емес офицерлер туралы жасаған мәлімдемелерін Макнейр комиссиясының тәжірибелері кезінде Гавайиде болған деп жалған мәлімдеген оқиғаларға негіздеді. Саммералл өзінің және Макнейрдің адалдығына күмән келтіруге қатты ашуланды, сондықтан ол әскери соттың төрағасы болып тағайындалуға тырысты. Митчеллдің соты кезінде Армияның генерал-адъютанты генерал-майор Роберт Кортни Дэвис Саммералл мен Макнейрге куәлік беруді бұйырды. Олар Митчеллдің 1923 жылы Гавайиде болған кезде Гавайи бөлімінің Оахуды жапон шабуылынан қорғау жоспары болмағанын жоққа шығарды. Олар сондай-ақ Митчеллдің Гавайидегі ресурстарды бөлуде Әуе күштеріне әділ қарастырылмағаны туралы пікірінің дұрыс еместігін көрсетті; шындығында Саммералл басқа бөлімдерден Әуе күштеріне қаржыландыруды, жабдықтарды және басқа да заттарды қайта бөліп берген. Митчелл кінәлі деп танылды және бес жылға қызметтен шеттетілді. Ол жеке Әуе күшін құруды жақтау үшін Армиядан кетті. Конфликтке қарамастан, Макнейрдің жұмысы оның объективті және жаңашыл ойлаушы, жоспарлаушы және көшбасшы ретіндегі беделін арттырды және ол жоғары дәрежедегі және жауапкершілікті лауазымдарға үміткер болып қала берді.

In 1921, McNair was posted to Fort Shafter and assigned as assistant chief of staff for operations (G 3) at the headquarters of the Army's Hawaiian Department. While in Hawaii, he became a participant in the Army's ongoing debate over the best methods for providing coastal defense, which engaged proponents of the Coast Artillery branch and Army Air Service. Assigned to the project by Hawaiian Department commander Major General Charles Pelot Summerall because of his reputation for objectivity in carrying out analysis and experimentation with military weapons and equipment, McNair created a committee made up of himself, two coast artillery officers, and an aviation officer to investigate the strengths and weaknesses of the two branches, especially with regard to defending Army and Navy bases on Oahu, and make recommendations on the best way to employ coast artillery and military aircraft. The McNair board carried out numerous tests of coast artillery and bomber aircraft in a variety of conditions, and compiled tables and charts to depict the results. The panel concluded that coastal artillery was sufficient for shore defense, provided that adequate listening and lighting equipment for detecting and illuminating enemy ships and planes was available, and that bombers were less accurate, but more effective at destroying enemy ships at longer distances from shore, provided they could overcome obstacles including inclement weather. In addition to his work on the coastal defense problem, McNair was also responsible for directing a review of War Plan Orange, the Army and Navy joint defense plan for countering an attack on Hawaii by Japan. This possibility was a major concern of U. S. military leaders during the years between World War I and World War II. Among McNair's contributions to updating this plan was the creation of several contingency plans ("branches and sequels" in Army parlance) to augment the main war plan. These contingency plans included: using chemical weapons to defend against a Japanese attack, declaring martial law in Hawaii, and determining how to maintain a defense against Japanese invaders while waiting for reinforcements from the U. S. mainland. In 1924 and 1925, McNair and Summerall defended McNair's work when it was criticized during the continuing debate about the future of the Army Air Service. The head of the Air Service, Major General Mason Patrick, argued that the McNair board's findings underestimated the capabilities of bomber aircraft, and that the data the board had compiled was inaccurate. In response, Major General Frank W. Coe, the chief of the Coast Artillery Corps, pointed out that McNair's panel included both Coast Artillery and Air Service officers, and that experiments with aircraft had included coast artillery officers as observers. In addition, the aircrews that participated in the McNair board experiments had the opportunity to provide input and voice concern over the board's methods and conclusions. Coe concluded his argument by recommending that the McNair board's findings be approved by the Army as its official position on the issue of coastal artillery versus bombers for shore defense. Coe's recommendation was not followed; subsequent panels and committees continued to investigate and debate the issue. In addition, the debate continued on the larger question of whether the Air Service should remain a component of the Army or become a separate branch of the military. McNair's involvement in the issue continued during the 1925 court martial of Brigadier General Billy Mitchell, whose zealous advocacy of creating a separate Air Force resulted in accusations of insubordination. Mitchell based his public assertions about non aviation officers being ignorant of aviation matters on events he falsely claimed to have witnessed in Hawaii during the McNair board's experiments. Summerall was so incensed at the questioning of his and McNair's integrity that he attempted to be appointed as president of the court martial. During Mitchell's trial, Major General Robert Courtney Davis, the Army's adjutant general, ordered Summerall and McNair to provide testimony. They refuted Mitchell's claims that during his time in Hawaii in 1923 the Hawaiian Department had no plan to defend Oahu from Japanese attack. They also demonstrated that Mitchell was incorrect in stating that the Air Service was not treated fairly in the distribution of resources in Hawaii; in fact, Summerall had reallocated funding, equipment and other items from other branches to the Air Service. Mitchell was convicted, and sentenced to a five year suspension from active duty. He resigned from the Army so he could continue to advocate for the creation of a separate Air Force. Despite the controversy, McNair's work enhanced his reputation as an objective and innovative thinker, planner, and leader, and he remained under consideration for positions of increasing rank and responsibility.

Пердью университеті

1924 жылы Макнейр Пердью университетінің Резервтік офицерлерді даярлау корпусының (ROTC) бағдарламасы бойынша әскери ғылым мен тактиканың коменданты және профессоры болып тағайындалды. 1920 жылғы Ұлттық қорғаныс заңына сәйкес, ROTC студенттерге және курсанттарға екі жылдық оқу курсын ұсынды, бұл көптеген университеттерде, соның ішінде Пердьюде міндетті болды. Бағдарлама сонымен қатар әскери дайындықты жалғастыруды және Армия резерві, Ұлттық гвардия немесе Тұрақты армияда офицерлік шен алуға ниетті үлкендерге арналған жоғары деңгейдегі оқытуды қамтамасыз етті. Осы академиялық үлгіге қоса, 1919 жылдан бері Пердью ROTC курсанттарын моторланған далалық артиллерия бөлімі ретінде ұйымдастырды, бұл жағдай Макнейрдің күшті жақтарына сай келді. Пердью университетінің президенті Эдвард К. Эллиотт ROTC-тің ұлттық деңгейдегі жақтаушысы және Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін күш алып, беделін артқан пацифистік қозғалысқа қарсы күрескен жетекші тұлға болды. Макнейр жалпы әскери дайындық пен ROTC-ті қолдады, сондай-ақ пацифистерге қарсы пікір білдірді. Бұған дейін әскери техникалық тақырыптар бойынша көптеген мақалалар жазған ол, әскери оқыту мен дайындыққа және пацифистік қозғалысқа қарсы көптеген мақалалар мен хаттар жазды. Ол Армияға қатысты тақырыптар бойынша да жазуын жалғастырды, соның ішінде Армия офицерлерін тағайындау жүйесін реформалауды ұсынатын мақалалар да болды, онда еңбек өтілінен гөрі лайықтылықты басты өлшем ретінде қарастыру қажеттігі айтылды. Макнейр Пердьюдегі ROTC бағдарламасына бірнеше жағымды өзгерістер енгізді. Эллиотт атап өткендей, Пердью ROTC басшылықтың бірнеше дүркінді өзгерісіне ұшырады, бұл ұйымдастырылмаушылық пен төменгі моральға әкелді. Макнейрдің басшылығы, техникалық білімі және әкімшілік қабілеттері студенттердің қатысуын арттырып, моральды жақсартты және бағдарламаны Армияның ең ірі жеңіл артиллерия бөліміне айналдырды. Далалық артиллерия басшысы Макнейрді Солтүстік Каролина штатындағы Форт-Брэгке ауыстыруға тырысқанда, Армияның далалық артиллерия ережелерін жаңартуға басшылық етуі тиіс болды. Эллиотт наразылық білдірді; ROTC профессоры үшін әдеттегі төрт жылдық мерзім аяқталғанша Макнейрді қызметте қалдыру туралы оның өтініші қабылданды және Макнейр 1928 жылға дейін Пердьюде қалды.

In 1924, McNair was appointed commandant and professor of military science and tactics for the Reserve Officers' Training Corps (ROTC) program at Purdue University. In accordance with the National Defense Act of 1920, ROTC offered a two year course of instruction for freshmen and sophomores, which was compulsory at many universities, including Purdue. The program also offered advanced instruction for juniors and seniors who desired to continue military training and possibly earn a commission in the Army Reserve, National Guard, or Regular Army. In addition to following this academic model, since 1919 Purdue had organized its ROTC cadets as a motorized field artillery unit, a circumstance which played to McNair's strengths. Purdue's president, Edward C. Elliott, was a strong advocate at the national level for ROTC, and a leading voice in opposition to the pacifist movement which gained strength and influence following World War I. McNair became an advocate for military preparedness generally and ROTC specifically, and also argued in opposition to the pacifists. Already a prolific author of professional journal articles on technical military subjects, he penned numerous articles and letters in favor of military training and readiness, and in opposition to the pacifist movement. He also continued to write on Army specific subjects, including articles that argued for reforming the Army's officer promotion system to replace seniority with merit as the primary consideration. McNair also effected several positive changes to Purdue's ROTC program. As outlined by Elliott, Purdue ROTC had been the subject of several rapid leadership changes which had resulted in disorganization and low morale. McNair's leadership, technical expertise, and administrative abilities resulted in enhanced student participation and improved morale, and developed the program into the Army's largest light artillery unit. When the Chief of Field Artillery attempted to reassign McNair to Fort Bragg, North Carolina, to lead revisions to the Army's field artillery regulations, Elliott protested; his request to keep McNair until the end of the usual four year assignment for ROTC professors was granted, and McNair remained at Purdue until 1928.

Әскери соғыс колледжі

1928 жылы Макнейр подполковник болып жоғарылатылды және армия офицерлері үшін ең жоғары деңгейдегі ресми білім беру бағдарламасы – АҚШ Армиясының соғыс колледжіне қабылданды. 1920 жылдары оқу бағдарламасы қайта қаралып, оқу үдерісі ірі масштабты соғыс кезеңіндегі жұмылдыруға қатысты экономикалық, өнеркәсіптік және логистикалық мәселелерге, сондай-ақ ірі бөлімдерді (әдетте дивизия және одан жоғары) ұйымдастыру, оқыту, орналастыру және жауынгерлік қолдануға қатысты доктрина, стратегия және тактика талаптарына баса назар берді. Макнейр және оның соғыс колледжінің сыныптастары персоналдық бөлімше (G1), барлау (G2), операциялар және оқу (G3) және логистика (G4) функциялары бойынша семинарларды аяқтады, сонымен қатар соғыс жоспарларын зерттеп, жақсартулар ұсынды, ережелерді қарап, жаңарулар енгізді, стратегиялық деңгейдегі сыртқы және қорғаныс саясаты мәселелерін зерттеп, талқылады, осы арқылы түсініктерін арттырды. Оның сыныптастарының арасында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде танымал болған бірнеше офицерлер болды: Саймон Боливар Бакнер кіші, Рой Гейгер, Оскар Гризуолд, Кларенс Р. Хьюбнер, Трой Х. Миддлтон және Франклин С. Сиберт. Бітіруден кейін Макнейр «жоғары» деген баға алды, ал колледж коменданты оны Соғыс департаменті Бас штабындағы жоғары лауазымға немесе жоғары командалық қызметке қарастыруды ұсынды. Сонымен қатар, комендант Макнейрдің бөлімдерді оқытуға қаржы бөлуде тиімділікті арттыру жолдары туралы соңғы зерттеу жобасын Соғыс департаментіне жіберді, оны «Соғыс колледжінде жасалған ерекше құндылыққа ие зерттеу» деп атады.

