АҚШ Конституциясының соғыс жариялау өкілеттігі туралы ережесі

Кіріспе

АҚШ Конституциясының 1-бабы, 8-бөлімі, 11-тармағы, кейде Соғыс өкілеттіктері туралы ереже деп аталады, Конгресске соғыс жариялауға толық құқық береді, мынадай сөздермен: [Конгресске соғыс жариялау, маркировка және жазалау хаттарын беру, құрлықта және судағы тұтқындаулар туралы ережелер жасау құқығы беріледі].

АҚШ Конституциясына сәйкес бірнеше соғыс жарияланды, бірақ нақты саны туралы пікірталас бар; Конституция мұндай жариялаудың формасын нақты белгілемейді.

Тарих және қолданылуы

Конгресс конституциялық өкілеттігімен бес соғыс жариялады: 1812 жылғы соғыс, Мексика-Америка соғысы, Испания-Америка соғысы, Бірінші дүниежүзілік соғыс және Екінші дүниежүзілік соғыс. 1846 жылдың 11 мамырында Конгреске жолдаған хатында президент Джеймс К. Полк Техас Республикасы штат болатынын мәлімдеді. Мексика Техасқа басып кіруге қаулылы түрде ескерткеннен кейін Полк Корпус-Кристи маңына федералды әскерлерді шоғырландырды. Техас штатқа айналғаннан кейін, федералды әскерлер жаңа халықаралық шекараның даулы аймағына орналасты. Мексика әскерлері де сол аймаққа кірді, және екі тарап та қақтығысқа түсті. Президент: «Мексика қайталап жасалған ескертулерден кейін АҚШ шекарасын өтіп, біздің аумағымызға басып кірді және американдықтардың қанын американдық жерде төкті. Олар жаулық әрекеттер басталғанын және екі елдің соғыста екенін жариялады», – деді. Конгресстегілердің кейбіреуі, соның ішінде Авраам Линкольн, оның шындыққа сәйкес келіп-кетпесін ойлады. Линкольн заңгер серігіне жазған хатында: «Сіздің ұстанымыңызды бірінші кезекте түсіндірейін. Егер қажет болса, басып кіруді тойтару үшін Президент Конституцияны бұзбай, шекараны кесіп, басқа елдің аумағына басып кіре алады; және мұндай қажеттілік бар-жоғын Президент ғана анықтай алады. Бірақ Президентке көрші елге басып кіруге рұқсат берсеңіз, ол басып кіруді тойтару үшін қажет деп санайтын кез келген уақытта соны істей алады, және оған соғыс жариялауға рұқсат берсеңіз, ол осы мақсатқа қажет деп санайтын кез келген уақытта соғыс жасай алады. Егер бүгін ол Канадаға басып кіру қажет деп санайтын болса, британдықтардың бізге басып кіруіне жол бермеу үшін, сіз оны қалай тоқтата аласыз? Сіз оған «Британдықтардың бізге шабуыл жасауының ықтималдығын көріп тұрған жоқпын» деп айта аласыз, бірақ ол сізге «Сенің көзің жетпейтін нәрсені мен көремін» дейді. Конституцияның соғыс жариялау билігін Конгреске беруі, менің түсінігімше, мына себептермен болды. Патшалар әрқашан соғысқа қатысып, өз халқын кедейлендіріп, көбінесе халықтың игілігі мақсат екенін сыпайы түрде көрсетіп келді. Біздің Конвент бұл патшалық зұлымдықтың ең қатал түрі деп түсінді және Конституцияны ешкім бізге осындай зұлымдық әкелмеуі үшін жасауға шешім қабылдады. Бірақ сіздің көзқарасыңыз барлық мәселені жоққа шығарады және президентімізді патшалар тұрған жерге қояды». АҚШ өкілі Линкольн Конгресске президенттен қақтығыстың нақты «жерін» анықтау үшін және Конгресс оны АҚШ аумағында деп санайтынын білу үшін сұрақтар жіберу туралы ұсыныс жасады. Алайда, Конгресс аты-жөнімен дауыс беру арқылы соғыс жариялады. Егер соғыс президенттің кенеттен шабуылды тойтару қажеттілігінен туындаған болса, онда бұл 1787 жылдың тамызында Филадельфияда Конституцияны әзірлеушілердің ойынша болған. Осы себепті Конституцияның «соғыс жасаймыз» деген сөздері «соғыс жариялаймыз» деп өзгертілді. Америка президенттері көбінесе ресми түрде соғыс жариялауды сұрамады, бірақ олардың бас қолбасшы ретінде конституциялық өкілеттігі бар екенін (II бап, 2-тармақ) әскерилерді «полициялық әрекеттерге» пайдалану үшін мәлімдеді. Корея соғысы АҚШ-тың ресми түрде жарияланбастан соғысқа қатысқан алғашқы заманауи мысалы болды, және бұл барлық келесі қарулы қақтығыстарда қайталанды. Алайда Вьетнам соғысынан бастап Конгресс осыған рұқсат берудің басқа да түрлерін берді. Олардың орындылығы туралы пікірталастар жалғасуда, сондай-ақ атқарушы биліктің осындай бастаманы іске қосуға, оны насихаттауға және тіпті осындай қолдауды құру үшін үгіт-насихат немесе байланысты шараларға бейімділігі де талқыланып жатыр. Тонкин шығанағы оқиғасы және содан кейінгі өкілеттіліктің болуы мүмкін теріс пайдалануы туралы болжамдарға байланысты, Конгресс 1973 жылы Соғыс өкілеттігі туралы резолюцияны қабылдады, ол президенттен соғыс жариялауды немесе күш қолдануға рұқсат ететін резолюцияны Конгресстен алуды талап етеді, сондай-ақ жағдайды толық ашуды талап етеді. Оның конституциялық тұрғыда дұрыс екендігі ешқашан шешілмеді, және кейбір президенттер оны президенттің конституциялық емес қол сұғушылығы деп сынады. 2007 жылы Вирджиния университетінің профессоры Ларри Дж. Сабато өзінің «Күміс кемелді Конституция» атты кітабында Конституцияның өзінде әр тармақтың нақты өкілеттіктерін көрсететін конституциялық түзетуді ұсынды, бұл мәселені шешер еді. Бір қарсы аргумент Конституция 200 жылдан астам уақыт бойы сақталған «тірі құжат», өйткені бәрі «жазбаланған» емес. Соғыс өкілеттігі туралы бапта, соғыс жариялау үшін қажетті заң және конституциялық түсіндіру ұсынылатын икемділік жеткілікті болуы мүмкін. Президент елді өзі қорғай алады, бірақ Конгресссіз әскери күшті шабуылдық мақсатта қолдана алмайды. Бұл 1787 жылдан бері қолданылып келе жатқандықтан конституциялық түзетуді немесе Соғыс өкілеттігі туралы резолюция сияқты заңды қажет етпейді. Кейбір құқық сарапшылары шабуылдық, полициялық емес әскери әрекеттер, кворумды жинау мүмкіндігі болған кезде де (Үкіметтің сабақтастығын қараңыз), ресми түрде Конгресс жарияламаған соғыс жариялаусыз конституцияға қайшы келеді, өйткені ешқандай түзету Соғыс өкілеттігі туралы резолюцияны заңды күшін жойған жоқ. Алайда АҚШ Жоғарғы Соты бұл мәселе бойынша тікелей шешім қабылдаған жоқ және қарсы резолюциялар дауысқа қойылған жоқ. Жоғарғы Соттың шешімі болмаған жағдайда, биліктің бөліну принципі бұл мәселе бойынша тоқталды.

