Кіріспе

Джинжитсу (人日, "Адам күні") – 1000 жыл бұрын Жапон императорлық күнтізбесіне енгізілген бес маусымдық мерекелердің (五節句 gosekku) бірі. Секу – бұл ерекше мереке күні деген мағынаны білдіретін термин. Мереке қазір бірінші айдың жетінші күні тойланады және осы уақытта тойланатын Жаңа жылдық салтанаттың бір бөлігі саналады. Бұл мереке жеті шөп жеу дәстүрінен туындағандықтан "Жеті шөп мерекесі" (Nanakusa no sekku) деп те аталады. "Адамзат күні" деген атау осы күні адамдарға зиян келтірмеу шартынан туындайды, ал "Жеті шөп фестивалі" деген атау дүкен иелерінің жиналып, императорға жеті бақытты шөпті нанакусагаю түрінде ұсынған дәстүрінен шыққан. Нанакусагаю жасау үшін әдетте назуна, сери, гогё, хотокенза, сузуширо және хакобе шөптері қолданылады. Дегенмен, кейбір аймақтарда басқа да түрлері қолданылады. Жетінші күні нанакусагаю жеу дәстүрі Хэйан дәуірінде тарады, ал Эдо дәуірінде шогуннан төмен дәрежедегілер оны осы күні таңертең шогунға баруға жиналғанға дейін жейтін болды. Жапон халқының Джинжитсу күні, жетінші күні нанакусагаю жеуінің тағы бір себебі – бұл күнді демалыс күні ретінде пайдалану. Бұл қоспа асқазанға жеңіл, ал Жаңа жылдың алғашқы күндерінде жеген тамақтан әлсіреген ас қорыту жүйесін тыныштандыруға көмектеседі. Атау мен дәстүр ежелгі қытайлық Ренри әдетінен алынған, ол "адамдар туған күн" дегенді білдіреді. Бірінші айдың алғашқы күндері әртүрлі жануарларға немесе тіршілік иелеріне арналды, оларды өлтіруге немесе зиян келтіруге тыйым салынды. Осылайша, айдың алғашқы жеті күні Тауық күні, Ит күні, Шошқа күні, Қой күні, Сиыр күні, Жылқы күні және Адам күні болды. Осы күндері жануарларға зиян келтірмейтін, ал жетінші күні қылмыскерлерге жаза берілмейтін. Сондай-ақ, Нүва құдайы әлемді және жануарларды әртүрлі күндері жаратты, ал адамдарды жетінші күні жаратты деген аңыз бар. Жапонияда мереке тойлау Мэйдзи дәуірінде бірінші айдың жетінші күнінен қаңтар айының жетінші күніне ауыстырылды, бұл Жапония изоляционизмнен реформа жасау кезінде күн күнтізбесін қабылдаған кезге сәйкес келді. Мерекелерге сонымен қатар бүкіл Жапонияның кейбір аймақтарында орындалатын халық әндері немесе нанакусабаяши кіреді. Дәстүр Жапонияда мықты, және ол ғасырлар бойы сақталған көптеген дәстүрлердің бірі.