Иван Цанкар: Словен ақыны, жазушы және қоғам қайраткері

Кіріспе

Словения жазушысы және саяси белсенді (1876–1918)

Иван Канкар (10 мамыр 1876 – 11 желтоқсан 1918) – словен жазушысы, драматург, эссеші, ақын және саяси белсенді. Отон Жупанчич, Драготин Кетте және Йосип Мурнмен бірге, ол словен әдебиетіндегі модернизмнің бастаушысы саналады. Ол словен тіліндегі ең ұлы жазушы деп есептеледі және кейде Франц Кафка мен Джеймс Джойске теңестіріледі.

Өмірбаян

Иван Канкар Люблянаға жақын орналасқан Карниол қалашығында туды. Ол Иван туылғаннан кейін көп ұзамай Боснияға көшіп келген кедей шебердің көптеген балаларының бірі болды. Оны анасы Нежа Канкар туған Пивк тәрбиеледі, олармен жақын, бірақ күмәнді қарым-қатынас орнатты. Өзін құрбан ететін, бағынышпен қысым көрсеткен ана кейінірек Канкардың прозасындағы ең танымал бейнелердің біріне айналды. Туған қаласындағы гимназияны бітіргеннен кейін Люблянадағы Техникалық орта мектепте (Реалка) оқыды (1888–1896). Осы кезеңде ол әдебиет, негізінен поэзия жазуға кірісті, Франс Прешерен, Генрих Гейне, Саймон Дженко және Саймон Грегорчич сияқты романтикалық және пост-романтикалық ақындардың ықпалымен болды. 1893 жылы ол Антон Ашкерцтің эпостық поэзиясын ашты, ол оның стилі мен идеалдарының дамуына зор әсер етті. Ашкерцтің ықпалымен Канкар сезімтал пост-романтикалық поэзияны қабылдамай, әдеби реализм мен ұлттық либерализмді қабылдады. 1896 жылы Вена университетіне түсіп, инженерлік мамандықты оқыды, бірақ кейін славян филологиясына ауысты. 1897–1899 жылдары Канкардың негізгі идеялары негізінен позитивистік болды. 1897 жылдың көктемінде ол Врхникаға қайта оралды. Сол жылдың күзінде анасы қайтыс болғаннан кейін ол Пулаға көшіп, 1898 жылы Венаға оралды, онда 1909 жылға дейін өмір сүрді. Венаға екінші рет келгенде Канкардың дүниетанымы терең және жылдам өзгерді. 1900 жылы словен феминисті Зофка Кведерге жазған хатында ол позитивизм мен натурализмді қабылдамады. Ол спиритизмді, символизмді және идеализмді қабылдады, кейіннен Фран Говекармен жарысып, ашық түрде үзілді. Сонымен қатар, ол словен либерализмін сынады, Антон Ашкерцтің поэзиясын сынап, біртіндеп социализмге бет бұрды. Оған христиандық негізде радикалды әлеуметтік белсенділікті жақтаған словендік католик дін қызметкері және ойшыл Янез Евангелист Крек зор әсер етті. Дегенмен ол Австриялық христиан социалистердің клерикализмі мен консерватизміне, әсіресе Крек пен оның Словен халық партиясына қарсылық көрсетуді жалғастырды. Ол Словен жерлерінде және Истрияда белсенді болған австро-марксистік партия – Югославияның социал-демократиялық партиясына қосылды. 1909 жылы ол Венадан Босния мен Герцеговинадағы Сараевоға көшіп, оның ағасы Карло дін қызметкері болып жұмыс істеді. Сараевода болған кезінде ол бұрынғы күресші анти-клерикализмінен біртіндеп бас тартып, христиандық руханилыққа көбірек бейімделді. Сол жылы Люблянаның Рожник ауданына қоныстанды. Югославия социал-демократиялық партиясының белсенді мүшесі болғанымен, ол партияның Югославия ұлтын құруға қатысты көзқарасын қабылдамады: 1909 жылы партия оңтүстік славян мәдениеті мен тілін біріктіру арқылы ортақ югослав мәдени ұлтын құруды жақтады. Канкар, керісінше, словендердің ұлттық және тілдік ерекшелігін қорғады. Михайло Ростохармен бірге ол оңтүстік славяндық саяси аяда словендік жекеліктің ең белсенді қорғаушысы болды. 1907 жылы сайлауда жеңілгеннен кейін Канкар өзінің саяси және эстетикалық көзқарастары мен пікірлерін түсіндіретін көптеген эсселер жариялай бастады. 1909 жылы Карниолаға оралғаннан кейін ол Словен жерлерінде лекциялар мен конференциялар өткізе бастады. Олардың ең танымалдары – 1907 жылы Триесте оқылған «Словен халқы және словен мәдениеті» (Slovensko ljudstvo in slovenska kultura) және 1913 жылы Люблянада оқылған «Словендер мен югославиялықтар» (Slovenci in Jugoslovani). Соңғысында Канкар оңтүстік славяндардың саяси бірігуіне оң пікір білдірді, бірақ оңтүстік славян халықтарының мәдени бірігуін қабылдамады. Лекциясы үшін ол Австрия-Венгрия монархиясын жамандағаны үшін бір аптаға түрмеге қамалды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін ол Сербияға жақындығы үшін Любляна бекінісінде тағы да тұтқындалды, бірақ көп ұзамай босатылды. Оның жерлеу рәсіміне көптеген адамдар мен Словенияның мәдени және саяси өмірінің жоғары лауазымды өкілдері қатысты. 1936 жылы оның қабірі Люблянадағы Жале зиратына көшірілді, онда ол жастық шағындағы достары және авторлары Драготин Кетте мен Йосип Мурнның қасына жерленді.

