Кент өзені: Англияның Камбриядағы су жолы

Кіріспе

Кент өзені – Англиядағы Камбрия графтығындағы қысқа өзен. Ол Кентмирді қоршаған төбелерден басталып, Морекэмб шығанағының солтүстігіне қарай шамамен 32 шақырымға (20 миль) ағады. Өзеннің жоғарғы ағысы мен батыс жағалауы Көлдер ауданы ұлттық паркінің шекарасында орналасқан. Өзен көбінесе солтүстіктен оңтүстікке қарай ағып, Кентмир, Ставли, Бернсайд, Кендал және Седжвик қалаларынан өтеді. Седжвикке жақын жерде өзен жартасты шатқалдан өтеді, онда бірнеше кішкентай сарқырамалар пайда болады. Жаңбырдан кейін бірнеше күн бойы жоғары сапалы ақ су болғандықтан, бұл жер каякшылар арасында танымал. Арнсайд ауылы Кент сағасының шығыс жағалауында, Морекэмб шығанағының үстінде орналасқан. Бұл жерде жоғары көктемгі толқындар кезінде Арнсайд сағасы деп аталатын тасқын толқыны пайда болады. Өзен 13 ғасырдан бері қуат көзі ретінде пайдаланылып келеді. 1848 жылы Кентмир суқоймасының құрылысы аяқталды, ол диірмендерге жыл бойы жұмыс істеу үшін суды тұрақты түрде қамтамасыз етуге арналған. Өзеннің жоғарғы ағысында жүгері және боббин диірмендері болған, ал Ставли диірменінен шыққан бөгет суы қазір жақын маңдағы өнеркәсіптік аймаққа электр энергиясын өндіретін турбинаны қамтамасыз етеді. Ставлиден төмен қарай қағаз өнеркәсібімен байланысты үш диірмен болды, олардың ең төменгісі қазір қағаз өндіруші James Cropper PLC орналасқан жері, бірақ қазіргі диірмен су қуатын қолданбайды. Кендал қаласында жүн өнеркәсібіне қызмет ететін диірмендер болды, ал Хельсингтондағы диірмен 1991 жылы жабылғанға дейін елдегі сумен жұмыс істейтін соңғы диірмен болды. Кендалдан төмен қарай үш оқ-дәрі диірмені болды, ал Нью-Седжвик оқ-дәрі зауытының кең аумақты қираған қалдықтары әлі де Ұлттық сенім қорына тиесілі Low Wood караван паркінің шегінде жатыр. Өзен Кендал қаласынан өтеді, сондықтан қала уақыт-уақыт су тасқынына ұшырайды. Ең ауыр су тасқыны 1898 жылы болды, бірақ 1954 және 1968 жылдары да су тасқыны болды. 1968 жылғы оқиғадан кейін Ланкашир өзендер басқармасы су тасқынынан қорғану жоспарын жасады және оны 1972 мен 1978 жылдар арасында алты кезеңде іске асырды. Жобаның маңызды бөлігі – Незер көпірі мен Миллер көпірі арасындағы өзеннің кеңейтілуі және тереңдетілуі, бұл бизнес-парк негізі ретінде қайта пайдаланылған шөкіндіні алып тастауды қажет етті. Қаланың солтүстігінде шағыл тұзақ ретінде қызмет ететін үлкен лагуна да салынды. Бұл жұмыстарға қарамастан, Кендал 2015 жылы тағы да су астында қалды, өйткені өзендегі ағын арнаның жобалық ағынынан әлдеқайда асып кетті. Қоршаған орта агенттігі 2018 жылы қаланы қорғау үшін жаңа қорғаныс кешенінің жоспарларын жариялады. Өзен ерекше қорғалатын аумақ болып табылады, өйткені ол жойылып бара жатқан ақ тырнақты рактар популяциясын қолдайды. Сонымен қатар, ол үш түрлі ойын балықтарының популяциясын қолдайды, ал жоғарғы ағыстар 1986 жылы балықтардың өзендегі бөгеттерден өтуіне мүмкіндік беру үшін балық өткелдері салынғаннан бері жас лососьті өсіру үшін маңызды болды.

River in Cumbria, England

The River Kent is a short river in the county of Cumbria in England. It originates in hills surrounding Kentmere, and flows for around 20 miles (32 km) into the north of Morecambe Bay. The upper reaches and the western bank of the estuary are located within the boundaries of the Lake District National Park. The river flows in a generally north to south direction, passing through Kentmere, Staveley, Burneside, Kendal and Sedgwick. Near Sedgwick, the river passes through a rock gorge which produces a number of low waterfalls. This section is popular with kayakers as it offers high quality whitewater for several days after rain. The village of Arnside is situated on the east bank of the Kent estuary, just above Morecambe Bay, and a tidal bore known as the Arnside Bore forms in the estuary at this point on high spring tides. The river has been used as a source of power since at least the 13th century. In 1848, the construction of Kentmere Reservoir was completed, which was designed to ensure that millers had a more regular supply of water to enable their mills to operate throughout the year. There were corn mills and bobbin mills on the upper river, and the weir from the Staveley mill now supplies water to a turbine which generates electricity for the nearby industrial estate. Below Staveley there were three mills connected with the paper industry, the lower one of which is now the site of the paper manufacturer James Cropper PLC, although the current mill no longer uses water power. Within Kendal, there were mills serving the woollen industry, while the mill at Helsington was the last water powered snuff mill in the country until its closure in 1991. Below Kendal, there were three mills making gunpowder, and the extensive ruins of New Sedgwick gunpowder mill still lie within the confines of Low Wood caravan park, which is owned by the National Trust. The river flows through the town of Kendal, which consequently suffers from flooding from time to time. One of the most serious floods was in 1898, but there was also extensive flooding in 1954 and 1968. In the aftermath of the 1968 event, a flood defence scheme was designed by the Lancashire River Authority, and implemented in six stages between 1972 and 1978. A major component of the scheme was the widening and deepening of the river between Nether Bridge and Miller Bridge, requiring the removal of of spoil, which was reused as the base for a business park. A large lagoon was also constructed to the north of the town to act as a gravel trap. Despite the work, Kendal was again inundated in 2015, when flows in the river far exceeded the design flow of the channel. The Environment Agency published plans for a new set of defences to protect the town in 2018. The river is a Special Area of Conservation, particularly because it supports populations of the endangered white clawed crayfish. It also supports populations of three types of game fish, and the upper reaches have become important for the rearing of juvenile salmon since fish passes were constructed to allow fish to negotiate the weirs on the river in 1986.

Атауы

Кент өзенінің атауының шығу тегі нақты емес. Атаудың герман тілдеріне жатпайтыны және бритт тіліне тән болуы мүмкін деп саналады, бірақ оның нақты этимологиясы анықталған жоқ.

