Кіріспе

1977 жылы шыққан Iggy Pop студиялық альбомы. The Idiot – американдық музыкант Игги Поптың 1977 жылдың 18 наурызында RCA Records лейблы арқылы жарық көрген тұңғыш студиялық альбомы. Оны Дэвид Боуи продюсерлік етті және негізінен Францияның Hérouville қаласындағы Château d'Hérouville студиясында жазылды. Албом Поптың The Stooges тобының 1974 жылы тарауынан кейін, сондай-ақ Поп пен Боуидің есірткіге тәуелділігінен кейін, екеуінің тәуелділіктен құтылу үшін Еуропаға көшіп баруына себеп болды. Поп бұл альбомды «Джеймс Браун мен Kraftwerk араласуындай» деп сипаттады. 1971 жылы Поп музыкант Дэвид Боуимен танысып, олар дос болды. Боуи 1973 жылы шыққан Raw Power альбомын микстейтін жұмыстың орындаушысы ретінде шақырылды. Альбом жарық көргеннен кейін көп ұзамай, 1974 жылы топ ішкі даулар, ірі лейблдердің қолдау көрсетпеуі және Поптың есірткіге тәуелділігі салдарынан тарады, бұл Поп пен Боуидің ынтымақтастығына нүке айырды. Тарағаннан кейін Поп The Stooges тобының мүшесі Джеймс Уильямсонмен бірге тректер жазды, бірақ олар 1977 жылға дейін жарық көрмеді (Pop пен Williamson есімдерімен бірлесіп шығарылған Kill City альбомы ретінде). Поп өзін жеке әртіс ретінде танытуға тырысып, The Doors және Kiss сияқты басқа топтарға қатысуға үміттенді, бірақ бұл әрекеттері сәтсіз аяқталды. Героинге тәуелділігінің өзін құрта жатқанын түсінген Поп, Лос-Анджелестегі Калифорния университетінің нейропсихиатриялық институтына емделуге түсті; Боуи Поптың сол жерде болу кезеңіндегі сирек қонақтарының бірі болды. Поп еске алады: «Басқа ешкім келмеді, тіпті Лос-Анджелестегі достарым да келмеді. Бірақ Дәуіт келді». Поп пен Боуи 1975 жылдың ортасында қайтадан кездесіп, бірнеше тректерді жазуға тырысты, бірақ екеуі де есірткіге тәуелді болғандықтан, жазбалар көбінесе нәтижесіз болды. Сессиялардың сәтсіз аяқталуына қатысты Боуи: «Ол студияға уақытында келмейді. Иггидің тағдыры шешілген». Поптың 1974 және 1976 жылдардағы оңалту курстары сәтсіз аяқталды, ал Боуидің биографы Томас Джером Сибрук Попты 1976 жылы «өзінің ең төменгі нүктесіне» жеткен деп сипаттады. Есірткіден құтылу керектігін түсінген Поп, 1976 жылы Боуидің Isolar турнесіне қатысуға шақыруды қабылдады. Осы кезде Боуи де өзінің есірткіге тәуелділігінен арылуды қалады. Тур кезінде Поп Боуидің еңбек ету қабілетіне таң қалды, кейіннен ол Боуиден тур кезінде өзін-өзі жетілдірудің барлық әдістерін үйренгенін айтты. Боуи продюсері ретінде Поптың жеке альбомын жазу туралы әңгімелер де болды. Боуи және гитарист Карлос Аломар «Sister Midnight» атты жаңа ән жазды және оны Попқа ұсынды; Боуи кейде оны тур кезінде тікелей эфирде орындады. Турне соңына қарай, Боуи мен Поп екеуі де Лос-Анджелестің есірткі мәдениетінен қашып, Еуропаға көшуді шешті. Турне аяқталғаннан кейін Боуи бастапқыда «Sister Midnight» әнін Германияның Мюнхен қаласында сингл ретінде шығаруды жоспарлады. Бірақ Францияның Hérouville қаласындағы Château d'Hérouville-ге барғаннан кейін, Боуи 1973 жылғы Pin Ups альбомын жаздырған сол жерде, Pop үшін толыққанды альбом жазуды шешті. Боуи 1976 жылдың жазында шатода екі айлық студиялық уақыт брондады.