Ivan Cankar was born in the Carniolan town of Vrhnika near Ljubljana. He was one of the many children of a poor artisan who emigrated to Bosnia shortly after Ivan's birth. He was raised by his mother, Neža Cankar née Pivk, with whom he established a close, but ambivalent relationship. The figure of a self sacrificing and submissively repressive mother would later become one of the most recognizable features of Cankar's prose. After finishing grammar school in his hometown, he studied at the Technical High School (Realka) in Ljubljana (1888–1896). During this period, he started writing literature, mostly poetry, under the influence of Romantic and post Romantic poets such as France Prešeren, Heinrich Heine, Simon Jenko and Simon Gregorčič. In 1893, he discovered the epic poetry of Anton Aškerc, which had a huge influence on the development of his style and ideals. Under Aškerc's influence, Cankar rejected the sentimental post Romantic poetry and embraced literary realism and national liberalism. In 1896, he enrolled at the University of Vienna, where he studied engineering, but later switched to Slavic philology. Between 1897 and 1899, Cankar's core ideas were essentially positivistic. In the spring of 1897 he moved back to Vrhnika. After his mother's death in autumn of the same year, he moved to Pula and in 1898 back to Vienna, where he lived until 1909. During his second stay in Vienna, Cankar's worldview underwent a deep and rapid change. In a famous letter to the Slovene feminist author Zofka Kveder in 1900 he rejected positivism and naturalism. He embraced spiritualism, symbolism and idealism, and later publicly broke with Fran Govekar. At the same time, he became highly critical of Slovene liberalism, published a devastating criticism of Anton Aškerc's poetry and gradually moved towards socialism. He was strongly influenced by the Slovene Roman Catholic priest and thinker Janez Evangelist Krek, who advocated radical social activism on a Christian basis. He nevertheless continued to oppose the clericalism and conservativism of Austrian Christian socialists in general and Krek's Slovene People's Party in particular. He joined the Yugoslav Social Democratic Party, an Austro Marxist party active in the Slovene Lands and in Istria. In 1909, he left Vienna and moved to Sarajevo in Bosnia and Hercegovina, where his brother Karlo worked as a priest. During his stay in Sarajevo, he gradually turned away from his previous militant anti clericalism, becoming more receptive to Christian spirituality. The same year, he settled in the Rožnik district of Ljubljana. Although he remained an active member of the Yugoslav Social Democratic Party, he rejected the party's view on Yugoslav nation building: in a resolution in 1909, the party favoured a gradual unification of Slovene culture and language with the Serbo Croatian ones in order to create a common Yugoslav cultural nation. Cankar, on the other hand, strongly defended the national and linguistic individuality of Slovenes. Together with Mihajlo Rostohar, he became the most vocal defender of Slovene individuality within a South Slavic political framework. Already after his electoral defeat in 1907, Cankar had started to publish numerous essays explaining his political and aesthetic views and opinions. After his return to Carniola in 1909, he began travelling throughout the Slovene Lands, delivering lectures and conferences. The most famous of these lectures were "The Slovene people and the Slovene culture" (Slovensko ljudstvo in slovenska kultura), delivered in Trieste in 1907, and "Slovenes and Yugoslavs" (Slovenci in Jugoslovani), delivered in Ljubljana in 1913. In the latter, Cankar expressed a favourable opinion on the political unification of all South Slavs, but rejected a cultural merger of South Slavic peoples. Because of the lecture, he was sentenced to one week in prison for defamation of the Austro Hungarian Monarchy. After the outbreak of World War I in 1914, he was again imprisoned in Ljubljana Castle for supposed pro Serbian attitudes, but was soon released. His funeral was attended by a huge crowd and highest representatives from the cultural and political life in Slovenia. In 1936, his grave was moved to the Žale cemetery in Ljubljana, where he was buried next to his youth friends and fellow authors Dragotin Kette and Josip Murn.

