Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Фрэнсис Бакстер, Jr. (13 шілде 1929 – 27 қараша 1998) Стэнфорд университетінде заң профессоры болған. Оның мамандану саласы – монополияға қарсы заң.
William Francis Baxter, Jr. (July 13, 1929 – November 27, 1998) was a law professor at Stanford University. His specialty was antitrust law.
Монополияға қарсы құқық
1981–1983 жылдары АҚШ Әділет департаментінің монополияға қарсы бөлімінің Бас прокурорының көмекшісі ретінде Бакстер 1982 жылы AT&T компаниясына қатысты жеті жылдық сот ісін тарихи үлкен келісіммен аяқтағанда көпшіліктің назарына іліккен болатын. Шерман монополияға қарсы заңының тарихындағы ең ірі тарап кетуді жүзеге асырып, AT&T-ді жеті аймақтық телефон компаниясына бөліп берді. Сол күні ол IBM-ге қарсы он үш жылдан бері жалғасып келе жатқан, 300-ден астам адвокатты жұмысқа тартқан, 2500 куәліктер мен 66 миллион беттік құжаттар жинаған сот ісін "негізсіз" деп жапты. Бұдан бөлек, оның басшылығымен АҚШ Әділет департаменті болашақта АҚШ-тың монополияға қарсы заңдарын қолдану үшін жаңартылған нұсқауларды қабылдады. Осы тәжірибе аясында ол Бакстер заңы немесе Белл доктринасының авторы атанды.
As Assistant Attorney General in charge of the Antitrust Division of the United States Department of Justice from 1981–1983, Baxter commanded wide public attention when in 1982 he settled a seven year old case against AT&T with by far the largest breakup in the history of the Sherman Antitrust Act, splitting AT&T up into seven regional phone companies. On that same day, he dismissed as "without merit" a seemingly endless, thirteen year old suit against IBM, which had employed more than 300 lawyers and generated 2,500 depositions and 66 million pages of documents. Additionally, under his leadership, the U. S. Justice Department promulgated revised guidelines that it would use to enforce U. S. antitrust laws going forward. As part of that practice, he is the author of Baxter's Law or the Bell Doctrine.
Жануарлардың құқықтары
1974 жылы Бакстер "Адамдар немесе пингвиндер: Оңтайлы ластану туралы" атты, ластануды бақылау заңнамасы мен экономикасы туралы кеңінен таралған және әсерлі кітап жариялады. Бұл кітап заңгерлерге бағытталған болғанымен, жануарлар құқықтары тақырыбына философиялық тұрғыдан дамыған көзқарас ұсынады. Бакстер адам емес жануарлардың өздігінен моральдық мәні жоқ екенін айтады. Жануарларға қатысты кез келген моральдық қарастыру адамдармен байланысты. Моральдық қарастыру – адамға тән нәрсе. Бұл, Питер Сингердің адам емес жануарлар мен адамдардың сезімі арасында ешқандай маңызды айырмашылық жоқ деген пікірінен, сондай-ақ Бонни Штайнбоктың жануарлардың сезімі моральдық тұрғыдан маңызды, бірақ шешуші емес деген көзқарасынан өзгеше. Бакстердің адам емес жануарларға жатқырық емес екенін атап өту маңызды; шындығында, ол жануарлардың (және жалпы қоршаған ортаның) мүддесіне қызмет ететін көптеген нәрселердің адамдардың да мүддесіне орай келетінін көрсетеді. Осыған байланысты, біз адам емес жануарларға қалай қарайтынымызға қатысты міндеттерге иеміз, бірақ бұл міндеттердің негізі тек олардың адамдарға тигізетін әсерімен байланысты. Бакстердің сөзіне сүйенсек, осы адамдардың мүдделерін бағалаудың жолы – шығын-пайда талдауы арқылы, мұнда шығын міндетті түрде ақшалай шығындарды ғана білдірмейді.
In 1974, Baxter published a widely read and influential book on the law and economics of pollution control entitled People or Penguins: The Case for Optimal Pollution. This book, though aimed at a law audience, contains a philosophically sophisticated stance on the topic of animal rights. Baxter maintains that non human animals have no moral consideration on their own. Any moral consideration of animals is in relation to humans. Moral consideration is a uniquely human affair. This differs from the view that there is no essential difference between the pain of non human animals and that of human beings (see Peter Singer), and also differs from the view that the pain of animals is a morally relevant consideration, but is not morally decisive (See Bonnie Steinbock). It is important to note that Baxter is not antipathetic toward non human animals; in fact, he points out that many things that are in the interests of animals (and the larger environment for that matter) are in fact also in the best interests of humans as well. In this sense we have obligations to how we treat non human animals, but the grounds is only because of the respective impact on human beings. Baxter states that the way to measure these humans interests are in terms of a cost benefit analysis, where cost doesn't necessarily mean uniquely monetary costs.