АҚШ әскерінің далалық артиллерия мектебі

Соғыс академиясын бітіргеннен кейін Макнейр Далалық артиллерия орталығы мен мектебінің көмекші командирі болып тағайындалды. Осы лауазымда ол мектептің артиллерия бөлімімен бірлесіп, Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері шешілмей келген далалық артиллерия доктринасының мәселелерін шешу үшін жұмыс істеді, оның ішінде шектеулі ұтқырлық, жеткіліксіз байланыс және артық егжей-тегжейлі атыс бағыттау техникасы. Артиллерия бөлімінің директорлары Яков Деверс, Карлос Брюер және Орландо Уорд автоматтары мен танктарды қоса алғандағы жаңалықтарды үздіксіз жетілдіру Бірінші дүниежүзілік соғыстың қалыпты траншеялық соғысын қайтарудың екіталай екенін мойындады. Осының нәтижесінде олар жаңа тәсілдермен тәжірибе жасады, соның ішінде мобильді бронетехника мен жаяу әскерге артиллериялық қолдау көрсету жылдамдығын арттыру арқылы, осы құрамаларға тікелей бекітілген, артиллериялық қолдауға қабілетті офицерлерге артиллериялық отты бағыттауға рұхсат берді. Бұдан өзге, олар дәлдікті арттыру тәсілдерін дамытты, соның ішінде нысанаға түскен оқтың әсерін көру арқылы оқтарды бағыттауға болатын алдыңғы бақылаушылар (FO), Бірінші дүниежүзілік соғыста кең таралған байқалмаған уақыт бойынша ату және тоқтаусыз атысқа қарамастан. Макнейр осы жаңалықтарды қолдады және оларды тоқтатуға тырысқан жоғары шенді офицерлердің араласуына жол бермеді. Деверс, Брюер және Уорд сондай-ақ артиллерияны батальон деңгейінен емес, батарея деңгейінен басқаруды ұсынды. Олардың пікірінше, артиллерияны шоғырландыру және оны бригадалық атыс басқару орталығынан (FDC) орталықтан басқару арқылы жоғары командирлерге майданның ең қажетті аймақтарына жылдам тікелей қолдау көрсетуге мүмкіндік береді. Макнейр бұл тактиканы Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері жақтады; ол тағы да Артиллерия бөлімімен келісіп, осы доктриналық өзгерісті жүзеге асыруға көмектесті және Артиллерия бөлімін сыртқы араласудан қорғады. Уақыт өте келе, байланыс құралдары мен процедураларын жақсарту және доктринаға енгізілген өзгерістер осы өзгерістердің көпшілігін жүзеге асыруға мүмкіндік берді, және олар негізінен Екінші дүниежүзілік соғыста далалық артиллерия бөлімшелерінің операцияларын жүргізу стандартына айналды. 1933 жылы Макнейрдің командирдің орынбасары лауазымын аяқтағаннан кейін, ол өзінің тиімділік есебінде ең жоғары баға алды, сонымен қатар полковник шеніне көтеру және полк немесе бригада командирі лауазымына тағайындалу туралы ұсынымдар алды.

After his War College graduation, McNair was assigned as assistant commandant of the Field Artillery Center and School. In this position, he worked with the school's Gunnery Department to address field artillery doctrine issues that had lingered since World War I, including limited mobility, inadequate communications, and overly detailed fire direction techniques. Successive Gunnery Department directors Jacob Devers, Carlos Brewer, and Orlando Ward recognized that continuing improvement to innovations including machine guns and tanks made the static trench warfare of World War I unlikely to be repeated. As a result, they experimented with new techniques, including increasing the speed of artillery support to mobile armor and infantry by empowering Artillery qualified fire support officers attached to those formations to direct artillery fire. In addition, they pioneered techniques to enhance accuracy, including forward observers (FOs) who could direct rounds onto targets based on seeing their impact, rather than the unobserved timed fire and rolling barrages that had prevailed in World War I. McNair supported these innovations, and prevented interference from senior officers who tried to block them. Devers, Brewer, and Ward also argued for directing artillery from the battalion level rather than the battery level. In their view, massing artillery and centrally controlling it from a brigade fire direction center (FDC) enabled senior commanders to rapidly provide direct support to the areas on the battlefield where it was most needed. McNair had advocated this tactic since World War I; he again agreed with the Gunnery Department, and worked to help implement this doctrinal change while also protecting the Gunnery Department from outside interference. Over time, improvements to communications equipment and procedures and changes to doctrine enabled implementation of many of these changes, and they largely became the standard by which field artillery units conducted operations in World War II. At the completion of McNair's assignment as deputy commandant in 1933, he received the highest marks on his efficiency report, along with recommendations for promotion to colonel, and assignment to regimental or brigade command.

Батальонның командалығы

Макнейр 1 шілдеден 1 қазанға дейін Брэгг фортында 16-шы далалық артиллерия полкінің 2-ші батальонына қолбасшылық етті, 1933 жылы ұйымдық өзгерістер нәтижесінде бөлім 83-ші далалық артиллерия полкінің 2-ші батальоны деп қайта аталды. Макнейр 1934 жылдың тамызына дейін қайта аталған бөлімге қолбасшылық етті және оның қайта аталғаннан кейінгі қайта ұйымдастырылуына жетекшілік етті.

Азаматтық қорғау корпусы

1934 жылдың тамызында Макнейр Жетінші корпус аймағының құрамындағы Азаматтық консервациялық корпус (CCC) E округіне командир болып тағайындалды. Штаб-пәтері Луизиана штатындағы Борегард лагерінде орналасқан E округі, Луизиана және Миссисипи штаттарындағы 33 лагерьде орналасқан мыңдаған CCC мүшелерін қамтыды. CCC-ді ұйымдастыру және басқаруға қатысқан басқа да әскери офицерлер сияқты, Макнейрдің кең аумақтағы іс-шараларды жоспарлау, басқару және бақылау жұмысы оған мыңдаған жас жігіттерді жұмылдыру, қамтамасыз ету, тамақтандыру, медициналық көмек көрсету, қадағалау және олардың физикалық және рухани күшін арттыру тәжірибесін сыйлады. Осы үлкен топтармен жұмыс істеу тәжірибесі Макнейр армияның жоғары шендеріне көтерілгенде өте пайдалы болды. Сонымен қатар, Макнейр азаматтық басшылармен CCC қызметін жоспарлау және басқару жұмысында алған тәжірибесінен де пайда тапты, бұл тәжірибесі кейін армияның жоғары деңгейдегі командирлерінің бірі ретінде де қолқау болды. 1935 жылдың мамыр айында ол полковник шеніне көтерілді.

Далалық артиллерияның бастығы

Макнейр полковник болып жоғарылатылғаннан кейін, Армияның Далалық Артиллерия Бастығының көмекшісі болып тағайындалды. Бастықтың кездесулер күнтізбесін басқару және оның хат-хабарларын жүргізу сияқты лауазымның әдеттегі әкімшілік міндеттерін орындаумен қатар, Макнейр далалық артиллерия жабдықтары мен қаруларын тәжірибеден өткізуді және сынауды жалғастырды, соның ішінде Мэриленд штатындағы Абердин сынақ алаңына Hotchkiss танкіге қарсы және Hotchkiss әуе шабуылына қарсы зеңбіректерді сынауға барды. Ол сондай-ақ автогироларды далалық артиллерияны нысанаға алу және жанама отты бақылау үшін қолдану туралы зерттеулер жүргізіп, мақалалар жазды, бұл қазіргі заманғы соғыста тікұшақтардың пайдаланылуын болжады. 1937 жылдың қаңтарында Макнейр бригадир-генерал болып жоғарылатылды.

Бригаданың командалығы

1937 жылдың наурыз айында Макнейр Техас штатындағы Сам Хьюстон фортында орналасқан 2-ші жаяу әскер дивизиясының құрамындағы 2-ші далалық артиллерия бригадасының командирі болып тағайындалды. Армия механикаландыру мен жаңғыртуға бет бұрғанда жабдықтармен, қару-жарақпен және ұйымдық құрылыммен тәжірибелерді жалғастырды; Армия Бас штабы Бірінші дүниежүзілік соғыстағы шаршы дивизияларға қарағанда жаңа – үшбұрышты дивизия тұжырымдамасын сынауды тапсырды, осы мақсатта Ұсынылатын жаяу әскер дивизиясы (PID) құрылды. Сынақтарды жүргізу үшін 2-ші жаяу әскер дивизиясы таңдалды, ал Макнейр PID штабының бастығы міндетін қосымша атқарды. Осы лауазымда ол PID-дің жобасын, далалық сынақтарды, сынақтардан кейінгі талдауларды, Соғыс министрлігіне есептер мен ұсынымдарды басқарды және бақылады. Үшбұрышты дивизия моделі қабылданды және Екінші дүниежүзілік соғыста жаяу әскер дивизиялары үшін стандартты құрылым болды. Жылдық бағалауында оның дивизия командирі генерал-майор Джеймс К. Парсонс Макнейрді өте жақсы деп бағалады және оны корпус немесе армия Бас штабының бастығы лауазымына ұсынды. Макнейрдің өзінің әріптестерімен салыстырғандағы орны туралы сұраққа (генералдарды бағалау ерекшелігі) Парсонс Макнейрді өзі таныс 40 генералдың арасында екінші орынға қойды. Макнейр 1939 жылдың наурыз айына дейін 2-ші далалық артиллерия бригадасының командирі болды, содан кейін Командалық және Бас штаб колледжінің коменданты болып тағайындалды.

