Испания Корольдық сарайы Аранхуэс

Испания Корольдік сарайы: Арәнхуэз сарайы – испан король отбасының резиденциясы, тарихы 16 ғ. дейін саудаласады. Бақтары мен ботаникалық коллекциясы бар.

15 мин оқу

100%

Дереккөз: Royal Palace of Aranjuez — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Испанияның патша сарайы

Аранхуэстің патша сарайы (lang es) – испан король отбасының ресми резиденцияларының бірі. Ол Испанияның Аранхуэз қаласында (Мадрид) орналасқан. 16 ғасырда патшалық аң аулау үйі ретінде құрылған сарай Филипп II-нің бұйрығымен салынған. Оның тұсында ол Раскафриа, Эль-Эскориал және Мадридтің Корольдік Альказарымен қатар, сарайдың төрт маусымдық орнының біріне айналды. Патшалық иелікке кеңейтілген ботаникалық коллекциясы бар, ландшафтылық және әсем бақтар мен ормандар кіреді. Онда бірнеше халықаралық шарттарға қол қойылды және патша отбасының бірнеше мүшесі қайтыс болды, оның ішінде: 1568 жылы Валуа Елизаветасы, 1758 жылы Португалиялық Барбара, 1766 жылы Елизавета Фарнезе, 1806 жылы Неапольдік Мария Антония, 1818 жылы Браганзалық Мария Изабелла және 1828 жылы Саксониялық Мария Жозефа Амалия. 1931 жылы Екінші испан Республикасы кезінде патшалық иелік тарихи-мәдени ескерткіш деп жарияланып, көпшілікке ашылды. 1977 жылдан 1983 жылға дейін сарай мемлекеттік қонақ үй ретінде пайдаланылды. Сарай, бақтар және оған байланысты ғимараттар 2001 жылы ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енген Аранхуэстің мәдени ландшафтының бір бөлігі болып табылады. Қазіргі уақытта сарайдың бірінші қабатында мұражай орналасқан, патшалық бөлмелер мен бақтар көпшілікке ашық, ал оның басқаруы Patrimonio Nacional мемлекеттік агенттігіне жүктелген.