Жазу

Боуи мен Поп 1976 жылдың маусымында Château d'Hérouville-ге альбом жазу үшін келді. Боуи студияның жаңа иесі, француздық Magma тобының бұрынғы басисті Лоран Тибомен танысып, оған бас партиясын ойнауға және инженерлік жұмыстарды жүктеуді ұсынды; Тибо француз Мишель Сантангелиді барабан ойнауға шақырды. Боуи "The Idiot" альбомына енетін тректерді клавиатура мен гитарада жаза бастады. Сантангели келгеннен кейін Боуи оған Baldwin электр пианиносын қолданып, тректерді ойнап көрсетті. Екі күн бойы Сантангели минималді нұсқаумен, алғашқы жазбаларды орындады (ол оларды демо деп ойлады), ал осы жазбалардың көпшілігі соңғы микстің бөлігіне айналды. Боуи екінші күнінің соңында Сантангелиді жұмыстан босатып, оның орындауы жеткіліксіз деп ойлағанын білдірді, сондықтан ол альбомға енбеді; кейін Сантангели соңғы барабан дыбысына өкініш білдірді. Содан кейін Боуи гитаралық партияларды қоса бастады. Жалпы, Боуи альбомға гитара, электропиано, синтезатор, саксофон және қосымша вокалдар енгізді. Бастапқы тректер гитара, клавиатура және барабанмен жазылғаннан кейін, Боуи Тибоға бас партиясын аз нұсқаумен қосуды тапсырды. 1976 жылдың шілдесінде Боуи өзінің жеке ритм секциясын – басист Джордж Мюррей мен барабаншы Деннис Дэвисті шақырып, "Sister Midnight" және "Mass Production" сияқты бірнеше тректерге үстіне қосымша жазбалар жасады. Боуи "The Idiot" үшін көптеген музыкалық бөлімдерді жазғанмен, Поп студияда, көбінесе Боуи жазған музыкаға жауап ретінде көптеген мәтіндерді жазды. Поп микрофонның жанында тұрып, кейбір мәтіндерін импровизациялауға да ынта білдірді, бұл Боуиді қызықтырды, ол кейіннен "Heroes" (1977) альбомын жазғанда осы әдісті пайдаланды. 1976 жылдың тамызында жазу жұмысы Мюнхендегі Musicland студиясында жалғасты, ол Боуидің болашақ серігі және электрондық би музыкасының продюсері Джорджио Мородерге тиесілі болды. Мұнда Поп көптеген вокалдарын жазды, сонымен қатар гитарист Фил Палмер гитаралық қосымша жазбаларды жасады. Сантангели мен Тибо сияқты, Палмер да Боуидің гитаралық партияларын аз нұсқаумен қайта жазды. Палмер Поп пен Боуимен шығармашылық ынтымақтастықты "вампирлік" деп сипаттады, себебі ол суретшілерді күндіз көре алмады және ынтымақтастық оны ынталандырғанмен, алаңдатты. Боуи гитарист ретінде бұрынғы King Crimson мүшесі Роберт Фриппті таңдаған, ол кейіннен "Heroes" альбомында осымен жұмыс істеді. "The Idiot" альбомы үшін жазылған соңғы трек – "Nightclubbing" болды, онда Боуи мелодияны пианинода орындады, ал қосымша ырғақ үшін ескі барабан машинасын қолданды. Поп нәтижеге риза екенін білдіргенде, Боуи оны аяқтау үшін нақты барабандардың қажет екенін айтты. Поп барабан машинасын сақтап қалуға талап етті, "Бұл керемет, барабаншыдан да жақсы" деді. Жазу жұмысы аяқталғаннан кейін Боуи мен Поп альбомды Hansa Studio 1-де (көбінесе қате айтылатын Берлин қабырғасының жанындағы үлкен Studio 2-де емес) араластыру үшін Берлинге сапарлады. Боуидің келесі альбомын шығаруға оның бұрынғы продюсері Тони Висконти дайын болғандықтан, Боуи оны Боуидің жаңа жұмыс стилімен таныстыру үшін жазбаны араластыруға көмектесуге шақырды. Таспалардың демо-сапасын ескере отырып, Висконти айтқандай, пост-өндірістік жұмыс "шығармашылық араластырудан гөрі құтқару жұмысы" болды.