Жұмыс

Иван Канкар шамамен 30 кітап жазды және Отон Жупанчич, Драготин Кетте және Йосип Мурнмен қатар словен модернистік әдебиетінің маңызды өкілдерінің бірі саналады. Канкар сондай-ақ Еуропаның ең ірі фин-де-сиекль өкілдерінің бірі деп есептеледі. Ол әлеуметтік, ұлттық және рухани тақырыптарды зерттеді. Үш жыл өткен соң тағы бір басылым жарық көрді, бірақ сол кезде Канкар поэзияны тастап, қоғамдық-саяси әдебиетке бет бұрды. Сол жылы ол «На кланцу» («Бөктерде») атты повесть жариялады, онда шағын ауылдық пролетариаттың қиын жағдайы мен қарапайым халықтың нашар материалдық және рухани өмірі суреттелген. Повесть әлі де натуралистік ерекшеліктерін сақтап, аллегориялық символизммен және ерекше, діни кітаптарға негізделген стильмен ерекшеленді, осының арқасында ол кең танылдыққа ие болды. 1904 жылы жарық көрген «Gospa Judit» («Юдит ханым»), «Hiša Marije Pomočnice» («Марияның көмегімен») және «Križ na gori» («Таудағы крест») атты романдарда ол спиритуализм мен идеализмге көшті, басты тақырып ретінде қысымға ұшыраған халық пен олардың жақсы өмірге деген құштарлығын сақтады. 1906 жылы ол «Мартин Качур» повесін «Идеалисттің өмірбаяны» деген қосымша атаумен жазды, ол абстрактті идеалисттің сәтсіздігін қатал түрде талдап, өзін-өзі зерделейді. 1907 жылғы жалпы сайлау кезінде ол «Hlapec Jernej in njegova pravica» («Жерней қызметшісі және оның әділдігі») атты әңгімені жариялады, онда жеке жұмысшының капиталистік және дәстүрлі қоғаммен арадағы қақтығысы суреттелген, оның заңдарын ол түсіне алмайды. Словения халық партиясының сайлауда жеңіске жеткеннен кейін ол өзінің ең әсерлі пьесасын – «Hlapci» («Жаңақтар») атты сатиралық туындысын жазды, онда либералдық партия жеңілгеннен кейін католицизмді қабылдаған бұрынғы прогрессивті және агностик мемлекеттік қызметкерлердің икемсіздігін сатиралық түрде көрсетті. Словениядағы либералдық және католик консервативтік партиялар да пьесаға қарсы наразылық білдірді: оның қойылымы 1918 жылдың күзінде Австро-Мажарстанның тарауынан кейін ғана өтті. 1908 жылы жарық көрген «Pohujšanje v dolini Šentflorjanski» («Санкт-Флориан аңғарындағы жанжал») пьесасында Канкар Карниоланың шағын қалалық қоғамының қатал моральдық принциптері мен мәдени жағынан артта қалған ойлау жолын сынайды. Канкар эсселерімен де танымал болды, олардың көпшілігі 1907-1913 жылдар аралығында жарық көрді, онда ол стильдік шеберлігі мен терең ирониясын көрсетті. Оның соңғы әңгімелер жинағы «Podobe iz sanj» («Түстерден алынған суреттер») 1920 жылы, өлімінен кейін жарық көрді, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың қорқынышты жағдайларын мистикалық реализм мен аллегориялық бейнелеу арқылы көрсетеді. Бұл туынды символизмнен экспрессионизмге көшуді көрсетеді және Канкардың поэзиялық прозасының ең жақсы үлгісі ретінде танылды.

