Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының банкирі, қаржыгері және дипломаты (1813–1890) оның әйел баласы Август Белмонт аға (туған Аарон Шёнберг; 8 желтоқсан 1813 – 24 қараша 1890) – неміс-американдық қаржыгер, дипломат және саясаткер. Ол 1860–1872 жылдар аралығында Демократиялық Ұлттық Комитеттің төрағасы болды. Сонымен қатар, ол таза тұқымды жарыс аттарының иесі және американдық таза тұқымды жарыс аттарының «Үштік тәж» жарысының үшінші кезегі – «Белмонт Стейкс» жарысын құрған және оған ат берген адам. Ол Наполеон соғыстарынан кейін Гессеннің Ұлы Герцогтығына қосылды. Оның әкесі Саймон Белмонт еркін иеліктегі жердің иесі және Альцей қаласының белгілі азаматы болды, көп жыл бойы жергілікті синагогтың президенті қызметін атқарды. Оның әкесінің ата-бабалары Фердинанд пен Изабелла билік еткен кезде Иберия түбегінен қашқан испандық еврейлер болған. Кішкентай кезінде ата-анасы оны Август деп атады, ол өмірінің соңына дейін осы есімді қолданды. Оның анасы Фредерика Эльсасс Белмонт Август жеті жасқа толғанда қайтыс болды. Анасы қайтыс болғаннан кейін ол Франкфурттағы ағасы мен әжесімен бірге тұрды, онда Майер Амшель Ротшильд құрған «Филантропин» мектебінде оқыды, бұл мектеп қаланың еврей және христиан қауымдарын біріктіруге арналған. Он бес жасқа келгенде, әкесі оқу ақысын төлемегендіктен «Филантропин» мектебінен шығуына мәжбүр болды. Оның туыстары Ротшильдтер отбасына жүгінді, олар әжесінің некелік туыстары және Еуропаның жетекші қаржыгерлері болатын, оны бизнеске дайындауды сұрады. Оқушы болып жұмыс істегенде және тапсырмаларды орындағанда, ол француз, ағылшын тілдері, жазу және арифметиканы оқыды. 1832 жылы оның білімі құпия хатшы болып тағайындалуымен марапатталды; екі жылдан кейін ол фирманың серіктестерінің біріне хатшы және серік болып, Германиядан тыс Париж, Неаполь және Ватикан қалаларына алғашқы сапарын жасады.

Іскерлік мансап

1837 жылы Париж мен Лондондағы Ротшильдтердің филиалдары Карлистік соғыс салдарынан тұрақсыздыққа ұшыраған Испания империясындағы меншіктеріне алаңдады. Олар Бельмонтты Нью-Йорк арқылы Кубаға жіберді. 1837 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде Нью-Йоркке келген ол Ротшильдтердің американдық агенті – J. L. және S. I. Джозеф & Co. компаниясы 7 миллион долларлық қарызының салдарынан банкрот болғанын білді. Жағдай Еуропадан байланыс құралдарының мүмкіндігінен гөрі жылдам жауап беруді қажет еткендіктен, Бельмонт Кубаға сапарын кейінге шегеріп, Нью-Йоркте Ротшильдтердің мүдделерін басқаруға өз еркімен кірісті, 78 Уолл-стрит мекенжайында August Belmont & Co. компаниясын құрды. Ротшильдтер ақырында оның шешімін бекітіп, оны АҚШ-тағы өкілдігіне тағайындады.