Five wars have been declared by Congress under their constitutional power to do so: the War of 1812, the Mexican–American War, the Spanish–American War, World WarI, and World WarII. In a message to Congress on May 11, 1846, President James K. Polk announced that the Republic of Texas was about to become a state. After Mexico threatened to invade Texas, Polk amassed federal troops around Corpus Christi. When Texas became a state, federal troops moved into an area in which the new international boundary was disputed. Mexican troops moved into the same area, and both forces clashed. The President then said that "after reiterated menaces, Mexico has passed the boundary of the United States, has invaded our territory and shed American blood upon the American soil. She has proclaimed that hostilities have commenced and that the two nations are now at war." Some in Congress wondered if that was actually so, including Abraham Lincoln, who wrote in a letter to his law partner:Let me first state what I understand to be your position. It is, that if it shall become necessary, to repel invasion, the President may, without violation of the Constitution, cross the line and invade the territory of another country; and that whether such necessity exists in any given case, the President is to be the sole judge But allow the President to invade a neighboring nation, whenever he shall deem it necessary to repel an invasion, and you allow him to do so, whenever he may choose to say he deems it necessary for such purpose—and allow him to make war at pleasure If, today, he should choose to say he thinks it necessary to invade Canada, to prevent the British from invading us, how could you stop him? You may say to him, "I see no probability of the British invading us" but he will say to you "be silent; I see it, if you don't." The provision of the Constitution giving the war making power to Congress, was dictated, as I understand it, by the following reasons. Kings had always been involved and impoverishing their people in wars, pretending generally, if not always, that the good of the people was the object. This our Convention understood to be the most oppressive of all Kingly oppressions; and they resolved to so frame the Constitution that no one man should hold the power of bringing this oppression upon us. But your view destroys the whole matter, and places our President where kings have always stood. US Representative Lincoln moved for a resolution issuing the President interrogatories (questions) so that Congress could determine for itself the exact "spot" of the conflict and whether the Congress believed it to be in the United States. However, Congress, by roll call vote, declared war. If it was true that the war was ongoing because the President had to repel a sudden attack, that had been contemplated by the framers in Philadelphia in August 1787, when the wording of the proposed Constitution was changed from "make war" to "declare war". American presidents have often not sought formal declarations of war but instead maintained that they have constitutional authority (Article II, Section 2) as commander in chief to use the military for "police actions". The Korean War was the first modern example of the U. S. being taken to war without a formal declaration, as has been repeated in every armed conflict since. Beginning with the Vietnam War, however, Congress has given other various forms of authorization to do so. Some debate continues as to their appropriateness as well as the tendency of the executive branch to engage in the origination of such a push, its marketing, and even propagandizing or related activities to generate such support. In light of the speculation concerning the Gulf of Tonkin Incident and the possible abuse of the authorization that followed, Congress in 1973 passed the War Powers Resolution, which requires the President to obtain either a declaration of war or a resolution authorizing the use of force from Congress within 60 days of initiating hostilities with a full disclosure of facts in the process. Its constitutionality has never been settled, and some Presidents have criticized it as an unconstitutional encroachment upon the President. In 2007, University of Virginia Professor Larry J. Sabato proposed, in his book A More Perfect Constitution, a constitutional amendment that would settle the issue by spelling out the exact powers of each branch in the Constitution itself. One counterargument is that the Constitution is a "living document" that has survived for over 200 years because not everything is "spelled out." In the area of the War Powers Clause, the flexibility provided by the requirement for a congressional statute for a declaration of war and constitutional interpretation could be sufficient. The President could defend the country himself but not use the military offensively without Congress. That would not require a constitutional amendment or a statute like the War Powers Resolution since it has been used since 1787. Some legal scholars maintain that offensive, non police military actions, while a quorum can still be convened (see Continuity of government), taken without a formal congressional declaration of war is unconstitutional since no amendment has changed the original intent to make the War Powers Resolution legally binding. However, the US Supreme Court has never ruled directly on the matter and no counterresolutions has come to a vote. In the absence of a determination by the Supreme Court, the principle of separation of powers produces a stalemate on the issue.

