Джон Бардин: Екі рет Нобель сыйлығының иегері, физика және инженер ғалымы
John Bardeen
Джон Бардин: Американ физигі, транзистор мен супепроводимость теориясын жасаған. Екі рет Нобель сыйлығының иегері, электроникаға үлкен үлес қосып, технологияны дамытты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық физик және инженер (1908–1991)
American physicist and engineer (1908–1991)
Джон Бардин (/b//ɑr/'/d//iː//n/; 23 мамыр 1908 – 30 қаңтар 1991) – американдық физик және электр инженері. Ол физика саласында Нобель сыйлығын екі рет алған жалғыз адам: алғашқысы 1956 жылы Уильям Шокли мен Уолтер Браттейнмен бірге транзисторды ойлап тапқандығы үшін; екіншісі 1972 жылы Леон Н. Купер мен Джон Роберт Шриффермен бірге BCS теориясы деп аталатын дәстүрлі суперөткізгіштіктің негізгі теориясы үшін. Транзистор электронды өнеркәсіпте революция жасап, телефондардан компьютерлерге дейін қазіргі заманғы электрондық құрылымдардың дамуына жағдай жасады және Ақпараттық дәуірді бастады. Бардиннің суперөткізгіштік саласындағы жетістіктері – осы жетістіктері үшін ол екінші Нобель сыйлығын алды – ядролық магниттік резонанс спектроскопиясында (ЯМР), медициналық магниттік-резонанстық томографияда (МРТ) және суперөткізгіш кванттық тізбектерде қолданылады. Висконсин штатында туып өскен Бардин Принстон университетінде физика ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Екінші дүниежүзілік соғыста қызметтен кейін ол Bell Labs зертханасында зерттеуші, ал Иллинойс университетінде профессор болып жұмыс істеді. 1990 жылы Бардин "Life" журналының "Ғасырдың ең ықпалды 100 американдық" тізіміне енді. Бардин – бір санатта бірнеше Нобель сыйлығын жеңіп алған үш адамның біріншісі (қалғандары Фредерик Сангер және Карл Барри Шарплес химия саласында), және екі Нобель сыйлығына ие болған бес адамның бірі.
John Bardeen (/b//ɑr/'/d//iː//n/; May 23, 1908 – January 30, 1991) was an American physicist and electrical engineer. He is the only person to be awarded the Nobel Prize in Physics twice: first in 1956 with William Shockley and Walter Brattain for the invention of the transistor; and again in 1972 with Leon N. Cooper and John Robert Schrieffer for a fundamental theory of conventional superconductivity known as the BCS theory. The transistor revolutionized the electronics industry, making possible the development of almost every modern electronic device, from telephones to computers, and ushering in the Information Age. Bardeen's developments in superconductivity—for which he was awarded his second Nobel Prize—are used in nuclear magnetic resonance spectroscopy (NMR), medical magnetic resonance imaging (MRI), and superconducting quantum circuits. Born and raised in Wisconsin, Bardeen received a Ph. D. in physics from Princeton University. After serving in World War II, he was a researcher at Bell Labs and a professor at the University of Illinois. In 1990, Bardeen appeared on Life magazine's list of "100 Most Influential Americans of the Century." Bardeen is the first of only three people to have won multiple Nobel Prizes in the same category (the others being Frederick Sanger and Karl Barry Sharpless in chemistry), and one of five persons with two Nobel Prizes.
Білім және ерте өмір
Бардин 1908 жылғы 23 мамырда Висконсин штатының Мэдисон қаласында дүниеге келді. Ол Висконсин университетінің медициналық мектебінің алғашқы деканы Чарльз Бардиннің ұлы еді. Бардин Мэдисон қаласындағы Висконсин университетінің орта мектебінде білім алды. Ол 1923 жылы 15 жасында мектепті бітірді. Бардин 1928 жылы Висконсин университетінен электр инженериясы саласындағы ғылым бакалавры дәрежесін алды. Чикагода бір жыл жұмыс істеуге үзіліс жасағанына қарамастан, ол 1928 жылы бітірді. Бардин физика және математика пәндерінен оны қызықтырған барлық курстарды оқып, әдеттегі төрт жылдың орнына бес жылда бітірді. Бұл оған Лео Дж. Петерстің ғылыми жетекшілігімен магистрлік диссертациясын аяқтауға мүмкіндік берді. Ол 1929 жылы Висконсин университетінен электр инженериясы мамандығы бойынша ғылым магистрі дәрежесін алды.