Ivan Cankar wrote around 30 books and is considered one of the primary exponents of Slovene modernist literature, alongside Oton Župančič, Dragotin Kette and Josip Murn. Cankar is also considered one of Europe's most important fin de siècle. He dealt with social, national and moral themes. Another edition was issued three years later, but by that time Cankar had already abandoned poetry and moved to politically engaged literature. The same year, he published the short novel Na klancu (On the Hill), in which he described the misery of the small rural proletariat and the poor material and spiritual conditions of the common people. The novel, which still showed strong naturalistic features, combined with allegorical symbolism and an unusual, biblically inspired style, gained him widespread recognition. In the novels Gospa Judit (Madame Judit) and Hiša Marije Pomočnice (The Ward of Mary Help of Christians) and Križ na gori (Cross on the Mountain), all published in 1904, he turned to spiritualism and idealism, maintaining as central theme the oppressed people and their yearning for a better life. In 1906, he wrote the short novel Martin Kačur with the subtitle "The Life Story of an Idealist", which is a ruthless analysis and self analysis of the failure of an abstract idealist. During the general elections of 1907, he published the short story Hlapec Jernej in njegova pravica (The Servant Jernej and His Justice), in which he describes a clash between the individual worker and both the capitalist and traditional society, the laws of which he cannot understand. Following the electoral victory of the Slovene People's Party, he wrote his most influential play, the satire Hlapci (Serfs), in which he satirized the conformism of the former progressive and agnostic public servants who embraced Catholicism after the defeat of the liberal party. Both the liberal and the Catholic conservative parties in the Slovene Lands reacted acrimoniously against the play: its staging was delayed until after Austria Hungary's dissolution in Autumn 1918. In the play Pohujšanje v dolini Šentflorjanski (Scandal in St. Florian Valley, published in 1908), Cankar made fun of the moral rigidness and culturally backward mentality of Carniola's small semi urban society. Cankar was also famous for his essays, most of which were published between 1907 and 1913, where he showed stylistic mastery and great irony. His last collection of short stories, entitled Podobe iz sanj (Images from Dreams), which were published posthumously in 1920, is a magically realistic and allegorical depiction of the horrors of World War I. It shows a clear move from symbolism to expressionism and it has been regarded as the finest example of Cankar's poetic prose.