Тарих

12 ғасырда Сантьяго ордені Тахо өзені мен Жарама өзенінің қосылған жеріне жақын эксклюзивті аңшылық қорық құрды. Оның патшалық резиденция ретіндегі тарихы 16 ғасырда, орденнің ұлы магистрі Лоренцо I Суарес де Фигероа орден мүшелері мен олардың патшалық және ақсүйек қонақтарының демалуы үшін әсем аңшылық үйдің құрылысын бастаған кезде басталды. Бұл орын Расо де Эстрелла (қазіргі Патша сарайы мен Аранхуэс теміржол стансасының арасында орналасқан жұлдыз тәрізді алаң) деп аталды. Бүгінде бұл ашық фестиваль паркі. 1523 жылы Испания королі Карл I көктемгі аңшылық маусымында қонақтарын күту үшін бұл аймақты иеленді, оны Real Bosque y Casa de Aranjuez (Патшалық орман және Аранхуэс үйі) деп атады. 1551 жылы ол Америкадан әкелінген жаңа өсімдік түрлерін тізімдеу үшін ботаникалық бақ құрды. Бірақ басқа маңызды істерге ден қойғандықтан, бұл жоба толыққанды жүзеге аспады. Филипп II Аранхуэстің құнарлы жайлауларын байқап, 1561 жылы Тахо өзенінің солтүстігіндегі жердің бір бөлігін бақша шаруашылығы мен жалпы ауыл шаруашылығына арнауды бұйырды. Өзеннің оңтүстігіндегі көршілес жерде патша қазіргі ғимарат орнында алғашқы сарайдың құрылысын бастады. Филипп архитектор Хуан Баутиста де Толедо және кейін Хуан де Эррераның қызметтерін пайдаланды. Олар сондай-ақ Сан-Лоренцо корольдік монастырының сарайын салғандар еді. Бұл жерде дөңгелек түйелер (сол кездегі деректерде "камелло" деп аталған) сияқты экзотикалық жануарлар да болды: 1583 жылы шамамен 10, ал 1598 жылы шамамен 40. Филипп 1598 жылы қайтыс болғаннан кейін, жұмыстар жалғасты, бірақ патшалық пәтерлер, капелла, оңтүстік мұнара және батыс фасадының бір бөлігі ғана аяқталды. Экономикалық және саяси дағдарыс, сондай-ақ испандық Габсбургтер әулетінің құлауы жобаның тоқтатылуына себеп болды. 1700 жылы Испанияның тұңғыш Бурбон королі Филипп V Аранхуэсті Версаль сарайымен бәсекелестіруді көздеп, құрылысты қайта бастауға шешім қабылдады. Кейіннен осы сәнді стиль Ла Гранья де Сан-Ильдефонсоның Корольдік сарайына да қолданылды. Филипп V жаңа солтүстік мұнараны қосты, батыс фасадын аяқтады және қазіргі сарайдың құрылымын анықтады. Патшалық дөңгелек түйелердің саны шамамен 200-ге жетті, тіпті 1710 жылы Австрия эрцгерцогының әскері сарайды басып алған кезде де олар аман қалды. Олар Версальдегідей мал қорасында емес, айнала жайылып немесе жүк таситын жануарлар ретінде пайдаланылды. Патшалық ойын-сауықтарда бұқалар мен экзотикалық жануарлар да қолданылды, мысалы, оларды Онтигола су қоймасына тастап, патша мылтығынан ату үшін. Көп қолданылмағандықтан, 1748 жылы сарай өрттен жартылай қирады. Фердинанд VI сарайды қайта тұрғызды. Түпнұсқа негіздерін сақтай отырып, жаңа құрылым барокко стилі мен 18 ғасырдың эстетикасын көрсететін, ішкі жағынан сәнді жиһазбен безенілген әсем сыртқы көрініске ие болды. Фаринелли музыкалық ойын-сауықтарды ұйымдастырды. Бұл ғимарат негізінен Карл III-нің астананы реформалау және испан мемлекетін жаңғырту жұмысына байланысты (кейбіреулер оны Мадрид қаласының мэрі деп атайды). Қазіргі сарайдың сәулетшісі итальяндық Франческо Сабатини болды. Ол ауланы қоршап тұратын екі батыс қанатты жобалады, осылайша бастапқы кіреберіспен бетпе-бет келетін алаңның үш жағын анықтады. Бұл орын екі өзеннің қосылған жерінде, Расо-де-Эстрелланың жанында орналасқан. Бұл кешеннің бір шетінде капелла, ал екінші жағында театр орналасқан, бірақ ол ешқашан аяқталмады. 18 және 19 ғасырларда әртүрлі суретшілердің суреттерімен безендірілді, залдарда қатты ағаштан жасалған жиһаздар, гобелендер, сағаттар, шамдар мен мүсіндер жинағы орнатылды. Осы бірегей туындылардың көптегені залдарды, бөлмелерді және кеңістіктерді әшекейлейді. Салон де Порселана Карл III-нің сүйікті орны болды. Карл III Эскилаше көтерілісінен кейін біраз уақыт бойы Испания саясатынан қашып осы жерде демалды. Ол Аранхуэсті көктемгі және жазғы резиденциясы ретінде таңдады, сол кезде патшалық сарай көктемде Мадридтен көшіп, қазанға дейін астанаға оралмайтын еді. Патша физиократияны қабылдады (ұлттың байлығы оның қазынасында емес, топырағында және халқында жатыр деген экономиканың алғашқы түрі). Сарай мен оның ауылдық ортасын ұнатып, король Кортихо де Сан Исидроны тәжірибелік ферма ретінде құрды және сарай бақтарын жақын Жардин дель Партер және кең Жардин де ла Исла деп бөліп берді. Ол сәнді кештер ұйымдастырды және кейде Тахо өзенінің бойымен әсем безенілген және алтын жалатылған кемеде саяхаттады. Карл IV және оның әйелі Мария Луиза Пармалық Аранхуэсте Лаборадор үйі (ферма) деп белгілі павильон салды, ол бүгінде жұртшылыққа ашық және еуропалық неоклассикалық архитектураның маңызды үлгісі болып табылады. 1807 жылы Карл IV-нің сүйіктісі және Испания премьер-министрі Мануэль Годой Наполеон Франциясымен бейбітшілік орнатуға тырысты, бірақ тақ мұрагері Фердинандтың (кейін "сатқын король" деп аталды) қарсылығына тап болды. Годой жасасқан келісімдердің арқасында ел Наполеон Франциясының басып кіру қаупінен құтылғанын мәлімдеді. 1808 жылы Годой Аранхуэсте (Осуна сарайында) тұрғанда басып кіру туралы қауесет тарады, нәтижесінде Фердинандтың жақтастары басшылық еткен наразылық толқуы Годойды шатырдың ішінде жасырынып отырған жерден тапты. Ол тұтқынға алынып, кейіннен елден қуылды. Сол жылы наурыздағы Аранхуэс көтерілісінің нәтижесінде сарайдың Тәж залында Карл IV өз ұлы Фердинанд VII-ге тақтан бас тарды, бірақ Фердинанд VII мамыр айында өзі де тақтан бас тарды. 1808 жылдың қыркүйегінде Лаодикея архиепископы Дон Хуан де ла Вераның қатысуымен Аранхуэс корольдік сарайының капелласында өткен ресми салтанатта Наполеонның Бас штабы ресми түрде құрылды. Бурбон әулеті қайта орнатылғаннан кейін Альфонсо XII Аранхуэс корольдік сарайын Монпансье герцогінің ақсүйек отбасының резиденциясы деп белгіледі. Оның болашақ әйелі - сол отбасының қызы, Мерседес Орлеандық. 1878 жылы күйеу жігіті мен оның сүйісі Мадридтен сарайдың батыс жағына (Plaza de Armas) салынған әсем, бірақ уақытша теміржол стансасынан келді. Бұл Аранхуэсте өткен соңғы маңызды шара болды, өйткені Мария Кристина Австриялық, монархтың екінші әйелі, оның ұлы Альфонсо XIII және оның әйелі Виктория Эухения Баттенберг Ла Гранья де Сан-Ильдефонсоның Корольдік сарайын таңдады.