Стильдер мен тақырыптар

The Idiot Поптың Stooges-тің агрессивті прото-панк дыбысынан күрт өзгешеленеді, бұл "ұсақталған гитара үлгілері, қауіпті бас партиялары және диссонансты, айқын клавиатура бөліктері" сияқты элементтермен қатар, оның "әлемге көңілі тоңған баритоны" сияқты ерекшеліктерімен көзге түсетін, көбірек сабырлы, ішкі әлемге бет бұрған дыбысқа ие. Кейіннен сыншылар The Idiot-ты негізінен арт-рок ретінде жіктеді, сонымен қатар готикалық рок пен индустриалдық рок элементтері де бар екенін атап өтті. Альбом "Студждер тудырған панк дыбысынан" мүлдем алшақ деп сипатталды және пост-панкты "ойлап табумен" байланыстырылды. "Circus" журналынан Уэсли Стрик музыканы Боуидің "Fame" әніне ұқсас "механикалық" деп сипаттады, бірақ "ритмдері жылдамдаған пульске сәйкес" келді. Боуидің өмірбаяны Дэвид Бакли The Idiot альбомын "фанки, роботтық тозаққа ұқсас альбом" деп атады.

Бірінші жағы

Боуи мен Аломар "Sister Midnight" әнін жазғандықтан, ол Боуидің "Fame" және "Stay" тректерінің фанк стиліне ұқсас. Сибрук пен О’Лири бұл әнді Боуидің Берлинге дейінгі кезеңінің ең көрнекті туындысы деп сипаттады. Әннің ашық түрде электрондық аспаптарды пайдаланбауы, сыншы Дейв Томпсонның айтуынша, "батылға қарсы тұратын футуристикалық атмосфераны" жоққа шығарды. Боуи "Sister Midnight" әнінің бірінші шумағын гастрольде жүргенде жазды, ал Поп оны студияда аяқтады. Рецензенттер Поптың вокалын The Doors тобының Джим Моррисонға теңеді. Эрих Геккельдің "Рокуайрол" картинасы альбомның мұқабасына түсірілген суреттің шабыты болды. Бұл суретті фотограф Энди Кент түсірді, ол қара-ақ түсті, айналдырылған фотосурет. Онда Поп, Пеггтің сөзімен айтқанда, картинадағы кейіпке негізделген "азапты, қатаң денелі позада" тұр. Боуи кейіннен осы картинаны "Heroes" альбомының мұқабасы үшін де пайдаланды. Поп "The Idiot" альбомын 1976 жылдың тамызында аяқтады, бірақ Боуи өзінің альбомы дүкендерге түскенше шығарғысы келді. Тибо болжады: "[Боуи] адамдардың оны Иггидің альбомы шабыттандырды деп ойлауын қаламады, шын мәнінде бәрі бірдей болды". Боуи "Low" альбомын қыркүйек және қазан айларында жазды және 1977 жылдың қаңтарында RCA Records арқылы шығарды. "Low" альбомының дыбысы "The Idiot" альбомына ұқсас болғандықтан, лейбл оның жақсы сатылмауынан қорқыды. Дегенмен, альбом және оның бірінші синглы "Sound and Vision" коммерциялық сәттілікке жетті. "Sound and Vision" әнінің табысы Боуиге RCA-ны "The Idiot" альбомын шығаруға көндіруге мүмкіндік берді, ол 1977 жылдың 18 наурызында жарық көрді. Концерттерде танымал "The Stooges" әндері, "The Idiot" альбомынан бірнеше трек және Поптың 1977 жылғы "Lust for Life" альбомында пайда болатын әндер орындалды. Боуи Поптан назарды бұрғысы келмеді, көбінесе клавишаның артында отырып, көрермендерге тікелей сөйлемеді. Sounds журналынан Джованни Дадомо хабарлағандай: "Егер сіз Дэвидті көргіңіз келсе, сізбен бірге толық музыкалық топ та болады". Поптың сахналық өнері жоғары бағаланды, бірақ Ник Кент сияқты кейбіреулер Боуи әлі де басшылыққа ие екенін сенді. Гастроль 1977 жылдың 16 сәуіріне дейін жалғасты. "The Idiot" альбомы және одан кейінгі гастрольдер Попқа "The Stooges" тобымен жеткеннен гөрі үлкен атақ пен жетістік әкелді. Алайда, сұхбаттарда оған көбінесе Боуи туралы, өзінің жұмысы туралы емес, сұрақтар қойылды. Осының салдарынан Поп "Lust for Life" альбомын жасағанда тікелей тәсілді таңдады, нәтижесінде оның бұрынғы туындыларына ұқсас дыбыс пайда болды.