Bardeen was born in Madison, Wisconsin, on May 23, 1908. He was the son of Charles Bardeen, the first dean of the University of Wisconsin Medical School. Bardeen attended University of Wisconsin High School in Madison. He graduated from the school in 1923 at age 15. Bardeen received his Bachelor of Science degree in electrical engineering in 1928 from the University of Wisconsin. Despite taking a year off to work in Chicago, he graduated in 1928. Taking all the graduate courses in physics and mathematics that had interested him, Bardeen graduated in five years instead of the usual four. This allowed him time to complete his master's thesis, supervised by Leo J. Peters. He received his Master of Science degree in electrical engineering in 1929 from Wisconsin.
Белл зертханалары
1945 жылдың қазан айында Бардин Белл зертханасында Уильям Шокли мен химик Стэнли Морган басқарған қатты дене физикасы тобының мүшесі ретінде жұмыс істей бастады. Топта Уолтер Браттейн, физик Джеральд Пирсон, химик Роберт Гибни, электроника саласының маманы Хилберт Мур және бірнеше техниктер де жұмыс істеді. Ол отбасымен Нью-Джерси штатының Саммит қаласына көшіп барды. Топқа қойылған міндет – сынғыш шыны вакуумдық құбып күшейткіштеріне қатты күйдегі балама табу болатын. Олардың алғашқы әрекеттері Шоклидің жартылай өткізгіштің өткізгіштігіне әсер ету үшін сыртқы электр өрісін пайдалану туралы идеяларына негізделді. Алайда, бұл тәжірибелер әртүрлі конфигурациялар мен материалдарды қолданғанда тағы да тағы қайта-қайта сәтсіз аяқталып отырды. Бардин жартылай өткізгішке өріс енуіне кедергі келтіретін беттік күйлерді қарастыратын теорияны ұсынғанға дейін топ тоқтап қалды. Содан кейін топ осы беттік күйлерді зерттеуге көшті және жұмысты талқылау үшін дерлік күн сайын жиналатын болды. Топ мүшелерінің арасындағы қарым-қатынас өте жақсы болды, идеялар еркін алмасылды. 1946 жылдың қысына қарай Бардин беттік күйлер туралы мақаласын «Physical Review» журналына тапсыруға жеткілікті нәтижелерге қол жеткізді. Браттейн жартылай өткізгіш бетіне күшті жарық шашу арқылы беттік күйлерді зерттеу үшін тәжірибелер жүргізді. Бұл бірнеше қосымша мақалаларға (олардың бірі Шоклимен бірлесіп жазылған) әкелді, онда беттік күйлердің тығыздығы олардың сәтсіз тәжірибелерін түсіндіру үшін жеткілікті деп бағаланды. Жұмыс қарқыны жартылай өткізгіш пен өткізгіш сымдар арасындағы түйіспелерді электролиттермен қоршаған кезде едәуір артты. Мур кіретін сигналдың жиілігін оңай өзгертуге мүмкіндік беретін схема құрастырды және олар буланбайтын тұтқыр химиялық зат – гликол бораты (GU) қолдануды ұсынды. Соңында, Пирсон Шоклидің ұсынысы бойынша әрекет етіп, p–n түйіспесіне орналастырылған GU тамшысына кернеу салғанда, олар қуат күшейтудің алғашқы белгілерін байқады.