In the 12th century the Order of Santiago created an exclusive hunting reserve alongside the river Tagus near its junction with the river Jarama. Its history as a royal site began in the 16th century, when the order's grandmaster Lorenzo I Suárez de Figueroa directed the construction of a grand hunting lodge designed for the recreation of members of the order and their royal and noble patrons, known as the Raso de Estrella (Star shaped Glade located between the present Royal Palace and Aranjuez railway station.) The site today is an open festival park. In 1523 Charles I of Spain took possession of the area, which was designated Real Bosque y Casa de Aranjuez (Royal Woods and House of Aranjuez), in order to entertain his guests during the springtime hunting season. In 1551, he established a botanical garden to catalog the newly catalogued species of plants brought from the Americas. Owing to distractions elsewhere, this mission was not entirely successful. Philip II became aware of the fertile meadows of Aranjuez, and designated that a portion of land to the north of the river Tagus should be devoted to pottager and general agriculture in 1561. In an adjacent plot to the south of the river, the King began construction of the first palace, on the same site as the existing building. Philip engaged the services of architect Juan Bautista de Toledo and later Juan de Herrera. They were also responsible for the palace of The Royal Monastery of San Lorenzo. The site also included exotic animals such as dromedaries (camellos in the period sources): about 10 in 1583 and about 40 in 1598. After Philip's death in 1598, the works were still in progress with only the royal apartments, the chapel, the south tower and part of the western facade completed. An economic and political crisis, along with eventual extinction of The Spanish Hapsburg dynasty, resulted in the project being abandoned. In 1700, the first Bourbon king of Spain, Philip V, decided to resume the work, intending to make Aranjuez a rival to the grand palace of Versailles. Subsequently, this imposing style would be applied to the Royal Palace of La Granja de San Ildefonso. Philip V added a new north tower, completed the west facade and defined the structure that would shape the current palace. The royal dromedaries were about 200, surviving even the occupation of the palace by the troops of the Archduke of Austria in 1710. They were not kept in a menagerie as in Versalles, but grazed around or were employed as beasts of burden. Bulls and exotic animals were also used in the royal pastimes, such as dumping them into the Ontígola reservoir to be shot by the royal musket. Little used, in the palace was almost destroyed by fire in 1748. Ferdinand VI rebuilt the palace. Although still respecting the original foundations, the new structure was to reflect the prevailing late baroque style and 18th century aesthetic, of an imposing and ostentatious exterior accommodating a series of sumptuously furnished spaces within. Farinelli directed musical entertainment. The building is mainly due to Charles III in his reforming work for the capital city (he is sometimes called The Mayor of Madrid) and modernization of the Spanish state. The architect of the modern palace was the Italian Francesco Sabatini. He designed the two west wings, which provide the main building enclosing the courtyard, thus defining three sides of the cour d'honneur square that faces the original entrance. It is near the Raso de Estrella at the confluence of the two rivers. At one end of this complex was the chapel and opposite was designated as a theater, although it was never completed. The decoration was enriched in the 18th and 19th centuries with paintings by various artists; in the halls hardwood furniture and several collections of tapestries, clocks, lamps and sculptures were installed. Many of these unique pieces adorn the halls, chambers and spaces. The Salón de Porcelana was the favorite retreat of Charles III. Charles III took refuge there from Spanish politics for some time following the Esquilache Riots. He chose Aranjuez to be his spring and summer residence at a period of history when the Royal Court used to move from Madrid in the spring and did not return to the capital until October. The King embraced physiocracy (an early form of economics in which the wealth of a nation supposedly lay in its soil and people rather than its treasury). Charles, who enjoyed the palace and its rural environment, established the Cortijo de San Isidro as an experimental farm and divided the palace gardens into the intimate Jardín del Parterre and the wider Jardín de la Isla. He held lavish parties and sometimes sailed along stretches of the Tagus in rich artistically decorated and golden painted [[pleasure barge. Charles' son, Charles IV and his wife Maria Luisa of Parma erected a pavilion known as the Casa del Labrador (farmhouse), which is today open to the public and an important example of European Neoclassical architecture. In 1807, Manuel Godoy, favorite of Charles IV's and Spanish prime minister, tried to make peace with Napoleonic France but faced opposition of the rebellious heir to the throne Ferdinand (later called the "felon king"). Godoy claimed that the kingdom was safe from the impending Napoleonic French invasion because of the treaties he had facilitated. In 1808, while Godoy was a resident in Aranjuez (within the Palace of Osuna) the rumor of invasion spread, resulting in an angry mob led by the rebellious Ferdinand supporters finding him hiding in an attic. He was taken prisoner and later exiled. As a result of the successful Mutiny of Aranjuez in March of that year the palace Salón del Trono witnessed the abdication of King Charles IV in favor of his son Ferdinand VII, who himself abdicated in May. In September 1808, in a formal ceremony held in the Chapel of the Royal Palace of Aranjuez before Monsignor Don Juan de la Vera, the Archbishop of Laodicea, the Supreme, central Napoleonic Junta was officially constituted. After the Bourbon Restoration, Alfonso XII designated the Royal Palace of Aranjuez to be the residence of the noble household of the Dukes of Montpensier. His bride to be was the daughter of that family, Mercedes of Orléans. In 1878 the bride and her entourage arrived for the ceremony from Madrid at an imposing but temporary railway station constructed near the grand Plaza de Armas (western) entrance to the Palace of Aranjuez. This was the last grand event to be held in Aranjuez, as Maria Christina of Austria the monarch's second wife, his son Alfonso XIII and his wife Victoria Eugenie of Battenberg all preferred the Royal Palace of La Granja de San Ildefonso for their royal holidays.