Аугуст Белмонт & Компания

1837-1842 жылдар аралығында Белмонт Rothschilds және олардың клиенттері үшін төлем жөнелтуші агент, дивиденд жинаушы және ақпарат жинаушы ретінде қызмет етіп, дереу табысқа жетті. Жаңа қаржы мекемесі сондай-ақ валюта нарықтарына, коммерциялық және жеке несиелерге, коммерциялық қағаздарға инвестиция жасады және салымдарды қабылдады. Белмонттың еуропалық байланыстары корпорациялардан, теміржолдардан, мемлекеттік және жергілікті билік органдарынан жеке инвестицияларды тартты. 1837 жылғы экономикалық дағдарыстың салдарынан Белмонт Rothschilds кредитін пайдаланып, құнсызданған банкноттарды, бағалы қағаздарды, тауарларды және жылжымайтын мүлікті, кейде доллардың он центіне дейін төмен бағамен сатып ала алды. Ол қазіргі заманғы бағалы қағаздарды сату техникаларын қолданып, Уолл-стритте пионер болды, Нью-Йорк бұрын-соңды көрмеген күрделі халықаралық несие айналымында ақша мен тауарларды жылдам қозғалтты. Ол сондай-ақ шебер арбитражер саналды, осының арқасында "Ақша айырбастаушылардың патшасы" деген лақап атын алды. Қалаға келгеннен кейін үш жыл ішінде ол 100 000 долларлық (сомасы нақты көрсетілмейді) жеке капитал жинап, Нью-Йорктегі ең бай адамдардың бірі және АҚШ-тағы үш ең маңызды жеке банкирдің бірі болды. Ол әлі жиырма алты жаста еді. 1840 жылдардың соңғы жартысында Белмонттың Rothschilds-тан тәуелсіздігі артты және олардың қарым-қатынасы азайып қалды. 1847 жылы АҚШ үкіметі Belmont & Co компаниясына Мексика-Америка соғысында тартып алынған жер үшін төленген өтемақының бір бөлігі ретінде Мексикаға 3 миллион доллар аудару құқығын берді. Ол үкіметтің жақсы ниетін қоздыру үшін комиссиясыз операцияны жүргізді. Алайда, үкімет көп ұзамай 5 миллион долларлық несие сұрағанда, Белмонт Corcoran & Riggs компаниясымен консорциум құрып ұсынған соманың жартысын ғана жеңіп алды. Ол жаңа Калифорния аймағына 5 миллион песо қарыз бергенде, Rothschilds транзакциядан жария түрде бас тартуы және Белмонттың беделін түсіруі мүмкін екенін айтты, бірақ соңында олай болмады. 1849 жылы Америкаға келген Альфонс Джеймс де Rothschild-ке кеңес беру міндеті тапсырылғанда, Белмонт жеке өзінің әпкесіне өзінің ізбасарын дайындап жатқанынан қорқатынын айтты; Альфонс ақырында Еуропаға оралды және отбасының париждік активтерін басқарды. Белмонттың Нидерландыда дипломат ретінде шетелде болған кезінде бизнес Чарльз Кристалз және Эрхард А. Маттиессен басқарып, оны Christmas, Matthiessen & Company деп атады.

Дипломатиялық және саяси мансабының алғашқы жылдары

Белмонт өмір бойы Демократиялық партияның мүшесі болды және 1844 жылы, сол жылы азаматтыққа қабылданғанда, Джеймс К. Полкты президенттікке қолдау көрсету арқылы саяси науқанға алғаш рет қатысты, бұл президенттік сайлау өте қызу болған жыл еді. Сол жылы ол Нью-Йорк қаласында Австрия империясының бас консулы болып тағайындалды, Габсбург әулетінің Атлантика орталық штаттарындағы дипломатиялық мәселелер бойынша өкілі болды. 1850 жылы ол Венгрия саясатына қатысты режимнің әрекеттеріне наразылық білдіргендіктен, бұл мәселе АҚШ-та кеңінен талқыланған және оның американдық саясатқа деген қызығушылығының артуына байланысты лауазымынан бас тартты.

