Кіріспе

Американдық бизнесмен Харольд Стерлинг Вандербильт CBE (6 шілде 1884 – 4 шілде 1970) – американдық теміржол басқарушысы, яхта спортының чемпионы, контракт бридж ойынының жаңашылы және чемпионы, сондай-ақ Вандербильт әулетінің мүшесі. Вандербильт жеке репетиторлармен және Массачусетс штатындағы жеке мектептерде, оның ішінде Сент-Марк мектебінде, Гарвард колледжінде (AB 1907) және 1907-1910 жылдар аралығында Гарвард құқық мектебінде білім алды.

Теңізші мансабы

Бала кезінде Гарольд Вандербильт жаздарын Вандербильттердің сарайларында өткізді – Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Коннекто өзенінің жағасында орналасқан Idle Hour иелігі; Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласындағы Мрамор үйі; және кейіннен Оливер Белмонттың, оның әкесінің Ньюпорттағы Белкорт сарайында. Ересек болғаннан кейін ол яхта спортына деген қызығушылығын дамытып, 1922 мен 1938 жылдар аралығында өткен регаталарда алты рет Король кубогы мен бес рет Астор кубогын жеңіп алды. 1922 жылдан 1924 жылға дейін Нью-Йорк яхт-клубының коммодоры болды. 1925 жылы Флорида штатының Палм-Бич қаласында "Эль Солано" деп аталатын әсем демалыс үйін салды. (Бетлз тобының бұрынғы мүшесі Джон Леннон оны 1980 жылы қанымен өлтірілуінен аз уақыт бұрын сатып алды.) Вандербильт 1930 жылы "J" класындағы "Энтерпрайз" яхтасында Америка кубогын қорғап, яхта жарыстарының ең жоғары деңгейіне жетті. Оның жеңісі 1930 жылғы 15 қыркүйекте шыққан "Time" журналының мұқабасына шықты (жоғарыдағы суретті қараңыз). 1934 жылы Гарольд Ұлыбританиядан келген қауіпті қарсыласымен, авиацияның пионері және өнеркәсіпші Томас Сопвитке тиесілі "Эндевор" кемесімен бетпе-бет келді. "Эндевор" алғашқы екі жарыста жеңіске жетті, бірақ Вандербилттің "Радугасы" кейін қатарынан төрт жарыста жеңіп, Кубокты сәтті қорғады. 1937 жылы ол "Рейнджер" яхтасында тағы да жеңіске жетті, бұл "J" класындағы Кубокты қорғаған соңғы яхта болды. 1993 жылы ол Америка кубогының Даңқ залына енгізілді. 1935 жылдың күзінде Гарольд үш досымен бірге яхта жарыстарының ережелерін зерттеуді бастады: Солтүстік Америка яхта жарыстары одағының президенті Филипп Рузвельт; Лонг-Айленд бұғазының яхта жарыстары қауымдастығының президенті Ван Сантворд Мерл Смит; және Генри Х. Андерсон. "Төрт адам яхталардың бағыт құқығы ережелерін қабылдап, оларды өзгертуге тырысты. Шамамен алты апта бойы қарқынды жұмыс істегеннен кейін, олар ешқандай нәтижеге қол жеткізбегенін түсінді. Проблемалар егжей-тегжейлі емес, негізгі принциптерде жатқан еді. Олар бастан бастауы керек еді". 1936 жылы Вандербильт, қалған үш адамның көмегімен, ережелердің балама жиынтығын жасап, оларды басып шығарды және АҚШ пен Англиядағы барлық яхтсмендерге, оларды жеке немесе атынан білетін адамдарға жіберді. Бұл ережелерге көп көңіл бөлмеді, бірақ 1938 жылғы екінші басылымы, сондай-ақ келесі нұсқалары жақсартылды. Вандербильт Солтүстік Америка яхта жарыстары одағының түрлі комитеттерімен жұмысын жалғастырды, соңында 1960 жылы Халықаралық яхта жарыстары одағы (Халықаралық желкенді спорт федерациясының, немесе ISAF-тың алдыңғысы) Вандербильт пен американдықтар өткен ширек ғасырда әзірлеген ережелерді қабылдады.