Сыни қабылдау

"Идиот" сыншыларының пікірі көбінесе оң болды, бірақ ол бірқатар рецензенттерді қыңырлатты. Доггет тыңдаушылардың Поп туралы түсінігі, әдетте, оның дискіге деген көзқарасына әсер ететінін жазады. Альбомды заманауи шолуда Джон Свенсон Rolling Stone журналында оны "рок постерлеуіне жасалған ең қатал айыптама" және "некрофилдің қуанышы" деп атады. Аллан Джонс Melody Maker журналында осы дискіні "қазіргі музыканың алаңдататын дәрежеде орынды бейнесі" деп мақтапты. Стрик "Идиотты" Поптың "Студжис" тобымен бұрынғы жұмыстарымен салыстырып, оның вокалдық өнеріндегі айырмашылықты атап өтті: "[Ол] тірі емес, автоматтандырылғандай сезіледі". Ол Поптың лирикасын жоғары бағалап, "Иггиде өлген ақынның лас харизмасы бар" деді. Стрик сияқты Ригель де "Идиот" пен "Raw Power" арасындағы айырмашылықты атап өтіп, былай деп жазды: "Егер "Raw Power" Детройт металл-рок тобының соңғы апофеозы болса, "Идиот" Иггиді ерекше, континенттік әнші-әндерші ретінде алға шығарады". Billboard журналы Поптың бұрынғы жұмыстарының "азырақ қарбалас" темпін атап өтті және Боуидің үлесі дискіні "кәсіби тұрғыдан тартымдырақ" етеді деп тапты. Басқа рецензенттер сияқты, ZigZag журналының Криc Нидс "Идиотты" алғаш рет естігенде, оның және Поптың "Студжис" тобымен жұмысы арасындағы үлкен айырмашылықты атап өтіп, таң қалды. Оны "өте ерекше, ауру, түсініксіз және мазасыз [альбом]" деп сипаттап, Нидс дискіні мақтап, оны бірнеше сағат бойы қайталап тыңдағанын және оның "сүйек-жұлынды суытқанын" айтты. Джон Рокуэлл The New York Times газетінде оны "күшті дискі" деп атады, Поптың вокалын Моррисон мен Лу Ридтің қоспасы, ал Боуидің музыкасын "германдық-британдық прогрессивизм" деп сипаттады. Бұл арада Record Mirror журналының Джим Эванс Поптың вокалдық өнерінде "эмоцияның жетіспеуін" байқады, бірақ музыканы инновациялық және тартымды деп санады, әсіресе екінші жағын, ол ауыр металға жақын деп есептеді. Ретроспективті шолулар көбінесе оң болды, көптеген адамдар Поптың көркемдік эволюциясын атап өтті. AllMusic журналының Марк Деминг дискіні мақтап, "Идиот" Поптың бұрын көрінбеген жақтарын көрсеткенін айтты және егер жанкүйерлер сол кезде "Raw Power 2.0" күткен болса, ол Поптың өзгергенін "аңғартты": "Бұл кемшіліктері бар, бірақ күшті және эмоционалды түрде сіңіретін жұмыс". О'Лири "Идиотты" Боуи альбомы ретінде қарастырады, ғып Поп альбомы ретінде де қарастырады. Боуидің "Берлин трилогиясы" Low, "Батырлар" және Lodger (1979) альбомынан тұрады