Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Карл Иван Вестман (5 тамыз 1889 - 24 сәуір 1970) – швед дипломаты, 1928-1938 жылдары Берндегі Швецияның Швейцариядағы елшісі, ал Ұлттар Лигасында, Ұлттар Соғысымен байланысты Швецияның Хельсинкидегі елшісі 1941 жылғы наурыздан 1942 жылғы қазанға дейін, және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1947-1956 жылдары Париждегі Швецияның елшісі қызметін атқарды. Вестман, өте зиялы адам болғандықтан, Швецияның Сыртқы істер министрлігінде жылдам мансапқа ие болды. Оның қабылдаушы елдерге жасаған талдаулары және Ұлттар Лигасындағы билік күресі ерекше деп есептелді – бұл баға кейін де өз маңыздылығын жоғалтпады. Ұлттар Лигасындағы миссия соғыстар аралық кезеңде Швецияның сыртқы саясатындағы маңызды бөлік саналды; ал Хельсинкиге тағайындалған кезде, ол Швецияның ең маңызды елшіліктерінің бірі болып есептелді. Дипломат ретінде ол сонымен қатар ерекше айқын, көбінесе сарказм мен жасырын сынмен көзге түсті. Карл Иван Вестман – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Швецияның Әділет министрі болған Карл Густав Вестманның бауыры.
Karl Ivan Westman (August 5, 1889 – April 24, 1970) was a Swedish diplomat who served as Sweden's Ambassador to Switzerland in Bern between 1928 and 1938 and at the League of Nations, in connection with the Continuation War Sweden's ambassador to Helsinki March 1941 – October 1942, and after World War II Sweden's ambassador to Paris 1947–1956. Westman had, as the highly intelligent man he was, done a fast career in Sweden's foreign ministry. His analyses of the host countries, and the power play at the League of Nations, were considered outstanding—a judgement that holds also in retrospect. The mission at the League of Nations was considered central to Sweden's foreign policy during the interbellum; and when appointed to Helsinki, that was at a moment when it was considered the most crucial of Sweden's embassies. For a diplomat, he was however also extraordinarily outspoken, often with a significant amount of sarcasm and unveiled criticism. Karl Ivan Westman was the brother of Karl Gustaf Westman, Sweden's Justice Minister during World War II.
Финляндия және "Барбаросса" операциясы
Жас кезінде Вестман Ұлттық белсенділік қозғалысына қатысқан, ол оған тиісті байланыстармен қатар тәуелсіз Финляндиядағы заманауи ойлауды жақсы түсінуге мүмкіндік берді. Бірақ ол оның саяси дамуын да сынға алды, Азамат соғысының қанды салдарынан бастап, әсіресе Финляндияның швед тілді ортасынан тыс жерде үстемдік құрған фенномандық ойлар мектебіне және олардың күшті анти-скандинавиялық тенденцияларына күдікпен қарады. Ұластыру соғысына дейін және оның барысында бас қосқан елдің нацистік Германиямен ынтымақтастығын күшейтуге қарсы айқын қарсылығы Хельсинкидегі миссиясының қасіретті сәтсіздікке ұшырауына әкелді. Стокгольмге жолдаған есебі шындыққа сай болды, бірақ ол Қысқы соғыстың салдарынан шведтерге деген фин сенімін қайта орнатуға және Финляндияда Швецияның сатқындық деп есептелген әрекетіне байланысты жарамсыз болды; сондай-ақ Хельсинкиде оның есебінің жағымсыз болуына күдік туды. Ең маңыздысы, ол Финляндияның сыртқы істер министрі Рольф Витингпен, олардың ортақ ана тіліне қарамастан, тіл табыса алмады. Бұл екі ел арасындағы жақын барлау ынтымақтастығының тоқтауына ықпал етті және басқа да нәрселермен қатар, үшінші рейхпен қарым-қатынасты жақсарту үшін шведтердің Барбаросса операциясы аясындағы ынтымақтастық әрекеттерінің толық сәтсіздігіне әкелді – бұл «Финляндияның большевизмге қарсы батыл күресіне қолдау көрсету» ретінде ұсынылды, сонымен бірге Финляндияның Германияға деген эмоционалды тәуелділігін азайтуды мақсат етті. Вестман өз пікірлерінің швед үкіметі мен мемлекеттік қызметшілердің, әсіресе кабинет мүшелерінің көзқарасын толық бейнелейтінін жеткізді. Сыртқы істер министрі Гюнтердің реалистік саясаты, нацизм мен коммунизм арасындағы қақтығыс күш алған кезде, Молотов-Риббентроп пактісінің гүлдену кезеңіндегідей, кабинеттің солшыл басымдығында осылайша танымал болған жоқ. Оның