Бентон Маккей: Америкалық орманшы және табиғатты қорғаушы
Benton MacKaye
Бентон Маккей – американдық орманшы, жоспарлаушы және табиғатты қорғаушы (1879-1975). Ол рекреациялық және экологиялық мақсаттарда жерді сақтауды ұсынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық орман шаруашылығы маманы және табиғатты қорғаушы (1879 – 1975)
American forester and conservationist (1879 – 1975)
Бенттон МакКей (/m//ə/'/k//aɪ/ məKY; 6 наурыз 1879 – 11 желтоқсан 1975) – американдық орман шаруашылығы маманы, жоспарлаушы және табиғатты қорғаушы. Ол Коннектикут штатының Стэмфорд қаласында дүниеге келген; оның әкесі актер және драматург Стил МакКей болған. Гарвард университетінде орман шаруашылығын оқығаннан кейін, Бенттон бірнеше жыл бойы сол жерде оқытумен айналысты. Ол АҚШ Орман шаруашылығы қызметінде, Теннесси өзені аймағының басқармасында және АҚШ Еңбек департаментінде қызмет етті; сонымен қатар ол Солтүстік Американың энергетикалық сараптамасына қатысқан Техникалық альянстың мүшесі болды. МакКей демалыс және табиғатты қорғау мақсатында жерді сақтау идеясын дамытуға көмектесті және адамның қажеттіліктері мен табиғаттың мүдделерін теңестіруді ынталандырды; ол осы философияны сипаттау үшін «геотехника» терминін енгізді. Қалалардың таралуына қарсы алғашқы аргументті жазумен қатар, МакКей екі кітаптың авторы: «Жаңа зерттеу: аймақтық жоспарлау философиясы» және «Тоғызыншы экспедиция: аймаққа қайта оралу». Оның он үш эссесі «Географиядан геотехникаға» жинағында жарияланды. The Wilderness Society қоғамын құрушылардың бірі, ол Аппалачи жолының бастамашысы ретінде танымал, бұл идеясын ол 1921 жылы «Аппалачи жолы: аймақтық жоспарлау жобасы» атты мақаласында ұсынған. Бентон МакКей жолы, оның кейбір бөліктері Аппалачи жолымен сәйкес келеді, оның құрметіне аталған.
Benton MacKaye (/m//ə/'/k//aɪ/ məKY; March 6, 1879 – December 11, 1975) was an American forester, planner and conservationist. He was born in Stamford, Connecticut; his father was actor and dramatist Steele MacKaye. After studying forestry at Harvard University , Benton taught there for several years. He held positions in the U. S. Forest Service, the Tennessee Valley Authority, and the U. S. Department of Labor; he was also a member of the Technical Alliance where he participated in the Energy Survey of North America. MacKaye helped pioneer the idea of land preservation for recreation and conservation purposes and was a strong advocate of balancing human needs and those of nature; he coined the term "geotechnics" to describe this philosophy. In addition to writing the first argument against urban sprawl, MacKaye also authored two books, The New Exploration: A Philosophy of Regional Planning and Expedition Nine: A Return to a Region. Thirteen of his essays were published in the collection From Geography to Geotechnics. A co founder of The Wilderness Society, he is best known as the originator of the Appalachian Trail, an idea he presented in his 1921 article titled An Appalachian Trail: A Project in Regional Planning. The Benton MacKaye Trail, some portions of which coincide with the Appalachian Trail, is named after him.
