Шокли жартылай өткізгіш лаб-сы – Кремнийлік алқаптағы алғашқы технологиялық компания. 1955 ж. құрылған, Fairchild Semiconductor-дың негізі. Тарихы мен құлауы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Шокли құрған, жартылай өткізгіштерді дамытумен айналысқан «Шокли жартылай өткізгіш зертханасы», кейін «Шокли транзистор корпорациясы» деп аталды, 1955 жылы Уильям Шоклимен құрылып, «Бекман Инструментс, Inc.» компаниясымен қаржыландырылды. Бұл компания Силикон алқабы деп белгіленген аймақта кремний негізіндегі жартылай өткізгіш құрылғылармен жұмыс істеген алғашқы жоғары технологиялық кәсіпорын болды. 1957 жылы алдыңғы қатарлы сегіз ғалым жұмыстан кетіп, «Фейрчайлд Семикондуктор» компаниясының ядросын құрады. «Шокли жартылай өткізгіш» бұл оқиғадан кейін қалпына келе алмады, 1960 жылы «Клевит» компаниясы сатып алды, содан кейін 1968 жылы «ITT» компаниясына сатылды және жақын арада ресми түрде жабылды. Ғимарат сақталды, бірақ бөлшек сауда дүкені ретінде қайта жаратылды. 2015 жылы оның орнына жаңа ғимараттар салу жоспары жасалды. 2017 жылы жаңа табельдермен жаңартылып, «Силикон алқабының нағыз туған жері» деп белгіленді.
Pioneering semiconductor developer founded by William Shockley
Shockley Semiconductor Laboratory, later known as Shockley Transistor Corporation, was a pioneering semiconductor developer founded by William Shockley, and funded by Beckman Instruments, Inc., in 1955. It was the first high technology company in what came to be known as Silicon Valley to work on silicon based semiconductor devices. In 1957, the eight leading scientists resigned and became the core of what became Fairchild Semiconductor. Shockley Semiconductor never recovered from this departure, and was purchased by Clevite in 1960, then sold to ITT in 1968, and shortly after, officially closed. The building remained, but was repurposed as a retail store. By 2015 plans were made to demolish the site to develop a new building complex. By 2017 the site was redeveloped with new signage marking it as the "Real Birthplace of Silicon Valley."
Шоклидің Калифорнияға оралуы
Уильям Шокли Калифорния технология институтында бакалавр дәрежесін алып, MIT-те физикаға баса назар қойып, PhD дәрежесін аяқтау үшін шығысқа көшті. 1936 жылы бітіріп, бірден Белл зертханасына жұмысқа орналасты. 1930 және 1940 жылдары ол электрондық құрылғылармен және жартылай өткізгіш материалдармен жұмыс істеді, қатты күйдегі электроника саласында пионер болды. Бұл 1947 жылы Джон Бардин, Уолтер Браттейн және басқалармен бірлесіп, алғашқы транзисторды жасауға әкелді. 1950 жылдардың басында Шокли Белл басшылығына наразылығын күшейтті, әсіресе транзистордың патентында Бардин мен Браттейннің есімдері өзінікінен бұрын қойылғанын өзіне қатысты сыйсыздық деп есептеді. Дегенмен, онымен жұмыс істегендер бұл мәселенің себебі Шоклидің өткір басқару стилі болғанын және осы себепті компания ішінде оны үнемі жоғарылатудан бас тартқанын айтты. Бұл мәселелер 1953 жылы шиеленісіп, ол демалысқа шығып, Калтехке қонақ профессор ретінде оралды. Шокли 1934 жылы pH-метрді ойлап тапқан Арнольд Орвилл Бекманмен достық қарым-қатынас орнатты. Шокли кремнийдің табиғи қасиеттері оны транзисторларды жасау үшін германийдің орнын басатынына көз жеткізді. Техас Инструментс компаниясы жақында кремнийлі транзисторларды өндіруді бастады (1954 жылы), сондықтан Шокли олардан жақсырақ өнім жасай аламын деп ойлады. Бекман Шоклидің осы саладағы күш-жігерін, өзінің Бекман Инструментс компаниясының қолдауымен іске асыруға келісті. Алайда, Шоклидің анасы қартайып, жиі ауырып жатты, сондықтан ол Пало-Альтодағы үйіне жақын тұруды жөн көрді. Шокли өзінің алғашқы төрт PhD физиктерін жұмысқа алды: бұрын Raytheon компаниясында жартылай өткізгіш құрылғылармен айналысқан Уильям В. Хапп, Джордж Смут Хорсли және Леопольдо Б. Вальдес Bell Labs-тен, сондай-ақ Беркли университетінің жақындағы түлегі Ричард Виктор Джонс. Транзисторлар бойынша жұмыс жалғасқанда, Шокли төрт қабатты құрылғыны пайдалану идеясын ойлап тапты (транзисторлар үш қабаттан тұрады), ол «қосылған» немесе «өшірілген» күйге кіргеннен кейін қосымша басқару сигналдарын қажет етпейтін жаңа қасиетке ие болды. Осыған ұқсас тізбектерге әдетте үш транзистор қажет болды, сондықтан үлкен коммутациялық желілер үшін жаңа диодтар күрделілікті едәуір төмендетті. Төрт қабатты диод қазір Шокли диоды деп аталады. Шокли жаңа құрылғы транзистор сияқты маңызды болатынына сенімді болды және жобаның барлығын, тіпті компания ішінде де құпия сақтады. Бұл оның параноидалық мінез-құлқының күшеюіне әкелді; бірнеше оқиғалардың бірінде ол хатшының саусағын кесуінің өзін жарақаттау жоспары екеніне сеніп, компаниядағы барлық қызметкерлерге өтірік анықтағышпен тексеру тапсырды. Бұл Шоклидің жобаларды басқарудағы тұрақсыздығымен біріктірілді; кейде ол негізгі транзисторларды дереу өндіріске енгізуді ең маңызды деп санады және «жетілдірілген» өндірістік жүйені құру үшін Шокли диоды жобасына көңіл бөлмейтін болды. Бұл көптеген қызметкерлерді ренжітті, ал шағын қарсылықтар жиі орын алды.
William Shockley received his undergraduate degree from Caltech and moved east to complete his PhD at MIT with a focus on physics. He graduated in 1936 and immediately went to work at Bell Labs. Through the 1930s and '40s he worked on electron devices, and increasingly with semiconductor materials, pioneering the field of solid state electronics. This led to the 1947 creation of the first transistor, in partnership with John Bardeen, Walter Brattain and others. Through the early 1950s a series of events led to Shockley becoming increasingly upset with Bell's management, and especially what he saw as a slighting when Bell promoted Bardeen and Brattain's names ahead of his own on the transistor's patent. However, others that worked with him suggested the reason for these issues was Shockley's abrasive management style, and it was this reason that he was constantly passed over for promotion within the company. These issues came to a head in 1953 and he took a sabbatical and returned to Caltech as a visiting professor. Shockley struck up a friendship with Arnold Orville Beckman, who had invented the pH meter in 1934. Shockley had become convinced that the natural capabilities of silicon meant it would eventually replace germanium as the primary material for transistor construction. Texas Instruments had recently started production of silicon transistors (in 1954), and Shockley thought he could create a superior product. Beckman agreed to back Shockley's efforts in this area, under the umbrella of his company, Beckman Instruments. However, Shockley's mother was aging and often ill, and he decided to live closer to her house in Palo Alto. Shockley set about recruiting his first four PhD physicists: William W. Happ who had previously worked on semiconductor devices at Raytheon, George Smoot Horsley and Leopoldo B. Valdes from Bell Labs, and Richard Victor Jones, a recent Berkeley graduate.]] While work on the transistors continued, Shockley hit upon the idea of using a four layer device (transistors are three) that would have the novel quality of locking into the "on" or "off" state with no further control inputs. Similar circuits required several transistors, typically three, so for large switching networks the new diodes would greatly reduce complexity. The four layer diode is now called the Shockley diode. Shockley became convinced that the new device would be just as important as the transistor, and kept the entire project secret, even within the company. This led to increasingly paranoid behavior; in one famed incident he was convinced that a secretary's cut finger was a plot to injure him and ordered lie detector tests on everyone in the company. This was combined with Shockley's vacillating management of the projects; sometimes he felt that getting the basic transistors into immediate production was paramount, and would de emphasize the Shockley diode project in order to make the "perfect" production system. This upset many of the employees, and mini rebellions became commonplace.
