Дэвид Боуи – Реальность альбомы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

2003 жылы шыққан Дэвид Боуидің студиялық альбомы Reality – ағылшын музыканты Дэвид Боуидің 24-ші студиялық альбомы, ол Еуропада 2003 жылдың 15 қыркүйегінде, ал Америкада келесі күні жарық көрді. Ол өзінің ISO лейблі арқылы шығарған екінші альбомы. Альбом 2003 жылдың қаңтар және мамыр айлары аралығында Нью-Йорктегі Looking Glass студиясында Дэвид Боуи мен оның көп жылдық серігі Тони Висконтинің продюсерлігімен жазылды. Музыканттардың көп бөлігі сол кездегі гастрольдік тобының құрамынан тұрды. Боуи бұл альбомды тікелей орындауға болатын әндер жинағы ретінде көріп отырды. Heathen (2002) альбомымен салыстырғанда, Reality көбінесе тікелей дыбыспен және қарапайым рок-альбом ретінде ерекшеленеді. Альбомға Modern Lovers тобының "Pablo Picasso" және Джордж Харрисонның "Try Some, Buy Some" әндерінің кавер-нұсқалары енген. "Bring Me the Disco King" әні 1992 жылға дейін сақталып келген. Reality альбомының басты тақырыбы – қартаю туралы ойлар, ал басқа әндерде үмітсіздікке ұшыраған және әлсіз кейіпкерлер бейнеленген. Альбомның мұқабасында Боуи аниме стиліндегі кейіпкер ретінде бейнеленген, бұл шындықтың абстрактілі ұғымға айналғанын көрсетеді. Әртүрлі CD форматтарында шығарылған Reality көптеген елдерде чарттарға еніп, Ұлыбританияда үшінші орынға жетті. Алайда, ол АҚШ-та Heathen альбомын басып өте алмады, 29-шы орынмен шектелді. Альбомды дәстүрлі синглдермен қолдау көрсетілмеді, бірақ "New Killer Star" және "Never Get Old" әндері кейбір елдерде пайда болды. Reality музыка сыншыларынан жағымды пікірлер алды, көптегені музыканың өзі, ән мәтіндері, вокалдық өнер және Боуидің ән жазудағы қалыптасуын атап өтті. Боуи 2003 және 2004 жылдары A Reality Tour арқылы альбомды қолдады, бұл оның ең ірі және соңғы концерттік туры болды. Артериясы бітелгеннен кейін ауруханаға түскен соң тур мерзімінен бұрын аяқталды. Осыдан кейін Боуи көптен қоғамдық өмірден шеттенді және 2013 жылға дейін "The Next Day" альбомын шығармай, Reality альбомын он жылға түпнұсқа материалдан тұратын соңғы альбомы етіп қалдырды.

Жазу

Дэвид Боуи Heathen турнесі 2002 жылдың қазан айында аяқталғаннан кейін әндер жазуға кірісті. Columbia Records компаниясымен жасасқан жаңа келісімшарты оған өзінің ырғағында жұмыс істеуге еркіндік берді, сондықтан ол студияға тез қайтуға құштар болды. Heathen (2002) альбомымен табысты жаңа серіктестіктен кейін жаңа альбомды бірге өндіру үшін Тони Висконтиді қайта шақырды. Ол былай деді:

«Біз Heathen альбомын өзіміздің қайта оралған дебюттік альбомымыз еттік. Қалыптасқан жағдай, орта, бәрі біз үшін тамаша болды, егер бізде әлі де тиімді химия бар екенін анықтауға мүмкіндік болса. Ол сәтті аяқталды. Бұл керемет болды, бір қадам да жаңылыспады, бұрынғы альбомнан осы альбомға келгендей. Бір-бірімізбен жұмыс істеу өте жайлы болды». Боуи мен Висконти жаңа альбомға арналған алғашқы идеяларды 2002 жылдың қарашасында бастады. Heathen турнесінің табысы Боуидің гастрольдік құштарлығын қайта жақтандырды, сондықтан екеуі әндерді тікелей орындау мақсатымен жаңа альбомды жасады. Алғашқы жазылған әндердің бірі – «Reality», ол жаңа альбомның атауы болды. Ән жазу процесі әртүрлі болды. Кейбір әндер дәстүрлі жолмен жазылды, мысалы, «She'll Drive the Big Car», ал басқалары әуеннің үстіне циклдар тізбегін қолдану арқылы жасалды, мысалы, «Looking for Water». Әндерді жазуға кеткен уақыт та әртүрлі болды. «Fall Dog Bombs the Moon» әні бар болғаны 30 минутта жазылды. Альбомда негізінен түпнұсқа композициялар бар, сонымен қатар Боуидің 1973 жылғы Pin Ups альбомына арналған екі кавер әні де бар: Modern Lovers тобының Джонатан Ричман жазған «Pablo Picasso» (1976 жылы бір аттас студиялық альбомында жарық көрген) және Джордж Харрисонның Ронни Спектор 1971 жылы жазған «Try Some, Buy Some» әні. Пегг пен Перон «ретроспективті, ескі және дана лириканың» Reality альбомына да, Боуиге де сай келетінін айтады. Хард-рок стиліндегі титулды ән – альбомның ең күшті және роктық сәті, ол «Hallo Spaceboy» (1995) және Боуидің Tin Machine рок-тобымен бірлескен жұмыстарын еске түсіреді. Ән шынайы өмірде ешқандай сюжет жоқ деген ойды білдіреді, ал өмірде мағына іздеудің әрқашан сәтсіздікке ұшырауы туралы хабар альбомның басты тақырыбының ортасында жатыр. Перон Боуидің 1970-жылдардың басында өзінің тұлғасы мен есірткінің артына жасырынып, енді шындыққа бетпе-бет келіп отырғанын мойындағанын айтады. Пегг «Bring Me the Disco King» әнін «Боуидің барлық әндер жинағындағы ең ерекше және көзге түсетін драмалық туындылардың бірі» деп атады. Бұрынғы нұсқаларынан кейін Боуи мен Гарсон әнді төрт такті барабан циклына, вокал мен фортепианоға дейін қысқартты, бұл біріншісінің пікірінше, ең жақсы нәтиже берді. Шамамен сегіз минутқа созылған ән Нью-Йорк джаз дыбысын қамтиды, онда Гарсон «Aladdin Sane» (1973) әніндегідей импровизацияланған фортепиано соло орындайды. Альбомның лирикалық тақырыптарының кульминациясын білдіретін ол Пеггтің сөзімен айтқанда, «жасы ұлғаю, пайдаланылмаған мүмкіндіктер, бұзылған өмірлер және жақындағы ыдырау» туралы фрагменттерді ұсынады. «Fly» әні алаңдаушылық пен депрессиядан зардап шегетін орта таптан шыққан отбасылық адам туралы әңгіме үшін фанкилік гитара рифін пайдаланады, лирикалық тұрғыдан «New Killer Star» және «She'll Drive the Big Car» әндерінің «америкалық ішкі қорқынышын» болжайды.