Дизайн

Сарай – патшалық иеліктің орталық бөлігі. Солтүстік жағында бұрынғы көкбақшалар орналасқан, қазір геометриялық түрде ағаштармен шектелген "патшалық серуендеу жолдарымен" кесілген егіс жерлері. Бұл жолдар қазір көпшілікке ашық және көбінесе жаяу жүргіншілерге арналған. Шығыс жағында үш тас жол (Reina, Principe & Infantas) бойымен ақсүйектер отбасылық үйлерін салған. Батыс жағында да үш ауылдық жол бар, олардың бірі – казармалармен (қазір қираған) шектесетін патшалық кіру жолы болған. Сарайдан ең алыс жерде Raso de Estrella деп аталатын ашық алаң орналасқан, бұл жерде бастапқыда аң аулау үйі болған, ал қазір фестивальдер өткізіледі. Бастапқы теміржол станциясы да осы жерде орналасқан, бірақ кейін қазіргі орнынан батысқа қарай көшірілді. Бұрынғы теміржол желісінің бір бөлігі әлі де көрініп тұр, қазір ол тұрақты тұрғындардың автокөліктеріне арналған тұрақ ретінде пайдаланылады. Сарайдың тікелей алдында монументалды тас орындықтармен қоршалған сопақша көгалдық бар. Туристік шағын пойыздың аялдамасы да сол жақын жерде. Оңтүстік жағында Plaza de Parejas орналасқан, төменде сипатталған түрлі сарай ғимараттарымен қоршалған ашық құмды алаң.

