Кіріспе

Сент-Лоуренс және Атлантик темір жолы (St. Lawrence and Atlantic Railroad), Канадада Сент-Лоуренс және Атлантик Квебек (St Laurent et Atlantique Quebec) деп аталады, Атлант мұхитындағы Портленд, Мэн және Сент-Лоуренс өзеніндегі Монреаль, Квебек арасындағы қысқа желілік темір жол. Ол Канада-АҚШ шекарасын Нортон, Вермонт және Стэнхоуп, Квебек қалалары арқылы кесіп өтеді және Genesee & Wyoming қысқа желі операторына тиесілі. Бұл желі АҚШ-та Атлантик және Сент-Лоуренс темір жолы, ал Канадада Сент-Лоуренс және Атлантик темір жолымен салынған, екі жол Вермонт штатындағы Айленд-Понд қаласында, халықаралық шекарадан оңтүстікке қарай кездесіп біріккен. Басты қалаларға Мэн штатындағы Портленд және Льюистон, Нью-Гэмпшир штатындағы Берлин, Вермонт штатындағы Айленд-Понд, Квебек штатындағы Шербрук және Монреаль кіреді.

Тарих

Желі 1844 жылы Портленд кәсіпкері Джон А. Пур ұсынған болатын, ол Портленд пен Квебек штатындағы Шербрук қалаларын байланыстыруды көздеген. Портленд мұзсыз портын Монреальмен байланыстыруға мұқтаж болды, ал Мэн штаты жақын орналасқан Бостон (Массачусетс штаты) қаласынан келетін ұқсас ұсыныстың артынан қалу қаупінде болды. Жазушы, сыншы және Атлантикалық және Сент-Лоуренс теміржолына инвестиция салған Джон Нил "Бостонды бизнестен ығыстырып, монополияны қамтамасыз ету" қажеттігі туралы жазды. Монреаль Портлендтегі кішірек портпен байланысудың пайдалы екенін түсінді, соның нәтижесінде Пурдың идеясы іске асты.

Атлантик және Сент-Лоуренс темір жолы

Атлантика және Сент-Лоуренс темір жолы 1845 жылдың 10 ақпанында Мэн штатында, 1847 жылдың 30 шілдесінде Нью-Гэмпшир штатында және 1848 жылдың 27 қазанында Вермонт штатында Портлендтен солтүстік-батысқа, Солтүстік-Шығыс Вермонтқа дейін үздіксіз желі салу мақсатымен құрылды. Уильям Питт Пребл – темір жолдың алғашқы президенті болды. Желі бастапқыда Портленд стандарты бойынша салынды, құрылысы 1846 жылдың 4 шілдесінде Портлендте басталды. Бірінші бөлім – Портлендтен Ярмутқа дейін – 1848 жылдың 20 шілдесінде ашылды. Роял өзені бойымен Данвиллге (қазіргі Оберн) дейінгі келесі кеңейту 1848 жылдың қазанында, ал Механик Фоллсқа дейінгі бөлігі 1849 жылдың ақпанында ашылды. Содан кейін құрылыс Кіші Андроскоггин өзені бойымен 1849 жылдың қыркүйегінде Оксфордқа және 1850 жылдың наурыз айында Парижке дейін жалғасты. 1851 жылдың наурыз айында Альдер өзенінен Бетелдегі Андроскоггин өзеніне дейінгі құрылыс аяқталды. Денвилл мен Механик Фоллстан Портленд стандартындағы қосылатын теміржолдар бір мезгілде салынып жатты. Нью-Гэмпширге қатысты бөлімдер 1851 жылдың 23 шілдесінде Горхамға, 1852 жылдың 12 шілдесінде Нортумберлендке, ал Вермонттағы Айленд Пондқа дейінгі толық қашықтық 1853 жылдың 29 қаңтарында ашылды. Құрылыс Ұлыбританияда жасалған үш локомотивпен басталды, бірақ Джон Пур Портленд компаниясын ұйымдастырды, ол теміржол ауласына жақын локомотив құрастыру және порттық дүкендерді ашты. Портленд компаниясының алғашқы өндірісінің шамамен жартысы – Атлантика және Сент-Лоуренс үшін салынған 25 Портленд стандартындағы локомотивтер болды. 20-25 тонна салмақты 4-4-0 локомотивтері Монреальге дейінгі жол аяқталғаннан кейін басқа жерде жасалған локомотивтермен толықтырылды.