Басшылық және Бас штаб колледжі

Армия штабының бастығы, генерал Малин Крейг, МакНейрді Командалық және Бас штаб колледжіне командир етіп таңдады, себебі ол оқыту әдістерінің жаңартылуын қажет деп есептеді және колледж үйреткен жауынгерлік бөлімдердің жоспарлау және есеп беру процестерін оңайлату қажет деп санады. Крейг МакНейрдің осы жұмысты басқаруға ең лайықты екенін түсінді; сондай-ақ, Крейгтің орынбасары, бригадир генерал Джордж Маршалл, Командалық және Бас штаб колледжінің оқу бағдарламасының тым қатаң және Регулярлы армия бөлімдерінің басшылығына бағытталған штаб процесіне тым көңіл бөлгенін айтты. Маршаллдың пікірінше, оқу бағдарламасын Екінші дүниежүзілік соғыс армиясының болашақ қажеттіліктерін ескере отырып қайта қарау керек болды, оның ішінде ірі масштабтағы жұмылдыруларды жоспарлау және орындау үшін жылдам, икемді әдістерді енгізу, сондай-ақ реттік армиядан келгендерге қарағанда аз тәжірибесі бар әскери қызметшілер мен Ұлттық гвардия мүшелерін даярлау процестерін қосу қажет. Маршалл сонымен қатар, бітірушілердің Бірінші дүниежүзілік соғыстың қорғаныс траншеялық соғысына емес, Армия басшыларының Екінші дүниежүзілік соғыстың сипаттамасы деп күткен шабуылдық маневрлік операцияларды жоспарлауға және орындауға дайын екендігіне көз жеткізуді қалады. Оқу бағдарламасын жаңартумен қатар, МакНейр Ұлттық гвардия мен резервтегі офицерлердің жеке кестелерін ескере отырып, курс сағатын қысқартты, себебі олардың көпшілігі басқа жағдайда қатыса алмайтын еді. Оқу бағдарламасын жаңарту және оңайлату жұмыстарын жүргізе отырып, МакНейр Армияның негізгі ілімін, Далалық қызмет нұсқаулығын жаңартты. Ол 1939 жылғы басылымның жариялануын аяқтауға үлкерді, ол үш Далалық нұсқаулыққа (FMs) бөлінді: FM 100–5, Операциялар; FM 100–10, Әкімшілік; және FM 100–15, Ірі бөлімдер. 1939 жылғы басылымға сын айтылғандықтан, МакНейр дереу жаңарту жұмыстарын бастады, ал Маршалл, енді Армия штабының бастығы, оны 1941 жылдың 1 қаңтарынан кешіктірмей жариялауды бұйырды. 1941 жылғы басылымның жұмысы әлі де аяқталмай тұрғанда МакНейр қайтадан тағайындалды; ол жарияланғаннан кейін Армияның Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін негізгі ілімдік құжатқа айналды. Оның тиімділік туралы есептері жоғары нәтижелерін көрсетуді жалғастырды; командир ретінде алған алғашқы бағасы үшін Крейг МакНейрді өзі білген 41 бригадир генералдың екіншісі деп бағалады. Форт Ливенворт гарнизонының командирі ретіндегі қосымша міндетін бағалау кезінде Жетінші корпус аймағының командирі, генерал-майор Перси По Бишоп, МакНейрді өзі білген 31 бригадир генералдың бесіншісі деп атады. Командир ретінде екінші бағалау кезінде Соғыс министрлігі Армия штабының бастығы тікелей бақылайтын офицерлер туралы жазбаша бағалау талабын жойды, бірақ Форт Ливенворт гарнизонының командирі ретіндегі екінші рөлінде Бишоп МакНейрді барлық салаларда жоғары деп бағалады, оны жауынгерлік іс-қимылдарда жоғары деңгейдегі командаға ұсынды және оны Бишоп білген 30-дан астам бригадир генералдардың біріншісі деп санады.

The Chief of Staff of the Army, General Malin Craig, selected McNair to command the Command and General Staff College because he believed its teaching methods needed to be updated, and that the combat unit planning and reporting processes it taught needed to be streamlined. Craig felt that McNair's background made him ideally suited to lead this effort; in addition, Craig's deputy, Brigadier General George Marshall, believed that the Command and General Staff College program of instruction was too rigid and too focused on a staff process geared towards leadership of Regular Army units. In Marshall's view, the curriculum needed to be overhauled to reflect the likely needs of the World War II army, including faster, more flexible methods for planning and execution of large scale mobilizations, and incorporation of processes for training draftees and members of the National Guard, who would report for duty with less training and experience than members of the Regular Army. In addition, Marshall wanted to ensure that graduates were prepared to plan and execute the offensive maneuver based operations Army leaders anticipated would characterize World War II, as opposed to the defensive trench warfare of World War I. In addition to modernizing the curriculum, McNair reduced the course length to accommodate the civilian schedules of National Guard and Reserve officers, many of whom would otherwise be unable to attend. While working to update and streamline the curriculum, McNair updated the Army's core doctrine, the Field Service Manual. He began his service as commandant in time to finalize publication of the 1939 edition, which was divided into three Field Manuals (FMs): FM 100–5, Operations; FM 100–10,
Administration; and FM 100–15, Large Units. Because of criticism of the 1939 edition, McNair almost immediately began work on an update, with Marshall, now the Army's chief of staff, directing that it be published no later than January 1, 1941. The work on the 1941 edition was still in progress when McNair was again reassigned; when it was published it became the primary doctrinal document for the Army's World War II activities. His efficiency reports continued to reflect his superior performance; for the first appraisal he received while commandant, Craig rated McNair second of the 41 brigadier generals he knew. In an evaluation of his performance in his additional duty as commander of the Fort Leavenworth post, Major General Percy Poe Bishop, commander of the Seventh Corps Area, ranked McNair fifth of the 31 brigadier generals he knew. By the time of his second appraisal as commandant, the War Department had waived the requirement for written evaluations of officers supervised directly by the Army Chief of Staff, but in his second role as commander of Fort Leavenworth, Bishop rated McNair as superior in all areas, recommended him for a high level command in combat, and ranked him first of the more than 30 brigadier generals Bishop knew.

АҚШ армиясының бас штабы

1940 жылдың шілдесінде Макнейр АҚШ Армиясы Бас штабының штаб бастығы ретіндегі жаңа қызметін бастады. Бұл ұйым Армия Екінші дүниежүзілік соғыстың жұмылдыруын, ұйымдастырылуын, жабдықталуын және оқуын бақылау үшін құрған еді. Маршалл Армия штабының бастығы қызметін атқарумен қатар GHQ-ға қолбасшы болып тағайындалды; ол өзінің басты рөліне назар аудару үшін GHQ-ны басқару жауапкершілігін Макнейрге жүктеді. Осы еңбек қарым-қатынасы аясында Маршалл Макнейрге кең кеңес пен нұсқау берді, ал Макнейр ең маңызды шешімдерді келісу үшін Маршаллға жүгінді. АҚШ соғысқа қатысқаннан кейін GHQ-ның жауапкершілігі артты, ал Макнейрдің өкілеттіктеріне Соғыс министрлігінің қызметкерлері араласты. Мысалы, логистика бөлімі (G 4) мобилизациялық оқудан өтетін сарбаздарды орналастыру, жабдықтау және қамтамасыз ету мәселелерінде корпус аймақтық басқаруларына билік сақтап, GHQ-ның жоспарлау және орындау қабілетін шектеді. Жауап ретінде Макнейр GHQ-ның Армияның төрт далалық армиясы мен сегіз корпус аймағына біртұтас басшылық етуін қамтамасыз етуді ұсынды. Оның ұсынымы бойынша әр корпус аймағының штабы өзінің жауапкершілік аймағындағы барлық әкімшілік функцияларға жауапты болады, бұл GHQ-ға және далалық армияларға, корпус пен дивизияларға теңізге аттануға дайындалып жатқан жұмылдырылған бөлімдерді ұйымдастыруға, оқытуға және басқаруға мүмкіндік береді. Маршалл бастапқыда келісім білдіргенімен, Соғыс министрлігі Бас штабының мүшелері Макнейрдің ұсынысына қарсы болды, ал Маршалл олармен келісті. Маршалл құрған GHQ-ның шағын штабына Армияның негізгі далалық түрлерінің өкілдері – жаяу әскер, артиллерия, кавалерия, жағалау артиллериясы, бронетанктік әскер, инженерлік және байланыс әскерлері, сондай-ақ Ұлттық гвардия мен Армия резервінің байланыс офицерлері кірді. Операциялардың қарқыны артқан сайын, штатқа функционалдық бағыттардың өкілдері (G 1, G 2, G 3 және G 4) қосылды. GHQ штабында Ллойд Д. Браун, кейін Омар Брэдлиден кейін 28-ші жаяу әскер дивизиясының командирі болды, және 15-ші армия тобының командирі болған Марк У. Кларк та қызмет етті. Макнейрдің Ұлттық гвардиямен байланыс жетекшісі Кеннет Бьюкенен болды, ол кейін 28-ші және 9-шы жаяу әскер дивизияларының орынбасар командирі қызметін атқарды және соғыстан кейін Иллинойс Ұлттық гвардиясына генерал-майор ретінде басшылық етті. GHQ штабының бастығы ретінде Макнейр 1940 және 1941 жылдардағы Луизиана және Каролина маневрлерін жоспарлауға және өткізуге жетекшілік етті. Бұл ірі ауқымды әскери оқулар Армияға оқу, доктрина, басшылық және қызығушылық тудыратын басқа да мәселелер бойынша байқаулар жасауға және қорытындылар шығаруға мүмкіндік берді, нәтижесінде доктрина, жабдықтар және қару-жарақ өзгертілді. Бұған қоса, бұл маневрлер ең қабілетті аға офицерлерді анықтау үшін пайдаланылды, бұл Армияға ең жақсы нәтижелер көрсеткендерді командалық және жоғары деңгейдегі штабтық лауазымдарға тағайындауға және қабілетсіз деп саналғандарды босатуға немесе қайта орналастыруға мүмкіндік берді. Макнейр 1940 жылдың қыркүйегінде уақытша генерал-майор, ал 1941 жылдың маусым айында уақытша генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Соғыс министрлігі GHQ-ға Исландия, Гренландия және Аляскадағы нысандардың қорғанысын жоспарлауды қоса, операциялық міндеттерді де жүктеді. Макнейр бұл қызметтің жауапкершілігін өзінің орынбасары, бригадир генерал Гарри Дж. Малониге жүктеді, осылайша ол GHQ-ның ұйымдастыру және оқу міндеттеріне назар аудара алды, бірақ әр рөлдің жалпы бақылауын сақтап қалды. Макнейр GHQ-ны Армия соғыс колледжінің (қазіргі Ұлттық соғыс колледжі) орнында, Вашингтон казармасында (қазіргі Форт Лесли Дж. Макнейр) құрды, өйткені колледж соғыс барысында жабылды. Макнейр 1943 жылы Пентагонның құрылысы аяқталғаннан кейін Пентагонға көшпестен осы жерден Армияның құрлықтағы күштеріне басшылық етуді жалғастырды.

In July 1940, McNair began his new assignment as chief of staff for General Headquarters, United States Army (GHQ), the organization the Army created to oversee World War II mobilization, organization, equipping, and training. Marshall was appointed to command GHQ in addition to his duties as Chief of Staff of the Army; in order to concentrate on his primary role, he largely delegated responsibility for running GHQ to McNair. As part of this working relationship, Marshall provided McNair broad advice and guidance, and McNair obtained approval from Marshall for the most important decisions. As GHQ's responsibilities increased following U. S. entry into the war, McNair's responsibilities were encroached upon by members of the War Department staff; for instance, the logistics staff section (G 4) retained authority over corps area commands in matters involving billeting, equipping, and supplying soldiers undergoing mobilization training, which limited GHQ's ability to plan them and oversee their execution. In response, McNair proposed establishing GHQ's unity of command over the Army's four field armies and eight corps areas; under his concept, each corps area headquarters would have responsibility for all administrative functions within their areas of responsibility, enabling GHQ and the field armies, corps, and divisions to focus on organizing, training, and administering the mobilized troop units that were preparing to go overseas. Though Marshall was initially receptive, members of the War Department General Staff disagreed with McNair's proposal, and Marshall concurred with them. The small GHQ staff Marshall assembled included representatives from each of the Army's major field branches – Infantry, Field Artillery, Cavalry, Coast Artillery, Armor, Engineers, and Signal, along with liaison officers representing the National Guard and Army Reserve. As operations tempo increased, the staff expanded to include functional area representatives (G 1, G 2, G 3, and G 4). Among the individuals who served on the GHQ staff were Lloyd D. Brown, who later succeeded Omar Bradley as commander of the 28th Infantry Division, and Mark W. Clark, who went on to command the 15th Army Group. McNair's National Guard liaison was Kenneth Buchanan, who later served as assistant division commander of both the 28th and 9th Infantry Divisions, and commanded the Illinois National Guard as a major general after the war. As GHQ chief of staff, McNair played a leading role in planning and conducting the 1940 and 1941 Louisiana Maneuvers and Carolina Maneuvers, large scale war games that enabled the Army to observe and draw conclusions with respect to training, doctrine, leadership, and other items of interest, which in turn led to changes in doctrine, equipment, and weapons. In addition, these maneuvers were used to identify which senior officers were most capable, enabling the Army to assign the best performers to command and top level staff positions, and relieve or reassign those perceived as less capable. McNair was promoted to temporary major general in September 1940, and temporary lieutenant general in June 1941. The War Department also assigned GHQ operational responsibilities, including planning for the defenses of facilities in Iceland, Greenland, and Alaska. McNair generally delegated the responsibility for this aspect of GHQ activities to his deputy, Brigadier General Harry J. Malony, so that he could concentrate on GHQ's organizational and training responsibilities, but maintained overall control of each role. McNair established the GHQ on the site of the Army War College (now the location of the National War College) at Washington Barracks (now Fort Lesley J. McNair), as the college had been closed for the duration of the war. McNair continued to command Army Ground Forces from this location rather than moving into the Pentagon when its construction was completed in 1943.