Хельсинкиде айтқандары, оның ойынша, Эстен Унден мен Эрнст Вигфорсс сияқты ықпалды социал-демократтардың, сондай-ақ жалпы бейтарап либералдар мен аграрлық партиялардың пікірлерімен толық сәйкес келеді. Финляндияның 1293-1721 жылдар аралығында швед-фин басты қамалы болған Выборгты қайта басып алғаннан кейін, 30 тамыз күні жалпы ту көтеру мерекесі жарияланды. Көре алмағандықтан, Швецияның елшілігі бұрынғы ешқашан болмаған жағдай ретінде ту көтермеді, ал жақын арада Финляндияның сыртқы істер министрі оны қайтаруды талап етті. Алайда бұл тағы бір жылға созылып, Вестманды Стокгольмге қайтару және оны кем даулы дипломатпен алмастыру үшін президент Ритидің тікелей өтініші қажет болды. Вестман Хельсинкиден қайтарылуын қорлаушы жаза деп санады, оған қандай да бір өтемақы күтілді. Дүниежүзілік соғыстан кейін Вестманның досы Эстен Унден Швецияның сыртқы істер министрі болғанда, Вестманға Сыртқы істер жөніндегі мемлекеттік хатшы лауазымы берілді, ал жақын арада Париж елшілігіне тағайындалды – бұл ең беделді елшіліктердің бірі.
In his youth, Westman had been involved in the Nationalist Activism movement, which provided him both with relevant contacts and a good understanding for contemporary thinking in independent Finland. But he was also critical of its political development, from the bloody aftermath of the Civil War and forth, and particularly suspicious against the fennoman school of thoughts that dominated outside of the Finland Swedish circles, and what he perceived as their strong anti Nordic undercurrent. His outspoken opposition against the host country's increasing cooperation with Nazi Germany, in the run up to and during the Continuation War, led to an unfortunate failure of his mission to Helsinki. His reports to Stockholm were factually correct, but he was unsuited to reestablish a Finnish feeling of trust for the Swedes after the trauma of the Winter War, and what in Finland was widely perceived as Sweden's betrayal; and in Helsinki the suspicion grew that his reports were in fact unfavorable. Most crucially, he never came on speaking terms with Finland's foreign minister Rolf Witting, despite their shared mother tongue. This contributed to the abortion of close intelligence cooperation between the two countries, and resulted among other things in a total failure for the Swedish attempts to improve the relations with the Third Reich be means of some kind of cooperation in Operation Barbarossa—executed as "support for Finland's heroic struggle against Bolshevism"—at the same time intending to ease Finland's emotional dependency on Germany. Westman argued, not without some merit, that his views truly represented those of the Swedish government and civil service in general, and specifically the views of the cabinet. The realpolitik policies of Foreign Minister Günther were not as popular in the left leaning majority of the Cabinet now, when a clash between Nazism and Communism was on the agenda, as it had been during the zenith of the Molotov–Ribbentrop Pact. What he said in Helsinki, he was convinced, was totally in accordance with the views of influential Social Democrats as Östen Undén and Ernst Wigforss, and also with the generally neutralist Liberals and Agrarians. After Finland's re conquest of Vyborg, that had been a Swedish–Finnish key castle 1293–1721, a general display of flags was proclaimed for August 30. In an unprecedented move, Sweden's embassy did not fly the flags, and soon Finland's Foreign Minister requested his removal. It would however last yet a year, and require the request of President Ryti, until Westman was recalled to Stockholm and replaced by a less controversial diplomat. Westman felt the recall from Helsinki to be a humiliating reprimand, for which some kind of compensation was to be expected. When Westman's friend Östen Undén after the world war became Sweden's foreign minister, Westman was promptly given the prestigious position as State Secretary for Foreign Affairs, and soon one of the most prestigious embassies, that in Paris.