Канадалық ұлттық темір жолдар Берлин бөлімшесі

1920 жылдардың басында GTR банкротқа ұшырағаннан кейін, оны Канада федералды үкіметі мемлекеттік меншікке алды және жаңа құрылған Канада Ұлттық темір жолдарына (CNR) біріктірді. Портленд үшін өкінішке орай, CNR сонымен қатар Канаданың мұзсыз портына, әсіресе Галифаксқа (Новая Шотландия) және басқа да теміржол желілерін қосты. Бұрынғы GTR магистралі Монреальге CNR-дің екінші дәрежелі магистраліне айналды, себебі трафик күрт төмендеді. Он жыл ішінде Портлендтен экспортталатын жылдық тауар көлемі 1920 жылдардың басындағы орташа 600 000 тоннадан 21 000 тоннаға дейін азайды. Чикагодан Мэнге баратын ет әлі де теміржолдың мұздатқыш вагондары автокөлік тасымалымен бәсекелесе алғанша, қысқа канадалық маршрутын пайдаланды. 1934 жылдан 1939 жылға дейін Монреальден аптасына екі рет жүретін «Мэн жағалауы» атты арнайы пойыз, Гранд Транктан Ярмут Жолдауынан Мэн орталық темір жолы арқылы Портлендтегі Юнион станциясына, содан кейін Бостон және Мэн темір жолы арқылы шілде және тамыз айларында Олд Орчард Бич және Кеннебанкпортқа дейін барды. Доминион күніне дейін 17 вагондарды тартатын CNR U 1 4 8 2 класты локомотивтері кері жолға шығар алдында Оңтүстік Портлендтегі Ригби депосында қызмет көрсететін. 1950 жылдарға дейін күнделікті (жексенбі күні жоқ) 16 және 17 нөмірлі жолаушылар пойыздары Портленд пен Айленд Понд арасында теміржол пошта бөлімін тасыды. Бұл пойыздар Монреальден келген жазғы демалыс жасаушылардың арасында танымал болды, жазғы демалыс қызметі 1960 жылы күнделікті пойыз қызметі тоқтағаннан кейін 1967 жылға дейін жалғасты. Жолаушылар Портленд станциясынан Олд Орчард Бичке автобуспен тасымалданды. Портленд станциясы 1966 жылы бұзылды. Портленд-Монреаль мұнай құбыры Оңтүстік Портлендтегі терминалдардан Монреальдегі мұнай өңдеу зауыттарына мұнай тасымалдау үшін салынды. Құбыр желісі GTR маршрутын белгілі бір бөліктерінде ұстанды және бүгінгі күнге дейін қолданылуда. Атлантика шайқасы кезінде Каско шығанағы эсминецтердің базасы болғандықтан, Портлендтегі кемежайларды АҚШ Әскери-теңіз күштері пайдаланды. Гранд Транк пирсі әскери-теңіз күштерінің жабдықтау пирсін және жауынгерлік ақпарат орталығы (CIC), түнгі визуалды бақылаушылар, жер және әуе нысандарын тану, іздеу және атыс бақылау радар операторлары, артиллерияны бақылау, ұшаққа қарсы зениттік пулеметтер және су астына қарсы соғыс (ASW) шабуылдарына арналған оқу мектептерін орналастырды. CNR (1960 жылдан кейін CN) Портленд-Шербрук желісін Берлин тармағы ретінде пайдалануды жалғастырды, бірақ трафик азаюын тоқтатпады. 1980 жылдардың соңында АҚШ теміржол индустриясының реттелуінен кейін ол шағын операторға сатылуға мүмкіншілік алды.

Сент-Лоуренс және Атлантик темір жолы

1989 жылы Сент-Лоуренс және Атлантик темір жолы Island Pond – Portland учаскесін пайдалануға алу үшін құрылды, ал бірнеше жылдан кейін бұл Нортон шекарасына дейін ұзартылды. 1998 жылы, Канададағы дерегуляциядан кейін, қысқа желі операторы Сент-Лоуренс және Атлантик темір жолы (Квебек) еншілес компаниясын құрды, ол Нортон шекарасынан Сент-Розалиге дейінгі қалған учаскені пайдаланады, онда ол Монреальге қарай CNR негізгі желісімен қосылады.

Жолаушылар қызметін қайта іске қосу

2012 жылдың сәуірінде Мэн штатының көлік департаменті Льюистон және Оберн қалаларына болашақ жолаушылар тасымалы үшін темір жол желісінің бір бөлігін сатып алу, жобалау және салу” жобасын тендерге шығарды. Аталған жолаушылар бағыты Сент-Лоуренс және Атлантик темір жолының желілері арқылы жүзеге асырылатын болады. Монреаль мен Бостон қалалары арасында түнгі пойыз қатынайтын операторлар 2014 жылы жолаушылар тасымалын бастау үшін Сент-Лоуренс және Атлантик темір жолының құқығына қол жеткізуге тырысуда.

Көпірдің құлауы

2018 жылдың 13 қаңтарында Квебек штатының Бромптон қаласы жанында Сент-Франсуа өзені үстіндегі көпір құлады. Ешкім зардап көрген жоқ. Алдын ала пікір бойынша, құлауға себеп мұздың үйіліп, су деңгейінің күрт көтерілуіне, бұл жаңбырлы, маусымға жатқан күннен кейін болған.