Ерте өмір
Эмиль Бенттон МакКей 1879 жылдың 6 наурызында Коннектикут штатының Стэмфорд қаласында актер және драматург Стил МакКей мен оның әйелі Мэри отбасында дүниеге келді. Ол осы жұптың жеті баласының алтыншысы (және соңғы ұлы) болды. Оның бауырлары – Артур Лоринг МакКей (1863–1939), Харольд (Хал) Стил (1866–1928), Уильям Пэйсон (1868–1889), Джеймс (Джейми) Медбери (1872–1935), Перси (1875–1956) және Хейзел (1880–1944). Бентонның есімі оның әкесінің анасы Эмили Бентон Стилден алынған. Отбасы көбінесе әкесінің көптеген сәтсіз кәсіптік жобаларының салдарынан қаржылық қиындықтарға тап болды. Бенттон дүниеге келген және отбасы 1875 жылдан бері тұрған Стэмфорд үйі жайлы болғанымен, 1879 жылдың соңында қаржының жетіспеуіне байланысты отбасы тынышсыз көші-қондар сериясын бастады. Олар 1885 жылы Нью-Йорк қаласына көшіп келгенге дейін Вермонт штатының Браттлборо, Массачусетс штатының Нортон, Нью-Йорк штатының Маунт-Вернон және Коннектикут штатының Риджфилд қалаларындағы фермалар мен үйлерде тұрды. Қалалық өмірдің қалыңдығынан қашу үшін отбасы Бостоннан 30 шақырым қашықтықтағы Ширли-Центрге (Массачусетс штаты), тыныш ауылға баратын болды. 1888 жылы оның ағасы Уильям Ширлиде "Коттедж" деп аталатын үй сатып алды. Сегіз жасар Бентон ауылдың сұлулығы мен бостандығына ғашық болды және қалалық өмірден гөрі оны көбірек ұнатқанын айтты. 1889 жылы Уильям кенеттен тыныс алу жолдарының ауруынан қайтыс болғаннан кейін отбасы Вашингтон қаласына көшіп келді. Табиғатты зерттеуге құштар Бентон көбінесе өздігінен білім іздеді. Ол Смитсон институтында көп уақыт өткізіп, коллекциялардың эскиздерін жасады және ғалымдарға зертханаларында көмектесуге ерікті болды. Ол көмекші куратор Джеймс Бенедиктпен достық қарым-қатынас орнатты және Азамат соғысының батыры Джон Уэсли Пауэлл мен Арктика зерттеушісі Роберт Пиридің лекцияларын тыңдады. Табиғатпен ерте жастан танысуы МакКей отбасына келген қайғылы оқиғалармен күресуге көмектесті. Оның жиі болмайтын әкесі 1894 жылы, Бентон он төрт жаста болғанда қайтыс болды. Кеймбридждегі орта мектепте оқып жүрген кезінде ол Ширли орталығының маңайындағы ландшафтты картаға түсіре бастады, өсімдіктер, жер бедері, өзендер мен жолдарды нөмірленген дәптерлерге жазып алды. МакКейдің жақын досы және оның болашақ өмірбаянын жазған Льюис Мамфорд: "Бұл тікелей, сезімдер мен сезімдер арқылы алған білім, табиғатты әр түрлі қырынан, соның ішінде адамды да байқау МакКейді өмір бойы қуаттандырды" деп жазды.
Emile Benton MacKaye was born in Stamford, Connecticut, on March 6, 1879, to actor and dramatist Steele MacKaye and his wife Mary. He was the sixth of seven children (and last son) born to the couple. His siblings were Arthur Loring MacKaye (1863–1939), Harold (Hal) Steele (1866–1928), William Payson (1868–1889), James (Jamie) Medbery (1872–1935), Percy (1875–1956), and Hazel (1880–1944). Benton's name was derived from his paternal grandmother, Emily Benton Steele. The family often suffered from financial troubles because of the patriarch's numerous failed business ventures; although the Stamford home where Benton was born and where the family had lived since 1875 was a comfortable one, in late 1879 the family began a restless series of moves due to lack of funds. They lived in farms and houses in Brattleboro, Vermont; Norton, Massachusetts; Mount Vernon, New York; and Ridgefield, Connecticut, before moving to New York City in 1885. In order to escape the bustle of city life, the family took to visiting Shirley Center, Massachusetts, a quiet village 30 miles from Boston that Benton would continue to visit throughout his life. In 1888, his brother William purchased an estate in Shirley that the family would come to call "The Cottage". Eight year old Benton was enamored with the beauty and freedom of the country, proclaiming he enjoyed it far more than urban existence. Shortly after William died of a sudden respiratory disease in 1889, the family moved to Washington, D. C. An indifferent student, MacKaye once described school as "a place that boys like to run away from". Drawn to the study of the natural world, he often pursued knowledge on his own; he spent much time in the Smithsonian, making sketches of the abundant collections and volunteering to help scientists in their labs. He befriended assistant curator James Benedict and attended lectures given by Civil War hero John Wesley Powell and arctic explorer Robert Peary. His early immersion in nature helped him cope with tragedy that eventually struck the MacKaye family; his frequently absent father died in 1894, when Benton was fourteen. While attending high school in Cambridge, he began charting the landscape around Shirley Center, documenting vegetation, landforms, rivers, and roads in numbered notebooks. Lewis Mumford, a close friend of MacKaye and his future biographer, wrote that "This direct, first hand education through the senses and feelings, with its deliberate observation of nature in every guise—including the human animal—has nourished MacKaye all his life."
