1664 жылғы Conventicle заңы: Англиядағы діни бостандыққа шектеу
Conventicle Act 1664
Англияның 1664 жылғы Conventicle заңы діни бас бостандығын шектеді. 5-тен артық адамнан тұратын діни жиналыстарға тыйым салынды, бұл Covenanters сияқтылардың қоныс аударуына себеп болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бұрынғы ағылшын заңы дін бостандығын шектеу
Former English law restricting freedom of religion
1664 жылғы Конвентиклдік акт – Англия Парламентінің актісі (16 Cha. 2. c. 4), Англия шіркеуінің басшылығы мен 1662 жылғы Ортақ дұғалар кітабының ережелерінен тыс, бес адамнан астам (жақын туыстар емес) діни жиналыстарды, яғни конвентиклдерді тыйым салған заң. Бұл заң Эдвард Хайд, Кларендонның 1-ші графының атымен аталған Кларендон кодексінің бір бөлігі болды, мақсаты дінсіздікті басу және орнықты шіркеудің беделін нығайту еді. Алайда, Кларендон кодексінің авторы Кларендонның өзі емес, ол дінге қарсыларға көбірек төзімділік таныту саясатын қолдаған. Осы тыйымдардың салдарынан көптеген адамдар, мысалы, Келісімшілер, жаңа епископтық билікке бағынудың орнына, өздерінің қауымдарын тастап кетті. Министрлер кеткендей, олар да өздерінің бұрынғы пасторларының соңынан тау беткейлеріндегі уағыздарға ерді. Бұл шағын жиналыстар – конвентиклдер – үкімет үшін қоғамдық тәртіптің үлкен мәселесіне айналды. 1672 жылы II Карлдың жарғысымен Кларендон кодексінің, кемінде протестанттарға қатысты, әсері азайтты. Жарғы қылмыстық заңдардың орындалуын тоқтатты және белгілі бір конформист емес шіркеулерді құруға және жабдықтауға рұқсат берді, бірақ пасторлар патшаның бекітуіне тиіс болды. Конвентиклдік акт 1689 жылы ресми түрде жойылды, бірақ оның күші 1667 жылы жоғалған еді.
The Conventicle Act 1664 was an Act of the Parliament of England (16 Cha. 2. c. 4) that forbade conventicles, defined as religious assemblies of more than five people other than an immediate family, outside the auspices of the Church of England and the rubrics of the 1662 Book of Common Prayer. This law was a part of the Clarendon Code, named after Edward Hyde, 1st Earl of Clarendon, which aimed to discourage nonconformism and to strengthen the position of the Established Church but the Clarendon Code was not actually the work of Clarendon himself, who favoured a policy of greater tolerance towards dissenters. These prohibitions led many, such as the Covenanters, to vacate their parishes rather than submit to the new Episcopal authorities. Just as the ministers left so too did the congregations, following their old pastors to sermons on the hillside. From small beginnings these field assemblies—or conventicles—were to grow into major problems of public order for the government. The operation of the Clarendon Code at least as far as Protestants were concerned was mitigated somewhat by Charles II's Royal Declaration of Indulgence in 1672, which suspended the execution of the Penal Laws and allowed a certain number of non conformist chapels to be staffed and constructed, with the pastors subject to royal approval. The Conventicle Act was formally repealed in 1689, although its authority had lapsed, by default, in 1667.
Яһудилердің реакциясы
Конвенцильдік акт қабылданған кезде, яһудилер, олардың жаңа раввині Якоб Саспортас бастаған, өздерінің алаңдаушылықтарын Карл II-ге жеткізді, ол оларға "күліп, түкіріп", уайымдамауды айтты. Кейіннен құпия кеңес жазбаша түрде яһудилерге, егер олар бейбіт және тыныш өмір сүрсе, патша заңдарына адал болумен және үкіметке дақ келтірмесе, "бұрынғыдай жеңілдіктерді күтуге құқылы екендерін" хабарлады. Осылайша, ағылшын яһудилері, белгілі бір мәселені ескермеу салдарынан, католиктер мен нонконформистер сияқты, Англия шіркеуіне қосылуға немесе олардың жеке жағдайында христиандық серт беруге құштар болмауына байланысты кемшіліктерден басқа, ешқандай шектеулерге ұшырамады.
Although aimed at Nonconformists, when the Conventicle Act was passed, the Jews, led by their new rabbi Jacob Sasportas, took their anxieties to Charles II, who told them, "laughing and spitting", not to worry; later the Privy Council put it in writing that Jews could "promise themselves the effects of the same favour as formerly they have had, so long as they demean themselves peaceably and quietly, with due obedience to His Majesty's laws and without scandal to his government". Thus the English Jews, by an act of omission, as it were, became subjects, under no more disabilities than those inherent in their own unwillingness, like Catholics and Nonconformists, to belong to the Church of England or, in their particular case, to swear Christian oaths.