Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бизнесмен Харольд Стерлинг Вандербильт CBE (6 шілде 1884 – 4 шілде 1970) – американдық теміржол басқарушысы, яхта спортының чемпионы, контракт бридж ойынының жаңашылы және чемпионы, сондай-ақ Вандербильт әулетінің мүшесі. Вандербильт жеке репетиторлармен және Массачусетс штатындағы жеке мектептерде, оның ішінде Сент-Марк мектебінде, Гарвард колледжінде (AB 1907) және 1907-1910 жылдар аралығында Гарвард құқық мектебінде білім алды.
American businessman
Harold Stirling Vanderbilt CBE (July 6, 1884 – July 4, 1970) was an American railroad executive, a champion yachtsman, an innovator and champion player of contract bridge, and a member of the Vanderbilt family. Vanderbilt was educated by tutors and at private schools in Massachusetts, including St. Mark's School, Harvard College (AB 1907), and Harvard Law School, which he attended from 1907 to 1910.
Теңізші мансабы
Бала кезінде Гарольд Вандербильт жаздарын Вандербильттердің сарайларында өткізді – Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Коннекто өзенінің жағасында орналасқан Idle Hour иелігі; Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласындағы Мрамор үйі; және кейіннен Оливер Белмонттың, оның әкесінің Ньюпорттағы Белкорт сарайында. Ересек болғаннан кейін ол яхта спортына деген қызығушылығын дамытып, 1922 мен 1938 жылдар аралығында өткен регаталарда алты рет Король кубогы мен бес рет Астор кубогын жеңіп алды. 1922 жылдан 1924 жылға дейін Нью-Йорк яхт-клубының коммодоры болды. 1925 жылы Флорида штатының Палм-Бич қаласында "Эль Солано" деп аталатын әсем демалыс үйін салды. (Бетлз тобының бұрынғы мүшесі Джон Леннон оны 1980 жылы қанымен өлтірілуінен аз уақыт бұрын сатып алды.) Вандербильт 1930 жылы "J" класындағы "Энтерпрайз" яхтасында Америка кубогын қорғап, яхта жарыстарының ең жоғары деңгейіне жетті. Оның жеңісі 1930 жылғы 15 қыркүйекте шыққан "Time" журналының мұқабасына шықты (жоғарыдағы суретті қараңыз). 1934 жылы Гарольд Ұлыбританиядан келген қауіпті қарсыласымен, авиацияның пионері және өнеркәсіпші Томас Сопвитке тиесілі "Эндевор" кемесімен бетпе-бет келді. "Эндевор" алғашқы екі жарыста жеңіске жетті, бірақ Вандербилттің "Радугасы" кейін қатарынан төрт жарыста жеңіп, Кубокты сәтті қорғады. 1937 жылы ол "Рейнджер" яхтасында тағы да жеңіске жетті, бұл "J" класындағы Кубокты қорғаған соңғы яхта болды. 1993 жылы ол Америка кубогының Даңқ залына енгізілді. 1935 жылдың күзінде Гарольд үш досымен бірге яхта жарыстарының ережелерін зерттеуді бастады: Солтүстік Америка яхта жарыстары одағының президенті Филипп Рузвельт; Лонг-Айленд бұғазының яхта жарыстары қауымдастығының президенті Ван Сантворд Мерл Смит; және Генри Х. Андерсон. "Төрт адам яхталардың бағыт құқығы ережелерін қабылдап, оларды өзгертуге тырысты. Шамамен алты апта бойы қарқынды жұмыс істегеннен кейін, олар ешқандай нәтижеге қол жеткізбегенін түсінді. Проблемалар егжей-тегжейлі емес, негізгі принциптерде жатқан еді. Олар бастан бастауы керек еді". 1936 жылы Вандербильт, қалған үш адамның көмегімен, ережелердің балама жиынтығын жасап, оларды басып шығарды және АҚШ пен Англиядағы барлық яхтсмендерге, оларды жеке немесе атынан білетін адамдарға жіберді. Бұл ережелерге көп көңіл бөлмеді, бірақ 1938 жылғы екінші басылымы, сондай-ақ келесі нұсқалары жақсартылды. Вандербильт Солтүстік Америка яхта жарыстары одағының түрлі комитеттерімен жұмысын жалғастырды, соңында 1960 жылы Халықаралық яхта жарыстары одағы (Халықаралық желкенді спорт федерациясының, немесе ISAF-тың алдыңғысы) Вандербильт пен американдықтар өткен ширек ғасырда әзірлеген ережелерді қабылдады.