Паррехас алаңы

Сарайдың оңтүстігінде бұрын сол жерде өткізілген ат спорты жарыстарына байланысты Plaza de las Parejas деп аталатын үлкен ашық алаң орналасқан. (Ақсүйектер жұптармен немесе parejas ретінде жарысқа қатысып, парадқа шығарды). Шығыс жағында сарайдың қосалқы ғимараты болған Ренессанс стиліндегі екі қабатты ғимарат (қазіргі жергілікті соттар мен салық кеңселерi) орналасқан. Батыс жағында қойма аумағы, қызметшілер залдары және (өрттен кейін) жеке ас үй (Casa de Fogones) бар. Алдында – сарайға қарап (кейіннен қонақ үйге айналған) Каса-дель-Принсипе-де-Пас үйі орналасқан, ол Мануэль Годойдың резиденциясы болуы жоспарланған. Сарай екі қабаттан тұрады. Бірінші қабат жартылай дөңгелек аркалармен безендірілген терезелер арқылы жарықтанады, ал екінші қабат темір торы бар балкондарға ашылады. Сарайдың орталық бөлігі Фердинанд VI-ның гербы бейнеленген фронтонмен жабдықталған үшінші қабатқа дейін көтеріледі. Гербтің екі жағына екі жазу қашалған. Сол жақтағы жазуда "Philippus II / Institvit / Philippus V / provexit" (Филипп II бастады, Филипп V аяқтады) деп жазылған. Оң жақтағы жазуда "Ferdinandu / VI Pius Felix / Consummavit / An MDCCLII" (1752 жылы адал және ізгі Фердинанд VI аяқтады) деп жазылған.

Құрылымы

Бүкіл құрылыс қызыл кірпіштен салынған, ал Colmenar de Oreja-дан әкелінген ақ әктаспен әшекейленген.

Кіру

Қоғамдық кіру шығысқа қарай, М 305 тас жолы мен қайық көпірі арқылы жүзеге асырылады. Корольдік тұлғалар үшін сарайға дәстүрлі, ресми кіру – Таго өзенін (қазір жабық) жолмен батысқа қарай, сағасына жақын жерден кесіп өтіп, содан кейін шығысқа қарай Армас алаңы арқылы және орталық бөліктің портигі арқылы кіру болып табылады. Ғимараттың биіктігінің орталық бөлігінің көтерілуі бес симметриялық сыртқы аркалармен шеңберленген негізгі портиктің маңыздылығын күшейту үшін жасалған. Портик үстінде Педро Мартиненго жасаған Филипп II, Филипп V және Фердинанд VI есімді патшалардың мүсіндері орналасқан. Портиктің екі жағында патшалық кірудің сәнін одан да арттыру үшін үш үлкен арка бар. Портик үстіндегі кең балкон тас қоршаумен жасалған және ішкі аулаға қарап тұрады. Портик арқылы залға, ал сол зал арқылы Фердинанд VI-ның тапсырысымен Джакомо Бонавия салған әсем орталық баспалдаққа өтуге болады. Балюстрада қара темірден жасалған, алтынмен әшекейленген және рококо стиліне сай келеді. Төбеден La Granja-дан әкелінген алтын жалатылған және кристалдан жасалған үлкен Империя стиліндегі шамшырақ ілінген.

