Иоганн Кристоф Демантиус: Немец композиторы және музыка теориясының негізін қалаушысы
Christoph Demantius
Йоханн Кристоф Демантиус (1567-1643) – неміс композиторы, музыка теоретигі, ақын. Ренессанс пен барокко арасындағы неміс лютеран музыкасын дамытты. Биографиясы, шығармалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс композиторы Иоганн Кристоф Демантиус (15 желтоқсан 1567 – 20 сәуір 1643) – неміс композиторы, музыка теориясының маманы, жазушы және ақын. Ол Монтевердимен бір замандас болды және неміс лютеран музыкасының полифониялық Ренессанс стилінен ерте барокко стиліне өту кезеңін көрсетеді.
German composer
Johann Christoph Demantius (15 December 1567 – 20 April 1643) was a German composer, music theorist, writer and poet. He was an exact contemporary of Monteverdi, and represented a transitional phase in German Lutheran music from the polyphonic Renaissance style to the early Baroque.
Өмір
Ол Рейхенбергте (қазіргі Либерец, Чехия, Праганың солтүстігінде Германиямен шекараға жақын) дүниеге келді және алғашқы білімін сол жерде алған болуы мүмкін, бірақ оның жас өмірі туралы мәлімет аз. 1590 жылдардың басында Баутценде болып, онда мектеп оқулығын жазды, ал 1593 жылы Виттенберг университетінен диплом алды. 1594 жылы Лейпцигке көшіп, 1597 жылы Зиттауда кантор қызметіне орналасты, онда жас Мелхиор Франкке сабақ берген болуы мүмкін. Оның келесі лауазымы, және оны өмірінің соңына дейін атқарды, – Фрайберг соборының канторы. Ол лауазымын сақтап қалғанмен, Отыз жылдық соғыс оның өміріне кедергі келтірді, және төрт әйелден туған балаларының көпшілігі соғыс қиындықтарынан қаза тапты. Діни музыка саласында Демантиус мотеттер, мессалар, Магнификаттар, псалмдар, гимндер және Жанна Пассионының керемет үлгісін жазды, бұл соңғы Ренессанстың ең маңызды пассиондық шығармаларының бірі. Алты дауысқа арналған бұл туынды неміс мотеттік пассиондарының дамуының соңғысы саналады; кейіннен жазылғандары көбірек драматизмге толы болды, соның ішінде Дж.С. Бахтың Жанна Пассионы. Демантиус шығармасы Иоанн Ізгі хабарының мәтінімен қатар, Ишая кітабының 53-тарауының мәтінін де қамтиды. Оның мотеттері соңғы Ренессанс стилінде, барлығы лютерандық; кейбіреулері неміс, ал кейбіреулері латын тілінде. Олар консервативті, себебі 1610 жылға қарай Германияда кеңінен таралған концерттік стиль және бассо континуо сияқты итальяндық барокконың кейбір жаңалықтарынан аулақ болды; бірақ ол дәстүрлі формалар мен тәсілдерді пайдалана отырып, өзіндік музыкалық тіл жасады, ол сол кездегі консервативті деп есептелетін композиторлардың палестриналық полифониясынан мүлдем ерекшеленеді. Ол сонымен қатар вокалдық және аспаптық музыка жазды, оның ішінде жоқтаулар, билер, той әндері және көптеген басқа да жағдайлық шығармалар бар. Көптеген жағдайларда, ол өзінің музыкасы үшін өлеңдердің авторы болды. Музыка теориясы бойынша ол неміс тіліндегі алғашқы музыкалық терминдер сөздігін жасауымен танымал. Сондай-ақ, ол 1592 жылы Баутценде мектепте музыка оқытуға арналған "Forma musices" атты оқулық жариялады.
He was born in Reichenberg (now Liberec, in the Czech Republic, north of Prague near the border with Germany), and probably received his early training there, though little information is available about his early life. By the early 1590s he was in Bautzen, where he wrote a school textbook, and in 1593 he received a degree from the University of Wittenberg. In 1594 he moved to Leipzig, and in 1597 he acquired the post of Kantor at Zittau, where he probably taught the young Melchior Franck. His next post, one he held for the rest of his life, was as Kantor to Freiberg Cathedral. While he was able to keep his position, the Thirty Years' War was disruptive to his life, and most of his children, of four different marriages, died due to the hardships imposed by the war. In the realm of sacred music Demantius wrote motets, masses, Magnificat settings, psalm settings, hymns, and a splendid setting of the St. John Passion, one of the most significant passion settings of the late Renaissance. This work, for six voices, is considered to be the last in the development of the German motet passion; those composed later were to be of the more dramatic kind, culminating in the St John Passion of J. S. Bach. Demantius's setting includes a setting of Isaiah chapter 53 in addition to the usual text from the Gospel of St. John. His motets are of a late Renaissance type, and all Lutheran; some are in German and others Latin. They are conservative in that they avoid some of the Italian Baroque innovations such as the concertato style and the basso continuo, both of which were becoming widely used in Germany by 1610; but he also created a highly individual musical language using traditional forms and means, quite distinct from the Palestrinian polyphony adopted by the other composers of the time commonly regarded as "conservative." He also wrote secular music, both vocal and instrumental, including threnodies, dances, epithalamia, and numerous other occasional works. Most likely he wrote the poetry for his own music. As a music theoretician he is famous for compiling the first dictionary of musical terms in the German language. He also published a textbook for teaching music in school, Forma musices, in 1592, at Bautzen.
Анықтамалар және қосымша оқу
Уолтер Бланкенбург, "Кристоф Демантиус". "Музыка және музыканттар туралы Нью-Гроув сөздігі", ред. Стенли Сейди. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 ж. Уолтер Бланкенбург/Доротея Шрёдер: "Кристоф Демантиус", Grove Music Online, ред. Л. Мейси (3 шілде 2007 ж. қол жеткізілді), (абоненттік қол жеткізілім) Густав Риз, Ренессанс кезеңіндегі музыка. Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954 ж. Манфред Букофцер, Барокко дәуіріндегі музыка. Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1947 ж.
Walter Blankenburg, "Christoph Demantius". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Walter Blankenburg/Dorothea Schröder: "Christoph Demantius", Grove Music Online, ed. L. Macy (Accessed July 3, 2007), (subscription access)
Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954. Manfred Bukofzer, Music in the Baroque Era. New York, W. W. Norton & Co., 1947.