Санасыз сегіз
Ақырында, ең жас қызметкерлердің тобы – Джулиус Бланк, Виктор Гринич, Жан Хоерни, Юджин Клейнер, Джей Ласт, Гордон Мур, Роберт Нойс және Шелдон Робертс – Шоклидің үстінен Арнольд Бекманға шағымданып, Шоклиді алмастыруды талап етті. Бекман бастапқыда олардың талаптарымен келіскендей болды, бірақ уақыт өте келе Шоклиді қолдаған бірқатар шешімдер қабылдады. Көңілі толмаған топ, бөлініп, АҚШ-тың шығысындағы, көптеген әскери келісімшарттары бар "Фейрчайлд Камера және Инструмент" компаниясынан қолдау іздеді. 1957 жылы кремний транзисторларын жасау жоспарымен "Фейрчайлд Семикондуктор" компаниясы құрылды. Шокли жас ғалымдарды "сатқын сегіздік" деп атап, олардың ешқашан табысқа жете алмайтынын айтты. Кейіннен сегіздік Фэрчайлдтен кетіп, өздерінің компанияларын құрды. 20 жыл ішінде Шокли жартылай өткізгіш компаниясынан бастау алған 1-ші немесе 2-ші буын командаларының 65 түрлі компаниясы құрылды. 2014 жылы Tech Crunch Дон Хофлердің 1971 жылғы мақаласын қайта қарап, 130 ұрпақ компаниясының 92-сінің сол кезде 2,1 триллион АҚШ долларынан астам құндылыққа ие екенін мәлімдеді. Сондай-ақ, 2 мыңнан астам компанияның Фэрчайлдтің сегіз негіздеушісіне дейін іздерін табуға болатынын айтты. Шокли төрт қабатты диодты коммерциялық сәттілікке жеткізе алмады, бірақ ақырында техникалық егжей-тегжейін пысықтап, 1960 жылдары өндіріске енгізді. Интегралды схемалардың енгізілуі, коммутаторды жасау үшін қажетті көптеген транзисторларды бір "чипке" орналастыруға мүмкіндік берді, осылайша Шоклидің дизайнының детальдер санын азайту артықшылығы жойылды. Дегенмен, компанияда басқа да бірқатар сәтті жобалар болды, соның ішінде күн батареяларын алғашқы теориялық тұрғыдан зерттеу және негізгі кремний күн батареяларының тиімділігіне 30% шектеу қоятын Shockley-Queisser шегін әзірлеу.
Eventually a group of the youngest employees – Julius Blank, Victor Grinich, Jean Hoerni, Eugene Kleiner, Jay Last, Gordon Moore, Robert Noyce, and Sheldon Roberts – went over Shockley's head to Arnold Beckman, demanding that Shockley be replaced. Beckman initially appeared to agree with their demands, but over time made a series of decisions that supported Shockley. Fed up, the group broke ranks and sought support from Fairchild Camera and Instrument, an Eastern U. S. company with considerable military contracts. In 1957, Fairchild Semiconductor was started with plans for making silicon transistors. Shockley called the young scientists the "traitorous eight" and said they would never be successful. The eight later left Fairchild and started companies of their own. Over a period of 20 years, 65 different companies were started by 1st or 2nd generation teams that traced their origins in Silicon Valley to Shockley Semiconductor. In 2014, Tech Crunch revisited Don Hoefler's 1971 article, claiming 92 public companies of 130 descendant listed firms were then worth over US$2.1 Trillion. They also claimed over 2,000 companies could be traced back to Fairchild's eight co founders. Shockley never managed to make the four layer diode a commercial success, in spite of eventually working out the technical details and entering production in the 1960s. The introduction of integrated circuits allowed the multiple transistors needed to produce a switch to be placed on a single "chip", thereby nullifying the parts count advantage of Shockley's design. However, the company did have a number of other successful projects, including the first strong theoretical study of solar cells, developing the seminal Shockley–Queisser limit that places an upper limit of 30% efficiency on basic silicon solar cells.