Интерьер

Сарайдың негізгі корпусының артында ішкі аула орналасқан, оның айналасында түрлі залдар орналасқан. Екі бұрышта да ішкі жарықтандыруға арналған шағын терезелері бар, көлденең дөңгелек барабандарға тіреліп тұрған күмбездермен жабдықталған екі кішкентай мұнараны көруге болады, олардың бірінде сағат орнатылған. Лобби мүсіндермен безендірілген, ал жоғарғы қабатта Франция королі Людовик XIV, оның әйелі Испания королі Мария Тереза және олардың ұлы, Ұлы Дофин бейнеленген альковтарда үш мәрмәр бюст орналасқан. Бұл бюсттерді 1683 жылы француз мүсіншісі Антуан Койсевокс жасаған. Бұл үш француз тұлғасының сарайда болуы испан корольдік Бурбон әулетінің француз монархиясымен, әсіресе Филипп V-нің әкесі және Филипптің ата-анасы, яғни оның әже-шешесімен байланысымен түсіндіріледі. Сарайдың дерлік барлық залдарында түрлі өлшемдегі және сипаттамалары бар сағаттар бар, себебі король Карл IV сағаттарды жинаушы және сағаттанушы болған.

Salón de Guardias de la Reina (Патшаның күзетшілері үшін орын)

Бұл салон итальяндық Лука Джордано салған Сүлеймен патшаның өмірінен үш суретпен безендірілген. Жиһаз патша Карл IV заманындағы зәйтүн ағашынан жасалған, ал сағаттар Карл IV жинағынан алынған.

Салон де ла Реина Изабель II (Елбасы Изабель II бөлмесі)

Бұл салон Лука Джордано салған мифологиялық көріністермен безендірілген: Юпитер мен Леда, Эол (жел құдайы) және Триптолем (үш есе қайраткер). Жиһаз Империя стилінде жасалған.

Antecámara de Música (Музыкалық антекамбер)

Көпшілікке "Салон дель трамвай" деп белгілі, ал "трамвай станциясы" деген есіммен танымал болды. Бұл кеңістік маңызды қонақтарды қабылдауға арналған. Ол 17 ғасырғы итальян мектебінің библиялық сахналарымен және Франческо Солименаның діни картиналарымен әсемделген.

Sala de Música de la Reina (Патшаның музыка бөлмесі)

Англияда жасалған зәйтүн ағашынан жасалған фортепианоны Евгения де Монтихо императрицасы Езабел II патшайымға сыйға берген. Қалған жиһаз Империя стиліндегі магони ағашынан жасалған. Төбеден ілінген қоладан жасалған нео-готикалық шам 19 ғасырға жатады.

Anteoratorio de la Reina (Патшаның преториасы)

Бұл бөлмеде Ватикан шеберханасында жасалған тессерадан құралған мозаика орналасқан. Бұл мозаиканы Рим папасы XIII Лео, Альфонс XII патшаның Австрияның Мария Кристинасына үйленуіне орай сыйға берген.

Oratorio de la Reina (Патшаның ораториясы)

Терезелер орталық аулаға қарайды. Хуан де Вильянуэва патша Карл IV тұсында қайта салды. Оның қабырғаларында 1791 жыл шамасында Франсиско Баеу и Субиас салған фрескалар бар, ол Франсиско де Гойяның жекжаттысы болған. Суреттерде "Патшалардың табынуы", "Шөпшілердің табынуы", "Мысырға қашу", "Басқару" және "Зәкәрия мен Әзірет Мәриям" бейнеленген. Бас алтарьдың жақтауын құрайтын бағаналардың қасында Әулие Матай және Әулие Лұқа тұр. Күмбездің ортасында періштелер тобымен бірге Құдай Әке бейнеленген. Күмбездің жоғары жағында Киелі Рухтың көгершіні ұшып тұр. Орталық орынды алып жатқан Таза Марияның суретін Мариано Сальвадор Маелла салған.

Саллон дель Трон (Трон бөлмесі)

Шұңғырша келген күмбез 1851 жылы Висенте Камаронға жатқызылатын Помпеи стиліндегі фрескалармен әшекейленген және монархияны көрсетеді. Патшалық тәж Венера мен Индустрия тұлғаларымен демеліп тұр. Оң жақта – Өнер, сол жақта – Молшылық және Сақтық тұр. Залдың шетімен жасыл серпентин түстеріндегі мәрмәрге ұқсас жасанды әкпен жасалған негіз бойлап созылады. Бұл залда патшалар ресми сапарлар барысында қабылдау рәсімдерін өткізген. Қабырғалары қызыл барқытпен жабылған. Жиһаздың көп бөлігі Изабел II дәуірінен, бірақ Альфонсо XII және оның әйелі қолданған әсем француздық Луи XVI стиліндегі патшалық тақтардан басқа.