We made Heathen our kind of debut reunion album. The circumstances, the environment, everything about it was just perfect for us to find out if we still had a chemistry that was really effective. And it worked out. It was perfect, not a step out of place, as though we had just come from the previous album into this one. It was quite stunningly comfortable to work with each other again. Bowie and Visconti began initial ideas for the new album in November 2002. The success of the Heathen Tour rejuvenated Bowie's desire for touring, so the two fashioned the new album with the goal for the songs to be played live. One of the first songs tracked was "Reality", which became the title of the new album. The songwriting process itself was varied. Some tracks were written more conventionally, such as "She'll Drive the Big Car", while others were fashioned using a series of loops over a melody, such as "Looking for Water". The length of time to write the songs also varied. "Fall Dog Bombs the Moon" was written in only 30 minutes, Consisting of mostly original compositions, the album includes two cover songs originally slated for Bowie's scrapped follow up to his 1973 covers album Pin Ups: the Modern Lovers' "Pablo Picasso", written by Jonathan Richman released on their eponymous studio album in 1976, and George Harrison's "Try Some, Buy Some", originally recorded by Ronnie Spector in 1971 before Harrison recorded his own version in 1973. Pegg and Perone contend that the "retrospective, older and wiser lyric" is appropriate for both Reality and Bowie himself. The hard rock title track is the album's loudest and rockiest moment, recalling "Hallo Spaceboy" (1995) and Bowie's works with the rock band Tin Machine. The song adopts the artificial narrative that real life has no narrative, and its message, concerning how the quest for meaning in life is always doomed to fail, lies at the centre of the album's loose theme. Perone opines that it sees Bowie acknowledge that he hid behind personas and drugs throughout the early 1970s and is now facing reality. Pegg calls "Bring Me the Disco King" "one of the most idiosyncratic and strikingly dramatic numbers in the entire Bowie songbook". Following its earlier incarnations, Bowie and Garson stripped the song down to a four bar drum loop, vocal and piano, which the former felt worked best. Almost eight minutes in length, the song embraces a New York jazz sound that sees Garson playing an improvised piano solo similar to his one on "Aladdin Sane" (1973). Representing a culmination of the album's lyrical themes, it offers fragmented images of, in Pegg's words, "creeping age, squandered opportunities, thwarted lives and impending dissolution". The outtake "Fly" utilises a funky guitar riff for a tale about a middle class family man who suffers from anxiety and depression, lyrically forestalling the "domestic American angst" of "New Killer Star" and "She'll Drive the Big Car".

Тур

Боуи Reality альбомын қолдау үшін әлемдік турнеге шықты, ол 1990 жылдардың ортасынан бері оның ең ауқымды және жеке концерттері бойынша мансабындағы ең ұзақ турнесіне айналды. "A Reality Tour" деп аталған бұл турне туралы Пегг: «Белгісіз артикль альбомның шындықтың абсолютті анықтамасы болуы мүмкін емес деген оймен айналысатынын көрсетеді» дейді. Heathen Tour және Reality турлеріндегі Slick, Garson, Dorsey, Russell және Campbell сияқты музыканттар жаңа шоуларға оралды, ал Леонард Платидің орнын басып, топ жетекшісі болды. Дайындық жұмыстары 2003 жылдың шілдесінде басталды. Топ 2003 жылдың тамыз айының соңы мен қыркүйек айының көп бөлігін Reality альбомын жарнамалау үшін түрлі концерттерде өткізді, ал алғашқы ресми концерт 7 қазанда Копенгагенде өтті. Бұл турнедегі концерттер бұрынғы турларға қарағанда көбірек театрландырылған, LED шамдар, көтерілген подиумдар мен баспалдақтар басым болды. Концерттік тізімде Боуидің мансабындағы классикалық хиттерден бастап, сирек орындалатын әндерге дейін алуан түрлі материалдар болды. Reality және Heathen альбомдарынан әндер орындалды, ал "Fantastic Voyage" (1979) әні тұңғыш рет тікелей эфирде орындалды, ал "Loving the Alien" (1984) сияқты әндер түбегейлі өңделді. Топ концерттер барысында әндерді ауыстырып отырды және 2004 жылдың басына қарай барлығы 50-ден астам ән орындады. A Reality Tour турнесі өзінің барлық кезеңінде сыншылардың жоғары бағасын алды, Пегг оны өзінің ең жақсы концерттік турлерінің бірі деп сипаттады. Дублинде өткен екі концерт 2010 жылы A Reality Tour концерттік альбомы мен DVD-де жарық көрді. Дегенмен, турне барысында бірнеше қиындықтар туды, соның ішінде 2003 жылдың соңында Боуи ларингит пен гриппке шалдыққандықтан концерттердің тоқтатылуы немесе кейінге жылдырылуы, тіпті 2004 жылдың мамырында жарық операторының қаза болуы. 23 маусымда Боуи медициналық қызметкерлердің пікірінше, иық нервінің қысылуына байланысты концертті ертерек аяқтауға мәжбүр болды. Екі күннен кейін ол сахнаға оралды, бірақ денсаулығы нашарлап, 30 маусымда қалған 14 концерт тоқтатылды және A Reality Tour Боуидің соңғы концерттік турнесі болды.