In October 1945, Bardeen began work at Bell Labs as a member of a solid state physics group led by William Shockley and chemist Stanley Morgan. Other personnel working in the group were Walter Brattain, physicist Gerald Pearson, chemist Robert Gibney, electronics expert Hilbert Moore and several technicians. He moved his family to Summit, New Jersey. The assignment of the group was to seek a solid state alternative to fragile glass vacuum tube amplifiers. Their first attempts were based on Shockley's ideas about using an external electrical field on a semiconductor to affect its conductivity. These experiments mysteriously failed every time in all sorts of configurations and materials. The group was at a standstill until Bardeen suggested a theory that invoked surface states that prevented the field from penetrating the semiconductor. The group changed its focus to study these surface states, meeting almost daily to discuss the work. The rapport of the group was excellent and ideas were freely exchanged. By the winter of 1946, they had enough results that Bardeen submitted a paper on the surface states to Physical Review. Brattain started experiments to study the surface states through observations made while shining a bright light on the semiconductor's surface. This led to several more papers (one of them co authored with Shockley), which estimated the density of the surface states to be more than enough to account for their failed experiments. The pace of the work picked up significantly when they started to surround point contacts between the semiconductor and the conducting wires with electrolytes. Moore built a circuit that allowed them to vary the frequency of the input signal easily and suggested that they use glycol borate (gu), a viscous chemical that did not evaporate. Finally, they began to get some evidence of power amplification when Pearson, acting on a suggestion by Shockley, put a voltage on a droplet of gu placed across a p–n junction.
Транзистордың өнертабысы
1947 жылғы 23 желтоқсанда Бардин мен Браттейн Шоклидің қатысусыз жұмыс істеп тұрғанда, күшейтуге қол жеткізген нүктелік контактілі транзистор жасауда сәттілікке жетті. Келесі айда Bell Labs патенттік сенімділері патенттік өтініштермен жұмыс істей бастады. Bell Labs сенімділері көп ұзамай Шоклидің өріс эффектісі принципінің 1930 жылы Юлиус Лилиенфельдпен бұрыннан болғанын және патенттелгенін анықтады, ол өзінің MESFET-ке ұқсас патенін 1925 жылғы 22 қазанда Канадада тіркеген. Шокли транзисторды ойлап табудағы ең көп құрметті өзіне алды; бұл Бардиннің онымен қарым-қатынасын нашарлатты. Дегенмен, Bell Labs басшылығы үшеуін де команда ретінде таныстырды. Шокли соңында Бардин мен Браттейнды ашуландырып, оларды бөліп тастады, нәтижесінде екеуі де торапты транзисторда жұмыс істеуге кедергі келтірді. Бардин суперөткізгіштік теориясын зерттеуге кірісіп, 1951 жылы Bell Labs-тен кетті. Браттейн Шоклимен одан әрі жұмыс істеуден бас тартып, басқа топқа бекітілді. Бардин де, Браттейн де транзистордың ойлап табылуынан кейінгі алғашқы жылдан кейін оның дамуына көп қатыспады. "Транзистор" ("трансдукциялық өткізгіштік" және "резистор" сөздерінің қосындысы) теледидар мен радиодағы вакуумдық түтіктерден 1/50 есе кішкентай болды, әлдеқайда аз қуат жұмсады, сенімділігі жоғары болды және электр құрылғыларын ықшамдауға мүмкіндік берді. Иллинойс штатында ол екі маңызды зерттеу бағдарламасын құрды, біреуі электр инженерия факультетінде, екіншісі физика факультетінде. Электр инженерия факультетіндегі зерттеу бағдарламасы жартылай өткізгіштердің эксперименталды және теориялық аспектілерімен, ал физика факультетіндегі зерттеу бағдарламасы макроскопиялық кванттық жүйелердің, әсіресе суперөткізгіштік пен кванттық сұйықтықтардың теориялық аспектілерімен айналысты. Ол 1951 жылдан 1975 жылға дейін Иллинойс университетінде профессор болып жұмыс істеді, содан кейін зейнеткер профессор атанды. CDW электрондық тасымалы ұжымдық кванттық құбылыс екендігі (Макроскопиялық кванттық құбылыстарға қараңыз) бастапқыда күмәнмен қабылданды. Алайда, 2012 жылы жарияланған эксперименттерде тантал трисульфиді сақиналары арқылы магниттік ағымға қарсы CDW тогының тербелістері байқалды, бұл кванттық кедергі құрылғыларының (SQUID және Ахаронов-Бом эффектісін қараңыз) мінез-құлқына ұқсас, CDW электрондық тасымалының негізінен кванттық екендігі туралы идеяны нығайтады. (Кванттық механикаға қараңыз.) Бардин 1980-ші жылдар бойы зерттеулерін жалғастырды және қайтыс болғанға дейін бір жылдан аз уақыт бұрын Physical Review Letters және Physics Today журналдарында мақалалар жариялады. Бардиннің жеке қағаздарының жинағы Иллинойс университетінің мұражайында сақтаулы.
