Энтони Хопкинс: композитор, пианист және дирижер өмірі мен шығармашылығы
Antony Hopkins
Энтони Хопкинс (1921-2014) – британдық композитор, пианист, дирижер. Музыкалық талдау кітаптарымен және BBC радио бағдарламаларымен танымал. Музыка туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын композиторы, пианисті және дирижері (1921–2014)
English composer, pianist and conductor (1921–2014)
Антони Хопкинс (туған Ернест Уильям Антони Рейнольдс; 21 наурыз 1921 – 6 мамыр 2014) – композитор, пианист және дирижер, сондай-ақ жазушы және радио хабар таратушы. Ол музыкалық талдауға арналған кітаптарымен және 1954 жылдан бастап шамамен 40 жыл бойы BBC арналарында – алдымен Үшінші бағдарламада, кейін Радио 3, одан соң Радио 4-те сөйлеген «Музыка туралы әңгімелер» радио бағдарламаларымен кеңінен танылды.
Antony Hopkins (born Ernest William Antony Reynolds; 21 March 1921 – 6 May 2014) was a composer, pianist, and conductor, as well as a writer and radio broadcaster. He was widely known for his books of musical analysis and for his radio programmes Talking About Music, broadcast by the BBC from 1954 for approaching 40 years, first on the Third Programme, later Radio 3, and then on Radio 4.
Өмір және мансап
Хопкинс Лондонда Эрнест Уильям Антони Рейнольдс болып дүниеге келді. 1925 жылы Антонийдің әкесі қайтыс болғаннан кейін, Беркхамстед мектебінің директоры, майор Томас Хопкинс және оның әйелі бес жасар Антонийді бірлескен қамқоршылық келісімі бойынша тәрбиелеуге ерікті болды; жеті жыл өткен соң оны ресми түрде асырап алды, соның салдарынан оның тегі Хопкинс болып өзгертілді. 1937 жылы ол Австриядағы Иннталдағы Швац қаласындағы пианистерге арналған жазғы мектепке қатысты. Мұнда ол Шуберттің Op. 90 Импромптүстерін, D. 899 тыңдап, музыкант болуға құштарлық сезімге бөленді. Ол бірнеше стипендиялармен қатар фортепиано үшін Чаппелл алтын медалін және камералық музыка композициясы бойынша Коббет сыйлығын жеңіп алды. RCM-де оқып жүрген кезінде ол Майкл Типпетт жетекшілік ететін Морли колледжінің хорына қатысты, Типпетт Хопкинске композиция бойынша бейресми сабақтар берді. 1944 жылы Типпетт Ливерпуль театрындағы «Доктор Фауст» қойылымына қосымша музыка жазу жұмысын Хопкинске тапсырды; қойылымның сәттілігінен кейін Луис МакНейс Хопкинстен радиоспекль үшін қосымша музыка жазуды сұрады. Келесі 15 жыл бойы Хопкинс көбінесе композиторлық қызметтен табыс тапты. Басқа шығармаларының ішінде «Café des Sports» балеті және сопрано мен скрипкаларға арналған «Scena» (кейіннен үш жеке дауыс пен толық оркестр үшін қайта жазылған) бар. Хопкинс сонымен қатар фильмдерге де көптеген музыкалар жазды, олардың ішінде «Here Come the Huggetts» (1948), «The Pickwick Papers» (1952), «Johnny on the Run» (1953), «The Angel Who Pawned Her Harp» (1954), «Child's Play» (1954), «Cast a Dark Shadow» (1955), «The Blue Peter» (1955), «Seven Thunders» (1957) және «Billy Budd» (1962) кіреді. 1953 жылдың қараша айында Хопкинс BBC радиосында Бахтың фугасының күрделілігін музыкалық мысалдар арқылы түсіндіретін сөз сөйледі. «The Listener» журналындағы Мартин Армстронг Хопкинстің бағдарламасын «пиротехникалық көрсетілім» деп сипаттады, «жарқын емес, бірақ керемет – ол көңілді ойын-сауық уәде етпеді, бірақ мистер Хопкинстің жарты сағаттық талдауы осы сияқты болды». BBC үшінші бағдарламасының продюсері Роджер Фиске Хопкинске радиода қалағанын жасауға толық еркіндік берді: Хопкинс алдағы аптада эфирге шығатын туындылар туралы жарты сағаттық бағдарлама ұсынды. Нәтижесінде пайда болған «Музыка туралы әңгіме» сериясы 1954 жылдан 1992 жылға дейін жалғасты. 1970 жылдары ол ағылшын композиторы Джордж Толхерсттің ұзақ уақыттан бері ұмытылған «Рут» ораториясын (әлемдегі ең нашар оратория деп танылған) қайта жаңғыртты; бұл туынды 2009 жылы BBC Radio 3 бағдарламасындағы «The Choir» арқылы қайтадан естілді. 1952 жылдан бастап ол «Intimate Opera Company» компаниясының көркемдік директоры болды, 1959 жылдан өмірінің соңына дейін «Luton Music Club» клубының президенті, сондай-ақ 1994 жылдан бастап «Radlett Music Club» клубының президенті қызметін атқарды.