Курс

Кент өзені Кентмире ауылының солтүстігіндегі Кентмире су қоймасына қарай бірнеше арналармен тез төмен ағып, Көлдер ауданы ұлттық паркінен бастау алады. Су қоймасы 1848 жылы өзендегі су ағынын реттеу мақсатымен, төмен жатқан диірмендерге жеткізу үшін салынған. Лингмелл Гилл де солтүстік-шығыстан ұқсас бастаулардан пайда болып, су қоймасына құяды. Су қоймасынан төмен ағын жер асты бөгеті арқылы құбыр желісімен беріледі, бөгеттің жоғары жағындағы реттегіш клапан және су деңгейі жоғары болғанда бөгеттің батыс жағындағы ағызу құрылысы арқылы қамтамасыз етіледі. Өзен Кентмирге қарай төмен аққанда оған Скил Гилл, Брайант Гилл, Уллстон Гилл, Нуннери Бек, Килл Гилл және басқа да көптеген атаусыз салалар қосылады. Өзенді Төменгі көпір кесіп өтеді, ол Кентмир елді мекеніне қарай маңызды емес жолды алып өтеді, содан кейін Холл Гилл қосылады. Кентмир көлі арқылы ағып өткенде өзен кеңейеді. Көлден төмен ағысында Парк Бек өзеніне батыстан қосылады. Уллтвейт көпірі өзеннен кішкентай жолды алып өтеді, ал Скрогс көпірі Кентмирге баратын жолды алып өтеді. Келесі көпір – Барли көпірі. Көпірдің батыс жағалауында 19 ғасырдың басы мен ортасында салынған төрт қабатты диірмен ғимараты орналасқан. Стейвли бөгеті өзеннен сәл төмен орналасқан және бұрын бобиналық диірменді қуаттандырған, қазір Стейвли диірмен кешенінің бір бөлігі ретінде гидроэлектр энергиясын қамтамасыз етеді. Өзенге Гован өзені қосылғаннан кейін, ол шығысқа бұрылып, ұлттық парктен шығып, содан кейін оңтүстік-шығысқа қарай Кауан Хедке жетеді, онда үлкен бөгет қағаз фабрикасын сумен қамтамасыз еткен. Бұл бөгет Боустон көпірінен сәл жоғары орналасқан, ол жалпақ таспен салынған екі аркадан тұрады. Орталық тірегінде ағысқа қарсы қорғау құрылыстары бар. Бёрнсайдта үшінші қағаз фабрикасы орналасқан. Мұнда диірменге электр энергиясын өндіру үшін турбиналарды іске қосатын арна арқылы су жеткізілген. Фабриканың оңтүстік шетінде өзенді 2015 жылғы желтоқсан айындағы су тасқынынан қираған Бёрнсайд көпірі кесіп өтеді, ол 2019 жылы қайта салынып жатыр. Көпірден төмен Спринт өзені бөгеттен асып, солтүстік жағалаудағы өзенге қосылады. Кендал қаласының шетінде өзен оңтүстікке бұрылып, шығыс жағалауындағы Минт өзенімен қосылады. Қосылған жерден төмен 1970 жылдары су тасқынын азайту жобасы аясында үлкен лагуна салынған. Бұл лагуна екі өзеннің де суының жоғары деңгейінде ағып келетін құм мен қиыршық тасты ұстап тұратын құм тұзағы ретінде қызмет етеді.

The River Kent rises in the Lake District National Park as a series of streams to the north of the village of Kentmere, which flow rapidly downhill and into the Kentmere Reservoir. The reservoir was completed in 1848, to regulate the flow on the river for the benefit of the mills further downstream. Lingmell Gill rises from similar sources to the east, and flows into the reservoir. The river below the reservoir is supplied from a pipeline through the earth dam, with a controlling valve on the upstream slope of the dam, and when water levels are high, from a spillway at the western edge of the dam. As the river descends toward Kentmere, it is joined by Skeel Gill and Bryant's Gill, Ullstone Gill, Nunnery Beck, Kill Gill and a number of other unnamed tributaries. The river is crossed by Low Bridge, which carries a minor road to the settlement of Kentmere, and in then joined by Hall Gill. It broadens out as it flows through Kentmere Tarn, Below the tarn, the river is joined by Park Beck, flowing from the west. Ullthwaite Bridge carries a minor track over the river, while Scroggs Bridge carries the road to Kentmere. The next bridge is Barley Bridge, Below the bridge on the west bank is a four storey mill building dating from the early to mid 19th century. Staveley Weir is a little further downstream, and powered a bobbin mill; it currently supplies hydroelectric power as part of Staveley Mill Yard. After the river is joined by the River Gowan, it turns to the east, where it leaves the national park, and then to the south east, to reach Cowan Head, where a large weir supplied a paper mill. It was located a little above Bowston Bridge, which has two arches constructed of rough coursed stone. A central pier has cutwaters both upstream and downstream. There is a third paper mill at Burneside. Here the mill was fed by a channel which drove turbines to generate electricity. At the southern edge of the mill, the river was crossed by Burneside Bridge, which was washed away in the floods of December 2015, and was being reconstructed in 2019. Below the bridge, the River Sprint flows over a weir to join the river on the north bank. On the outskirts of Kendal, the river turns to the south and is joined by the River Mint on its east bank. Below the junction, a large lagoon was constructed in the 1970s as part of a flood alleviation scheme. It acts as a gravel trap for gravel carried downstream when there are high flows in either river.

Кендал секциясы

Қала ішінде өзеннен Виндермир тармағын тасымалдайтын көпір, үш жаяу жүргінші көпірі және маңызды жолдарды тасымалдайтын бес көпір өтеді. Бірінші көпір – Виктория көпірі, ол А6 жолын алып өтеді, темірден жасалған және 1887 жылы королева Викторияның мерейтойын тойлау үшін салынған. Одан кейін, 1794 жылы салынған, төрт аркалы Стромгейт көпірі орналасқан, ол 17 ғасырға дейінгі көпірдің бөліктерін де қамтиды. Осы жердегі көпір алғаш рет 1379 жылы құжатталып, «De ponte de Strowmondgate» деп тіркелген. Миллер көпірі А65 жолын алып өтеді. Бастапқыда қала мен Касл жүгері тігісін байланыстыру үшін ағаш көпір болған, бірақ ол су тасқынынан жиі зақымдалып, 1743 жылы тас көпірмен ауыстырылды. Бұл көпір өз кезегінде қазіргі көпірмен алмастырылды, оны сәулетші Фрэнсис Вебстер Ланкастер каналының терминалына оңай қол жеткізуді қамтамасыз ету үшін жобалаған, сол кезде канал құрылысы жүріп жатқан. Көпір 1818 жылдың қараша айында ашылды, ал канал 1819 жылдың маусым айында ашылды. Өзен оңтүстікке қарай ағысын жалғастырғанда, шылым айналдыру фабрикасын қамтамасыз еткен үлкен бөгет орналасқан. Фабрика II санаттағы ескерткіш болып табылады және шылым ұнтақтау жабдығы әлі де сақталған. Натландтың батысында өзен кішкентай әктас шатқалынан өтеді, оны 18 ғасырға жататын, әктас қиыршықтарынан және кесілген әктас жиектерінен тұратын екі аркалы Хауес көпірі кесіп өтеді. Көпірдің астындағы батыс жағалаудағы орманды жерде Седжвик оқ-дәрі зауытының қалдықтары бар, олар өзендегі бөгеттен созылған арна арқылы сумен жабдықталады. Форс көпірінен өткеннен кейін, Седжвиктің шығыс жағалауында Басингл оқ-дәрі зауытының қалдықтары орналасқан, ол қорғалатын ескерткіш болып табылады. Өзен оңтүстік-батысқа бұрылып, Левенс паркіне кірмес бұрын A590 қос жолдан өтетін үлкен көпірмен кесіледі. Парктен шыққан кезде А6 жолы 17 ғасырдан бері сақталған Левенс көпірімен өзенді кесіп өтеді, бірақ ол кейіннен кеңейтіліп, 18 және 19 ғасырларда қайта салынған және жөнделген. Кендалдан Седжвикке дейінгі өзен каякерлер арасында танымал, себебі онда көптеген тасқындар мен құлаулар бар. Бұл жаңадан бастаушыларға арналған өзен емес, өзеннің қиындық деңгейінің халықаралық шкаласы бойынша 3-ші, кейде 4-ші дәрежедегі ақ суды ұсынады және ағыс күшейген сайын қиындық артады. Ақ су учаскесі Форс-Фоллсте, Седжвиктің A590 көпірінен жоғары аяқталады. Өзен көп ұзамай сағаға қарай кеңейгенде, су ағысы жоғарылайды. Оған оңтүстікке қарай ағатын Гилпин өзені қосылады, ол төменгі ағысында Көлдер аймағы ұлттық паркінің шекарасын құрайды, ал батысқа қарай ағатын Бела өзені де қосылады. Ұлттық парк шекарасы өзен арнасының ортасымен өтеді. Арнсайдтағы соңғы көпір – Фернесс теміржол виадугы. Винстер өзені солтүстіктен сағаға құяды, Кент Морекэмб шығанағына кірмес бұрын, бұл кең аумақ сулы-құмды саздықтар мен құмдардан тұрады.