On December 23, 1947, Bardeen and Brattain were working without Shockley when they succeeded in creating a point contact transistor that achieved amplification. By the next month, Bell Labs' patent attorneys started to work on the patent applications. Bell Labs' attorneys soon discovered that Shockley's field effect principle had been anticipated and patented in 1930 by Julius Lilienfeld, who filed his MESFET like patent in Canada on October 22, 1925. Shockley publicly took the lion's share of the credit for the invention of the transistor; this led to a deterioration of Bardeen's relationship with him. Bell Labs management, however, consistently presented all three inventors as a team. Shockley eventually infuriated and alienated Bardeen and Brattain, essentially blocking the two from working on the junction transistor. Bardeen began pursuing a theory for superconductivity and left Bell Labs in 1951. Brattain refused to work with Shockley further and was assigned to another group. Neither Bardeen nor Brattain had much to do with the development of the transistor beyond the first year after its invention. The "transistor" (a portmanteau of "transconductance" and "resistor") was 1/50 the size of the vacuum tubes it replaced in televisions and radios, used far less power, was far more reliable, and it allowed electrical devices to become more compact. At Illinois, he established two major research programs, one in the electrical engineering department and one in the physics department. The research program in the electrical engineering department dealt with both experimental and theoretical aspects of semiconductors, and the research program in the physics department dealt with theoretical aspects of macroscopic quantum systems, particularly superconductivity and quantum liquids. He was an active professor at Illinois from 1951 to 1975 and then became professor emeritus. that CDW electron transport is a collective quantum phenomenon (see Macroscopic quantum phenomena) were initially greeted with skepticism. However, experiments reported in 2012 show oscillations in CDW current versus magnetic flux through tantalum trisulfide rings, similar to the behavior of superconducting quantum interference devices (see SQUID and Aharonov–Bohm effect), lending credence to the idea that collective CDW electron transport is fundamentally quantum in nature. (See quantum mechanics.) Bardeen continued his research throughout the 1980s, and published articles in Physical Review Letters and Physics Today less than a year before he died. A collection of Bardeen's personal papers are held by the University of Illinois Archives.
Физика бойынша Нобель сыйлығы 1956 жылы
1956 жылы Джон Бардин Уильям Шокли (Бекман аспаптарының жартылай өткізгіш зертханасы) және Уолтер Браттейн (Белл телефон зертханасы) екеуімен бірге "жартылай өткізгіштерді зерттеулері және транзистор эффектін ашқандары үшін" физика саласындағы Нобель сыйлығын бөлісті. Стокгольмде өткен Нобель сыйлығы табыстау салтанатында Браттейн мен Шокли сол түні король Густав VI Адольфтан марапаттарын алды. Бардин Нобель сыйлығының салтанатына үш баласының тек біреуін ғана алып келді. Король Густав осыған ренжіп, Бардинге ескертпе жасады, ал Бардин корольге келесі жолы барлық балаларын салтанатқа әкелетініне уәде берді. Ол сөзін орындады.
In 1956, John Bardeen shared the Nobel Prize in Physics with William Shockley of Semiconductor Laboratory of Beckman Instruments and Walter Brattain of Bell Telephone Laboratories "for their researches on semiconductors and their discovery of the transistor effect". At the Nobel Prize ceremony in Stockholm, Brattain and Shockley received their awards that night from King Gustaf VI Adolf. Bardeen brought only one of his three children to the Nobel Prize ceremony. King Gustav chided Bardeen because of this, and Bardeen assured the King that the next time he would bring all his children to the ceremony. He kept his promise.