Гарвард және орман шаруашылығы
Колледжге түсу емтихандарына өздігінен дайындалу үшін мектепті тастағаннан кейін, 1896 жылы МакКей ағалары – инженер және философ Джеймс пен драматург және ақын Персиге еріп Гарвард университетіне барып геологияны оқыды. Ол неміс тілі, алгебра және физика сияқты пәндердегі кемшіліктерін жоюға екі жыл жұмсады. 1905 жылы өнер бакалавры дипломын алған кезде МакКей қандай мансапты таңдау керектігін әлі де білмейді. Осы кезеңде ол Томас Генри Хакслидің 1877 жылғы «Физиография: Табиғатты зерттеуге кіріспе» атты еңбегін оқыды – бұл оның ағасы Джеймстің сыйы және МакКейдің болашақ аймақтық жоспарлауына зор ықпал еткен туынды. 1903 жылы Гарвардтың жаңадан ашылған орман шаруашылығы мектебіне қабылданды және 1905 жылы бітірген алғашқы студент болды. Келесі бес жыл бойы ол Гарвардтың Массачусетс штатындағы Петершам қаласына жақын орналасқан орман шаруашылығы мектебінде оқытумен және АҚШ Орман шаруашылығы қызметінде орманшының көмекшісі ретінде жұмыс істеумен айналысты. МакКей ұлттық орман шаруашылығының дамуының алғашқы жылдарында маңызды үлес қосты. 1910 жылдары орманды тексеруші болып жұмыс істеген кезде, Нью-Гэмпширдегі Ақ тауларда орман жамылғысының жер бетіне ағып жатқан суға тигізетін әсері туралы маңызды зерттеулер жүргізді. Бұл кезеңде орманды кесу мен су ағынының бұзылуы арасындағы байланысқа қатысты қызу пікірталас жүріп жатқан болатын. МакКейдің орман жамылғысы су ағынын бақылайтынына қатысты ғылыми дәлелдері Ақ тау Ұлттық орманын құруға көмектесті. 1913 жылы Вашингтон қаласында тұрғанда МакКей «Hell Raisers» деп аталатын әлеуметтік белсенділер тобын құруға көмектесті. Үкімет қызметкерлері, конгресс тақырыптарымен айналысатын қызметкерлер мен журналистерден құралған бұл бейресми топтың мақсаты – қоғамдық сананы әлеуметтік және саяси мәселелер туралы көтеру болды. 1915 жылы ол сайлау құқығы үшін күрескен Джесси Белл Харди Стаббсқа үйленді.