АӨҚ құру және жұмыс істеу

1942 жылдың наурызында армия үш жаңа функционалдық құраманың пайдасына Бас штабты таратып жіберді: МакНейр басқаратын Армияның жер күштері (AGF); генерал-лейтенант Генри Х. Арнольд басқаратын Армияның әуе күштері (AAF); және генерал-лейтенант Брехон Б. Сомервелл басқаратын Жабдықтау қызметі (кейін Армияның қызметтік күштері немесе ASF). МакНейрдің АГФ-дағы міндеті – армияның жер күштерін 1942 жылдың наурызындағы 780 000 офицер мен сарбаздан 1943 жылдың шілдесіне дейін 2,2 миллионнан астамға, ал 1945 жылға қарай 8 миллионнан астамға дейін кеңейту еді. Оның міндеттері айтарлықтай артты, және ол барлық армиялық кеңестерді, арнайы мектептерді, оқу орталықтарын, жұмылдыру лагерьлерін, сондай-ақ төрт жауынгерлік қару түрімен (жаяу әскер, далалық артиллерия, кавалерия және жағалау артиллериясы) байланысты арнайы шараларды қамтыды. Осы қайта ұйымдастырудың бір бөлігі ретінде армия осы қару түрлеріне жауапты болған бөлім басшыларының лауазымдарын жойды және олардың өкілеттіктерін МакНейрге берді. Сонымен қатар, ол дәстүрлі жауынгерлік қаруларға жатпайтын төрт жаңа «жартылай қару» – Әуе шабуылы әскері, Бронетанктік әскер, Танктерге қарсы әскер және Әуеге қарсы артиллерия бойынша билікке ие болды. Армия бұл қайта ұйымдастыру арқылы салалық бәсекелестікті және басымдық пен ресурстар үшін күресті тоқтатуды көздеді; бірақ шындығында, әр саланың жақтастары өздерінің пікірлерін қорғағандықтан, толыққанды нәтижеге қол жеткізе алмады. Бұған қоса, Әскери министрліктің Бас штабы мен үш функционалдық құрама арасында, сондай-ақ функционалдық құрамалардың өзара арасында билік пен ресурстар үшін бәсекелестік пайда болды. Ынталандыруды азайтуға және шағын штабпен жұмыс істеуге дағдыланған МакНейр көбінесе қолдағы міндетке назар аударды және бәсекелестіктен мүмкіндігінше аулақ болды. Осы тәсіліне қарамастан, ол басқа функционалдық құрамалармен келіспеушіліктерге, соның ішінде ең білікті жаңадан келгендер мен әскерге шақырылғандарды бөлу мәселесіндегі бәсекелестікке қатысты.

Оқыту

Макнейр негізгі әскери дағдыларды оқытуды ұйымдастырып, қадағалады, бұл жеке адамдардың күрделі бөлімшелерге дайын, жан-жақты мамандығы бар сарбаздарға айналуына көмектесті. Жеке адамдар біліктілік алғаннан кейін, бөлімшелер ұжымдық оқу-жаттығуларды жүргізе бастады, ең төменгі деңгейден бастап, дивизиялар, корпустар және армиялар ірі масштабты, қарсы күштерді қолданып, жаттығулар жүргізуге қабілетті болғанға дейін эшелон бойынша дамыта берді. Ол оқудың шынайы жағдайларда өтуін қатаң талап етті, оның ішінде тікелей оқтарды пайдалану немесе тікелей оқтардың әсерін имитациялайтын тренажерларды қолдану арқылы, сол арқылы сарбаздар мен командирлер шетелге жөнелген кезде күреске дайын болуын қамтамасыз етті.

Ұлттық ұлан

МакНейр Ұлттық гвардия бөлімдері үшін оқу бағдарламасын іске асыруда қиындықтарға тап болды, себебі олардың ай сайынғы жаттығулардан және қысқа мерзімді жылдық оқулардан басқа әскери тәжірибесі болмады. Ол Ұлттық гвардияны толыққанды демобилизациялауды ұсынды, бірақ Маршалл мен Соғыс министрі оған келіспеді, себебі олар саяси наразылыққа ұшырауын күтіп, сонымен қатар олардың қызметкерлеріне деген қажеттілікті сезінді. МакНейр Ұлттық гвардияның жоғары дәрежелі командирлерінің жетіспеушілігін де анықтады; оның пікірінше, Ұлттық гвардия офицерлері полковник шенінен жоғары көтерілмеуі керек, ал кәсіби, толық уақытты офицерлер дивизия деңгейінде және одан жоғары деңгейде басшылық етуі тиіс. Ол бұл мәселеде көбінесе сәтті болды; Ұлттық гвардия дивизияларының екі командирін қоспағанда, қалғандары тұрақты армия офицерлерімен ауыстырылды, ал көптеген Ұлттық гвардия генералдары ел ішіндегі немесе жауынгерлік емес шетелдегі міндеттерді орындады. Кейбіреулері дивизия командирінен төмен лауазымдарда (мысалы, дивизия командирінің орынбасары) қызмет етті, немесе провист-маршал немесе мектеп командирі сияқты әкімшілік және оқу жұмыстарын атқарды. Сонымен қатар, кейбіреулері шетелде қызмет ету үшін шенін төмендетуге келісті.

Әскер бөлімдерін майданға шығару

Соғыс департаментінің алғашқы есебі бойынша, армия 350 дивизияны жинап, жарақтандырып, оқытып, орналастыруға тиіс болды. Кейінгі есептер бұл санды 200-ден 220-ға дейін төмендетті. Бұл төмендетуге себеп болған факторлардың бірі – АҚШ дивизиялары кейбір аспектілерде қарсыластарынан жақсы жабдықталған, әсіресе соғыстың соңында; мысалы, АҚШ дивизияларының барлық түрі толықтай моторландырылған немесе механикаландырылған, ал неміс дивизиялары сарбаздарды, жабдықтарды және артиллерияны тасымалдау үшін көбінесе 4000-қа жуық жылқыға тәуелді болды. Кеңес Одағының соғысқа одақтастар тарапынан кіруі, Адольф Гитлердің Иосиф Сталинмен жасалған бейтараптық шартын бұзып, Барбаросса операциясын бастартуы, азық-түлік өндірісі үшін жеткілікті фермерлер мен ауыл шаруашылығы жұмыскерлерін қамтамасыз ету қажеттілігі, сондай-ақ қару-жарақ, көлік құралдары, оқ-дәрі және басқа да жабдықтар өндірісін жүзеге асыру үшін жеткілікті АҚШ жұмыс күшін сақтау қажеттілігі армия штабының бастығы Маршаллға армияның жауынгерлік күшін 90 дивизияда сақтау, ось державаларын жеңу үшін тым аз сарбаздар мен АҚШ жұмыс күшінде жеткілікті азаматтардың болмауы арасындағы тепе-теңдікті қамтамасыз етеді деген шешімге келді. Осы мақсатқа жету үшін Макнейр және AGF штабы жаңа дивизия құрамын және жабдықталуын анықтады, бұл дивизияны жабдықтауға қажетті сарбаздар санын азайтты. Бұл бастама 1945 жылы Маршаллдың мақсатына қол жеткізді, армияға 1943 жылы тек 73 дивизияны жабдықтауға қажетті сарбаздар санымен 89 дивизияны ұстауға мүмкіндік берді. Жеңіске жету үшін жеткілікті дивизияларды құру және орналастыру жөніндегі армияның күш-жігері әуедегі күштерді құруды да қамтыды. Армия 1940 жылы әуедегі күштердің құрамын сынап, тәжірибе жүргізе бастады. 1943 жылы әуедегі күштердің ерте жақтасы Уильям С. Ли Макнейрді дивизия деңгейіндегі әуедегі ұйымдардың қажеттілігіне көндірді. Макнейр және армияның басқа да бірнеше жетекшілері кейде ерекше тапсырмаларға бейімделетін көп мақсатты жеңіл дивизияларды құруды ұсынғанмен, армия кейбір мамандандырылған дивизияларды, соның ішінде әуедегі күштерді құрды. Бұл бастамаға әуедегі күштердің ұйымдастырылуын және оқытылуын бақылау үшін Әуедегі Командование құрылды, 82-ші және 101-ші жаяу әскер дивизиялары әуедегі күштерге айналдырылды және осы дивизиялар Еуропадағы десанттық және жорылмал миссияларға дайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыста армияның дивизиясын құруға бағытталған тағы бір бастама – жеңіл дивизияларды құру болды. Италия таулары мен Тынық мұхиты аймақтарының қиын жер бедері арнайы бөлімшелерді қажет ететінін мойындаған AGF үш дивизияны 89-шы жеңіл дивизия (көліктік), 10-шы жеңіл дивизия (арқалық, альпі) және 71-ші жеңіл дивизия (арқалық, джунгли) деп қайта ұйымдастырды. Жауынгерлік дайындықтан өткеннен кейін 71-ші және 89-шы дивизиялар ұрыста өздерін-өздерін ұстап тұру үшін тым кішкентай екені анықталды, сондықтан олар қайтадан қалыпты жаяу әскер дивизияларына айналдырылды. 10-шы дивизияның алғашқы оқу нәтижелері де көңіл көншітпеді, бірақ оның таулы дивизия ретіндегі мәртебесі сақталды және оқуды аяқтағаннан кейін Италия тауларында шайқаста қызмет етті. Жалпы алғанда, армияның соғыс кезеңіндегі дивизия ұйымдастыруы мен қайта ұйымдастыруы тарихшылар тарапынан сәтті деп бағаланды, өйткені олар соғысты жеңу үшін жеткілікті бірліктерді қамтамасыз етті, сонымен бірге ауыл шаруашылығы және өнеркәсіптік өндірістің жалғасуын қамтамасыз етті.

Original War Department estimates called for the Army to raise, equip, train, and deploy as many as 350 divisions. Later estimates revised this number downward to between 200 and 220. One factor that enabled this downward revision was that U. S. divisions were better equipped in some areas of their organizations than those of their adversaries, particularly later in the war; for example, every type of U. S. division was completely motorized or mechanized, while equivalent German divisions often relied on as many as 4,000 horses for transporting soldiers, supplies, and artillery. A variety of other factors, including the entry of the Soviet Union into the war on the side of the Allies after Adolf Hitler broke his non aggression pact with Joseph Stalin by launching Operation Barbarossa, the need to ensure that enough farmers and agricultural workers were available for food production, and the need to maintain a U. S. workforce large enough to handle the production of weapons, vehicles, ammunition, and other equipment caused Army Chief of Staff Marshall to decide that maintaining the Army's ground combat strength at 90 divisions would strike the balance between too few soldiers to defeat the Axis powers, and so many that there were not enough civilians in the U. S. workforce. To accomplish this goal, McNair and the AGF staff created new division manning and equipping tables, which reduced the number of soldiers required to man a division. This initiative had accomplished Marshall's goal by 1945, enabling the Army to field 89 divisions with the same number of soldiers it would have required to man only 73 divisions in 1943. The Army's effort to create and field a number of divisions sufficient to achieve victory also included the creation of airborne units. The Army had begun testing and experimenting with airborne formations in 1940; by 1943, William C. Lee, an early proponent of airborne forces, had convinced McNair of the need for division sized airborne organizations. Though McNair and a few other Army leaders sometimes advocated for creation of all purpose light divisions that could be adapted for unique missions, the Army did create some specialized divisions, including airborne. This initiative included activating the Airborne Command to oversee the organization and training of airborne units, conversion of the 82nd and 101st Infantry Divisions to airborne, and preparation of these divisions for paratrooper and glider missions in Europe. Another initiative McNair incorporated into the effort to field the Army's World War II division was the creation of light divisions. Recognizing that the rugged terrain of the Italian mountains and Pacific jungles required specialized units, the AGF reorganized three existing divisions as the 89th Light Division (Truck), 10th Light Division (Pack, Alpine), and 71st Light Division (Pack, Jungle). The results of pre deployment training demonstrated that the 71st and 89th Divisions were too small to sustain themselves in combat, so they were converted back to regular infantry divisions. The 10th Division's early training results were also less than encouraging, but its identity as a mountain division was retained, and after completing training it served in combat in the Italian mountains. Overall, the Army's wartime division organization and reorganizations have been judged a success by historians, in that they provided an adequate number of units to win the war, while ensuring that agricultural and industrial production could continue.