Within the town, the river is crossed by a bridge carrying the Windermere branch line, three footbridges, and five bridges carrying major roads. The first road bridge is Victoria Bridge, carrying the A6 road, which is made of iron and was built in 1887 to celebrate Queen Victoria's jubilee. Next is Stramongate Bridge, with four arches, which dates from 1794, although it includes parts of an earlier bridge dating from the 17th century. A bridge on this site was first documented in 1379, when records mentioned De ponte de Strowmondgate. Miller Bridge carries the A65 road. There was originally a wooden bridge at this location, to connect the town to Castle corn mill, but it was regularly damaged by floods, and was replaced by a stone bridge in 1743. This was in turn replaced by the present bridge, which was designed by the architect Francis Webster to provide easy access to the terminus of the Lancaster Canal, then under construction. The bridge opened in November 1818, with the canal following in June 1819. As the river resumes its southward course, there is a large weir which supplied a snuff mill. The mill is Grade II listed and the snuff grinding equipment is still in situ. To the west of Natland, the river passes through a small limestone gorge, which is crossed by the two arched Hawes bridge, probably dating from the 18th century, and made of limestone rubble with cut limestone copings. Below the bridge, woodland on the west bank contains the remains of Sedgwick gunpowder works, fed by a long leat from a dam in the river. After passing under Force Bridge, Sedgwick, on the east bank of the river are the remains of Basingill gunpowder works, which is a scheduled monument. The river turns to the south west, and is spanned by a much larger bridge carrying the A590 dual carriageway, before it enters Levens Park. As it leaves the park, the A6 road crosses the river on Levens Bridge, dating from the 17th century, although it has been widened subsequently and was rebuilt and repaired during the 18th and 19th centuries. The river from Kendal to Sedgwick is popular with kayakers, as it contains a number of rapids and drops. It is not a river for beginners, offering whitewater rated at grade 3 with some grade 4 on the International Scale of River Difficulty, and it becomes more challenging as flow rates increase. The white water section ends at Force Falls, just above the A590 bridge at Sedgwick. The river becomes tidal shortly afterward, as it widens into an estuary. It is joined by the River Gilpin, flowing southward, which forms the boundary of the Lake District National Park in its lower reaches, and the River Bela, flowing westward. The national park boundary then runs along the middle of the river channel. At Arnside, the final bridge is the Furness line railway viaduct. The River Winster flows into the estuary from the north, just before the Kent enters Morecambe Bay, a vast area of intertidal mudflats and sands.

Тарих

Өзен ұзақ жылдар бойы су энергиясын қамтамасыз ету үшін пайдаланылып келді. 1800 жыл шамасында, өзеннің жоғарғы ағысындағы Кентмир маңындағы шаруашылықтар бай сырттан келгендер сатып алды және жерді ауыл шаруашылығына жарамды ету үшін күш-жігер жұмсады. Егістіктер жер асты дренаж жүйесі арқылы кептірілді, ал 1840 жылы Кентмир Холлда тұратын Уилсон отбасы Кентмир көлін құрғатып, оның арқасында жоғары сапалы егістік жерге ие болады деген үмітте болды. Бұл үміт толыққанды орындалмаса да, күтпеген салдарлары болды. Бұрын суды сақтап тұрған, құрғатылған батпақтар алып губка сияқты әрекет етіп, суды сіңіріп алып, өзенге бірте-бірте жіберіп тұрды. Енді ағын бұрынғыдан әлдеқайда өзгере бастады, бұл диірмендерге зиян келтірді. 1844 жылы Кент және басқа да өзендердегі су ағынын реттеу үшін суқоймалар салу жоспары ұсынылды. Он диірмен иесінен және Кендал қаласының әкімінен тұратын комиссия құрылды, олар су инженері Джон Фредерик Бейтменнен жоба бойынша кеңес сұрады. Заң жобасы Парламентке ұсынылып, 1845 жылдың 21 шілдесінде Виктория патшайымы қол қойды. Ол бес суқойма салуға рұқсат берді, бірақ олардың ішінде тек Кентмир басындағысы ғана салынды, жұмысы 1848 жылы аяқталды. Жұмысқа және одан әрі күтімге жұмсалатын қаражатты өтеу үшін, жобадан пайда тапқан диірмен иелерінен диірмен аумағындағы биіктік айырмасына байланысты төлем алынды. Белгілі бір ағымнан алынатын қуат мөлшері биіктік айырмасына тікелей пропорционалды, және осы төлем әдісі әділ деп танылды. Жылдық кірісі 50 фунт стерлингтен жоғары диірмендер ғана төлем жасауға міндетті болды, ал алты жұп тасынан кем диірмендер, сондай-ақ Ставелидегі Барли Бридж диірмені төлем жүйесінен шығарылды.

Құрбындар

Өзендегі алғашқы диірмен Кентмиредегі Лоу Бридж жүгері диірмені болды. Уллтуэйт – өзеннің батыс жағалауында орналасқан тағы бір жүгері диірмені. Оны өзеннің қиылысынан өтетін бөгеттен, ағысын ұзақ аралыққа бақылауға арналған шлюз арқылы қамтамасыз еткен. Аймақтағы жолдар жақсарған сайын, мұндай алыс орналасқан диірмендердің экономикалық тиімділігі төмендеді; Лоу Бридж 1854 жыл шамасында жабылып, Унтвейт 1858 жылға дейін жабылды. Goose Howe немесе Fell Foot диірмені – 4 метрлік құлдыраумен жұмыс істейтін бұрандалы диірмен. Судың ағысын бақылау үшін су айдыны пайдаланылды. 1875 жылы диірменді Уильям Филипсон жалға алды, ол диірмен үшін 135,90 фунт стерлинг төледі, 99,20 фунт стерлинг су төлемі төледі және 56 ер адам мен жігітті жұмысқа алды. 1876 жылы оның ұлы Джеймс диірменді басқарды, ал 1881 жылы онда тек 13 адам жұмыс істеді. Жалға алу мерзімі 1894 жылы аяқталды және меншік иесі Эдвард Джонсон жалға алу ақысын 35 фунтқа дейін төмендетуге ұсыныс жасағанына қарамастан, басқа жалға алушы таба алмады. Staveley Co-operative Bobbin Manufacturing Company 1896 жылдан бастап диірменді жалға алды, ол 37,50 фунт төледі, бірақ Gatefoot диірменінен көшуі сәтті болмады, Coop 1900 жылы жабылып, диірмен 1902 жылы бұзылды. Скрогс диірмені Стэвлиде Скрогс көпірінен төмен орналасқан, сондай-ақ диагональ бойымен жүретін бөгет те болды. Диірмен шығыс жағалауында орналасқан, 4 метрлік құламасы бар еді. Ordnance Survey карталары 1898 жылы диірмен шұңқыр және балға саптарын жасап жатқанын көрсетті, ал 1914 жылы қолданыстан шығарылды, бірақ 1936 жылға дейін жабылмады. Барли көпірінде, Стэвлиде, өзеннің екі жағында екі диірмен болды, көпірдің үстінде ортақ бөгеті бар және 16 фут (5 метр) құламасы болды. Шығыс жағалауда жүгері диірмені, ал батыс жағалаунда 1844 жылы жүн диірмені орналасқан. 1898 жылы ол Worsted диірмені деп аталды, ал 1914 жылы Letterpress Printing деп көрсетілді. Кейін ол Kentmere Mills аталды, ал 1978 жылғы картада баспа картондары мен қораптар шығаратыны белгіленді. Екі диірмен де 1971 жылға дейін су қуатын пайдаланды. Жүн диірменін 1834 жылы Симпсон мен Ирландия сатып алған, олар бастапқыда Кентмир су қоймасының жобасын қолдаған, бірақ өз диірменіндегі құлама сол кезде өзендегі екінші ең жоғары құлама болғандықтан, олар ставка бойынша көп төлейтінін түсінгенде, жобаға қарсы шықты. Нәтижесінде, оның құрылысына рұқсат берген Парламент Актісінде олардың үлесін жылына 15 фунт стерлингке дейін шектейтін ереже енгізілді. Стэвлидің орталығына жақын жерде үшінші диірмен болды, ол 1844 жылы Staveley Mill деп аталды, бірақ карталарда Chadwick's Mill деп көрсетілген. Бұл бұрандалы диірмен, басты ғимараттың солтүстік жағында бөгеті бар және 9 фут (3 метр) құламасы бар. 1972 жылы оны Staveley Wood Turning Co. басқарды және әлі де су қуатын пайдаланды. Қазіргі уақытта бұл жер 1995 жылы диірменнің иесі Дэвид Брокбанк құрған бизнес-парк, Staveley Mill Yard болып табылады. Оның әкесі 50 жыл бойы 25 кВт электр қуатын өндіретін қолданылған су турбинасын орнатқан. 2002 жылдың 1 шілдесінде 100 кВт-тық жаңа турбина іске қосылды, бұл Үкіметтің жаңартылатын энергия көздері бойынша аккредиттелген схемасының бөлігі болды.