After dropping out of school in order to prepare for college entrance exams on his own, in 1896 MacKaye followed his brothers—James, an engineer and philosopher, and Percy, a dramatist and poet—to Harvard University, where he studied geology. It took him two years to overcome deficiencies in subjects such as German, algebra and physics. When he graduated with a Bachelor of Arts in 1905, MacKaye was still unsure what career he should embark upon. During this time, he read Thomas Henry Huxley's 1877 work Physiography: An Introduction to the Study of Nature—a gift from his brother James and a work that would prove influential in MacKaye's future regional planning. In 1903 he enrolled in Harvard's newly established forestry school; he was the school's first student to graduate in 1905. For the next five years, he alternated between teaching at Harvard's forestry school near Petersham, Massachusetts, and working as a forest assistant with the United States Forest Service. MacKaye made some important contributions during the early years of national forestry. While working as a forest examiner in the 1910s, he performed groundbreaking research on the impacts of forest cover on surface runoff in New Hampshire's White Mountains. This was during a time in which an intense debate regarding the connection between deforestation and irregular streamflow was occurring, and MacKaye's scientific evidence that forest cover controlled streamflow helped in the creation of the White Mountain National Forest. In 1913, while living in Washington D. C., Mackaye helped form a social activist group called the Hell Raisers. Composed of government workers, congressional staffers, and journalists, the informal group aimed to raise public awareness about social and political issues. He married the suffragist Jessie Belle Hardy Stubbs in 1915.
Жаяу жүру жолдары
Макайнның «Аппалачиан жолы: Аймақтық жоспарлаудағы жоба» атты мақаласы, Аппалачиан жолының құрылысын ұсынған болатын, 1921 жылғы қазан айында Америка сәулетшілер институты журналында жарияланды. Мақаланың бір бөлігі Вермонт штатының Ұзақ жолын құруға көмектескен Жасыл тау клубынан шабыт алды. Бұл мақала жүздеген жергілікті жол қауымдастықтары мен қоғамдық ұйымдар арқылы ұйымдастырылған он алты жылдық еңбектің бастауы болды, нәтижесінде Аппалачи тауларының қырларымен өтетін 3529 шақырымдық (2192 миль) жол белгіленді және салынды. Пинхоти жолы Макайнның 1921 жылғы түпкілікті көзқарасының іске асуы деп есептеледі – Аппалачи тау тізбегінің бойымен созылатын, бірнеше қолданыстағы жолдарды байланыстыратын және «демалыс, қалпына келтіру, ауыл шаруашылығы және оқу сияқты өнеркәсіптік емес, табиғатқа қатысты барлық қызметтерді дамыту» үшін тұрақты лагерьлермен тығыз орналасқан жол. Макайн қалалық өнеркәсіптік өмірдің ауыртпалығын жеңілдету үшін «жерге қайту» қозғалысын оятуға үміттенді.
MacKaye's article An Appalachian Trail: A Project in Regional Planning, which proposed the construction of the Appalachian Trail, was published in the October 1921 issue of Journal of the American Institute of Architects. The article was partly inspired by the Green Mountain Club which had helped usher in Vermont's Long Trail. The article triggered sixteen years of effort, organized through hundreds of local trail associations and community groups, to blaze and build a 2,192 mile trail along the crests of the Appalachian Mountains. The Pinhoti Trail is considered the realization of MacKaye's original 1921 vision of a trail extending the length of the Appalachian Mountain chain, connecting several existing trails and sprinkled with permanent camps to "stimulate every line of outdoor non industrial endeavor," including recreation, recuperation, agriculture and study. MacKaye hoped to spark a "back to the land" movement to relieve the ills of urban industrial life.
Мұра
2002 жылы жазған "Оңтүстік-шығыстың ұзақ жолдары" атты кітабында жазушы және жаяу жүруге құмар Джонни Моллой Бенттон МакКей жолының "Аппалачи жолының көп жыл бұрын қалай болғанын елестетемін – одан аз жайылған, кейбір жерлері тік, кейбір жерлері қиын, және әлі де өзгеріп дамып жатқан жол" деп жазды. 2011 жылдың 17 маусымында ол Аппалачи жолының Даңқ залына, Аппалачи жолы мұражайында, құрылтайшы мүше ретінде енгізілді.
In his 2002 book Long Trails of the Southeast, writer and avid hiker Johnny Molloy wrote that the Benton MacKaye Trail "is what I imagine the Appalachian Trail was like many decades ago—a lesser tamed path, steep in places, rough in spots, and still evolving". On June 17, 2011 he was inducted into the Appalachian Trail Hall of Fame at the Appalachian Trail Museum as a charter member.