Жеке ауыстыру жүйесі

AGF командирі ретінде Макнейр жарақат алған бөлімшелерге қосымша сарбаздарды қалай енгізу мәселесін шешуге ұмтылды. Жоғары шығынға ұшыраған бөлімшелерді жаңа, толық құрамды бөлімшелермен алмастырудың орнына, Маршалл мен Макнейр жабдықтар мен жарақтарды тасымалдау кемелеріне орналастыру қажеттігін атап өтті, сондықтан қосымша сарбаздарды бөлімшелерге, олар соғыс қимылдарында болып жатқанда беруге болады. Іс жүзінде, жеке сарбаздарды алмастыру жүйесі қосымша сарбаздар үшін де, оларға қосылған бөлімшелер үшін де қиындықтар тудырды, әсіресе соғыстың кейінгі кезеңдерінде. Жаңа сарбаздар өз бөлімшелерінің тәжірибелі сарбаздарымен қабылдануда қиындықтарға тап болды, себебі олар қаза тапқан немесе жараланған достарын алмастырып, тәжірибелі сарбаздардың жауынгерлік тәжірибесін бөлісе алмады. Сонымен қатар, жаңа сарбаздар тікелей соғыс қимылдарына қатысып жатқан бөлімшелерге қосылғандықтан, оларды майданда аман қалу мүмкіндігін арттыратын тактика мен техникаға үйретуге уақыт жетпеді. Сарбаздардың біліктілігі мен бөлімшенің қажеттілігіне сәйкес қосымша сарбаздарды алмастыру орталықтарынан бөлімшелерге тағайындалуы тиіс болса да, Макнейр жауынгерлік аймақтардағы көптеген командирлер қосымша сарбаздарды жаңа бөлімшелер құру үшін немесе олардың біліктілігіне қарамастан, жеке кадрлық орталықтардан жеке сарбаздарды таңдағанын анықтады. Біліктілігіне сәйкес келмейтін бөлімшелерге сарбаздарды тағайындау, мысалы, танк экипажының мүшесін жаяу әскер бөліміне жіберу, олардың теңізге шығу алдында алған дайындығын бекерге шығарды. Осы мәселелерді шешу үшін Макнейр қосымша сарбаздардың дайындығын 24 аптадан 13 аптаға дейін қысқарту арқылы жылдамдатуды ұсынды. Соғыс министрлігі оқу мерзімін 17 аптаға дейін қысқартты, бірақ жеке сарбаздарды алмастыру жүйесін сақтап қалды. AGF жеке сарбаздарды алмастыру жүйесін іске асыруға жауапты болғандықтан, Макнейр оны жақсартуға тырысты, оның ішінде өзінің басқаруындағы Сыныптау және алмастыру бөлімін құруға басшылық ету және қызметке жарамдылықты анықтау үшін қолданылатын физикалық, психологиялық және психикалық критерийлерді жеңілдету. ASF-тің АҚШ-тағы қосымша сарбаздар орталықтарын басқарудағы мәселелері AGF-ті Мэриленд штатындағы Форт Мид және Калифорниядағы Форт Ордта екі жаңа орталық құруға итерді. Жаяу әскерлер соғыста пропорционалды түрде жоғары шығынға ұшырағандықтан, Макнейр AGF үшін жоғары сапалы деп есептелетін (әдетте, ең көп білімі бар және ең жоғары қабілеттілік тест нәтижелеріне ие) сарбаздар мен мерзімі өткен әскерлерді сатып алуға ұмтылды, бірақ толыққанды сәттілікке жете алмады. Сонымен қатар, ол жаяу әскерлердің моральдық және корпустық рухын жақсарту және азаматтық халықтың жаяу әскерге деген жағымды көзқарасын нығайту үшін бірнеше бастамаларды қолға алды, соның ішінде "Үздік жаяу әскер белгісін" құру және "Бір күндік сарбаз" жобасын іске асыру, бұл азаматтық үкімет және бизнес басшыларына соғысқа аттанған алдында жұмылдырылған сарбаздармен қарым-қатынас жасауға мүмкіндік берді. Бұл бастамалар әрдайым табысты болмады; 1944 жылдың соңы мен 1945 жылдың басында үздіксіз немесе дерлік үздіксіз соғысқан бөлімшелердің саны қосымша сарбаздар жүйесінің күйреуіне әкелді. Нәтижесінде, артқы эшелон сарбаздары көбінесе алдыңғы қатардағы жауынгерлік бөлімшелердегі бос орындарды толтыру үшін өз міндеттерінен алынды, ал кейбір қосымша сарбаздар мен бөлімшелердің дайындығы қысқартылды, осылайша оларды соғысқа асығыс жіберуге болады. Кейбір бөлімшелер жауынгерлік қабілетсіздікке жетті. Басқаларында көңіл күйі төмендеп, шаршап, ауырып қалды.

As AGF commander, McNair worked to solve the problem of how to integrate replacement soldiers into units that had sustained casualties. Rather than adopt the model of replacing units that had sustained high casualties with new, full strength units, Marshall and McNair cited the need to allocate space on transport ships to equipment and supplies as the reason to provide individual replacement soldiers to units while the units remained in combat. In practice, the individual replacement system caused difficulties for both the replacement soldiers and the units they joined, especially during later stages of the war. New soldiers could have difficulty being accepted by the veterans of their units, since they were replacing buddies who had been killed or wounded, and had not shared the veterans' combat experiences. In addition, because new soldiers joined units that were already in the fight, there was often no time to teach them the tactics and techniques that increased their chances of surviving on the battlefield. Though soldiers were supposed to be allocated to requesting units from replacement depots based on their qualifications and the priority of the unit, McNair found that in practice many commanders in the combat theaters used replacement soldiers to form new units, or personally selected individual replacements from personnel centers without regard to their qualifications. Assigning soldiers to units for which they were not qualified, such as armor crewmen to infantry units, negated the training they had received before going overseas. To address these concerns, McNair advocated faster qualification of replacement soldiers by reducing their training from 24 weeks to 13. The War Department reduced the training requirement to 17 weeks, but mandated continued use of the individual replacement system. Because the AGF had responsibility for implementing the individual replacement system, McNair attempted improvements, including directing the establishment of the Classification and Replacement Division within his command, and streamlining the physical, psychological, and mental criteria used to determine fitness for service. Issues with the ASF's management of replacement centers within the United States led AGF to establish two new ones at Fort Meade, Maryland, and Fort Ord, California. Because infantry soldiers suffered disproportionately high casualties in combat, McNair argued for, but only partially succeeded in procuring recruits and draftees deemed high quality (typically those with the most education and highest aptitude test scores) for the AGF. In addition, he undertook several initiatives to improve the morale and esprit de corps of infantry soldiers, and enhance the goodwill of the civilian population towards the infantry, including creation of the Expert Infantryman Badge, and implementation of the "Soldier for a Day Initiative", which gave civilian government and business leaders the opportunity to interact with mobilized soldiers before they left the United States for combat assignments. These initiatives were not always successful; by late 1944 and early 1945, the number of units fighting continuously or nearly continuously caused the replacement system to break down. As a result, rear echelon soldiers were often pulled from their duties to fill vacancies in front line combat units, and training for some replacement soldiers and units was cut short so they could be rushed into combat. Some units were worn down to the point of combat ineffectiveness. In others, low morale, fatigue, and sickness became more prevalent.

Жұмысқа қабылдау

АГФ-қа «жоғары сапалы» деп есептелетін оқушыларды тарту қиындық тудырғандықтан, Макнейр жақсартылған қоғамдық қатынастар арқылы жұмысқа алуға тырысты. Осы күш-жігердің бір бөлігі – АГФ штабына тікелей бағынатын Арнайы ақпарат бөлімін (SIS) құру болды. SIS-те жазушы және редактор ретінде тәжірибесі бар шамамен 12 офицер мен қатардағы әскер қызметкері АГФ сарбаздарына, әсіресе жаяу әскерге деген құрметті арттыру үшін жұмыс істеді. Бұдан өзге, SIS азаматтық жазушылар мен редакторлар, музыканттар, карикатуристер, кинооператорлар және басқа да медиада жұмыс істейтін суретшілермен де тығыз байланыс жасады, олардың туындыларында жаяу әскердің беделін көтеруді мақсат етті. Осы шараның аясында Макнейр бірнеше жетекші журналдар мен газет баспаларына көмек сұрап жеке хаттар жолдады. Армияның кадрлық қажеттіліктері туралы халыққа мәлімдеу және АГФ-тың беделін жақсарту мақсатында 1942 жылдың қараша айында, Атыс тоқтаған күні Макнейр «Көк желі» арқылы радио сөз сөйледі. «Күрес – тірі қалу үшін» деген тақырыптағы сөзінде Макнейр жапон және неміс армияларындағы сарбаздардың жауынгерлік қабілетін және қатал мінез-құлқын сипаттады, сондай-ақ американдық жер күштерінің де осындай қасиеттерге ие болуы ғана жеңіске жеткізетінін айтты (AAF және ASF-тың «әдемі соғыс жүргізу» тәсілінен айырмашылығы). Макнейрдің сөзіне жұртшылықтың көбісі жағымды жауап берді, бірақ ол өлім мен қиратуға бейжай қарайтын сияқты болған өткір тілі үшін де сынға ұшырады. Бірақ ең маңыздысы, Макнейрдің радио сөз сөйлеуі Армияның Құрлықтық күштеріне жаңа сарбаздарды тартуға көп әсер етпеді. Халық жаяу әскер, танк және артиллерияның маңыздылығын жақсырақ түсінген болуы мүмкін, бірақ еріктілер мен шақырылғандар AAF және ASF-қа құлшынып, AAF және ASF жоғары сапалы жаңа қызметкерлердің көп бөлігін өздеріне тартуды жалғастырды.

