Куба жазушысы Гильермо Кабрера Инфанте өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Куба жазушысы Гильермо Кабрера Инфанте (Guillermo Cabrera Infante; Gibara, 22 сәуір 1929 – 21 ақпан 2005) – кубалық романист, эссеші, аудармашы, сценарист және сыншы. 1950-жылдары ол G. Caín псевдонимін қолданды, ал 1971 жылғы «Vanishing Point» культ фильмінің сценарийінде Гильермо Кайн есімімен жарияланды. Бұрын Фидель Кастроның саясатын қолдаған Кабрера Инфанте 1965 жылы Лондонға эмиграцияға кетті. Ол ең белгілі «Tres tristes tigres» («Үш қайғылы жолбарыс» романы, ағылшын тілінде «Three Trapped Tigers» деп жарияланған) романымен танымал, оны Джеймс Джойстің «Улисс» романымен тең қояды.

Өмірбаян

Кубаның бұрынғы Ориенте провинциясындағы (қазіргі Холгуин провинциясының бөлігі) Гибарада туған ол 1941 жылы ата-анасымен бірге Гаванаға көшіп келді, бұл оның сын еңбектерінен басқа барлық жазбаларының ортасы болды. Оның ата-анасы Куба Коммунистік партиясының негізін қалаушы мүшелері еді. Алғашқыда ол дәрігер болуды жоспарлаған, бірақ жазуға және киноға деген құштарлығы үшін одан бас тартты. 1950 жылдан бастап Гавана университетінде журналистиканы оқыды. Батиста режимі тұсында 1952 жылы бірнеше ағылшын тіліндегі арсыз сөздерді қамтитын әңгімесін жариялағаны үшін тұтқындалып, айыппұл төледі. Батистаға қарсылығы оған қысқа мерзімге түрме жазасын берді. 1953 жылы алғаш рет үйленді. 1954 жылдан 1960 жылға дейін «Картелес» журналында кино туралы рецензиялар жазды, Г. Каин псевдонимін қолданды; 1957 жылы ол әлі де псевдониммен оның бас редакторы болды. 1959 жылы Куба революциясы жеңіске жеткеннен кейін Instituto del Cine директоры болып тағайындалды. Ол сондай-ақ коммунистік «Revolución» газетінің қосымшасы «Lunes de Revolución» әдеби журналының редакторы болды; алайда бұл қосымшаға 1961 жылы Фидель Кастро тыйым салды. 1961 жылы ажырасып, сол жылы актриса Мириам Гомеске үйленді. Кастро режимімен арасы суықтап (оның інісі түсірген Гавана түнгі өмірі туралы деректі фильмге үкімет тыйым салғандықтан, Кубада жариялауға тыйым салынды), ол 1962 жылдан 1965 жылға дейін Бельгияның Брюссель қаласында мәдени атташе болып жұмыс істеді. Осы кезеңде оның көзқарасы Кастро режиміне қарсы өзгерді; 1965 жылы анасының жерлеуіне Кубаға оралғаннан кейін ол алдымен Мадридке, содан кейін Лондонға эмиграцияға кетті. 1966 жылы ол «Tres tristes tigres» романын жариялады, бұл жойсиандық, эксперименталды, ойын-сауыққа толы және әдеби аллюзияларға бай туынды, ол кубалық испан тілі үшін Марк Твен американдық ағылшын тіліне жасағандай қызмет етуді көздеді, оның ауызша нұсқаларының алуан түрлілігін тіркеді. Ол 1964 жылы жарық көрмеген ең жақсы роман үшін «Premio Biblioteca Breve» сыйлығын жеңіп алды. 1971 жылы Ричард С. Сарафианның «Vanishing Point» культ фильмінің сценарийін Гильермо Каин псевдонимімен бірлесіп жазды. Ол өзінің замандасы Габриэль Гарсия Маркесті қамтитын латын Америкасының «бум» жазушыларының қатарында саналғанымен, ол бұл атаудан бас тартты. Ол әрқашан конформист емес болды, тіпті өзінің ең танымал туындыларын сипаттау үшін «роман» деген сөзді қолданудан бас тартты, мысалы, «Tres tristes tigres» және «La Habana para un infante difunto». Ол Луис Рафаэль Санчес («La guaracha del Macho Camacho») және Фернандо Веласкес Медина («Última rumba en La Habana») сияқты пуэрторикалық және кубалық жазушыларға үлкен әсер етті. 1997 жылы Испания королі Хуан Карлос тапсырған «Premio Cervantes» сыйлығын алды. Ол 2005 жылдың 21 ақпанында Лондонда сепсистен қайтыс болды. Оның бірінші некесінен екі қызы бар еді.