БҚС теориясы
1957 жылы Бардин Леон Купермен және оның докторанты Джон Роберт Шриффермен бірлесіп, BCS теориясы деп аталатын суперөткізгіштіктің стандартты теориясын ұсынды. Кейіннен бұл эффект Джозефсон эффектісі деп аталды. Бардин өзінің мақаласында Джозефсонның теориясын сынға алды, ол Physical Review Letters журналына одан он күн бұрын жіберілген болатын:
In 1957, Bardeen, in collaboration with Leon Cooper and his doctoral student John Robert Schrieffer, proposed the standard theory of superconductivity known as the BCS theory (named for their initials). effect which later became known as the Josephson effect. Bardeen challenged Josephson's theory on a note in his own paper received ten days later by Physical Review Letters:
Джозефсон жақында туннельдік аймақ арқылы суперсұйық ағын мүмкіндігін талқылау үшін шамамен ұқсас формуланы қолданды, онда квазибөлшектер пайда болмайды. Алайда, автордың мәлімдемесінше (3-ескерту), жұптасу кедергіге дейін жетпейді, сондықтан мұндай суперсұйық ағын болуы мүмкін емес. Бұл мәселе 1962 жылдың 16-22 қыркүйегі аралығында Лондонның Куин-Мэри университетінде өткен 8-ші Халықаралық Төмен Температуралық Физика Конференциясында талқыланды. Джозефсон теориясын ұсынғанда Бардин қарсылықтарын білдіру үшін сөз сөйледі. Қызу пікірталасқа қарамастан, екеуі де бір келісімге келе алмады, тіпті Джозефсон Бардиннен бірнеше рет: «Есептедіңіз бе? Жоқ па? Мен есептедім» деп сұрады. 1963 жылы Джозефсон эффектісін растайтын тәжірибелік деректер мен қосымша теориялық түсіндірмелер табылды, атап айтқанда, Белл зертханасынан Филипп У. Андерсон мен Джон Роуэллдің мақаласында. Осыдан кейін Бардин Джозефсонның теориясын қабылдап, 1963 жылдың тамызында өткен конференцияда бұрынғы қарсылығын ресми түрде қайтарып алды. Бардин сондай-ақ 1965-1966 оқу жылында Джозефсонды Иллинойс штатында постдокторант ретінде шақырды, ал кейіннен Джозефсон мен Джиаверді 1973 жылы алған Физика саласындағы Нобель сыйлығына ұсынды.
In a recent note, Josephson uses a somewhat similar formulation to discuss the possibility of superfluid flow across the tunneling region, in which no quasi particles are created. However, as pointed out by the author (reference 3), pairing does not extend into the barrier, so that there can be no such superfluid flow. The matter was further discussed on the 8th International Conference on Low Temperature Physics held September 16 to 22, 1962 at Queen Mary University of London. While Josephson was presenting his theory, Bardeen rose to describe his objections. After an intense debate both men were unable to reach a common understanding, and at points Josephson repeatedly asked Bardeen, "Did you calculate it? No? I did." In 1963, experimental evidence and further theoretical clarifications were discovered supporting the Josephson effect, notably in a paper by Philip W. Anderson and John Rowell from Bell Labs. After this, Bardeen came to accept Josephson's theory and publicly withdrew his previous opposition to it at a conference held in August 1963. Bardeen also invited Josephson as a postdoc in Illinois for the academic year of 1965–1966, and later nominated Josephson and Giaever for the Nobel Prize in Physics, which they received in 1973.