Африка-америкалық сарбаздар

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Соғыс департаментінің ережелері афроамерикандықтардың армияға қабылдануын халықтың үлесіне пропорционалды етуді талап етті. Сонымен қатар, Армия әр маңызды әскер саласында афроамерикандықтардан бөлінген бөлімшелер құруға және білікті афроамерикандықтарға офицерлік шен беру мүмкіндігін ұсынуға міндетті болды. AGF осы талаптарды, жаумен күресуге және жеңуге қабілетті жаттықтырылған сарбаздар мен бөлімшелерді дайындау миссиясымен үйлестіруге тырысты. Осы мақсатта AGF құрлық әскерлерінің барлық негізгі салаларында афроамерикандық бөлімшелерді құрып, оқытты, ал офицерлік кандидат мектебін (OCS) бітірген қара сарбаздар шен алған кезде афроамерикандық бөлімшелерге тағайындалды. 1943 жылдың маусым айында Армияның кеңеюінің ең жоғары нүктесінде AGF оқу орындарында 170 000-ға жуық афроамерикандық сарбаз жаттықты, бұл жеке құрамның шамамен 10,5 пайызын құрады. Бұл көрсеткіштер Соғыс департаментінің талаптарына сәйкес келді, өйткені сол кезде афроамерикандықтар АҚШ халқының 10-11 пайызын құрады. AGF Регулярлы армия мен Ұлттық гвардиядағы афроамерикандық бөлімшелердің шағын санынан бастап, көптеген басқа бөлімшелерді де ұйымдастырып, оқытты, соның ішінде афроамерикандық 92-ші және 93-ші жаяу әскер дивизиялары мен 2-ші кавалерия дивизиясы. 1943 жылға қарай AGF 300-ге жуық афроамерикандық бөлімше құрды, олардың ішінде 452-ші зениттік артиллерия батальоны, 555-ші парашютшілер батальоны және 761-ші танк батальоны болды. Соғыс департаментінің Бас штабы бастапқыда афроамерикандықтарды ақ сарбаздармен 1 қара сарбазға 10,6 ақ сарбаз пропорциясында біріктіруді ұсынды. Бірақ оқуды аяқтаудағы қиындықтарға байланысты, көбінесе рекруттардың білім беру және мәдени ортадағы кемшіліктерінен туындаған қабілеттерінің төмендігіне байланысты, Макнейр афроамерикандық сарбаздардың жеке батальондарын құруды жақтады, олар осылайша тиімдірек пайдаланылуы мүмкін екенін айтты. Макнейрдің пікірінше, мұндай бөлімшелер коммуникация желілерін күзету, тыл және майдан шебінде орналасу, сондай-ақ дивизиялар мен корпус командирлерінің резервінде болу және ұрыс кезінде қажет болған жерде қолданылу сияқты міндеттерді орындай алатын еді. Қабылданған ұсыныс Макнейрдің ұсынысына жақын болды және AGF бастапқы оқу мерзімін ұзартты. Афроамерикандық офицерлер OCS-ты бітіргеннен кейін әдетте кіші офицерлік шендерін, ал ақ офицерлер жоғары офицерлік шендерін және басқару лауазымдарын иеленді. Афроамерикандық офицерлер жеткіліксіз болған жағдайларда, ақ офицерлер кіші офицерлік шендерін де толтырды.

During World War II, War Department regulations for African Americans required that they be admitted into the Army in numbers proportionate to their share of the population. In addition, the Army was required to establish segregated African American units in each major branch of the service, and give qualified African Americans the opportunity to earn officer commissions. The AGF worked to reconcile these requirements with its mission of producing trained soldiers and units that were capable of meeting and defeating the enemy in battle. To that end, the AGF activated and trained African American units in all major branches of the ground forces, and black soldiers who graduated from officer candidate schools (OCS) were assigned to African American units as they received their commissions. At the peak of the Army's expansion in June 1943, there were nearly 170,000 African Americans training at AGF facilities, or about 10.5 percent of its personnel strength. These figures were in line with the War Department requirements; at the time, African Americans accounted for between 10 and 11 percent of the U. S. population. Beginning with a small number of African American units in the Regular Army and National Guard, the AGF organized and trained many more, including the African American 92nd and 93rd Infantry Divisions, and the 2nd Cavalry Division. By 1943, the AGF had created nearly 300 African American units, including the 452nd Anti Aircraft Artillery Battalion, the 555th Parachute Infantry Battalion, and the 761st Tank Battalion. The War Department General Staff initially suggested incorporating African Americans into units with white soldiers at a ratio of 1 black to 10.6 whites. Based on difficulties with completing training, in large part because the abilities of the recruits were lagging as a result of having grown up in the segregated education system and culture then prevalent in the United States, McNair advocated for separate battalions of African American soldiers, arguing that they could be more effectively employed in this manner. In McNair's construct, such units could be deployed for functions including guarding lines of communication in rear areas and near front lines, or maintained as a reserve by division and corps commanders and committed where they were most needed during combat. The proposal that was adopted was closer to what McNair had advocated, and the AGF lengthened the initial training period. African American officers generally filled company grade positions as they completed OCS, with white officers holding the field grade and senior command positions. In cases where there were not enough African Americans, white officers filled the company grade positions as well.

Танкаға қарсы қару және доктрина

Танкіге қарсы қаруды жасақтау және қолдану, сондай-ақ тиісті ілімді құру үнемі қиындық туғызды, бұл үшін кейбір тарихшылар МакНейрді кінәлайды. Маршалл танкіге қарсы өзі жүретін қару жасауды қолдады; ал МакНейр ұзақ жылдар бойы сүйретілетін қаруды, оның ішінде M3 зеңбірегін жақтады. МакНейр сол кездегі танкіге қарсы қарулардың мүмкіндіктерінің шектеулі екенін мойындады және оларды қорғаныс мақсатында пайдалануды ұсынды, бөлімдер оларды орналастырып, жасыруын қалады, бірақ ресми ілім көбірек шабуылдық көзқарас талап етті. Сондай-ақ, танкіге қарсы бөлімдердің тәуелсіз операциялар жүргізуі талап етілді; ал МакНейр бірлескен қарулар тәсілін жақтады. Ол танкіге қарсы қаруды қолданудың жау танкілерін жеңудің тиімді және экономикалық жолы деп санайтын, және АҚШ танкілерін кең ауқымды шабуылдарға жіберуге мүмкіндік беретін деп есептеді. M3 танкіге қарсы зеңбірегі тиісті деңгейде болмағандықтан, Армия танк жойғыштарды – зеңбірегі танкты жоюға қабілетті, бірақ танктан жеңіл және маневрлі өзі жүретін танк платформаларын жасауға кірісті. Пікір бойынша, жаяу әскер және кавалерия басшылары танк жойғыш бөлімдерін өздерінің құрамына қосуға тырылған кезде, Маршалл танк жойғыштарды дамытуды қарсылық тудырмай, Камп-Худтағы Танк жойғыштар орталығын құруға келісім берді. Нәтижесінде, жеке танк жойғыштар орталығы броньдық және жаяу әскер бөлімдерінің командирлерінде танкіге қарсы қарулар туралы немесе оларды тиімді пайдалану туралы тәжірибе аз немесе мүлдем болмады. Армия қолданыстағы танкіге қарсы қаруды – M3 сүйретілетін зеңбірегін – пайдаланғаннан кейін, өзі жүретін танкіге қарсы қаруларды, бірінші М3 Gun Motor Carriage, содан кейін М10 танк жойғышын пайдалануға кірісті. Армия жабдық және ілім мәселелерін шеше алмағандықтан, тиімді танкіге қарсы ілімді дамытуға тырысулар қиындыққа тап болды, ал біріктірілген қарулар тобының құрамында танкіге қарсы қаруларды немесе танк жойғыштарды қолдану жиі тиімсіз болып шықты. Армия ішінде қандай танкіге қарсы немесе танк жойғыш қаруды қолдану керектігі және қандай техникалық талаптар қойылуы керек деген мәселелер бойынша үздіксіз пікірталас AGF қаруларды жабдықтау және жеткілікті оқыту жүргізу мүмкіндігін шектеді. Нәтижесінде, алғашқы қолданылу және пайдалану кезінде AGF сарбаздары жауынгерлік аймақтарда бірнеше мәселелерді анықтады, оның ішінде M3 Gun Motor Carriage үшін оқу оқ-дәрісінің жауынгерлік жағдайда білмейтіндей қолданылуы сияқты қарапайым мәселелер де болды, бұл оның тиімділігін шектеді. Уақыт өте келе, жауынгерлік командашылар проблемаларды шешу үшін далалық шараларға жүгінді, соның ішінде танкіге қарсы қаруларды және кейіннен танк жойғыштарды бір-біріне қолдау көрсету үшін орналастыруды және оларды жаяу әскер және броньдық бөлімдермен біріктіру арқылы тиімділігін арттыру. AGF өз кезегінде осы алынған сабақтарды жұмылдыру оқуларына енгізді, сондықтан уақыт өте солдаттар мен ұрысқа шыққан бөлімдер ең соңғы ілімдер мен тактикаларды пайдаланды.

Developing and employing anti tank weapons and creating suitable doctrine proved to be an ongoing challenge, for which some historians have faulted McNair. Marshall favored creation of self propelled anti tank weapons; McNair had long favored towed weapons, including the M3 gun. McNair recognized the limitations of the anti tank weapons then available, and favored a defensive approach for their use, advocating that units emplace and camouflage them, but official doctrine called for a more offensive mindset. It also called for anti tank units to conduct independent operations; McNair favored a combined arms approach. He believed the use of anti tank weapons was an economical and efficient means to defeat enemy tanks, and would free up U. S. tanks for wider offensive operations. When the M3 anti tank gun proved to be a less than optimum anti tank weapon, the Army began development of tank destroyers – self propelled tracked vehicles with a gun capable of engaging a tank, but which were faster and more maneuverable because they had thinner armor than a tank. When it appeared that the Infantry and Cavalry branch chiefs might subsume proposed tank destroyer units into their own task organizations, Marshall attempted to continue progress on tank destroyer development without generating active dissent by approving creation of the Tank Destroyer Center at Camp Hood. In practice, the separate Tank Destroyer Center meant that commanders of armor and infantry units had little or no experience with anti tank weapons, or the most effective way to employ them. After having initially fielded the anti tank weapon it had available – the M3 towed gun – the Army began to field self propelled anti tank weapons, first the M3 Gun Motor Carriage, and then the M10 tank destroyer. As a result of the Army's inability to resolve the questions of equipment and doctrine, it continued to struggle with efforts to develop viable anti tank doctrine, and efforts to employ anti tank guns or tank destroyers as part of combined arms team often proved ineffective. The ongoing debate within the Army about which type of anti tank or tank destroyer weapon to use, and what design specifications ought to be included, also hampered the AGF's abilities to field the weapons and provide adequate training. As a result, during their initial employment and use, AGF observers in combat theaters identified several issues, including some as basic as training ammunition for the M3 Gun Motor Carriage being used unknowingly during combat, which obviously limited its effectiveness. Over time, commanders in combat resorted to field expedient measures to solve the problems, including learning to employ anti tank guns and later tank destroyers in mutually supporting positions, and integrating them with infantry and armor units to maximize their effectiveness as part of a combined arms effort. The AGF in turn incorporated these lessons learned into mobilization training, so that over time soldiers and units deploying for combat were making use of the most up to date doctrine and tactics.