The first mill on the river was Low Bridge corn mill at Kentmere. Ullthwaite was another corn mill, located on the west bank of the river. It was fed by a weir running diagonally across the river with a sluice to control flow into a long leat. As roads in the area improved such remove mills became less economic; Low Bridge closed around 1854, and Unthwaite had closed by 1858. Goose Howe or Fell Foot mill was a bobbin mill, with a fall of 14 feet (4 m). The weir ran straight across the river and a sluice controlled flow in a leat on the west bank. In 1875 the tenant was William Philipson, who rented the mill for £135.90, paid a water rate of £99.20 and employed 56 men and boys. The mill was taken over by his son James in 1876, and in 1881 had only 13 employees. The lease ended in 1894 and the owner, Edward Johnson, could not find another tenant, even though he offered to reduce the rent to £35. The Staveley Co operative Bobbin Manufacturing Company rented the mill from 1896, paying rent of £37.50, but their move from Gatefoot mill was not a success, with the Co op closing in 1900, and the mill being demolished in 1902. Scroggs mill at Staveley was situated just below Scroggs bridge, as was the weir, which ran diagonally. The mill was on the east bank, had a fall of 12 feet (4 m), and was a bobbin mill in 1844. Ordnance Surveys maps show that it was making pick and hammer shafts in 1898, and was disused in 1914, but did not finally close until 1936. At Barley Bridge, Staveley, there were two mills, one on either side of the river, with a common weir above the bridge and a fall of 16 feet (5 m). On the east bank there was a corn mill, while the mill on the west bank was a woollen mill in 1844. It was labelled as a Worsted mill in 1898, and by 1914 was shown as Letterpress Printing. It then became Kentmere Mills, while the 1978 map additionally marked it as producing printed cartons and boxes. Both continued to use water power until 1971. The woollen mill had been bought by Simpson and Ireland in 1834, and they had initially supported the Kentmere Reservoir scheme, but when they realised that they would be paying more than most in rates, due to the fall at their mill being the second highest on the river at the time, they opposed the scheme, and as a consequence, the Act of Parliament which authorised its construction contained a clause limiting their contribution to £15 per year, in order to remove the opposition. Nearer the centre of Staveley was a third mill, known as Staveley Mill in 1844 but shown as Chadwick's Mill on maps. It was a bobbin mill, with a weir at the north end of the main building and a fall of 9 feet (3 m). By 1972 it was run by Staveley Wood Turning Co., and was still using water power. The site is now part of Staveley Mill Yard, a business park created in 1995 by David Brockbank, the owner of the mill, whose father installed a second hand water turbine which generated 25 kW of power for some 50 years. On 1 July 2002, a replacement 100 kW turbine was commissioned, as part of a scheme accredited under the Government's Renewables Obligation.

Қағаз фабрикалары

Келесі үш диірмен қағаз өндірісімен байланысты болды. Кован-Хед 1735 жылы толықтау диірменінің орны болғандығы мәлім. 1746 жылы оны жергілікті баспагер Томас Эшбернер сатып алды, ол «Кендал апталық Меркурий» газетін шығарды. Ол оны қағаз диірменіне айналдырды, кейін Джеймс Эшбернер және одан кейін Уилсон отбасы оны иеленді. Джеймс Кроппер 1845 жылы Уилсоннан диірменді жалға алып, 1854 жылы толық сатып алды. 1750 жылдан бастап қағаз жасау процесін су доңғалағы қамтамасыз етті және 1854 жылға дейін солай болды, содан кейін оны Томпсонның патенттелген бұрғылы турбинасы алмастырды. 1930 жылдары бұл турбина екі турбинамен ауыстырылды. Су ресурстары туралы 1963 жылғы заңның талаптарына сәйкес су құны тым жоғары болды, ал компания 1970 жылдардағы қоғамдық тыңдауда осы құнның төмендетілуін қабылдай алмағандықтан, су қуатын пайдалануды тоқтатты. Олар 1899 жылы Ланкашир қазандықтарын орнатты, олар диірмен жабылған 1977 жылға дейін қолданылды. Боустон диірмені бір кезде толықтау диірмені болған болуы мүмкін, бірақ 1880 жылы оны Джеймс Кроппер сатып алды және жаңа ғимарат салды. Онда мата қиқымдары мен арқандар өңделді, ал нәтижесінде алынған целлюлоза Кован-Хед және Бернсайд диірмендеріне жіберілді. Бұл процесс 1960 жылға дейін жалғасты, содан кейін мата қиқымдары мен арқандардың орнына қайта өңделген қағаз қолданыла бастады. Бернсайдта 13 ғасырда өзенде астық диірмені болғандығы туралы жазбалар бар. Кейіннен өзеннің сол жағында толықтау және орақ диірмендері, ал қарсы жағында жүн диірмені болды. Уэйкфилдтер отбасы 1750 жылдары астық және орақ диірмендерін сатып алды, ал Джон Уэйкфилд 1760 жылы жоғары табыс әкелген жүн диірменін қосты. Ол 1770 жылы мақта диірменін салды, бірақ нарықтағы өзгерістер оны тиімсіз етті, сондықтан ол 1828 жылы Хадсон мен Фостерге жалға берілді, олар қолданылған қағаз жасау машинасы орнатты. Джеймс Кроппер 1845 жылдан бастап диірменді жалға алды, бірақ 1886 жылы ол өртеніп кетті, ол диірменді қайта құру үшін жерді сатып алды. Су турбинасын 1970 жылға дейін пайдаланды. 1919 жылы бу турбинасы орнатылды, ол диірменді жарықтандырды және ауылға электр энергиясын жеткізді. Ол бірнеше рет жаңартылды, ал 1995 жылы Croppers 6,5 МВт газ турбинасын, сондай-ақ түтін газдарынан алынған қосымша 1 МВт және төмен қысымды турбинаны пайдаланды. Croppers басқаратын үш диірмен арасындағы көлікті жеңілдету үшін 1879 жылы тар табанды трамвай орнатылды, ол 1927 жылы стандартты табанға айналдырылды. Ол Виндермирден Оксенхолмге дейінгі теміржол желісімен байланысты болды және 1965 жылға дейін жұмыс істеді. 2019 жылы бұл орын әлі де Джеймс Кроппер PLC компаниясымен қағаз өндіру үшін пайдаланылуда.

The next three mills were all connected with the production of paper. Cowan Head is known to have been the site of a fulling mill in 1735. In 1746 it was bought by a local publisher, Thomas Ashburner, who produced The Kendal Weekly Mercury. He converted it to become a paper mill, which was taken over by James Ashburner and subsequently by the Wilson family. James Cropper rented the mill from the Wilsons in 1845 and bought it outright in 1854. A waterwheel powered the paper making process from 1750, and continued to do so until 1854, when a Thompson’s Patent Vortex Turbine replaced it. This was replaced by two turbines, of and , in the 1930s. The cost of water under the provisions of the Water Resources Act 1963 was prohibitive, and when the company failed to get a reduction in those costs at a public enquiry in the 1970s, they ceased to use water power. They had installed Lancashire boilers in 1899, which continued in use until 1977, when the mill closed. Bowston Mill was probably a fulling mill at one time, but in 1880 it was bought by James Cropper, who constructed a new building. This was used to process rags and ropes, with the resultant pulp supplied to Cowan Head Mill and Burneside Mill. This continued in use until the 1960s, when rags and ropes were replaced by waste paper in the manufacturing process. At Burneside, records show that there was a corn mill on the river in the 13th century. Later there was also a fulling mill and a sickle mill on the same side of the river, with a fleecing mill on the opposite side. The Wakefield family bought the corn mill and the sickle mill in the 1750s, and John Wakefield added a woollen mill in 1760, which proved to be very profitable. He built a cotton mill in 1770, but changes in the markets made it uneconomic, so it was leased to Hudson and Foster in 1828, who fitted a second hand paper making machine. James Cropper rented the mill from 1845, but in 1886 it burnt down, and he purchased the site to rebuild the mill. Water powered a turbine until about 1970. A steam turbine was installed in 1919, which powered the mill lighting and supplied electricity to the village. It was upgraded several times, and by 1995 Croppers were using a 6.5 Mw gas turbine, with an extra 1 Mw recovered from exhaust gases and a low pressure turbine. To aid transport between the three mills run by Croppers, a narrow gauge tramway was installed in 1879, which was converted to standard gauge in 1927. It linked to the Windermere to Oxenholme line, and ran until 1965. The site is still used to manufacture paper by James Cropper PLC in 2019.

