Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тіркеу туралы заң (2 Ann. c. 7 (I); толық атауы – Паптық дін қызметкерлерін тіркеу туралы акт) – 1704 жылы қабылданған Ирландия Парламентінің заңы, ол барлық "паптық" (рим-католик) дін қызметкерлерінің жергілікті сотта тіркелуін, жақсы мінез-құлықты қамтамасыз ету үшін екі 50 фунттық кепілдік беруін және тіркелген округте тұруын міндеттеді. Бұл заң Вильям соғысынан кейін жеңіске жеткен протестанттық үстемдікті жеңілген якобиттерге және шетелдік державаларға адал деп есептелген шіркеуден қорғау мақсатында қабылданған жазалау заңдарының бірі болды. Оның екінші тармағында, егер ирландиялық католик дін қызметкері Ирландия шіркеуіне ауысса, оған соңғы рет қызмет еткен аймақтың тұрғындарынан 20 фунт стерлинг көлемінде жәрдемақы төленетіні айтылған. Тіркелмеген дін қызметкерлері 1704 жылдың 20 шілдесіне дейін Ирландиядан кетуге тиіс еді, ал 1705 жылдың 24 маусымынан кейін қалғандары елден қуылған болар еді. Қайтып келгендер 1697 жылғы жер аудару заңына сәйкес жазаланатын еді (мемлекетке опасыздық жасаған қылмыс ретінде). Оларды жеке "дін қызметкерлерін іздеушілер" іздеді.
The Registration Act (2 Ann. c. 7 (I); long title An Act for registering the Popish Clergy) was an Act of the Parliament of Ireland passed in 1704, which required all "Popish" (Roman Catholic) priests to register at their local magistrates' court, to pay two 50 pound bonds to ensure good behavior, and to stay in the county where they registered. The act was one of a series of Penal Laws passed after the Williamite War to protect the victorious Protestant Ascendancy from a church seen as loyal to the defeated Jacobites and to foreign powers. Its second section stated that if an Irish Catholic priest was to convert to the established Church of Ireland, he would receive a 20 pound stipend, levied on the residents of the area where he had last practised. Unregistered clergy were to depart Ireland before the 20 July 1704 and any remaining after 24 June 1705 would be deported. Any that returned would be punished as under the Banishment Act 1697 (as high treason). These were sought by freelance "priest hunters".
Өзгерту және жою
1704 жылғы акт (4 Ann. c. 2 (I)) тіркеу туралы заңға, жер аудару туралы заңға және католиктерге қатысты заңға толықтырулар енгізді, олардың бұрынғы акт күшіне енгеннен кейін кейіннен тағайындалған дін қызметкерлеріне қатысы болмаған. 1704 жылғы акт, бастапқыда 1708-09 жылғы Парламент сессиясынан кейін күшінен шығуы тиіс болған, сол сессияда тұрақты актіге айналдырылды. 1782 жылғы Рим-католиктерге жеңілдік беру туралы актта осы актілердің ережелері тіркеліп, адалдық серт берген дін қызметкерлеріне қолданылмауы тиіс екені айтылды. Дэниел О'Коннелл 1820 жылдары осы актілердің барлығын жоюға бағытталған кең ауқымды католиктердің құқықтарын қалпына келтіру туралы заң жобасын жасады; алайда, 1829 жылғы Рим-католиктерге жеңілдік беру туралы акті шектеулі болды және актілер 1878 жылғы Заңнаманы қайта қарау (Ирландия) актісіне дейін ресми түрде жойылған жоқ.
A 1704 act (4 Ann. c. 2 (I)) amended the Registration Act, Banishment Act and Popery Act, to close a loophole whereby they had not applied to priests ordained after the original act first came into force. The 1704 act, originally set to expire after the 1708–09 session of Parliament, was made permanent in that session. The Roman Catholic Relief Act 1782 provided that these acts' provisions could not apply to a priest who had registered and taken an oath of allegiance. Daniel O'Connell drafted a comprehensive Catholic Emancipation bill in the 1820s which would have repealed all these acts; in the event the Roman Catholic Relief Act 1829 was more limited and the acts were not formally repealed until the Statute Law Revision (Ireland) Act 1878.