Танкілер

Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда АҚШ негізгі орта танкілері ретінде M3 Lee және M4 Sherman-ді қолданды. Солтүстік Африка кампаниясы және басқа да ұрыстардан алынған есептерден кейін, Якоб Л. Деверс сияқты командирлер АҚШ-тың неміс Tiger I және Panther танкілеріне қарсы тұру үшін күштірек, көп қарулы ауыр танкті қолдану қажеттігіне көз жеткізді. Деверс соғыстың басында қару-жарақ басшысы болған кезінде, M6 ауыр танкісінің салмағы мен көлеміне қарай қуаты жеткіліксіз және қаруы әлсіз болғандықтан қабылдамады. Соның салдарынан Армияның қару-жарақ департаменті T20 орта танкісін жасады. 1942 жылы Деверс 250 Т20 танкін Еуропа театрына дереу жөнелтуді ұсынды. Макнейр бұл ұсынысқа қарсы болды, өйткені ол кішкентай, бірақ күшті қаруланған, өздігінен жүретін танктерді жоюшыларды жылдам және тиімдірек пайдалануға болатынына сенді, әсіресе қару-жарақ пен жабдықты Еуропаға тасымалдайтын жүк кемелеріндегі орынды ескере отырып. Армия T20-нің жетілдірілген нұсқасын, T23-ті жасауға тырысты, бірақ конструкциялық ақаулар оны өндіріске шығаруға мүмкіндік бермеді. 1943 жылдың желтоқсан айында Деверс және басқа да танк тәжірибесі бар командирлер Джордж Маршаллды M3 және M4-тен гөрі көбірек бронясы мен қаруы бар танк қажеттігіне көндірді. T26 прототипі M26 Pershing ретінде жасалды, ал Армия 250 Pershing тапсырыс берді. Макнейр қарсылық танытып, M4 жеткілікті екенін және АҚШ-тың үлкен қарулы ауыр танкілерді қолдануды қажет ететін танктер арасындағы шайқастардың болуы екіталай екенін мәлімдеді. Pershing танкілері майданға жеткізілді, бірақ соғыстың барысына әсер ете алмай, Еуропаға тым кеш келді. Макнейрдің танктерді қолдану жөніндегі пікірлері Армияның бронетанктік дивизияларын қайта ұйымдастыруға да ықпал етті. 1940 жылы құрылған бронетанктік күш 16 дивизиядан тұрды, бірақ Макнейр олардың санын алтыға дейін азайтуды ұсынды. 1942 жылы бронетанктік корпустың бас штабы құрылды, бірақ ол Макнейрдің ұсынысымен бірнеше айдан кейін таратылды. Қарулы корпустың қажеттігіне қарсы шығудан басқа, Макнейр бронетанктік дивизияның ұйымдастырылуы тым үлкен және қиын деп санады, танктердің негізгі міндеті тез ілгерілеу үшін және жаяу әскерге көмек көрсету үшін қолданылатынын, ал танктер арасындағы шайқастарға қатысуының күмән болғанын ескерді. Соның салдарынан ол 1942 және 1943 жылдары бронетанктік дивизияларды қысқартуда маңызды рөл атқарды, 1943 жылғы қайта ұйымдастыру дивизияларды 4000 сарбаз бен 130-140 танктан кемітті. Бұл шағындық жеке танк батальондарын құруға мүмкіндік берді, оларды қажет болған жағдайда жаяу әскер дивизияларын қолдау үшін жөнелтуге болады. (Бұл қысқарту 2-ші және 3-ші бронетанктік дивизияларға әсер етпеді, олар өздерінің "ауыр" ұйымдастырылуын сақтап қалды.)

At the start of World War II, the United States fielded the M3 Lee and M4 Sherman as its primary medium tanks. After action reports from the North African Campaign and other engagements convinced commanders including Jacob L. Devers that the U. S. needed to deploy a heavier tank with more firepower in order to counter German Tiger I and Panther tanks. During his assignment as Chief of Armor earlier in the war, Devers had rejected the M6 heavy tank for being under powered and under gunned for its weight and size. As a result, the Army's Ordnance Department had overseen the creation of the T20 Medium Tank. In 1942, Devers advocated the immediate shipment of 250 T20s to the European Theater. McNair opposed this request, still convinced that smaller but heavily armed self propelled tank destroyers could be employed faster and more effectively, especially when considering factors such as available space on cargo ships transporting weapons and equipment to Europe. The Army attempted development of an improved version of the T20, the T23, but design flaws kept it from being moved into production. In December 1943, Devers and other commanders with tank experience succeeded in convincing George Marshall of the need for a tank with more armor and firepower than the M3 and M4. An improved prototype, the T26, was produced as the M26 Pershing, and the Army ordered 250 Pershings. McNair was opposed, stating that the M4 was adequate, and arguing that tank on tank battles requiring the U. S. to employ heavier tanks with bigger guns were unlikely to occur. The Pershings were fielded, but arrived in Europe too late to have an effect on the conduct of the war. McNair's views on the employment of tanks also factored into reorganizations of the Army's armored divisions. The Armored Force had been created in 1940, and grew to include 16 divisions, though McNair unsuccessfully recommended reducing the number to six. The Armored Force created an armored corps headquarters in 1942, but it was deactivated at McNair's instigation after only a few months. In addition to arguing against the need for an armored corps, McNair believed the task organization for an armored division to be too large and unwieldy, again presuming that tanks would primarily serve as an exploitation force for rapid advances and as infantry support, but were not likely to engage in tank on tank battles. As a result, he played a key role in downsizing the armored divisions in 1942 and 1943, with the 1943 reorganization reducing the divisions by 4,000 soldiers and between 130 and 140 tanks. The downsizing enabled the creation of separate tank battalions, which could be deployed to support infantry divisions on an as needed basis. (The downsizing did not affect the 2nd or 3rd Armored Divisions, which maintained their "heavy" task organization.)

Өлім және жерлеу

1943 жылы Макнейр AGF әскерлерінің тексеру сапарымен Солтүстік Африкаға барып, AGF-тің жұмылдыру және оқыту процесін жақсарту мақсатымен оқыту мен доктринаның тиімділігі туралы бірінші қолдан ақпарат алды. 23 сәуірде ол Тунис шайқасының барысын бақылап тұрғанда, қолы мен басына сынықтардан жарақат алды; жанында тұрған ротаның аға сержанты қаза тапты. Макнейр 1944 жылы Еуропа театрына жіберілді; оның міндеті бастапқыда нақтыланбаған, және Маршалл мен Дуайт Эйзенхауэр, Еуропадағы жоғарғы бас қолбасшы, оны 15-ші АҚШ армиясының немесе құпиялы 1-ші АҚШ армиялық тобының (FUSAG) басшылығына қарастырды. FUSAG командирі генерал-лейтенант Джордж С. Паттонның басып алудан кейін 3-ші АҚШ армиясының басшылығын алуы жоспарланғандықтан, армияға Нормандияға шабуылдың нақты орнын жасыратын "Жібек операциясын" жалғастыру үшін танымал есімді және жеткілікті беделі бар басқа командир қажет болды. Эйзенхауэр Паттонның FUSAG-тағы ізбасары ретінде Макнейрді сұрады, ал Маршалл келісті. 1944 жылдың шілдесінде Макнейр Францияда "Кобра операциясы" кезінде әскерлердің қимылын бақылау үшін келді, сонымен қатар немістерге оның Францияда басшылық ету үшін келгенін сендіріп, FUSAG-тің алдауын күшейтті. Ол 25 шілдеде Сен-Ло маңында қаза тапты, осы кезде 120-шы жаяу әскер дивизиясының 2-ші батальонының орналасқан жеріне 8-ші әуе армиясының бомбалары түсті, сол жерде Макнейр шайқасты бақылап отырған. Одақтастардың жердегі әскерлерді қолдау үшін ауыр бомбалаушыларды қолданудың алғашқы әрекеттерінің бірінде бірнеше ұшақтар нысанадан тыс жерге бомба тастады. 100-ден астам американдық әскер қаза тапты, ал 500-ге жуық адам жарақат алды. Макнейр Нормандиядағы Американдық зират пен ескерткіште жерленді; оның жерлеу рәсімі FUSAG-тің алдауын сақтау үшін құпия сақталды және оған оның көмекшісі және генералдар Омар Брэдли, Джордж С. Паттон, Кортни Ходжес және Элвуд Квесада ғана қатысты. Оның өлімі туралы баспасөз хабарлағанда, алғашқы хабарламалар оны жаудың атысынан өлтіргенін көрсетті; нақты жағдай туралы жаңалықтар құралдары тамыз айында ғана хабарлады. Макнейр Нормандия зиратында жерленген жоғары шенді әскери шенеунік. Фрэнк Максвелл Эндрюс, Саймон Боливар Бакнер және Миллард Хармонмен бірге ол Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан төрт американдық генерал-лейтенанттың бірі болды. Макнейрдің қабір тасында бастапқыда оның генерал-лейтенант шені көрсетілген. 1954 жылы Бакнермен бірге ол Конгресс шешімімен генерал шеніне көтерілді. Американдық шайқас ескерткіштері комиссиясы (ABMC) Макнейрдің қабір тасын жаңартпады; 2010 жылы бастапқы табель әлі де орнында екені туралы хабарланғаннан кейін, ABMC Макнейрдің қабір тасын жоғары шенін көрсететін жаңасына ауыстырды.

In 1943, McNair traveled to North Africa on an inspection tour of AGF troops to acquire firsthand information about the effectiveness of training and doctrine, with the goal of making improvements in AGF's mobilization and training process. On April 23, he was observing front line troops in action in Tunisia when he sustained fragmentation wounds to his arm and head; a company first sergeant standing nearby was killed. McNair deployed to the European Theater in 1944; his assignment was initially undetermined, and Marshall and Dwight Eisenhower, the supreme commander in Europe, considered him for command of the Fifteenth United States Army or the fictitious First United States Army Group (FUSAG). With Lieutenant General George S. Patton, the FUSAG commander, slated to take command of the actual Third United States Army after the invasion, the Army required another commander with a recognizable name and sufficient prestige to continue the Operation Quicksilver deception that masked the actual landing sites for Operation Overlord, the Invasion of Normandy. Eisenhower requested McNair as Patton's FUSAG successor, and Marshall approved. In July 1944, McNair was in France to observe troops in action during Operation Cobra, and add to the FUSAG deception by making the Germans believe he was in France to exercise command. He was killed near Saint Lô on July 25, when errant bombs of the Eighth Air Force fell on the positions of 2nd Battalion, 120th Infantry, where McNair was observing the fighting. In one of the first Allied efforts to use heavy bombers in support of ground combat troops, several planes dropped their bombs short of their targets. Over 100 U. S. soldiers were killed, and nearly 500 wounded. McNair was buried at the Normandy American Cemetery and Memorial in Normandy, France; his funeral was kept secret to maintain the FUSAG deception, and was attended only by his aide and generals Omar Bradley, George S. Patton, Courtney Hodges, and Elwood Quesada. When the press reported his death, initial accounts indicated enemy fire had killed him; not until August did the news media report the actual circumstances. McNair is the highest ranking military officer buried at the Normandy cemetery. Along with Frank Maxwell Andrews, Simon Bolivar Buckner Jr., and Millard Harmon, he was one of four American lieutenant generals who died in World War II. McNair's tombstone originally indicated his rank of lieutenant general. In 1954, Buckner and he were posthumously promoted to general by an act of Congress. The American Battle Monuments Commission (ABMC) did not upgrade McNair's gravestone; upon being informed in 2010 that the original marker was still in place, the ABMC replaced McNair's headstone with one that indicates the higher rank.

Есту қабілетінің төмендеуі

Жалпы алғанда, қартайған шағында да өте жақсы дене күйінде болғанмен, Макнейр мансабының басында есту қабілетінің нашарлағанын сезді. Бұл жағдай уақыт өте дамыды, құлақта шу пайда болды, бірақ жұмысына кедергі келтірмеді; медициналық тексерулер телефон арқылы сөйлесу сияқты тапсырмаларды орындауда ешқандай қиындық жоқ екенін көрсетті. Армияның жоғары басшыларының қатарына жеткен кезде, есту қабілетінің нашарлауы соншалықты күшті болды, ол еріндерді оқу арқылы жағдайды түзетуге тырысты және есту қиындықтары кедергі келтіретін, мысалы, ірі конференциялар сияқты шараларға қатысудан бас тартты. 1930 жылдардың соңында ол есту қабілетінің нашарлауы медициналық себептермен міндетті түрде зейнеткерлікке шығуға себеп болуі мүмкін деп алаңдады. Бірақ Маршалл оған қызметін жалғастыруға рұқсат беретін бұйрыққа қол қойды. Есту қабілетінің нашарлауы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның далалық қолбасшылыққа ие болуына кедергі келтіруі мүмкін еді, бірақ Маршалл оның ұйымдастырушы және оқытушылық қабілеттерінен айырылуға дайын емес еді.