Жүнді өңдеу зауыттары

Кендалдың ішінде диірмендер жүн өнеркәсібіне қызмет етті. Докрай Холл диірмені Бернессайд жолы теміржол желісінің астынан өтетін жердің шығысынан үлкен қисық бөгет арқылы сумен жабдықталды. Өзеннің батыс жағындағы арна теміржол виадугі арқылы өтіп, диірменге жетті. 1700 жылдары диірмен бояуға арналған ағаш пен жүн өндірді, ал 1794 жылы – қалың зығыр матасы, линзи жасады. 1809 жылғы сату туралы хабарламада төрт жеке диірмен тізілген: біреуі ағаш бояуға арналған, екеуі жүн тоқуға, және біреуі фриз диірмені. 1824 жылы диірмен өртеніп кетті, бірақ оны Гандилер сатып алып, қайта салды. 1850 жылдан бастап диірменде кілемдер тоқылды, ол 1940 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін оның бір бөлігі бұзылды. Касл Миллс диірмені Stramongate көпірінен төмен орналасқан бөгеттен су алды, қазіргі бөгетке дерлік тік бұрышпен орналасқан. Арна шығысқа қарай қисықталды, және қазіргі өзен жағалауына параллель екінші бөгет болды. Диірмен Bridge Street көшесінің оңтүстігінде орналасқан, ал Parr Street көшесінен төмен қарай ұзын арна өзенге қосылды. Ол 1805–06 жылдары Уильям Брейтвейт пен Исаак Уилсонмен бірге жарма мен жүн тоқу диірменінің солтүстігіне салынды. 1840 жылдан бастап диірменге Дж. Дж. және В. Уилсон ие болды, олар 1850 жылы бу күшін енгізді. Диірменде кеуде кілемдері, көрпелер, твид, астар және жағалар жасалды. 1855 жылы жаңа су доңғалағы мен парлық қозғалтқыш орнатылды, олардың әрқайсысы белгілі бір қуатқа ие болды, ал 1872 жылы диірмен одан әрі кеңейтілді. Диірменде шамамен 500 адам жұмыс істеді, 1899 жылдан бастап су турбиналары қуатты қамтамасыз етті, бірақ 1933 жылы компания банкрот болды, және оны Goodacres сатып алды, олар диірменде кілемдер өндірді. 1940 жылы диірмен су қуатын пайдалануын тоқтатты. Касл Миллс диірменінің төменгі жағында Киркбарроу орау диірмені орналасқан, ол 1798 жылы аудандағы алғашқы диірмен деп сипатталды. Лоу Миллс диірмені қазіргі Ромни көпірі салынған жерде орналасқан бөгеттен су алды. Арна Natland Road бойында, шығыс жағалауында өтті, ал диірмен ғимараттары кәріздік тазарту станциясының солтүстік-шығысында орналасқан. Диірмен өте кең болды, өйткені 1805 жылы ол үш су доңғалағы, алты қосалқы диірмен, екі жүн тоқу станогы, бір кард машинасы және сегіз фриз машинасы бар екені жарияланды. Джон мен Томас Ирландия диірменді сатып алып, оны жылқыға арналған киімдер мен жағалар өндіру үшін пайдаланды, ал 1848 жылға қарай оның бір бөлігін Кейлеб Меткалф және ұлдары жүн өндірісі үшін пайдаланды. 1891 жылы апат болды, диірмен өртеніп кетті, бірақ Ричардсон және компания оны қайта салды, және 1900 жылдан бастап 1924 жылы жабылғанға дейін жүн бұйымдарын өндірді.

Within Kendal, the mills served the woollen industry. Dockray Hall Mill was fed by a large curved dam to the east of the point where Burneside Road crosses under the railway line. The leat, on the west side of the river, passed through the railway viaduct to reach the mill. It was producing dyewood and woollens in the 1700s, and a thick linen cloth called linsey in 1794. A sale notice from 1809 listed four separate mills, one for dying woods, two fulling mills and a friezing mill. The site burnt down in 1824, but was bought by the Gandys, who rebuilt the mills. Carpets were made there from 1850, and the site continued in use until 1940, when parts of it were demolished. Castle Mills was fed from a weir just below Stramongate Bridge, running almost at right angles to the modern weir. The leat curved round to the east, and there was a second weir, parallel to the modern river bank, below Gooseholme foot bridge. The mill was to the south of Bridge Street, and a long tail race rejoined the river below Parr Street. It was built in 1805–06, just to the north of a corn mill and fulling mill, by William Braithwaite and Isaac Wilson. From 1840 it was owned by J J and W Wilson, who introduced steam power in 1850. The mill manufactured travelling rugs, blankers, tweeds, linings and collar checks. It was extended in 1855 when a new water wheel and a beam engine were installed, each rated at , while further expansion took place in 1872. It employed some 500 people, with water turbines providing power from 1899, but in 1933 the company failed, and was bought by Goodacres, who manufactured carpets there. The site ceased to use water power in 1940. Somewhere below the Castle Mills site was Kirkbarrow Spinning Mill, which was described as the first in the district in 1798. Low Mills were fred from a weir located where the modern Romney Bridge has been built. The leat ran alongside Natland Road, on the east bank, and the mill buildings were just to the north east of the sewage treatment works. The mill was quite extensive, as in 1805 it was advertised as having three water wheels, six subsidiary mills, two fulling stocks, one carding engine, and eight friezing engines. John and Thomas Ireland bought the mill and used it to produce horse clothing and collar checks, while by 1848, parts of it were in use by Caleb Metcalf & Sons for producing woollens. Disaster struck in 1891, when it burnt down, but Richardson & Co rebuilt it, and it produced woollens from 1900 until it closed in 1924.