As a boy, Harold Vanderbilt spent part of his summers at the Vanderbilt mansions—the Idle Hour estate in Long Island, New York, on the banks of the Connetquot River; Marble House at Newport, Rhode Island; and later at Belcourt, the Newport mansion of his stepfather, Oliver Belmont. As an adult, he pursued his interest in yachting, winning six King's Cups and five Astor Cups at regattas between 1922 and 1938. He served as commodore of the New York Yacht Club from 1922 to 1924. In 1925, he built his own luxurious vacation home at Palm Beach, Florida, that he called "El Solano". (John Lennon, formerly of the Beatles, purchased it shortly before his 1980 murder.) Vanderbilt achieved the pinnacle of yacht racing in 1930 by defending the America's Cup in the J class yacht Enterprise. His victory put him on the cover of the September 15, 1930, issue of Time magazine (see image above). In 1934 Harold faced a dangerous challenger from the United Kingdom, Endeavour, owned by the aviation pioneer and industrialist Thomas Sopwith. Endeavour won the first two races but Vanderbilt's Rainbow then won four races in a row and successfully defended the Cup. In 1937 he won again in Ranger, the last of the J class yachts to defend the Cup. He was posthumously elected to the America's Cup Hall of Fame in 1993. In the fall of 1935, Harold began a study of the yacht racing rules with three friends: Philip Roosevelt, president of the North American Yacht Racing Union (predecessor to US Sailing); Van Santvoord Merle Smith, president of the Yacht Racing Association of Long Island Sound; and Henry H. Anderson. "The four men began by attempting to take the right of way rules as they were and amending them. After about six weeks of intensive effort, they finally concluded that they were getting exactly nowhere. It was the basic principles, not the details, that were causing the problems. They would have to start from scratch." In 1936, Vanderbilt, with assistance from the other three had developed an alternative set of rules, printed them, and mailed a copy to every yachtsman that he knew personally or by name in both the United States and England. These were virtually ignored, but a second edition in 1938 was improved, as were following versions. Vanderbilt continued to work with the various committees of the North American Yacht Racing Union until finally in 1960 the International Yacht Racing Union (predecessor to the International Sailing Federation or ISAF) adopted the rules that Vanderbilt and the Americans had developed over the previous quarter century.
Көпір
Вандербильт сонымен қатар карта ойынына құмар болған. 1925 жылы SS Finland кемесінде жүргенде, ол ұпай жүйесіне өзгерістер енгізді, соның арқасында келісімшартты бридж ойыны аукциондық бридждің танымалдылығын басып озды. Үш жылдан кейін ол Солтүстік Америка чемпионатының жеңімпаздарына (қазіргі Вандербильт нокаут командалары немесе жай ғана "Вандербильт", Солтүстік Америка бридж чемпионаттарының маңызды іс-шараларының бірі) табыс етілетін Вандербильт кубогын сыйлады. 1932 жылы және 1940 жылы ол өзінің кубогын жеңген команданың құрамында болды; ол ойынның ең бағалы наградаларының бірі болып саналады. Вандербильт сондай-ақ 1960 жылдан 2004 жылға дейін төрт жылда бір рет өткізілетін Дүниежүзілік командалық олимпиаданың ашық санатының жеңімпазына, ал 2008 жылдан бастап Дүниежүзілік Ақыл-ой спорттық ойындарының тиісті жарысының жеңімпазына табыс етілетін Дүниежүзілік бридж федерациясының Вандербильт кубогын сыйлады. Вандербильт алғашқы конвенцияны ойлап тапты, оны "Клубтық конвенция" деп атады, бірақ кейін ол көбінесе Вандербильт клубы деп танылды. Күшті клубтар немесе күшті клубтар отбасы әлемдік чемпионаттарда өте жақсы нәтижелер көрсетті. Ол осы тақырыпта төрт кітап жазды. Вандербильт, Эли Калбертсон және Чарльз Горен – 1964 жылы "Бридж әлемі" журналы бриджтен "даңқ залын" ашқан үш адам еді және олар 1995 жылы ACBL Даңқ залының негіс қалаушы мүшелері болды. Шамамен отыз жыл өткен соң, ACBL өзінің даңқ залын "Бридж әлемінің" тоғыз негіс қалаушы мүшесі ретінде құрды. 1995 жылы сегіз жаңа мүше тағайындалды және содан бері жыл сайын жаңа мүшелер қабылданып келеді. 1931 жылы ол Маналапан қаласын құруға қатысты құжаттарды тіркеді және қаланың алғашқы мэрі болды, 1952 жылдан 1966 жылға дейін қызмет етті. Ол 32 жыл бойы қалалық кеңестің мүшесі болды және мемлекеттік қызметтен зейнеткерлікке шыққанда "құрметті мэр" атанды. 1934 жылы оның қарындасы Консуэло Вандербильт Балсан Истовердің қарсы жағында, Гиполюксо аралында өзінің сарайын салды. Теңіз саяхатынан басқа, Вандербильт лицензиялы ұшқыш болды және 1938 жылы Сикорский S 43 "Ұшқыш қайық" сатып алды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Вандербильттің құрылыста болған Vagrant және Vara яхталары АҚШ Әскери-теңіз күштері тәркіледі. Vagrant YP 258, кейін PYc 30 деп аталды. Әскери-теңіз күштерінің өкілі Эдмонд Дж. Моран Вандербильтпен Нью-Йоркте кездесіп, Вара үшін өтемақы ретінде 300 000 доллар көлемінде чек тапсырды. Чек алғаннан кейін Вандербильт оны USO-ға берді, соның арқасында ақша әскери қызметшілерге көмектесуге жұмсалды. Vara аяқталып, USS Valiant деп қайта аталды және PC 509 (кейін PYc 51) болып белгіленді.