Беделі

Макнейр замандастары арасында жоғары құрметке ие болды, бұл оның қызметін бағалау нәтижелерінде көрінді, олар оған үнемі ең жоғары баға берді. Маршалл да Макнейрді жоғары бағалады, оның дәлелі – Макнейрдің Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тағы жетекші қолбасшы болғаны, Еуропадағы жоғары қолбасшылық лауазымға үміткер ретінде қаралып, ақырында Бірінші АҚШ армиялық тобының командирі болып таңдалғаны. Бұл, сәтті орындалуы үшін жақсы репутациясы мен танымал аты бар генерал қажет болған алдау жоспарының бөлігі болды. Сонымен қатар, Макнейр Командалық және бас штаб мектебінің коменданты болып тағайындалғаннан кейін Маршалл оның Армия штабының бастығы болатынын білді. Макнейрге жазған хатында Маршалл: «Левенворттің төбесінде тұрған сен, алдағы екі жылдағы жауапкершіліктерді көз алдыма елестете келе, маған зор қуаныш сыйлайсың» деп жазды. Марк В. Кларк генерал офицерлік шендерге көтерілгенге дейін АГФ штабында операциялық офицер (G 3) ретінде Макнейрдің басшылығында қызмет етті. Өзінің өмірбаяндық еңбегінде Кларк Макнейрді «көріскен ең данышман, өзімшіл және адал сарбаздарының бірі» деп сипаттады. Макнейрдің ең маңызды жетістігі – оның «Армияның миы» рөлі болды. Оның бөлімдерді жобалауға (үшбұрышты дивизия), білім беруге (Командалық және бас штаб офицерлері курсы), доктринаны жетілдіруге (Далалық нұсқаулықты жаңарту және артиллерия әдістерін қайта қарау), қару-жарақ жобалау және сатып алуға (артиллериямен тәжірибе, танкке қарсы және авиацияға қарсы қарулар), сондай-ақ сарбаздар мен бөлімдерді оқытуға (Армияның құрлықтағы күштерінің командирі ретінде), әсіресе Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар аралығындағы кезеңдегі үлесі, оны АҚШ Екінші дүниежүзілік соғыста қолданған Армияның негізгі құрылушыларының біріне айналдырды. Макнейрдің тағы бір маңызды мұрасы – негізгі сарбаздық дағдылардан бастап, жаттығулар мен әскери ойындардағы жағдайларды толыққанды симуляциялау арқылы үлкен бөлімдердің тиімділігіне жетуге бағытталған оқыту әдісі болды. Бұл қағидалар Армияның жеке және ұжымдық оқытуды жоспарлау, жүзеге асыру және бақылау жөніндегі негізгі принциптері болып табылады.

McNair was held in high regard by his contemporaries, as evidenced by performance appraisals that routinely gave him the highest possible ratings. Marshall also held McNair in high esteem, as demonstrated by the fact that McNair was a top stateside commander during World War II, was considered for a top command in Europe, and was ultimately selected to command the First United States Army Group as part of a deception plan that required a general with a good reputation and high name recognition for successful execution. In addition, soon after McNair was assigned to serve as commandant of the Command and General Staff School, Marshall learned that he would become the Chief of Staff of the Army. In a letter to McNair, Marshall wrote: "You at the head of Leavenworth are one of the great satisfactions I have at the moment in visualizing the responsibilities of the next couple of years." Mark W. Clark served under McNair as operations officer (G 3) at AGF Headquarters before ascending to the general officer ranks. In his autobiography, Clark referred to McNair as "one of the most brilliant, selfless and devoted soldiers" he had ever encountered. McNair's primary legacy was his role as "the brains of the Army", in that his involvement in unit design (the triangular division), education (the Command and General Staff Officer Course), doctrine (updating the Field Service Manual and revising field artillery methods and procedures), weapons design and procurement (experimentation with field artillery, anti tank weapons, and anti aircraft weapons), and training of soldiers and units (as commander of Army Ground Forces), especially in the era between World Wars I and II, made him one of the primary architects of the Army as the United States employed it for World War II. Another enduring McNair legacy was his training method of beginning with basic soldier skills and then building through successive echelons until large units became proficient during exercises and war games that closely simulated combat. These concepts remain the Army's core principles for planning, executing, and overseeing individual and collective training.

Тарихи пікір таласы

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Макнейрдің қабылдаған шешімдері мен атқарған әрекеттері тарихшылар арасында әлі де талқыланып жүр, әсіресе жеке алмастыру жүйесі және танктарға қарсы зеңбіректер мен танктерді жоятын құралдар мәселесін шешудегі қиындықтар. Тарихшы Стивен Амброуз жеке алмастыру бағдарламасын тиімсіз, ысырапшыл және қажетсіз шығындарға себепкер деп сипаттады. Дегенмен, кейбір соңғы зерттеулер оны жақсы жағынан қарастырады. Мысалы, 2013 жылғы Роберт С. Раштың мақаласында: «Сәттілік – ұрысқа кіріп-шығу арқылы емес, ұрыс кезінде ұйымдарды сақтап қалу арқылы қол жеткізіледі» деген қорытынды жасалған. Танктарға қарсы зеңбіректерді және танктерді жоятын құралдарды негізгі бронетехникаға қарсы қару ретінде пайдалану, сондай-ақ ауыр танктардың орнына жеңіл және орташа танктарды қолдану туралы мәселелер бойынша тарихшылар, оның ішінде Марк Калхун, Макнейрдің сол кездегі танкке қарсы қарулардың мүмкіндіктерінің шектеулі екенін, және оларды жақсартудың уақыт пен өндіріс шектеулеріне байланысты қиындықтарын түсінгенін айтады, сондықтан қолда бар қаруларды тиімді пайдалануға бағытталған доктринаны әзірлеуге ұмтылды. Басқа тарихшылар, соның ішінде Стив Залога, Макнейрдің ауыр танктарды дамыту мен қаруландыруға қарсылығы «Бірінші дүниежүзілік соғысқа тән ойлау жолы» болғанын, бұл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясының жалпы тиімділігіне кедерес келтіргенін мәлімдейді.

Марапаттар мен құрметтер

Макнейр 1941 жылы Пердью университетінен және 1943 жылы Мэн университетінен құрметті заң ғылымы докторы (LL. D.) дәрежесін алды. Лесли Дж. Макнейр көпірі – Рейн өзенінің үстіндегі уақытша құрылыс, ол 1945 жылдан бастап, 1946 жылы тұрақты көпір салынғаннан кейін бұзылғанға дейін тұрды. 1948 жылы Вашингтон округіндегі Вашингтон казармасы Форт Лесли Дж. Макнейр деп қайта аталды. Бірнеше АҚШ армиясының гарнизондарында "Макнейр" атауын алып жүретін жолдар мен ғимараттар бар, оның ішінде Макнейр даңғылы мен Макнейр залы (Форт-Силл), Макнейр жолы (Майер–Хендерсон гарнизоны), Макнейр драйві (Форт-Монро) және Макнейр залы (Форт-Левенворт). Германияның Берлин қаласындағы Макнейр казармасы Лесли Дж. Макнейрдің есімімен аталды. 1994 жылы АҚШ әскери орны ретінде жабылып, содан бері қайта жаңартылды, бірақ АҚШ базасы ретінде пайдаланылуын көрсететін мұражай сақталды. Германияның Гехст қаласындағы Макнейр казармасы да оның құрметіне аталды. Армия байланыс корпусының бірнеше бөлімшесіне үй иесі болған ол 1992 жылы жабылып, Германия үкіметіне берілді және содан бері тұрғын үй және коммерциялық кеңістік ретінде қайта жаңартылды. Оның құрметіне Оклахома штатының Лоутон қаласындағы (Форт-Силл артиллерия орталығы мен мектебінің жанында) 5263-ші Шетелдік соғыс ветерандарының бөлімі аталды. Макнейр 1969 жылы құрылған және АҚШ Армиясының Біріктірілген қару-жарақ орталығы басқаратын Форт-Левенворт Даңқ залына енгізілді. Форт-Левенворт Даңқ залы Форт-Левенвортта қызмет еткен және Армия тарихы, мұрасы мен дәстүріне маңызды үлес қосқан сарбаздарды құрметтейді. 2005 жылы Макнейр АҚШ Армиясының Күштерді дамыту Даңқ залына енгізілді. Ұлттық мұрағаттар және құжаттар басқармасында Макнейрдің құжаттарының жинағы бар. Пердью университетінде Макнейрдің ондағы қызметіне қатысты қосымша құжаттар сақталған.

Отбасы

Макнейр 1905 жылдың 15 маусымында Нью-Йорк қаласының тұрғыны Клэр Хастерге (1882–1973) үйленді. Олардың Дуглас (1907–1944) есімді ұлы болды.

Клэр Макнейр

МакНейрдің қайтысынан кейін, Клэр МакНейр АҚШ Мемлекеттік департаментіне Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сыртқы қызметті күшейту үшін құрылған АҚШ Сыртқы істер қызметінің қосымша құрамының әйел мүшелерінің еңбек жағдайларын зерттеу үшін жұмысқа алынды. Ол Солтүстік Африка, Еуропа және Латын Американы қоса алғанда, бірнеше шетелдік елдерге сапар шегіп, қызметкерлермен сұхбаттасып, еңбек жағдайларын бақылап, жақсартулар бойынша ұсыныстар жасады.

Дуглас С. Макнейр

Дуглас Крейвье Макнейр 1907 жылғы 17 сәуірде Массачусетс штатындағы Бостон қаласында, әкесі Уотертаун Арсеналында қызмет етіп жүрген кезде дүниеге келген. Ол 1928 жылы Вест-Пойнтті бітірді және бастапқыда пехотада біліктілік алғаннан кейін артиллерия офицері болды. Жас Макнейр, командалық және штабтық лауазымдар арқылы өсіп, полковник шеніне жетіп, 77-ші жаяу әскер дивизиясының штаб бастығы болды. Ол 1944 жылғы 6 тамызда Гуам аралында, әкесінің қазасынан тура 12 күн өткен соң қаза тапты. Ол 77-ші дивизияның тағы екі әскери қызметкерімен бірге, жаңа дивизияның бас штабы орналасатын жерді іздеу кезінде жапондық сарбаздармен шайқасқа түсіп, қаза болды. Дуглас Макнейр қаза болғаннан кейін «Күміс жұлдыз», «Еңбек ордені» және «Құрметті жүрек» ордендерімен марапатталды. Гуамда алғаш жерленген ол, 1949 жылы Гавайидегі Тынық мұхиты ұлттық мемориалдық зиратына қайта жерленді. 77-ші дивизия Гуамдағы Агат қаласының жанындағы уақытша лагерін оның құрметіне «Макнейр лагері» деп атады. Тағы бір «Макнейр лагері», бұл Жапонияның Фудзиёшида қаласының жанында 1940 жылдардың соңынан 1970 жылдарға дейін АҚШ әскери оқу орталығы ретінде қызмет етті және Корея соғысы кезінде кеңінен пайдаланылды. Сонымен қатар, Техас штатындағы Форт-Худтағы «Макнейр ауылы» тұрғын үй кешені де оның есімімен аталды.