1972 жылы физика бойынша Нобель сыйлығы
1972 жылы Бардин физика бойынша Нобель сыйлығын Браун университетінің Леон Н. Куперімен және Пенсильвания университетінің Джон Роберт Шрифферімен "бірлесіп әзірлеген, әдетте BCS теориясы деп аталатын суперөткізгіштік теориясы үшін" бөлісті. Бұл Бардиннің физикадан екінші Нобель сыйлығы болды. Ол бір салада екі Нобель сыйлығын алған алғашқы адам атанды. Бардин Стокгольмдегі Нобель сыйлығының табысталуына үш баласын алып келді. 1960 жылдардың соңында Бардин Купер мен Шриффердің BCS теориясы үшін Нобель сыйлығына лайық екенін түсінді. Ол Нобель комитетінің бір адамды екі рет марапаттауға құлшынбауы салдарынан, олар теорияның авторларының бірі ретінде марапатталуы мүмкін емес деп уайымдады. Бардин 1967 жылы Жозефсон эффектісі сияқты суперөткізгіштік туннельдеу эффектілерін зерттеген ғалымдарды сыйлыққа ұсынды: Лео Эсаки, Ивар Джаевер және Брайан Джозефсон. Ол туннельдеу жетістіктерінің суперөткізгіштікке байланысты екенін мойындады, бұл BCS теориясының өзі бірінші болып тағайындалу мүмкіндігін арттырады. Сондай-ақ, ол Нобель комитетінің көпұлтты командаларды жақсы көретінін, оның туннельдеу номинацияларының әрқайсысы әртүрлі елден келгендігін ескерді. Бардин 1971, 1972 жылдары, BCS сыйлық алған кезде және соңында 1973 жылы, туннельдеуге сыйлық берілгенде номинацияларды жаңартты. Ол физика саласында екі мәрте лауреат атанған жалғыз адам және бірдей жүлдеге екі рет ие болған үш адамның бірі; қалғандары – 1958 және 1980 жылдары химиядан жүлде алған Фредерик Сангер және 2001 және 2022 жылдары химиядан жүлде алған Карл Барри Шарплес.
In 1972, Bardeen shared the Nobel Prize in Physics with Leon N Cooper of Brown University and John Robert Schrieffer of the University of Pennsylvania "for their jointly developed theory of superconductivity, usually called the BCS theory". This was Bardeen's second Nobel Prize in Physics. He became the first person to win two Nobel Prizes in the same field. Bardeen brought his three children to the Nobel Prize ceremony in Stockholm. In the late 1960s, Bardeen felt that Cooper and Schrieffer deserved the Nobel prize for BCS. He was concerned that they might not be awarded because of the Nobel Committee's reticence to award the same person twice, which would be his case as a co author of the theory. Bardeen nominated scientists who worked on superconducting tunneling effects such as the Josephson effect for the prize in 1967: Leo Esaki, Ivar Giaever and Brian Josephson. He recognized that because the tunneling developments depended on superconductivity, it would increase the chances that BCS itself would be awarded first. He also reasoned that the Nobel Committee had a predilection for multinational teams, which was the case for his tunneling nominees, each being from a different country. Bardeen renewed the nominations in 1971, 1972, when BCS received the prize, and finally 1973, when tunneling was awarded. He is the only double laureate in physics, and one of three double laureates of the same prize; the others are Frederick Sanger who won the 1958 and 1980 Prizes in Chemistry and Karl Barry Sharpless who won the 2001 and 2022 Prizes in chemistry.
Ксерокс
Бардин сонымен қатар Xerox корпорациясының маңызды кеңесшісі болды. Мінезінен тыныш болса да, ол ерекше қадам жасап, Xerox басшыларын Калифорниядағы зерттеу орталығы – Xerox PARC-ты сақтап қалуға шақырды, себебі бас компания осы орталықтың нәтижелі болмайтынынан күдіктенді.
Bardeen was also an important adviser to Xerox Corporation. Though quiet by nature, he took the uncharacteristic step of urging Xerox executives to keep their California research center, Xerox PARC, afloat when the parent company was suspicious that its research center would amount to little.