Vanderbilt was also a card game enthusiast. In 1925, while on board SS Finland, he originated changes to the scoring system through which the game of contract bridge supplanted auction bridge in popularity. Three years later he endowed the Vanderbilt Cup awarded to the winners of the North American championship (now the Vanderbilt Knockout Teams, or simply "the Vanderbilt", one of the North American Bridge Championships marquee events). In 1932 and again in 1940 he was part of a team that won his own trophy; it remains one of the most prized in the game. Vanderbilt also donated the World Bridge Federation Vanderbilt Trophy, awarded from 1960 to 2004 to the winner of the open category at the quadrennial World Team Olympiad, and since 2008 to the winner of the corresponding event at the World Mind Sports Games. Vanderbilt invented the first , which he called the "Club Convention" but which has since become more usually known as the Vanderbilt Club. The strong club, or forcing club, family of has performed exceptionally well in world championship play. He wrote four books on the subject. Vanderbilt, Ely Culbertson, and Charles Goren were the three people named when The Bridge World inaugurated a bridge "hall of fame" in 1964 and they were made founding members of the ACBL Hall of Fame in 1995. efn|name=earlyHOF |1=The Bridge World monthly magazine, established by Ely Culbertson in 1929, named nine members of its bridge hall of fame including Culbertson from 1964 to 1966, but it never named another. Almost thirty years later, the ACBL established its hall of fame with the Bridge World nine as founding members. It named eight new members in 1995 and has inducted others annually since then. In 1931, he filed papers to incorporate the Town of Manalapan and became the Town's first mayor, serving from 1952 until 1966. He was a town councilman for 32 years and was called "mayor emeritus" when he retired from public service. In 1934, his sister, Consuelo Vanderbilt Balsan, built her own mansion on Hypoluxo Island, across the water from Eastover. In addition to sailing, Vanderbilt was a licensed pilot, and in 1938 he acquired a Sikorsky S 43 "Flying Boat". At the outbreak of the Second World War, Vanderbilt's yachts Vagrant and Vara, which was under construction, were seized by the United States Navy. The Vagrant was designated as YP 258 and later as PYc 30. Navy official Edmond J. Moran met with Vanderbilt in New York, to present him with a check for $300,000 as compensation for the Vara. Upon receiving the check, Vanderbilt signed it over to the USO, so the money could be used to benefit servicemen. The Vara was completed, renamed as the USS Valiant, and designated as PC 509 (later as PYc 51).
Жеке өмір
Вандербильт 1933 жылы Филадельфиялық Гертруда Льюис Конуэйге үйленді. Олардың балалары болмады. Айырықша жағдай, бұл Нью-Йорк орталық темір жолының мұрагері – Пенн орталық темір жолы банкротқа ұшырағаннан тура екі апта кейін болды (21 маусым 1970 жылы). Ол және оның әйелі Род-Айленд штатының Портсмут қаласындағы Сент-Мэри епископалды зиратында жерленген. Оның Стейтен аралындағы Вандербильттер отбасының кесенесінде емес, Род-Айлендте жерленуін таңдауының себебі белгісіз. Дегенмен, оның өзінің іскер бәсекелесі Роберт Р. Янгпен бір зиратта жатқаны қызықты факті.
Vanderbilt married Gertrude Lewis Conaway, of Philadelphia, in 1933. They had no children. Ironically, this was only two weeks after the Penn Central Railroad, successor to the New York Central Railroad, had declared bankruptcy (on June 21, 1970). He and his wife are interred at Saint Mary's Episcopal Cemetery in Portsmouth, Rhode Island, their graves marked with only simple flat stones. It is uncertain why he chose to be buried in Rhode Island rather than in the Vanderbilt family mausoleum on Staten Island. It is noteworthy, however, that he is buried in the same cemetery as his business rival Robert R. Young.