1852 жылғы президенттік науқан

1849 жылы Нью-Йорк қаласының Юнион клубы арқылы Луизиана штатының Демократиялық партиясының жетекші мүшесі Джон Слайделлмен танысты. 1850 жылы Слайделл Белмонтты саясатқа қатысуға ынталандырды. Белмонт 1844 жылы азаматтық алғаннан кейін демократиялық кандидаттарға дауыс бергенімен, оның көптеген іскер таныстары вигтердің номиналды немесе белсенді мүшелері болды. Слайделлмен бірге Белмонт 1852 жылы АҚШ-тың бұрынғы мемлекеттік хатшысы Джеймс Бьюкененді президенттікке ұсынуды қолдады, Нью-Йоркті Оңтүстікпен одақтастырып, біріктіруді үміттенеді. Оңтүстіктің араласуына ұқсас көрінуге жол бермеу үшін Слайделл Нью-Йорк штатындағы сайлау кампаниясын жүргізуді Белмонтқа тапсырды. Ол кезде Нью-Йорк демократтары құлдық мәселесі бойынша түрлі фракцияларға бөлінген, ал 1848 жылы құлдыққа қарсы болған "Барнбернерлер" Мартин Ван Бюреннің "Еркін топырақ" партиясынан кандидаттыққа қолдау көрсеткен. 1851 жылдың басынан және 1852 жылдың көктеміне дейін Белмонт пен Слайделл фракцияларды Бьюкененді қолдауға біріктіруге тырысты, соның ішінде «Нью-Йорк Morning Star» газетін сатып алу арқылы, бірақ Нью-Йорк делегациясындағы сүйікті кандидаттар Уильям Л. Марси мен Льюис Касты жеңе алмады. 1852 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда Марси немесе Стивен А. Дугласқа бірігу әрекеттері де сәтсіз аяқталды; Франклин Пирс күтпеген қара ат ретінде ұсынылды. Белмонт Пирстің сайлау кампаниясына қаржылық және саяси қолдау көрсетті, бұл қаланың виг газеттерінен күшті сынға ұшырады, олар Белмонтты шетелден "жүйе алтынымен" дауыс сатып алуда және Габсбургтер мен Ротшильдтер отбасыларына "екі жақты адалдық" танытуда айыптады. Белмонт кем дегенде бір «Tribune» газетінде жарияланған мақаланы қайтарып алуды талап етті, бірақ Хорас Грили оның талабын қабылдамағаннан кейін, өзін қорғау үшін «Democratic Herald» және «Evening Post» газеттеріне жүгінді. Бұл журналистік пікір алмасу Нью-Йорк қаласында «Белмонт ісі» деп белгілі болды.

Нидерландыдағы министр (185357)

Пирс 1852 жылғы сайлауда оңай жеңіске жетіп, Бьюкенен мен Белмонтты сәйкесінше Ұлыбритания мен Нидерландыдағы дипломатиялық қызметтерге тағайындады. Белмонт 1853 жылдың 11 қазанынан 1854 жылдың 26 қыркүйегіне дейін Гаагадағы Шарж-д'Афферс лауазымын атқарды, содан кейін лауазымның атауы Резидент-министр болып өзгертілді. Ол 1857 жылдың 22 қыркүйегіне дейін Резидент-министр ретінде қызмет етті. Осы қызметінде Белмонт голланд үкіметімен екі келісімді сәтті келісіп шығарды: 1855 жылы Голландияның Шығыс Индиясына американдықтардың кіруіне рұқсат беретін жаңа сауда келісімі және 1857 жылы экстрадиция келісімі.

Остенд манифесті

Пирс сайланғаннан кейін көп ұзамай Белмонт Бьюкененге Кубаны әскери және дипломатиялық қысым арқылы, тұрақсыз Испания Корольдігіне қысым көрсету арқылы, сондай-ақ Ротшильдтер мен басқа еуропалық банктердің қаржылық ықпалы арқылы сатып алу және аннексиялау жоспарын ұсынды. Олар испан үкіметтік облигацияларын иеленгендіктен, үкіметті банкротқа ұшырату қаупімен қорқытуға болатын еді. Хатта Белмонт Пирс президентінің Лондондағы, Париж мен Неапольдегі Бурбон монархияларындағы министрлері арқылы Испанияның капитуляциясына қолайлы дипломатиялық жағдай жасауды ұсынды. Неаполь үшін ол өзін ұсынды; Бьюкенен жоспарды мақұлдады және Пирске ұсынды, Белмонттың есімін атамады. Белмонт Марсидің Мемлекеттік хатшы болары белгілі болғаннан кейін Уильям Марсиге жоспарды қайта ұсынды, ол екі Сицилияның Мария Кристинаның жақынымен жақсы қарым-қатынаста екенін қосты. Ол Бьюкенен, Марси және Пирске Неапольге тағайындалуы үшін тікелей және достары арқылы лоббилеуді жалғастырды, бірақ ол қызмет Роберт Дейл Оуэнге берілді, ал Белмонт Гаагадағы қызметке мәжбүрлігімен келісті. Гаағаға жол тартқанда, Белмонт Лондондағы Бьюкенен мен Лайонель де Ротшильдке, сондай-ақ Мадридтегі "бірнеше ықпалды тұлғаларға" барды. Ол Вашингтонға Испанияның тұрақсыз және қаржылық көмекке зәру екенін хабарлады, сонымен қатар "кастилиялық мақтаныш" кедергі келтірсе, тікелей сатудың орнына Кубада көтеріліс ұйымдастыруды ұсынды. 1853 жылдың қазан айында Белмонт Марсиден испан шенеуніктерін Кубаның тәуелсіздігін қолдауға итермелеу үшін "40 000-нан 50 000 долларға дейінгі құпия қор" сұрады және ол сатуды жақтаған Нидерландыдағы испан елшісімен құпия келіссөздер жүргізді. Алайда, Пьер Суле, АҚШ-тың Испаниядағы елшісінің соғысқұмарлығы және 1854 жылғы испан төңкерісі, нәтижесінде Кубаны сатуға ықыласы жоқ үкімет құрылуы, Испания мен АҚШ арасындағы қарым-қатынастың нашарлауына әкелді. Белмонт пен басқа экспансионистердің үнемі қысымымен президент Пирс Бьюкенен, Суле және Джон И. Мейсонға (Еуропадағы үш жетекші американдық дипломат) Белмонт жоспары туралы есеп беруді ұсынды. Слайделл Белмонттың "Мадрид пен Париждегі Ротшильдтердің ықпалы" есебінен қатысуын ұсынғанмен, ол 1854 жылдың 9 қазанында Бельгияның Остендеде өткен кездесуге қатыспады. Олардың Мемлекеттік хатшы Марсиге берген есебі, Испания Кубаны сатудан бас тартқан жағдайда Кубаға басып кіруді жақтады, бұл есеп Остенд манифесті деп аталды. Манифест Нью-Йорк Геральд газетіне ағып кеткенімен және Пирстің қарсыластарының 1854 жылғы сайлаудағы жеңісінен кейін тез күшін жойды.