Жеке өмір
Бардин 1938 жылғы 18 шілдеде Джейн Максвеллге үйленді. Принстон университетінде оқып жүргенде, ол Питтсбургтегі ескі достарына сапар барысында Джейнмен танысты. Бардин өте қарапайым және тартымды мінезді ғалым еді. Ол Иллинойс университетінде шамамен 40 жыл профессор болып жұмыс істегенімен, көршілері оны көбінесе достарына тамақ дайындап, той-думандар ұйымдастырғаны үшін есінде қалдырды, ал олардың көпшілігі оның университеттегі жетістіктерінен хабарсыз болды. Ол әрқашан қонақтарынан гамбургер наны қуырылғанды ұнататынын сұрайтын (өзі солай жегенді жақсы көретін). Ол гольф ойнауды және отбасымен пикникке баруды ұнататын. Лилиан Ходдесонның айтуынша, ол "қалыпты 'гений' туралы қалыптасқан көзқарасқа түбегейлі қайшы келіп, қарапайым болып көрінуге мүдделі болмағандықтан, көпшілік пен бұқаралық ақпарат құралдары оны көбінесе назарынан тыс қалдырды". Джон Бардиннің балалары шіркеуге оның әйелі алып баратын, ол жексенбілік мектепте сабақ беріп, шіркеудің қариясы болды. Дегенмен, ол және оның әйелі өмірден кейін де бір нәрсе бар екеніне және басқа да діни сенімдерге сенбейтіндерін айтты. Ол Джеймс М. Бардин, Уильям А. Бардин және қызы Элизабеттің әкесі болды.
Bardeen married Jane Maxwell on July 18, 1938. While at Princeton, he met Jane during a visit to his old friends in Pittsburgh. Bardeen was a scientist with a very unassuming personality. While he served as a professor for almost 40 years at the University of Illinois, he was best remembered by neighbors for hosting cookouts where he would prepare food for his friends, many of whom were unaware of his accomplishments at the university. He would always ask his guests if they liked the hamburger bun toasted (since he liked his that way). He enjoyed playing golf and going on picnics with his family. Lillian Hoddeson said that because he "differed radically from the popular stereotype of 'genius' and was uninterested in appearing other than ordinary, the public and the media often overlooked him." John Bardeen's children were taken to church by his wife, who taught Sunday school and was a church elder. Despite this, he and his wife made it clear that they did not have faith in an afterlife and other religious ideas. He was the father of James M. Bardeen, William A. Bardeen, and daughter Elizabeth.
Өлім
Бардин 1991 жылғы 30 қаңтарда Бостон қаласындағы Бриггем және әйелдер ауруханасында жүрек ауруынан 82 жасында қайтыс болды. Sony Corporation өзінің жетістігінің көп бөлігін Бардиннің транзисторларын портативті теледидарлар мен радиоларда коммерциялық тұрғыдан пайдалануға және Иллинойс штатының зерттеушілерімен жұмыс істеуге қарыстырады. 2022 жылғы мәлімет бойынша Джон Бардин атындағы профессор Юрий Власов. Бардиннің қазасынан кейін Иллинойс университетінің канцлері Мортон Вейр: «Әрбір американның өмірін өзгертетін сирек адам болады; Джонның еңбегі сондай болды» деді. Оның цитатында былай делінген: «Теориялық физик Джон Бардин (1908–1991) екі рет Физика бойынша Нобель сыйлығын бөлісті – 1956 жылы транзисторды бірлесіп ойлап тапқандығы үшін және 1972 жылы суперөткізгіштікті түсіндіргені үшін. Транзистор компьютерлерден микрочиптерге дейін қазіргі заманғы барлық электрониканың дамуына жол ашты. Суперөткізгіштіктің алуан түрлі қолданыстары инфрақызыл сенсорларды және медициналық бейнелеу жүйелерін қамтиды». «Америка ғалымдары» парағында биохимик Герти Кори, химик Линус Полинг және астроном Эдвин Хаббл да бар.
Bardeen died of heart disease at age 82 at Brigham and Women's Hospital in Boston, Massachusetts, on January 30, 1991. Sony Corporation owed much of its success to commercializing Bardeen's transistors in portable TVs and radios, and had worked with Illinois researchers. as of 2022, the John Bardeen Professor is Yurii Vlasov. At the time of Bardeen's death, then University of Illinois chancellor Morton Weir said, "It is a rare person whose work changes the life of every American; John's did." His citation reads: "Theoretical physicist John Bardeen (1908–1991) shared the Nobel Prize in Physics twice—in 1956, as co inventor of the transistor and in 1972, for the explanation of superconductivity. The transistor paved the way for all modern electronics, from computers to microchips. Diverse applications of superconductivity include infrared sensors and medical imaging systems." The other scientists on the "American Scientists" sheet include biochemist Gerty Cori, chemist Linus Pauling and astronomer Edwin Hubble.