Мұра
Харольд Вандербильт 1873 жылы оның арғы атасының қаржылық қолдауымен құрылған Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы Вандербильт университетінің сәттілігіне үлкен қызығушылық танытты. Университеттің қамқорлар кеңесінің көп жылдық мүшесі болған ол 1955-1968 жылдар аралығында университеттің президенті қызметін атқарды. Оның құрметіне 1965 жылы ескерткіш орнатылды. 1947 жылы Вандербильт король VI Георгтың қолмен Британ империясының құрмет орденінің (CBE) құрметті командирі болып тағайындалды. Оған осы құрметті сыйлаған патент хаттары (Мэри патшайымы орденнің бас меңгері ретінде қол қойған) және орденнің белгілері Ньюпорттағы Мәрмәр үйдің жазғы резиденциясындағы Трофей бөлмесінде қойылған. 1963 жылы Вандербильт Ньюпорт округінің сақтау қоғамына Ньюпорттағы Род-Айленд штатындағы Мәрмәр үйді сатып алуға көмектесті, оны оның анасы 30 жылдан астам бұрын сатқан болатын. Олардың ұсынысы қабылданды, ал мүлік 1960 жылдардың ортасынан бері жұртшылыққа ашық мұражайға айналдырылды, онда оның өмірімен байланысты құжаттар мен артефакттар сақталады. Вандербильттің құрметіне «Стерлинг панч» деген теңіз сусындарына ат қойылды. Вандербильттің жеке теміржол вагоны, «Нью-Йорк Орталық 3» жаңартылып, тұрақты кесте бойынша жүретін «Амтрак» және «Via Rail Canada» пойыздарының соңында сәнді чартерлік сапарларды жүзеге асырды. Вандербильт 2011 жылы Ұлттық желкендік спортының Даңқ залына енгізілді. 2014 жылы Род-Айленд мұрасының Даңқ залына енгізілді.
Harold Vanderbilt had a keen interest in the success of Vanderbilt University in Nashville, Tennessee, founded in 1873 through the financial sponsorship of his great grandfather. A longtime member of the university's Board of Trust, he served as its president between 1955 and 1968. was erected in his honor in 1965. In 1947, Vanderbilt was invested as an honorary Commander of the Order of the British Empire (CBE) by King George VI. The letters patent conferring the honor on him (signed by Queen Mary in her capacity as grand master of the order) and the insignia of the order are on display in the Trophy Room at the Marble House summer estate in Newport, Rhode Island. In 1963, Vanderbilt assisted the Preservation Society of Newport County in acquiring Marble House in Newport, Rhode Island, which his mother had sold more than 30 years earlier. Their bid was successful, and the property was converted into a museum that has been open to the public since the mid 1960s and holds documents and artifacts related to his life. A sailing drink, Stirling Punch, was named in Vanderbilt's honor. Vanderbilt's private railroad car, New York Central 3, was renovated and has operated luxury charter trips at the rear of regularly scheduled Amtrak and Via Rail Canada trains. Vanderbilt was inducted into the National Sailing Hall of Fame in 2011. He was inducted into the Rhode Island Heritage Hall of Fame in 2014.
Жарияланымдар
Контракт көпірі: Сатып алу және клубтық конвенция (Нью-Йорк және Лондон, Чарльз Скрибнердің ұлдары, 1929), 251 б. "Контракт көпірінің заңдары, 1927", Уист клубының рұқсатымен қайта басылды: 207–36 бб. Жаңа контракт көпірі: Клубтық конвенция бойынша сауда-саттық және мәжбүрлі артық ұсыныстар (Scribner, 1930), 333 б. "Энтерпрайз: 1930 жылғы Америка кубогын қорғау тарихы" (Scribner, 1931), 230 б. "Контрактты қолмен талдау: 1933 жылғы клубтық конвенция бойынша сауда-саттықтың шолуы" (The Bridge World, 1933), 165 б. Желдің жолымен: Рейнджер, Радуга және Жарыс (Scribner, 1939), 259 б. Контракт көпіріндегі клубтық конвенция жүйесі, Гарольд С. Вандербильт модернизациялаған (Чарльз Скрибнердің ұлдары, Нью-Йорк, 1964), 160 б.
Contract Bridge: Bidding and the Club Convention (New York and London, Charles Scribner's Sons, 1929), 251 pp. With "Laws of Contract Bridge, 1927, reprinted by permission of the Whist club: pp. 207–36." The New Contract Bridge: Club Convention Bidding and Forcing Overbids (Scribner, 1930), 333 pp. Enterprise: The Story of the Defense of the America's Cup in 1930 (Scribner, 1931), 230 pp. "Contract by Hand Analysis: a synopsis of 1933 club convention bidding" (The Bridge World, 1933), 165 pp. On the Wind's Highway: Ranger, Rainbow and Racing (Scribner, 1939), 259 pp. The Club Convention System of Bidding at Contract Bridge, As Modernized by Harold S. Vanderbilt (Charles Scribner's Sons, New York, 1964), 160 pp.