Конституциялық конвенция талқылауы

Оңтүстік Каролинадан Пирс Батлер Филадельфия конвенциясына қатысқан делегаттардың ішінде атқарушы билікке шабуылдық әскери әрекеттер жасау құқығын беруді ұсынған жалғыз адам болды. Ол Президенттің мұндай мүмкіндігі болған жағдайда да, халықтың кең қолдауы болмаса, оны пайдаланбауға бейім болатынын айтты. Массачусетс штабынан келген Элбридж Джерри көпшіліктің көзқарасын былай қорытындылады: «Республикада атқарушы билікке ғана соғыс жариялауға өкілеттік беру туралы ұсыныс естілетінін күтпедім». Джордж Мейсон, Томас Джефферсон және олардың замандастары да осыған ұқсас пікірлер білдірді.

Соғыс билігінің реформасы

Конгресс әр түрлі уақытта соғыс билігі туралы шешімдердегі конституциялық жауапкершілігін қайта бекітуге тырысты, оның ішінде 1973 жылы Соғыс билігі туралы қаулыны қабылдағаннан бері. 2021 жылы Палата Ережелер комитеті мен Палата Сыртқы істер комитеті соғыс билігін реформалау мәселесі бойынша тыңдаулар өткізді, онда бірнеше соғыс билігі сарапшылары және бұрынғы үкімет шенеуніктері куәлік берді.

Жоғарғы Сот істері

Вудс Клойд В. Миллер компаниясына қарсы (1948)
Йонгстаун Шит & Тьюб компаниясы Сауэрге қарсы (1952)
Торрес Техас мемлекеттік қауіпсіздік департаментіне қарсы (2021)

Басқа жағдайлар

Dellums v. Bush (D. C. Dist. 1990 ж.)
Campbell v. Clinton (D. C. Dist. 2000 ж.)