Гибсон ісі

Белмонтқа сауда жөніндегі уәкіл ретінде Голландиялық Шығыс Үндістанда американдық кеме қатынасына мүмкіндік беретін сауда келісімін жүргізу міндеті жүктелді. Оның күш-жігерін Шығыс Үндістанда бүлікшілдікке ұйтқы болған американдық азамат және авантюрист Уолтер М. Гибсонның тұтқындалуына байланысты халықаралық оқиға бұрып жіберді. Гибсон 1851 жылы Джамби сұлтанымен бірлесіп Суматра аралында голландиялық билікті құлату үшін сөз байласқаны үшін тұтқындалған болатын. Ол техникалық себептермен ақталғаннан кейін, Голландияның Әділет министрі отарлық соттың шешімін жоққа шығарып, оны он екі жылға бас бостандығынан айырды. Гибсон Шығыс Үндістаннан Вашингтонға қашып кетті, ол 1853 жылы жетіп, Пирс әкімшілігінен қорғау сұрады. Ол сондай-ақ Нидерланд үкіметінен қамауға алынып, кемесі қиратылғандығы үшін өтемақы талап етуде қолдау іздеді. Министр Марси мен американдық қоғамдық пікір Гибсонды қолдады. Голландияның Сыртқы істер министрлігінің бастапқы қарсылығынан кейін, 1854 жылдың жазында жағдай шиеленістің шағына жетті, себебі Гибсон, Мемлекеттік департаменттің істі қалай жүргізгеніне наразы болып, өзінің талаптарын орындау үшін Гаагаға жеке келді және өзін Марси тағайындаған арнайы дипломатиялық агент деп Белмонтқа жалған түрде таныстырды. Гибсонның қатысуы Белмонттың келіссөздердегі позициясын әлсіретті және голландиялық қоғамдық пікірді ашуға мәжбүр етті, ол оны соттан қашқан қылмыскер ретінде тұтқындауды талап етті. Белмонттың позициясы ревматизмге байланысты Богемиядағы минералды суларға қаладан кеткеннен кейін одан әрі әлсіреп кетті. Белмонт демалыста болған кезде Гибсон оның іс бойынша құжаттарын ұрлап, Парижге кетті, онда ол американдық министр Джон И. Мейсонға Белмонт оны арнайы атташе етіп тағайындағанын айтты. Гибсон өз кезегінде Парижде Мейсонның бірінші хатшысы ретінде таныстырды, Хорас Грилидің «Нью-Йорк Трибьюнына» Пирстің сыртқы саясатын сынап, Белмонттың дипломатиялық лауазымын банк ретінде пайдаланғанын және Қырым соғысында Ресей империясын қаржыландырғанын жеткізді. Марси кейіннен мәселені тастап, Гибсонның талаптарын елемеуге кіріскен болса да, Марси де, президент Пирс те Белмонттың істі жүргізуін мақтады, бірақ бұл оқиға Белмонттың АҚШ-тағы беделін одан әрі түсірді. «Трибьюннан» басқа, «Демократиялық Нью-Йорк Геральд» (Пирс әкімшілігіне меценаттық даудың нәтижесінде саяси жағынан қарсы болған) оның қызметінің соңына дейін Белмонтқа қарсы антисемиттік және ксенофобиялық шабуылдарға қосылды.