Тұлға және дүниеге көзқарас

Канкар эмоционалды және физикалық тұрғыдан осал тұлға болған, бірақ ерекше күшті және тұрақты зияткерлік күшке ие болды. Ол өте терең ойлы болды: оның көбінесе автобиографиялық туындылары өз іс-әрекеттері мен қателіктерін аяусыз талдауымен танымал болды. Канкар католик дінінде тәрбиеленген. Оқушылық жылдарында ол либералды, еркін ойлы адамға айналды. Ол діни догмаларды қабылдамай, заманауи табиғат және әлеуметтік ғылымдардың рационалды түсіндірмелерін қабылдады. 1898-1902 жылдары ол Ральф Уолдо Эмерсон және Фридрих Ницше сынды ойшылдардың ықпалына түсті. Бельгиялық ақын Морис Матерлинктің еңбектерінде Канкар жеке жандардың байланысқан дүниелік жанға ие екендігі туралы идеяны тапты, оны өз туындыларында пайдаланды. Ол Рим католик дінінен ресми түрде бас тартпаса да, католик дәстүрінің кейбір элементтерін қолдайтындықтан, көбінесе агностик саналды. Ол қайтыс болғаннан кейін де ықпалы арта түсті. Словения халқының мәдени және ұлттық ерекшелігіне баса назар салғандықтан, Канкар Югославия Корольдігінің серб саяси элитасының орталықтандыру және унитарлық саясатын қабылдамаған жас словен зиялылары үшін үлгілі тұлғаға айналды. 1920 жылдардың басында, көбінесе христиандық социалистік көзқараста болған жас католиктер тобы, өздерінің журналына Канкардың шағын романдарының бірінен – «Таудағы крест» (Križ na gori) атауын берді. «Крестшілер» (Križarji) деп аталған бұл топ 1920-1930 жылдары Словениядағы христиандық солшыл қозғалысының қалыптасуының орталық нүктесіне айналды. Канкардың шығармашылығы мен жеке көзқарасы 1918-1945 жылдар аралығындағы словен әдебиетіндегі үш негізгі бағытқа әсер етті: Иван Прегельж, Стэнко Майцен және Франс Бевк сияқты католик авторларының экспрессионизмі, либералды солшыл және марксистік авторлардың (әсіресе Мишко Краньек, Прежихов Воранц, Цирил Космач және Миле Клопчич) әлеуметтік реализмі және Сречко Косовелдің авангардизмі. Осы кезеңде Канкардың саяси идеялары словен социал-демократиялық идеолог Этбин Кристанға, христиандық-демократиялық саяси теоретик Андрей Госарға және демократиялық ойшылдар Альбин Препелух пен Драготин Лончарға әсер етті. Канкардың психологиялық терең ойлары Эдвард Коцбек пен Антон Трстеняктардың словен ұлттық мінезін зерттеуіне ықпал етті. Александр патшаның диктатурасы кезінде (1929-1934) Канкардың туындылары мектеп бағдарламасынан алынып тасталды, өйткені ол словендік ерекшелік пен ұлтшылдықтың қауіпті жақтасы деп есептелді. 1935 жылдан кейін оның словен әдебиетінің ең ұлы жазушыларының бірі екендігі күмәнді болған жоқ. 1937 жылы Канкардың туындыларының толық жинағы жарық көрді, оны оның туысы және консервативті әдеби тарихшы және сыншы Изидор Канкар редакциялады және түсіндірді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін оның жинақталған туындыларын басып шығаратын «Cankarjeva založba» баспасы құрылды. Канкар драматург ретінде ерекше ықпал етті. Ол қазіргі словен театрының әкесі саналады және 1920 жылдардағы экспрессионистік театрдан бастап (Славко Грум, Станко Майцен) одан кейін келген барлық словен драматургтарына үлкен әсер етті. 1950-1970 жылдар аралығында словен театрының көптеген жаңашылдары, мысалы, Жоже Яворшек, Доминик Смоле, Марян Рожанц, Примож Козак және Боян Штих, Канкардың пьесаларынан шабыт алды. Көптеген қазіргі словен драматургтары мен сценарийшілерінің, соның ішінде Драго Янчар, Душан Йованович, Тоне Партлич және Жарко Петанның шығармаларында Канкардың идеяларының айқын ықпалы байқалады. Көптеген көрнекті словен ойшылдары Канкардың туындыларын талқылады, олардың ішінде Душан Пиржевец Ахац, Милан Комар және Славой Жижек бар. Оның өмірінде-ақ туындылары неміс, чех, серб, хорват, фин және орыс тілдеріне аударылды. Оның шығармалары француз, ағылшын, итальян, венгр, румын, поляк, словак, болгар, македон, албан және түрік тілдеріне де аударылды. Канкардың словен тілінде сөйлейтін аймақтан тыс ықпалы шамалы болды, бірақ оның жұмысы 1920 жылдары Канкар туралы эссе жариялаған француз Генри Бордо, австриялық Йозеф Фридрих Перкониг және итальяндық Фулвио Томицца сияқты словен емес авторларға әсер етті. Әдеби сыншы Йосип Видмардың куәлігіне сәйкес, Канкардың «Hiša Marije Pomočnice» романы 1930 жылы неміс тілінде басып шығаруға көмектескен атақты неміс жазушысы Томас Манн тарапынан жақсы қабылданыпты.