делінгенмен, О'Лири нақты "Берлин трилогиясы" "Идиот", Low және "Батырлар" альбомынан тұрады, ал Lust for Life – "қосымша", Lodger – "эпилог" деп санайды. Боуи кейінірек мойындады: "Шындығында, Игги менің дыбыспен жасағым келген нәрсені сынап көру үшін тәжірибелік нысан болды. Ол кезде менде материал болмады және жазуға қызығушылық та жоқ еді. Мен өзімді басқа біреудің жұмысына сүйеніп, көмектесуге бейім сезіндім, сондықтан бұл альбом өте ыңғайлы болды, шығармашылық тұрғысынан". Боуи кейінірек "Sister Midnight" әнін Lodger альбомында "Red Money" деп жаңа мәтінмен қайта өңдеді, ал оның "China Girl" әні 1983 жылғы Let's Dance альбомында үлкен хитке айналды. Siouxsie Sioux (Siouxsie and the Banshees тобының әншісі) "Идиотты" "біздің күдіктеріміздің растығын растады – ол гений еді және қандай дауыс!" деп сипаттады. Дауыс пен өндіріс өте тікелей және ымыраға келмейді". Альбом пост-панк, индустриалдық және готикалық рок әртістеріне, соның ішінде Depeche Mode, Nine Inch Nails және Joy Division-ға үлкен әсер еткен деп есептеледі. Бұл альбом, әсіресе, Low және "Идиот" альбомының арасында құрылған Joy Division тобына әсер етті. Олардың дебюттік альбомы Unknown Pleasures (1979) "өнеркәсіптік дыбыстар" мен "Түндегі клубтар" және "Жаппай өндіріс" сияқты тректердің "сабырсыз соғу" ерекшеліктерін пайдаланды. Сондай-ақ, "Идиот" тобының әншісі Иэн Кертистің 1980 жылы суицид жасаған кезде оның дискісінде әлі де ойнап тұрғаны айтылды. Сонымен қатар, Сибрук "Жаппай өндіріс" Smashing Pumpkins және Radiohead сияқты заманауи альтернативті рок топтарына әсер еткенін айтады. 2011 жылы Killing Joke тобының Youth "Идиот" альбомын өзінің ең сүйікті 13 альбомының бірі деп атады. Кейіннен Pitchfork журналы 2004 жылы "Идиот" альбомын 1970-ші жылдардың 100 үздік альбомы тізімінде 96-шы орынға қойды. Альбом сонымен қатар Роберт Димеридің "Өлмей тұрып тыңдауыңыз керек 1001 альбом" кітабының 2018 жылғы басылымына енгізілді.

2020 жылы шыққан

2020 жылдың 10 сәуірінде Поп «China Girl» әнінің басқаша араластырылған нұсқасын жариялады, алдағы «The Bowie Years» жеті дискілік люкс жинағын насихаттау мақсатында. Бұл жинаққа «The Idiot» және «Lust for Life» альбомдарының кеңейтілген, жаңадан өңделген нұсқалары, жазылған материалдар, баламалы микстер және 40 беттік буклет кіреді. Жиынтық 29 мамырда жарық көрді. Екі түпнұсқа альбом да жеке-жеке қайта шығарылды, әрқайсысы жеке екі дискілік люкс басылымдарын құру үшін қосымша концерттік материалдармен бірге ұсынылды.