Hopkins was born Ernest William Antony Reynolds in London. Following the death of Antony's father in 1925, the headmaster at Berkhamsted School, Major Thomas Hopkins, and his wife volunteered to take the five year old Antony under a joint guardianship agreement; seven years later they officially adopted him, and his surname was changed to Hopkins. In 1937 he went to a summer school for pianists in Schwaz on the Innthal in Austria, where, hearing a performance of Schubert's Op. 90 Impromptus, D. 899, he was inspired with the desire to become a musician. He won several scholarships as well as the Chappell Gold Medal for piano and the Cobbett Competition for chamber music composition. While still studying at the RCM, he became involved with the choir at Morley College, conducted by Michael Tippett who also gave Hopkins informal lessons in composition. In 1944 Tippett passed to Hopkins the job of composing incidental music for a production of Doctor Faustus at the Liverpool Playhouse; following its success, Louis MacNeice asked Hopkins to write incidental music for a radio play. For the next 15 years, Hopkins earned his living mostly from composing. Other works include the ballet Café des Sports; and Scena for soprano and strings (which was later arranged for three solo voices and full orchestra). Hopkins also wrote extensively for films, including Here Come the Huggetts (1948), The Pickwick Papers (1952), Johnny on the Run (1953), The Angel Who Pawned Her Harp (1954), Child's Play (1954), Cast a Dark Shadow (1955), The Blue Peter (1955), Seven Thunders (1957), and Billy Budd (1962). In November 1953, Hopkins gave a BBC radio talk in which he explained, using musical examples, the intricacies of a Bach fugue. Martin Armstrong in The Listener magazine described Hopkins' programme as "a pyrotechnic display, by which I mean not flashy but brilliant – it did not seem to promise amusing entertainment, yet this was what Mr Hopkins's half hour analysis was". A producer of the BBC Third Programme, Roger Fiske, subsequently offered Hopkins carte blanche to do whatever he wanted on the radio: Hopkins suggested a half hour programme on talking about works to be broadcast in the coming week. The resulting series, Talking About Music, ran from 1954 to 1992,
In the 1970s, he revived the long forgotten oratorio Ruth (infamous as "the Worst Oratorio in the World") by the English composer George Tolhurst; this was heard again in 2009 on the BBC Radio 3 programme The Choir. From 1952 he was Artistic Director of the Intimate Opera Company, From 1959 until his death he was President of Luton Music Club, and also from 1994 President of Radlett Music Club.
Жеке өмір
Хопкинс 1976 жылы музыкаға қосқан үлесі үшін CBE орденімен марапатталды. Ол 2014 жылғы 6 мамырда Англияның Гертфордшир округіндегі Ашриджде қайтыс болды. Одан кейін екінші әйелі Беатрикс Тейлор (қызметтес аты – Тейлор) қалды. Оның бірінші әйелі, Алисон Пурвс, 1947 жылы үйленген болатын, ол 1991 жылы дүние салды.
Hopkins was appointed a CBE in 1976 for his services to music. He died on 6 May 2014, in Ashridge, Hertfordshire in England. He was survived by his second wife, Beatrix née Taylor. His first wife, Alison Purves, whom he married in 1947, died in 1991.
Мақалалар
'Хопкинс туралы әңгіме': Энтони Хопкинс, CBE, Марк Доранмен сұхбаттасқанда, «Музыкалық пікір» журналы, 2011 жылғы наурыз, 14–17 беттер.
'Talking About Hopkins': Antony Hopkins, CBE, in conversation with Mark Doran, Musical Opinion, March 2011, pp. 14–17.