Көпір

Вандербильт сонымен қатар карта ойынына құмар болған. 1925 жылы SS Finland кемесінде жүргенде, ол ұпай жүйесіне өзгерістер енгізді, соның арқасында келісімшартты бридж ойыны аукциондық бридждің танымалдылығын басып озды. Үш жылдан кейін ол Солтүстік Америка чемпионатының жеңімпаздарына (қазіргі Вандербильт нокаут командалары немесе жай ғана "Вандербильт", Солтүстік Америка бридж чемпионаттарының маңызды іс-шараларының бірі) табыс етілетін Вандербильт кубогын сыйлады. 1932 жылы және 1940 жылы ол өзінің кубогын жеңген команданың құрамында болды; ол ойынның ең бағалы наградаларының бірі болып саналады. Вандербильт сондай-ақ 1960 жылдан 2004 жылға дейін төрт жылда бір рет өткізілетін Дүниежүзілік командалық олимпиаданың ашық санатының жеңімпазына, ал 2008 жылдан бастап Дүниежүзілік Ақыл-ой спорттық ойындарының тиісті жарысының жеңімпазына табыс етілетін Дүниежүзілік бридж федерациясының Вандербильт кубогын сыйлады. Вандербильт алғашқы конвенцияны ойлап тапты, оны "Клубтық конвенция" деп атады, бірақ кейін ол көбінесе Вандербильт клубы деп танылды. Күшті клубтар немесе күшті клубтар отбасы әлемдік чемпионаттарда өте жақсы нәтижелер көрсетті. Ол осы тақырыпта төрт кітап жазды. Вандербильт, Эли Калбертсон және Чарльз Горен – 1964 жылы "Бридж әлемі" журналы бриджтен "даңқ залын" ашқан үш адам еді және олар 1995 жылы ACBL Даңқ залының негіс қалаушы мүшелері болды. Шамамен отыз жыл өткен соң, ACBL өзінің даңқ залын "Бридж әлемінің" тоғыз негіс қалаушы мүшесі ретінде құрды. 1995 жылы сегіз жаңа мүше тағайындалды және содан бері жыл сайын жаңа мүшелер қабылданып келеді. 1931 жылы ол Маналапан қаласын құруға қатысты құжаттарды тіркеді және қаланың алғашқы мэрі болды, 1952 жылдан 1966 жылға дейін қызмет етті. Ол 32 жыл бойы қалалық кеңестің мүшесі болды және мемлекеттік қызметтен зейнеткерлікке шыққанда "құрметті мэр" атанды. 1934 жылы оның қарындасы Консуэло Вандербильт Балсан Истовердің қарсы жағында, Гиполюксо аралында өзінің сарайын салды. Теңіз саяхатынан басқа, Вандербильт лицензиялы ұшқыш болды және 1938 жылы Сикорский S 43 "Ұшқыш қайық" сатып алды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Вандербильттің құрылыста болған Vagrant және Vara яхталары АҚШ Әскери-теңіз күштері тәркіледі. Vagrant YP 258, кейін PYc 30 деп аталды. Әскери-теңіз күштерінің өкілі Эдмонд Дж. Моран Вандербильтпен Нью-Йоркте кездесіп, Вара үшін өтемақы ретінде 300 000 доллар көлемінде чек тапсырды. Чек алғаннан кейін Вандербильт оны USO-ға берді, соның арқасында ақша әскери қызметшілерге көмектесуге жұмсалды. Vara аяқталып, USS Valiant деп қайта аталды және PC 509 (кейін PYc 51) болып белгіленді.

Жеке өмір

Вандербильт 1933 жылы Филадельфиялық Гертруда Льюис Конуэйге үйленді. Олардың балалары болмады. Айырықша жағдай, бұл Нью-Йорк орталық темір жолының мұрагері – Пенн орталық темір жолы банкротқа ұшырағаннан тура екі апта кейін болды (21 маусым 1970 жылы). Ол және оның әйелі Род-Айленд штатының Портсмут қаласындағы Сент-Мэри епископалды зиратында жерленген. Оның Стейтен аралындағы Вандербильттер отбасының кесенесінде емес, Род-Айлендте жерленуін таңдауының себебі белгісіз. Дегенмен, оның өзінің іскер бәсекелесі Роберт Р. Янгпен бір зиратта жатқаны қызықты факті.

Мұра

Харольд Вандербильт 1873 жылы оның арғы атасының қаржылық қолдауымен құрылған Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы Вандербильт университетінің сәттілігіне үлкен қызығушылық танытты. Университеттің қамқорлар кеңесінің көп жылдық мүшесі болған ол 1955-1968 жылдар аралығында университеттің президенті қызметін атқарды. Оның құрметіне 1965 жылы ескерткіш орнатылды. 1947 жылы Вандербильт король VI Георгтың қолмен Британ империясының құрмет орденінің (CBE) құрметті командирі болып тағайындалды. Оған осы құрметті сыйлаған патент хаттары (Мэри патшайымы орденнің бас меңгері ретінде қол қойған) және орденнің белгілері Ньюпорттағы Мәрмәр үйдің жазғы резиденциясындағы Трофей бөлмесінде қойылған. 1963 жылы Вандербильт Ньюпорт округінің сақтау қоғамына Ньюпорттағы Род-Айленд штатындағы Мәрмәр үйді сатып алуға көмектесті, оны оның анасы 30 жылдан астам бұрын сатқан болатын. Олардың ұсынысы қабылданды, ал мүлік 1960 жылдардың ортасынан бері жұртшылыққа ашық мұражайға айналдырылды, онда оның өмірімен байланысты құжаттар мен артефакттар сақталады. Вандербильттің құрметіне «Стерлинг панч» деген теңіз сусындарына ат қойылды. Вандербильттің жеке теміржол вагоны, «Нью-Йорк Орталық 3» жаңартылып, тұрақты кесте бойынша жүретін «Амтрак» және «Via Rail Canada» пойыздарының соңында сәнді чартерлік сапарларды жүзеге асырды. Вандербильт 2011 жылы Ұлттық желкендік спортының Даңқ залына енгізілді. 2014 жылы Род-Айленд мұрасының Даңқ залына енгізілді.

Жарияланымдар

Контракт көпірі: Сатып алу және клубтық конвенция (Нью-Йорк және Лондон, Чарльз Скрибнердің ұлдары, 1929), 251 б. "Контракт көпірінің заңдары, 1927", Уист клубының рұқсатымен қайта басылды: 207–36 бб. Жаңа контракт көпірі: Клубтық конвенция бойынша сауда-саттық және мәжбүрлі артық ұсыныстар (Scribner, 1930), 333 б. "Энтерпрайз: 1930 жылғы Америка кубогын қорғау тарихы" (Scribner, 1931), 230 б. "Контрактты қолмен талдау: 1933 жылғы клубтық конвенция бойынша сауда-саттықтың шолуы" (The Bridge World, 1933), 165 б. Желдің жолымен: Рейнджер, Радуга және Жарыс (Scribner, 1939), 259 б. Контракт көпіріндегі клубтық конвенция жүйесі, Гарольд С. Вандербильт модернизациялаған (Чарльз Скрибнердің ұлдары, Нью-Йорк, 1964), 160 б.