Снаф және оқ-дәрі фабрикалары

Римдік Конкангиум бекінісін айналаған өзеннің ұзын иілімінен кейін, өзеннің батысына қарай созылған ұзын тоған Хельсингтон Лейтес диірмендерін сумен қамтамасыз етті. Шамамен 1800 жылы жергілікті сәулетші Фрэнсис Вебстер осы жерді меншік иесінен жалға алып, тоған мен екі су диірменін салды. Бұл орын мәрмәр өңдеу орталығы ретінде танымал болған, бірақ ең ірі диірмен жергілікті әк тасты әшекейлік мақсатта жылтырату үшін, ал кішірек диірмен ағаш кесуге пайдаланылған. 1841 және 1861 жылдар аралығында осы орында үш жергілікті тұрғын жұмыс істеген. 1895 жылы J Chaplow and Sons компаниясы ірі ғимаратты сатып алып, оны шеберхана ретінде пайдаланды және 1905 жылы «тасымалдау мердігерлері, астық сабау машиналарын ұстаушылар және жиһаз тасымалдаушылар» деп сипатталды. Олар диірмен ғимаратында тракторлар және басқа да техниканы күтіп ұстады. Су доңғалағы 1940 жылға дейін электр энергиясын өндіріп келді, бірақ кейін бөлшектелді. Chaplows компаниясы 2013 жылға дейін осы жерді асфальттау бизнесі үшін база ретінде пайдаланып келді. Екі диірменнің кішірек диірмені 1880 жылы Gawith, Hoggarth & Co компаниясына сатылды, олар оны тырнақ өндіруге пайдаланды. 1973 жылдан бастап бұл Ұлыбританиядағы сумен жұмыс істейтін соңғы тырнақ диірмені болды. 1980 жылы өндіріс көлемін арттыру үшін электрлі балғалы диірмен қосылды, бірақ 1991 жылға дейін бұл процесс көбінесе өзгеріссіз жалғасты, содан кейін диірмен сатылып, тұрғын үйге айналдырылды. Седжвикте екі ұнтақ дақпыр зауыты болды, екеуі де әскери емес, азаматтық нарық үшін ұнтақ дақпыр өндірді. Ескі Седжвик диірмені Оңтүстік Камбриядағы жеті ұнтақ дақпыр зауытының алғашқысы болды және оны Джон Уэйкфилд іске қосты. Бұл орын 1764 жылы ашылған деп есептелгенімен, 2002 жылы «Англия мұрасы» қорының зерттеулері оның 1768 жылға дейін салынбағанын және 1770 жылға дейін ұнтақ дақпыр өндірісін бастамағанын көрсетті. Уэйкфилдтер Ланкастер каналының Кендалға дейінгі жалғасуының өздерінің зауытына жақын бағытталғанын қамтамасыз ету үшін көп еңбек етті және Седжвиктегі каналда арнайы кемежай салды. Бұл орын өзеннің шығыс жағалауында, аспалы жаяу көпірінің төменгі жағында орналасқан, ал өзен деңгейінің 10 фут (3 метр) төмендеуі диірмендерге қуат берді. Уэйкфилдтер 1850 жылы Пизи Бектегі Гейтбекке жаңа орынға көшті, онда құлау көбірек болды және ағындылар Киллингтон су қоймасынан компенсациялық сумен толықтырылды, ол Ланкастер каналын қамтамасыз етті. Кент маңындағы ғимараттар 1850 және 1854 жылдар аралығында бұзылды. 1857 жылы Уолтер Чарльз Стрикленд өзеннің батыс жағалауында Жаңа Седжвик зауытын салған жаңа компания құрды. Ол бірнеше мың шаршы метрді алып жатты және бастапқыда өзенге тік бойымен салынған, бірақ кейін үшбұрышты пішінде қайта жаңартылған тоғаннан су алды. Орман арқылы су доңғалактары мен негізгі зауыттағы турбиналарды қуаттандыру үшін таспен қапталған ұзын канал салынды. Стрикленд компаниясы 1864 жылы банкротқа ұшырады, бірақ ол Седжвик ұнтақ дақпыр компаниясы ретінде қайта құрылды. 1886 жылдан бастап Генри Свинглхерст компания директоры болды, ол 1896 жылы жекеше компанияға айналды, ол қайтыс болғаннан кейін оның ұлы Аддисон басқаруды өз қолына алды. Explosive Trades Ltd компаниясы 1917 жылы бизнесті сатып алды, ал олар 1920 жылы Nobel Industries Ltd компаниясының бөлігіне кірді. ICI 1926 жылы бас компанияға айналды, бірақ тапсырыстардың азаюы 1935 жылы оның жабылуына әкелді. Жабылудан кейін көптеген ғимараттар жарылғыш заттардың іздері қалмауы үшін өртеліп немесе қиратылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұл орын оқ-дәрілерді сақтау үшін қайта пайдаланылды, ал 1950 жылы Sizergh Castle және оның жерлерін сатып алған кезде меншік құқығы National Trust-ке өтті. 1977 жылы Лоу Вуд Карауан Паркі құрылған кезде орын өзгертілді, бірақ ол солтүктегі ең жақсы сақталған ұнтақ дақпыр зауыттарының бірі болып қала береді. Карауандардың арасында тоғыз үйлесімді диірменнің, бірнеше дәнді диірмендердің, машина үйінің, шаңдау үйінің, глазур үйлерінің, пеш үйлерінің, пресс үйінің, сорғы үйінің, қазандық станциясының, тұздықты өңдеу зауытының, қоралар мен ағаш ұстасының шеберханасының және су доңғалактары мен су турбинасын қамтамасыз ететін су басқару жүйесінің көп бөлігін әлі де табуға болады. Бұл орын көне ескерткіш болып табылады, ал кейбір жеке ғимараттар ІІ дәрежелі тізімге енген.

Immediately after the long loop of the river that enclosed the Concangium Roman station, a long weir fed a leat to the west of the river, which fed mills at Helsington Laithes. A local architect called Francis Webster rented the site from the Lord of the Manor in about 1800, and built a weir and two water mills. It was known as a marble works, but the largest mill was used to polish local limestone for ornamental use, and the smaller mill was a saw mill. The works employed three local people between 1841 and 1861. J Chaplow and Sons used the larger building as a workshop after they bought it in 1895, and were described as "haulage contractors, threshing machine proprietors and furniture removers" in 1905. They maintained traction engines and other machinery in the mill building. THe water wheel remained in use, generating electricity until the 1940s, but was subsequently dismantled. Chaplows were still using the site in 2013 as a base for a tarmacking business. The smaller of the two mills was sold to Gawith, Hoggarth & Co around 1880, who used it to manufacture snuff. From at least 1973 it was the last water powered snuff mill in Britain. Apart from the addition of an electric hammer mill in 1980 to increase production, the process continued almost unchanged until 1991, when the mill was sold and converted into a house. There were two gunpowder mills at Sedgwick, both producing gunpowder for the civilian market rather than for the military. Old Sedgwick Mill was the first of seven gunpowder mills in South Cumbria, and was started by John Wakefield. The site covered , and although it is believed to have opened in 1764, research by English Heritage in 2002 suggested that it was not built before 1768 and probably did not start producing gunpowder until 1770. The Wakefields worked hard to ensure that the Lancaster Canal extension to Kendal would be routed close to their works, and had a dedicated wharf on the canal at Sedgwick. The site was located on the east bank of the river, below the suspension footbridge, and a fall of 10 feet (3 m) in the river level provided the power for its mills. Wakefields moved to a new site at Gatebeck on the Peasey Beck in 1850, which had more fall, and where flows were augmented by compensation water from Killington Reservoir, which supplied the Lancaster Canal. The buildings beside the Kent were demolished between 1850 and 1854. In 1857, Walter Charles Strickland set up a new company which built the New Sedgwick Works on the west bank of the river. It covered some , and was fed from a weir originally built straight across the river, but subsequently reconstructed in a triangular shape. A long stone lined channel ran through the woods to power water wheels and turbines at the main works. Strickland's company failed in 1864, but it was reconstructed as the Sedgwick Gunpowder Company. From 1886, Henry Swinglehurst was the director of the company, which became a private limited company in 1896, when he died and his son Addison took over. Explosive Trades Ltd bought the business in 1917, and they became part of Nobel Industries Ltd in 1920. ICI became the parent company in 1926, but falling orders led to its closure in 1935. After closure, many of the buildings were burnt or demolished to ensure there were no traces of explosive left. The site was reused during the Second World War for the storage of ammunition, and ownership passed to the National Trust in 1950, when they acquired Sizergh Castle and its grounds. The site was altered in 1977, when Low Wood Caravan Park was established, but it remains one of the best preserved gunpowder works in the north. Among the caravans, the remains of nine incorporating mills, some corning mills, an engine house, a dusting house, glaze houses, stove houses, a press house, a pump house, a boiler station, a saltpetre refinery, stables and a joiner's shop, and much of the water management system which supplied waterwheels and a water turbine, can still be found. The site is an ancient monument while some of the detached buildings are grade II listed.

Су энергиясы

Стейвли Милл Ярдтың гидроэлектрлік схемасынан басқа, Кент өзенін су энергиясын өндіру үшін пайдалану туралы басқа да ұсыныстар болған. 2009 жылы Кентмир тұрғындары өзеннің төменгі көпірден жоғары орналасқан бөлігінде, Джумб сарқырамасында 351 метрге созылған 130 фут (40 метр) биіктіктегі құлауын пайдаланып, кішкентай жүйе құруды ұсынды. Бұл жоба жылына 1250 МВт/сағ электр энергиясын өндіруге мүмкіндік беретін еді, ол ұлттық желіге сатылып, капиталдық шығындар өтелгеннен кейін түскен табыс жергілікті жобаларды қаржыландыруға жұмсалатын еді. Жобаны басқару үшін Траст құрылып, 2009 жылдың тамызында Озер ауданының Ұлттық паркі басқармасына жобалауға қатысты өтініш берілді. Жобаға 2010 жылдың шілдесінде келісім берілді. Бұл жоба өзен арнасындағы жүйе болғандықтан, электр энергиясын жергілікті таратудың орнына сату туралы шешім қабылданды, себебі су ағынының өзгеруі электр энергиясының мөлшерінің де өзгеруіне әкелмек. Айта кетейік, өтінішке қоса берілген картада турбиналық ғимарат орналастырылмақ болған жерге жақын, шамасы Лоу Бридж диірмені болған ескі диірмен көрсетілген. Нақты себептері толыққанды белгілі болмағандықтан, жоба одан әрі дамытылмады және Траст 2011 жылдың наурыз айында таратылды.