Bowie embarked on a world tour to support Reality that became his most extensive tour since the mid 1990s and, in terms of individual dates, the longest tour of his career. Labelled "A Reality Tour", Pegg states that "the indefinite article emphasi[ses] the album's dalliance with the notion that there can be no absolute definition of reality." The same musicians as the Heathen Tour and Reality—Slick, Garson, Dorsey, Russell and Campbell—returned for the new shows, with Leonard taking Plati's place as bandleader. Rehearsals began in July 2003. The band spent most of late August and September 2003 playing various gigs to promote the upcoming release of Reality; the first official show occurred in Copenhagen on 7 October. The tour's shows were more theatrical compared to preceding tours, being dominated by LED lights, raised catwalks and staircases. The setlist contained a variety of material across Bowie's entire career, ranging from classic hits to more obscure tracks. Songs from both Reality and Heathen were included, while tracks like "Fantastic Voyage" (1979) made their live debut, and others like "Loving the Alien" (1984) were given radical reworkings. The band also swapped out songs throughout the shows and by the start of 2004, they had performed over 50 songs total. A Reality Tour received critical acclaim throughout its run; Pegg described it as one of his best concert tours. Two shows in Dublin were later released in 2010 on the A Reality Tour live album and DVD. However, the tour suffered several setbacks throughout its duration, including the cancellation or postponement of shows in late 2003 due to Bowie contracting laryngitis and influenza, and even the death of a lighting technician in May 2004. On 23 June, Bowie was forced to end the show early due to what medical personnel deemed a pinched shoulder nerve. Although he was back on stage two days later, his condition worsened and on 30 June, all 14 remaining dates were cancelled and A Reality Tour became his final concert tour.

Кейінгі оқиғалар мен мұра

2004 жылдың шілдесінде Боуи сахна артында жүрек талмасына ұшырағаны және ангиопластика деп аталатын процедурадан өткені белгілі болды. Осы оқиғадан кейін Боуи көпшілік назарынан қашып, өзін жасырды. Келесі жылдары ол жергілікті Нью-Йорк клубтарында көрінді және Франц Фердинанд, Arcade Fire және Дэвид Гилмор сияқты әртістердің концерттерінде сирек-сирек пайда болды. Оның соңғы тікелей өнер көрсетісі 2006 жылдың қараша айында өтті. Ол TV on the Radio және Скарлетт Йоханссон сияқты әртістердің студиялық жазбаларына уақыт-уақыт қатысты, бірақ 2013 жылы “The Next Day” альбомы шыққанға дейін жаңа студиялық альбом шығармады, осылайша “Reality” альбомын он жылға түпнұсқа материалдан тұратын соңғы альбомы етті. “Reality” альбомы кейінгі жылдары жағымды пікірлерге ие болды. 2005 жылы жарық көрген “Strange Fascination” кітабында Бакли альбомда “бірқалыпты музыкалық стиль” мен “тақырыптық бағыттың” жоқтығын айтады, сонымен қатар, әндердің “жақсыдан жай ғана ұнамдыға дейін” ауытқуын және “үштен бірінде” Боуидің “өте жақсы формада” екенін байқады, жалпы алғанда “еркелік” пен әндердің жеткіліксіз жазылуын атап өтеді. Ал Перон оны “күшті альбом” деп санайды және оның тақырыптары тұрақты екенін айтады. Автор Пол Тринка жазғандай, альбом, мысалы, “Bring Me the Disco King” сияқты туындылары арқылы Боуидің “әлі білмеген ләззаттарды тудыруға қабілетті” екенін дәлелдейді. Марк Шпиц “The Next Day” альбомының шығуына дейін жазғанда, оны Боуидің ұзақ мансабына қоштасу әні ретінде бағалауға лайық деп тапты. Бірақ, осы альбомнан кейін О’Лири “Reality” альбомын “сахнада ойнауға арналған әндерден құралған, екінші дәрежелі альбом” ретінде қайта орналастырды. Альбомның мұқабалары да мақтауға ие болды. Consequence of Sound журналы Боуидің Tin Machine тобымен бірге шығарған екі альбомын ескере отырып, 2018 жылғы тізімде “Reality” альбомын 28 альбомның ішінде 24-орынға қойды, ал Пэт Леви оны “Боуидің тарихындағы лайықты жазба, артық емес, кем емес” деп сипаттады.