Деспачо де ла Реина (Патшаның кеңсесі)

Бұл бөлме бұрын жатын бөлме болғаннан кейін, Езабел II оны кеңсе ретінде пайдаланған. Қабырғаларын Ян Брюгельдің «Ваза» суреті сияқты картиналар безендіреді. Мартинес дель Мазоның пейзажы, Франсиско Галли Бибиенаның классикалық ғимараттардың көрінісін бейнелейтін екі кішкентай картинасы және Арелланоның үш вазасы – олардың ішіндегі ең қызықтылары. Мариано Сальвадор Маелла Мәсіхтің құдайға арналған құрбаны көріністерімен Помпея стиліндегі фрескалармен қақпақты безендірген. Осы залдың жанында Лука Джорданоның Құдай анасының суреті бар шағын шіркеу немесе жеке оратория орналасқан. Төбеден ілінген шам «Сан-Ильдефонсо» шынысынан жасалған. Жиһаз Карл IV дәуірінде Корольдік шеберханада жасалған, олардың өзгешелігі – әдемі инкрустациялық жұмыстары.

Порселяна кабинеті (Порселяна бөлмесі)

Бұл бөлмені Карл III тапсырыс берген. Бұл Мадридтегі Буэн-Ретриро Корольдік фарфор фабрикасының туындысы. Орташа өлшемді залдың қабырғалары мен төбесі ақ фарфордан жасалған тақташалармен және рококо стиліндегі әшекейлермен (гүлдер, жемістер, маймылдар, вазалар, мандариндер, попугайлар, самурайлар, құстар және айдаһарлар) безенілген рельефтермен толық жабылған. Керамикалық тақташалар ағаш қабырғаларға бұрандалармен бекітілген. Олар 1760 және 1765 жылдар аралығында Джузеппе Гриччи жасаған. Едені мәрмәрмен қапталған. Қабырғаға орнатылған сегіз үлкен айна безендірудің әсерін күшейтеді. Сипатталған әшекейлермен қатар, күнделікті сахналардағы адамдар тобы да бейнеленген. Төбе ортасында пальма пішіндес шам орналасқан, ал қол жеңбірегі бар қытай адамның иығында маймыл отырып, пальманың бағанасына көтеріліп жатыр. Бұл бөлме ойын және демалыс бөлмесі ретінде пайдаланылған.

Корольдің жатын бөлмесі

Күмбез З. Гонсалес Веласкестің темпера бояуларымен салынған фрескаларымен әшекейленген, олар Ғылым, Ерлік, Өнер, Заң және Монархия аллегорияларын бейнелейді. Орталық бөлігінде – Барселона қаласының королева Изабель II-ге, Франциск Ассизский Бурбонмен үйленген кезде сыйға берген Изабель II стиліндегі төсек орны. Консольдар француз жиһаз шебері Домиердің шеберханасында жасалған туындылар.

Токадор де ла Реина (Патшаның будоары)

Бұл бөлменің қабырғалары Валенсиялық фабрикалардың жібек перделерімен жабылған. Бюдоир пало-санто ағашынан жасалған, екі жағында айналар орналасқан және аналық інжу және алтынмен әшекейленген орындық бар. Жиһаз Изабелла II дәуіріне тән, ал төбелік суреттерді Висенте Камарон жыл мезгілдерін бейнелейтін суреттермен салған.

Би залы

Патша мен патшайымның жеке бөлмелерін ажыратып тұратын дәліз қызметін атқарады. Жиһазы 19-ғасырдың соңындағы Езабел II стилінде жасалған, бірақ 19-ғасырдың соңында өртте жойылған бастапқы жиһазбен ешқандай қатысы жоқ.

Comedor de gala (Сыртқы асхана)