Born in Gibara in Cuba's former Oriente Province (now part of Holguín Province), in 1941 he moved with his parents, to Havana, which would be the setting of nearly all of his writings other than his critical works. His parents were founding members of the Cuban Communist Party. Originally he intended to become a physician, but abandoned that in favor of writing and his passion for the cinema. Starting in 1950, he studied journalism at the University of Havana. Under the Batista regime he was arrested and fined in 1952 for publishing a short story which included several English language profanities. His opposition to Batista later cost him a short jail term. He married for the first time in 1953. From 1954 to 1960 he wrote film reviews for the magazine Carteles, using the pseudonym G. Caín; he became its editor in chief, still pseudonymously, in 1957. With the triumph of the Cuban Revolution in 1959 he was named director of the Instituto del Cine. He was also head of the literary magazine Lunes de Revolución, a supplement to the Communist newspaper Revolución; however, this supplement was prohibited in 1961 by Fidel Castro. He divorced in 1961 and in the same year married his second wife, Miriam Gomez, an actress. Having fallen somewhat out of favor with the Castro regime (the government's ban on a documentary on Havana nightlife made by his brother led to his being forbidden to publish in Cuba), he served from 1962 to 1965 in Brussels, Belgium, as a cultural attaché. During this time, his sentiments turned against the Castro regime; after returning to Cuba for his mother's funeral in 1965, he went into exile, first in Madrid, then in London. In 1966 he published Tres tristes tigres, a highly experimental, Joycean novel, playful and rich in literary allusions, which intended to do for Cuban Spanish what Mark Twain had done for American English, recording the great variety of its colloquial variations. It won the 1964 Premio Biblioteca Breve for best unpublished novel. He co wrote the script for Richard C. Sarafian's 1971 cult film Vanishing Point under the pseudonym Guillermo Caín. Although he is considered a part of the famed Latin American Boom generation of writers that includes his contemporary Gabriel García Márquez, he disdained the label. Ever an iconoclast, he even rejected the label "novel" to describe his most acclaimed works, such as Tres tristes tigres and La Habana para un infante difunto. He was influential to Puerto Rican and Cuban writers such as Luis Rafael Sánchez (La guaracha del Macho Camacho) and Fernando Velázquez Medina (Última rumba en La Habana). In 1997 he received the Premio Cervantes, presented to him by King Juan Carlos of Spain. He died on February 21, 2005, in London, of sepsis. He had two daughters from his first marriage.

Испан тілі

Каинды іздеу / Элизабет Мирабал және Карлос Веласко, 2012
Хроникашының іздерімен / Элизабет Мирабал және Карлос Веласко, 2011.
Қаланың қудалануы мен құлдырауы: Алехо Карпентьер және Гильермо Кабрера Инфанте туралы Гавана / Йоланда Искьердо, 2002
Гильермо Кабрера Инфантенің «Тропиктегі таң» көрінісін оқуға / Селина Манцони, 1999
Жаман жаңалықтардың жаршысы: Гильермо Кабрера Инфанте: екі дауыстағы эссе / Якобо Маховер, 1996
Кабрера Инфанте және басқа латынамерикандық жазушылар / Игнасио Диас Руис, 1992
Гильермо Кабрера Инфанте: Гавана, тіл және кинематография / Эрнесто Гиль Лопес, 1985
Гильермо Кабрера Инфантедегі үзіліс және бұзылу / Изабель Альварес Борланд, 1982
Гильермо Кабрера Инфанте / Роза Мария Переда, 1979
Гильермо Кабрера Инфанте және «Қайғылы үш жолбарыс» / Рейнальдо Хименес, 1977
Гильермо Кабрера Инфанте / Хулиан Риос, 1974
Жаңа испаноамерикандық роман және «Қайғылы үш жолбарыс» / Хосе Санчес Буди, 1971