Cankar was a relatively fragile personality, both emotionally and physically, but showed an unusually strong and persistent intellectual vigour. He was very introspective: his works, which are to a large extent autobiographic, became famous for the ruthless analysis of his own deeds and misdeeds. Cankar was raised as a Roman Catholic. In his high school years, he became a typical liberal freethinker. He rejected the religious dogmas and embraced the rational explanations provided by contemporary natural and social sciences. Between 1898 and 1902, he fell under the influence of the thinkers Ralph Waldo Emerson and Friedrich Nietzsche. In the writings of the Belgian poet Maurice Maeterlinck Cankar found the idea of the existence of a world soul with which the individual souls are connected, an idea he employed in his own works. Although he never officially rejected his Roman Catholic faith, he was generally considered agnostic, albeit sympathetic to some elements of traditional Catholic devotion. He became even more influential after his death. Due to his insistence on the cultural and national specificity of the Slovene people, Cankar became the referential figure for the young generations of Slovene intellectuals who rejected the centralistic and unitaristic policies of the Serb political elite in the Kingdom of Yugoslavia. In the early 1920s, a group of young Catholics, mostly of Christian Socialist convictions, took the title of one of Cankar's minor novels, Križ na gori (Cross on the Mountain), as the name of their journal. The group, known as the "Crusaders" (Križarji), became the focal point in the emergence of the Christian left in Slovenia in the 1920s and 1930s. Cankar's work and his personal world view influenced all three major literary trends in Slovene literature between 1918 and 1945: the expressionism of Catholic authors such as Ivan Pregelj, Stanko Majcen, and France Bevk, the social realism of the liberal left and Marxist authors (particularly Miško Kranjec, Prežihov Voranc, Ciril Kosmač, and Mile Klopčič) and the avantgardism of Srečko Kosovel. During the same period, Cankar's political ideas influenced the Slovene social democratic ideologist Etbin Kristan, the Christian Democratic political theorist Andrej Gosar and the democratic thinkers Albin Prepeluh and Dragotin Lončar. Cankar's psychological introspections became a major source of Edvard Kocbek's and Anton Trstenjak's inquiry in the Slovene national character. During the dictatorship of King Alexander (1929–1934), Cankar's works were removed from the school curriculum, because he was considered a dangerous advocate of Slovene particularism and nationalism. After 1935, his status as one of the greatest Slovene writers was never put under serious question. In 1937, the first integral collection of Cankar's work was published, edited and annotated by his cousin and conservative literary historian and critic Izidor Cankar. After World War II, the publishing house Cankarjeva založba (literally, 'Cankar Press') was established, which took care of the edition of his collected works. Cankar was especially influential as a playwright. He is considered the father of modern Slovene theatre and has had a major influence on almost all Slovene playwrights that have come after him, starting from the expressionist theatre of the 1920s (Slavko Grum, Stanko Majcen). Between the 1950s and 1970s, most of the modernizers of Slovene theatre, such as Jože Javoršek, Dominik Smole, Marjan Rožanc, Primož Kozak, and Bojan Štih, were influenced by Cankar's plays. The works of many contemporary Slovene playwrights and screenwriters, including Drago Jančar, Dušan Jovanović, Tone Partljič and Žarko Petan, continue to show a clear influence of Cankar's concepts. Many prominent Slovene thinkers reflected on Cankar's works, including Dušan Pirjevec Ahac, Milan Komar, and Slavoj Žižek. Already during his lifetime, his works were translated into German, Czech, Serbian, Croatian, Finnish and Russian. His work has also been translated into French, English, Italian, Hungarian, Romanian, Polish, Slovak, Bulgarian, Macedonian, Albanian and Turkish. Cankar's influence outside the Slovene speaking area has been small, although his work did influence some non Slovene authors, such as the French Henry Bordeaux, who published an essay on Cankar in the 1920s, the Austrian Josef Friedrich Perkonig and the Italian Fulvio Tomizza. According to the testimony of the literary critic Josip Vidmar, Cankar's novel Hiša Marije Pomočnice was well received by the famous German writer Thomas Mann, who helped to publish a German edition in 1930.

Мұра

Бүгінгі күнге дейін Канкардың прозасы словен стилінің ең көрнекті үлгілерінің бірі саналады. Оның романда жазушы ретіндегі ықпалы 1960 жылдардан бері азайғанмен, оның пьесалары словен театрларындағы ең танымал спектакльдердің қатарындағысын сақтап келеді. Көптеген көшелер, алаңдар, қоғамдық ғимараттар мен мекемелер Иван Канкардың есімімен аталыпты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде словен партизандарының екі әскери бөлімі – Канкар бригадасы және аңызға айналған Канкар батальоны оның құрметіне аталды. 1980 жылдардан бері Словениядағы ең ірі конгресс орталығы Люблянадағы Канкар залы оның есімін иеленді. 1994 жылдың маусымынан 2007 жылдың қаңтарына дейін Канкар 10 000 словен толары банкнотасында бейнеленген.