Бұрын Фердинанд VI билік құрған кезде пікір-таластар залы болған, Карл III оны мерекелік шаралар үшін банкет залы ретінде пайдаланған, себебі сарайда бірнеше ресми емес асхана бар. 1750 жыл шамасында Жакопо Амигони салған күмбезді төбесінде күрделі моральдық-нұсқаулық символика бейнеленген. Әке Уақыттың бейнесі, уақыттың қашып кетуіне бөгет жасау үшін оның қанаттарын қиюға тырысатын әйелдермен орап тұр. Ақиқат періштелердің анасы ретінде көрсетілсе, Даналық оған құрмет етеді. Монархия оң қасиеттері мен ізгіліктерімен (Әділет, Дің, Көмекқоңылдық, зәйтүн бұтағымен Бейбітшілік періштесі, Сенім және балаларды қорғайтын әйел түріндегі Мейірімділік) бейнеленген. Монархияның иелігінде болған аймақтарды көрсететін сұр бояудан жасалған суреттер сериясы бар. Кейде бұл кеңістік би залы ретінде де қолданылған. Едені Рококо стилінде жасалған, сапасы өте жақсы, Карлос Антонио Бернасконидің әскери атрибуттарды, ноталарды және музыкалық аспаптарды бейнелейтін штукатурлық жұмыстарымен безендірілген.

Корольдің жатын бөлмесі

Империя стиліндегі ағаш төсегі магоний ағашынан жасалған, бронзамен әшекейленген. Төбе Жакопо Амигони мен Бартоломе Рускамен фрескалармен суреттелген, онда Бартоломе Русканың Бейбітшілік, Әділет және Молылық аллегориялары бейнеленген. Төсек үстінде 1761 жылы Антон Рафаэль Менгстің "Христос Круцыда" картинасы тұр. Сондай-ақ, 1825 жылы Жозе де Мадрасо Агудоның "Мадонна мен Бала" картинасы да бар. Бұл бөлме кішкентай залға жалғасқан.

Салон де зеркалолар (Көзілдірмелер бөлмесі)

Бұл бөлме "Көзілдірмелер залы" деп аталады, себебі оның қабырғалары Ла Гранья де Сан Ильдефонсо фабрикасының айналарымен толығымен әшекейленген. Бұл зал король Карл IV-нің киім ауыстыру бөлмесі ретінде қолданылған. Төбесі Хуан де Мата Дуке тарапынан шамамен 1803 жылы Помпея стилінде фрескамен безендірілген.

Салон араб (маврик бөлмесі)

Бұл зал 1847 және 1851 жылдар аралығында королева Изабел II үшін салынған, мосарбтар негізіндегі мавр фантазиясымен (нео-насрид) әшекейленген, Гранададағы Альгамбраның «Сала де Дос Эрманас» залына ұқсас. Рафаэль Контрерас Муньостың еңбектері, сондай-ақ Порцелан кабинеті – ең танымал екі орын. Оның жиһазы фарфордан жасалған орталық үстел мен қола және кристаллдан жасалған шамнан тұрады. Бұл зал көбінесе ерлер үшін темекі шегу бөлмесі ретінде қолданылған. Қабырғалар жарқын түсті гипске жабынған.

Патшаның кеңсесі

Бұл Помпея стиліндегі фрескалармен безендірілген күмбез Хуан де Мата Дуке жасаған және Либералды өнердің аллегорияларын көрсетеді. Бронза мен мәрмәрмен әшекейленген зәйтүн ағашынан жасалған үстел. Империя стиліндегі жиһазды Наполеон Бонапарттың жиһаз шебері Жакоб Демальтер жасаған.

Sala de estudio del Rey (Патшаның оқу бөлмесі)

Бұл Помпей стиліндегі күмбез Хуан де Мата Дуке сурет салған, ал жиһаз Карл IV стилінде жасалған.

Sala China (қытай бөлмесі)

Ішінде Қытай императоры Елизавета II-ге сыйлаған екі жүз үш кішкентай картина бар. Олар күріш қағазына сиямен салынған және сарайдан, кештерден, театрдан, жануарлардан көріністерді бейнелейді. Бөлме қабырғалары Закариас Гонсалес Веласкес салған фрескалармен әсемделген, төбесінің ортасында мифологиялық көріністер, ал екі жағында ауыл көріністері бейнеленген. Төбеден қытай стиліндегі ою-өрнектермен безенілген шар тәрізді шам ілінген.

Sala de guardias del Rey (Патшаның күзет бөлмесі)

Бұл зал ең көне залдардың бірі. Ол Филипп II тұсында салынған. Мұнда Лука Джорданоның алты үлкен картинасы бар, олардың үшеуі – библиялық сюжеттер: Авессаломның өлімі, Дәуіт торсаң кигенде және Сүлеймен ғибадатханасын салу, ал қалған үшеуі – әскери тақырыпта. 18 ғасырдағы орындықтар магони ағашынан жасалған.