Су тасқынынан қорғаныс

Кендалдың Кент өзенінің жағасында орналасқандығы оны өзен деңгейінің көтерілуінен туындаған су тасқынына осал етеді. Ең жоғары деңгей 1898 жылы тіркелген, бірақ 1954 жылдың 2 желтоқсанында содан бергі уақыттағы ең жоғары су тасқыны деңгейі тіркелді. Қаланың ішіндегі және айналасындағы жерлердің бір бөлігі су астында қалды, шамамен 300 үй суға батты. Су тасқынының ең жоғарғы нүктесінде өзеннен секундына шамамен 100 кубометр су ағып өтті. Кендал 1968 жылы қайтадан су тасқынынан зардап шекті, және өзенге жауапты Ланкашир өзендері басқармасы су тасқынынан қорғану схемасын іске қосты. Ол 1954 жылғы максималды деңгейге дейінгі ағынды қабылдауға және қаланы су баспауға арналған, ал құны 1 миллион фунт стерлинг болатын алты кезеңде 1972 және 1978 жылдар аралығында салынды. Схема өзеннің 6 километрге жуық бөлігіне әсер етті, солтүстікте Минтсфиттен оңтүстікте Уотеркрукқа дейін. Өзен арнасы кеңейтілді, Нетер көпірі мен Миллер көпірі арасындағы бөліктің ені 20 метрден 38 метрге дейін арттырылды. Арнаның тереңдігі де кейбір жерлерде арттырылды, және Кендалдың оңтүстік жағындағы бизнес-парктің негізін салу үшін қайта пайдаланылған үлкен көлемдегі шөкір алынды. Арнаның тереңдеуі өзен қабырғалары мен көпірлердің негіздерін эрозиядан қорғауды талап етті. Қабырғалар бетонмен нығайтылып, алдынан таспен қапталды. Кейбір кеңейтілген бөліктерге жаңа қабырғалар қажет болды, ал кейбір жағалаулар әктас блоктарымен қорғалды. Схеманы аяқтау үшін 2 километрге жуық қабырғаны нығайту және 2 километрге жуық жаңа қабырға салу қажет болды. Женнингс Ярд жаяу көпірі өзеннің осы жерде әлдеқайда кең болғандықтан ауыстырылды, ал өзеннің ағыны төмен болған кезде құрғап кетпеуі үшін қала арқылы бірнеше төмен бөгеттер салынды. Жер бедері Минтсфит пен Хельсингтонды қорғау үшін салынды, онда Хельсингтон диірменіне судың кірмеуіне арналған автоматты су тасқыны қақпасы да қажет болды. Жоғары ағын кезінде өзен үлкен көлемде шағыл тасты ағысқа қарай жылжытады, ол өзен баяулаған сайын жиналады. Қалалық бөліктің бітелуіне жол бермеу үшін Кент өзені мен Монет өзенінің қосылған жерінен төмен үлкен лагуна салынды. Бұл шағыл тұзағы ретінде жұмыс істейді, шағылды қала бойынша таратуға қарағанда, оны тұрақты интервалдармен оңай алып тастауға мүмкіндік береді. Жаңа қорғаныс 1985 жылы сынақтан өтті, 1954 жылғы су тасқыны сияқты су тасқыны қаладан бірде-бір қорғаныс қабырғасын басып өтпестен өтті. 2004 жылдың ақпанында және 2005 жылдың қаңтарында Минтсфиттің кейбір бөліктері өзеннен су тасқынынан зардап шекті. Үйлерді су басумен қатар, көл ауданындағы бизнес-парк пен Минтсфит өнеркәсіптік аймағындағы бизнес-мүліктер де су астында қалды. Өнеркәсіптік аумақтарды екі өзеннен қорғау үшін 1980 жылдары су тасқыны бөгеттері салынды, және 2004 және 2005 жылдары су тасқынын тоқтата алмағаннан кейін олар жақсартылды. 2015 жылдың желтоқсан айында Камбрияның көп бөлігі мен Англияның солтүстік-батысында Дезмонд даулынан туындаған жауын-шашынның өте жоғары деңгейі болды. Кенттің су жиналатын алабы бұрыннан қаныққандықтан, жаңбыр тез арада өзен жүйелеріне енді. Кендал қаласында Кент пен Монет өзендерінің екі жағалауын да басып өтті. Кент өзеніндегі ағын Боустон, Кендалдағы Виктория көпірі және Седжвиктегі өлшеу станциялары арқылы өлшенеді. 5 және 6 желтоқсандағы су тасқыны кезінде Виктория көпірінде тіркелген ең жоғары ағын секундына, Кендал арқылы өзен арнасының жобаланған ағынынан әлдеқайда асып түседі. Алайда, бұл дәл өлшеу емес еді, өйткені Минтсфит ауданында жағалаудан ағып өткен су Оксенхоуп-Виндермир теміржол жолымен шектелді және Сток Бек су тасқынымен бірігіп, A6 жолын кесіп өтетін теміржолдың астынан ағып, Виктория көпірінің өлшеу станциясынан төменгі өзенге қосылды. Седжвиктегі ағыстың ең жоғары деңгейі секундына есептелді. Өзен деңгейі бұрын-соңды болмаған деңгейге жеткендіктен, қаладағы 2150-ге жуық үй су астында қалды. Ең көп зардап шеккен аймақтар - Минтсфит пен Сэндилендс. Қаланың оңтүстік шетіндегі сарқырамаларды тазарту станциясы суға батты, ал су оның негізгі ағынды су көздеріне үлкен залал келтірді. Сондай-ақ, Хельсингтон зауытындағы жерлер суға батты, су деңгейі 1 метрге дейін көтерілді. Су басылғаннан кейін, тасбағаннан 7000 тонна шағыл алынып тасталды, тағы 7000 тонна Gooseholme-ден және 3000 тонна Ромни көпірінің жанынан алынды. Жазда басқа жерлерден аз мөлшерде шағыл алынды. 2018 жылдың қараша айында Қоршаған орта агенттігі Кендалдағы су тасқынынан қорғануды жақсарту жобасының бірінші кезеңінің жоспарларын ұсынды. Бұл Gooseholme-де су тасқыны қақпаларын, су тасқыны қабырғаларын және сорғы станциясын салуды қамтиды. Халықпен кеңескеннен кейін, Аббот Холл өнер галереясы мен Кендал шіркеуінің жанындағы қабырғаларға қатысты жоспарлар аз шағылыс әкелетіндей етіп өзгертілді. Бұл инженерлік шешімдерге қосымша, табиғи су тасқынынан басқару техникалары да сынақтан өтілуде. 2020 жылы Кендал қаласының орталық бөлігіндегі Town View Fields саябағындағы шағын демонстрациялық жоба жұмысы басталды. Жұмысқа Dyers Beck арқылы өтетін шамамен шағыл тас құбырды иректелген каналға алмастыру және кішкентай батпақты аймаққа бағыттау кірді. Бұл жоғары ағын кезінде судың таралуын баяулатуға көмектеседі. South Cumbria Rivers Trust іске асырған жоба, Trust жүзеге асырған алғашқы қалалық судың көріну схемасы болды, бірақ олар бұрын ауылдық схемаларды іске асырған. Қаржының көп бөлігі DEFRA-ның Табиғи су тасқынынан басқару бағдарламасынан түсті.

Kendal's location on the banks of the River Kent has made it liable to flooding from high river levels. The highest known level was recorded in 1898, but on 2 December 1954, the highest level of flood water since that time was recorded. Some of land in and around the town were under water, with nearly 300 houses inundated. At its peak, of water per second were flowing down the river. Kendal again suffered from flooding in 1968, and the Lancashire River Authority, who had responsibility for the river, implemented a flood defence scheme. It was designed to cope with flows up to the maximum experienced in 1954 without the town flooding, and was constructed in six phases between 1972 and 1978 at a cost of £1 million. The scheme affected 3.5 mile (6 km) of the river, from Mintsfeet in the north to Watercrook in the south. The river channel was made wider, with the width of the section between Nether Bridge and Miller Bridge being increased from 66 feet (20 m) to 125 feet (38 m). The depth of the channel was also increased in places, and a total of of spoil was removed, which was reused to construct the base of a business park on the south side of Kendal. The deeper channel meant that the foundations of existing river walls and bridges had to be protected against erosion. Walls were protected by building concrete buttressing in front of them, which was then faced with stone. Some of the widened sections needed new walls, and some of the banks were protected by limestone blocks. 1.24 mile (2 km) of buttressing and 1.05 mile (2 km) of new walls were required to complete the scheme. Jennings Yard footbridge had to be replaced because the river was so much wider at that point, and in order to prevent the river drying out when flows were low, a series of low weirs were built through the town. Earth embankments were constructed to protect Mintsfeet and Helsington, where an automatic flood gate was also required, to prevent floodwater breaching the defences through the leat to Helsington Mill. During times of high flow, the river moves large volumes of gravel downstream, which is then deposited as the river slows. In order to prevent this clogging the town section, a large lagoon was built just below the confluence of the River Kent and the River Mint. This acts as a gravel trap, enabling the gravel to be removed at regular intervals more easily than if it was spread throughout the town section. The effectiveness of the new defences were tested in 1985, when a flood of the same magnitude as that in 1954 passed through the town without overtopping any of the defences. Parts of Mintsfeet were affected by flooding from the river in February 2004 and January 2005. As well as houses being inundated, business properties on the Lake District Business Park and the Mintsfeet Industrial Estate were also flooded. Flood embankments had been built to protect the industrial areas from the two rivers in the 1980s, and these were improved after they failed to stop flooding in 2004 and 2005. In December 2015, much of Cumbria and north west England experienced extreme levels of rainfall, caused by Storm Desmond. The Kent catchment was already saturated, and so the rain quickly made its way into the river systems. In Kendal, the Kent and the River Mint both overtopped their east banks. Flows on the River Kent are measured by gauging stations at Bowston, Victoria Bridge in Kendal, and Sedgwick. The peak flow recorded at Victoria Bridge during the flood event of 5 December and 6 December was per second, far in excess of the design flow of per second for the river channel through Kendal. However, this was not an accurate measurement, since water which flowed over the bank in the Mintsfeet area was constrained by the Oxenhope to Windermere railway embankment, and combined with the flood waters of Stock Beck flowed back under the railway where it crosses the A6 road, thus rejoining the river below the Victoria Bridge gauging station. Peak flows downstream at Sedgwick were per second. Nearly 2,150 properties in the town were flooded as a result of the highest river levels ever recorded. The areas most affected were Mintsfeet and Sandylands. At the southern end of the town, the sewage treatment works was inundated, and the water caused serious damage to its main outfall. Properties at Helsington Mills were also flooded, with water levels of up to 4 feet (1 m). Once the water had subsided, 7,000 tonnes of gravel were removed from the gravel trap, a further 7,000 tonnes from Gooseholme and 3,000 tonnes from near Romney Bridge. Smaller amounts were removed from other locations in the summer. In November 2018, the Environment Agency submitted plans for the first phase of a £30 million scheme to improve flood defences in Kendal. This involves the construction of flood gates, flood walls and a pumping station at Gooseholme. As a result of public consultation, plans for flood walls near Abbot Hall Art Gallery and Kendal Parish Church had been modified to be less intrusive. To complement these engineering solutions, some more natural flood management techniques are being trialled. In 2020 work began on a small demonstration project at Town View Fields, a park in central Kendal. The work involved replacing around of stone culvert carrying Dyers Beck with a meandering channel, running into a small wetland area. This slows the release of water at times of high flow into the main river system. The project, which was implemented by South Cumbria Rivers Trust, was the first urban daylighting scheme undertaken by the Trust, although they have previously implemented rural schemes. Most of the funding came from DEFRA's Natural Flood Management programme.

Жабайы табиғат

Өзен арнайы қорғалатын аймақ болып табылады, негізінен құрып бара жатқан ақ тырнақты рактар (Austropotamobius pallipes) үшін маңызды тіршілік ортасы ретінде белгіленген. Бұл түр өте шақалы, әсіресе Кент өзенінің салаларында, Англияның басқа аймақтарына қарағанда оның саны жоғары. Өзен бұқабас пен құрып кету қаупі төнген тұщы су жемшөп шүберегі үшін де маңызды орын. Бұл жазықтан таулы деңгейге дейінгі су арнасы, яғни жаз айларында ақ гүлдердің жүзбелі кілемдерін құрайтын су crowfoot және су жұлдызшаларының популяцияларымен сипатталады. Бұл кілемдер балықтар мен омыртқасыз жануарларға тамақ және пана береді. Өзенде лосось, қоңыр форель және теңіз форелі сияқты үш түрлі балықтың көп мөлшері кездеседі. Кендал маңындағы 13 шақырымдық (8 миль) учаскедегі балық аулау 1848 жылы құрылған Кент балық аулау қауымдастығының бақылауында. 1986 жылы көшпенді балықтардың өзеннің жоғарғы бөліктеріне өтуіне мүмкіндік беру үшін диірмен тоғандарының бөгеттеріне балық сатылары салынды. Лосось, әсіресе, жаңадан қолжетімді болған шаруашылық орындарын тез пайдаланды, ал Боустоннан жоғарыдағы өзен жас лососьті өсіру үшін маңызды аймаққа айналды. Балық сатылары бар болғанымен, кейбір бөгеттерді алып тастау өзеннің денсаулығына және балық қорына оң әсер етеді. 2022 жылы Боустондағы 19 ғасырлық бөгетті жоюға рұқсат берілді. 1989 жылдан бері Басингхиллде өзеннің барлық енін қамтитын балық есептегіш орнатылған. 2000 жылға дейін ол өтетін балықтарды және олардың қозғалыс бағытын анықтай алатын, бірақ жеке балық түрлерін анықтау мүмкін болмады. Сол кезде Қоршаған орта агенттігі балық түрлерін жазу үшін су асты камераларын пайдалануды жоспарлаған. 2013 жылы DEFRA Стромгейт бөгетінде (Кендал) және Басингхилл балық есептегішінде балықтардың өтуіне арналған жолдарды салуға қаржыландыру туралы хабарлады, нәтижесінде 2013 жылдың шілдесінде екі балық өткізу орны орнатылды.

Су сапасы

Қоршаған орта агенттігі Англиядағы өзен жүйелерінің су сапасын өлшейді. Әрқайсысына жалпы экологиялық жағдай беріледі, ол бес деңгейдің бірі болуы мүмкін: жоғары, жақсы, орташа, нашар және өте нашар. Бұл жағдайды анықтау үшін бірнеше компоненттер қолданылады, соның ішінде омыртқасыздардың, гүлді өсімдіктердің және балықтардың саны мен түрлеріне қарайтын биологиялық жағдай. Химиялық жағдай, әртүрлі химиялық заттардың концентрациясын белгілі қауіпсіз деңгейлермен салыстыратын, жақсы немесе қанағаттандырмайтын деп бағаланады. 2019 жылы Кент өзені жүйесінің су сапасы төмендегідей болды:

Бөлім | Экологиялық жағдай | Химиялық жағдай | Ұзындығы | Су жиналатын алап | Арнасы
------- | -------- | -------- | -------- | -------- | --------
7.8 миль (13 км) | | | 15.55 шаршы миль (40 км²) | |
4.1 миль (7 км) | | | 7.16 шаршы миль (19 км²) | |
13.0 миль (21 км) | | | 20.05 шаршы миль (52 км²) | |
| қатты өзгертілген | | | |

Ұлыбританиядағы көптеген өзендер сияқты, Кент өзенінде де 2019 жылы химиялық жағдай жақсыдан қанағаттандырмайтынға өзгерді, себебі полибромды дифенил эфирлері (PBDE), перфтороктан сульфонаты (PFOS) және сынап қосылыстары анықталды, бұл заттар бұрын бағалауға енгізілмеген еді. Су сапасын жақсарту мақсатында жобалар жүзеге асырылуда, мысалы, Гован өзеніндегі су тасқынынан зардап шеккен аймақтарды қалпына келтіру жұмыстары жүргізілуде. Бұл жобалардың кейбіреуі су тасқынын табиғи жолмен бақылауға да көмектесуге бағытталған.