Бьюкенен жылдары (185760)

Гаагада болғанда Белмонт Джеймс Бьюкененмен байланысын нығайтып, әріптесімен белсенді және құлшыныспен хат алмасып тұрды. Президент Пирстің Канзастағы дағдарысты шешудегі беделі төмендегенде, Белмонт Бьюкененнің келесі демократтық үміткер және болашақ президент болатынын күтті. Штаттарда Джон Слайделл 1856 жылғы үміткерлікке Бьюкененді қолдау үшін конгресс мүшелері мен банкирлерді біріктірді және Бьюкененді үміткер ретінде қатысу үшін лауазымынан кетуге көндірді. Ол 1856 жылдың наурыз айында Белмонтты Гаагада көргеннен кейін үйіне оралды, онда президенттікке ұсынылып, сайланды. Белмонттың 1856 жылғы науқандағы рөлі тарихи даудың нысаны болды; көптеген мәліметтерде ол АҚШ-та болған, мыңдаған доллар жұмсаған және науқан стратегиясын жоспарлаған деп көрсетілген. Биограф Ирвинг Кац Белмонттың Еуропадан 1857 жылдың қарашасына дейін оралмағанын, және ол Бьюкененнің науқанына қаржы жұмсағаны анық болғанымен, нақты сомаға қатысты ешқандай дәлел жоқ екенін атап өтті. Нақты рөліне қарамастан, ол отандық баспасөздің сын-ескертулеріне және шабуылдарына ұшырады, олар Бьюкененнің беделін Белмонтпен байланыстырып түзейін деп тырысты. Белмонт дипломатиялық корпуста жоғарылауға үміттене бірақ, Бьюкенен мен жаңа Мемлекеттік хатшы Льюис Касс оған Гаагада тағы төрт жыл қызмет етуді ұсынды; ол бас тартты және лауазымынан кетті. АҚШ-қа келгеннен кейін, оның партиясы президент Бьюкенен мен сенатор Стивен Дуглас арасындағы қақтығысқа тартылды, Дуглас Канзас территориясының Лекомптон конституциясын сынап, Бьюкененді қолдады. Белмонт Дугласты жеке досы және 1860 жылғы демократтық үміткер деп есептегенімен, 1858 жылы Бьюкененнің ұстанымын жария түрде қолдады, Канзасты құлдармен бірге одаққа қабылдауға шақыратын петицияны таратты және Тәуелсіздік күні Таммани Холлдағы сөйлесінде "Қара" республикашылдар мен "Білімсіздерді" қорғады. 1858 жылы Белмонт Аугуст С. Додждың Испаниядағы министрін алмастыруға тырысты, бірақ оның өтініші Ақ үйден назарсыз қалды, себебі Бьюкенен Джон Слайделлді Франциядағы министр етіп тағайындауды жоспарлаған және ол екеуін де маңызды лауазымдарға тағайындауға болмайтынын түсінді. Бұл шешім сондай-ақ Белмонттың Остенд манифестіндегі рөлімен байланысты болды, бұл оны сезімтал лауазымға лайықсыз етті. Бұл мәміле Белмонтты ренжітті, ол әкімшіліктен толығымен үзіліп, содан кейін әйелінің ағасы Слайделлмен де араз болды, себебі Слайделл Белмонттың президентке жолдаған ашулы хатын жеткізуден бас тартты. Белмонттың Бьюкененнен Дугласқа көшкені оны Нью-Йорк партиясының умеренный "Жұмсақ қабық" фракциясына жақындатты, ол құлдық мәселесінде плюралистік, демократиялық көзқарасқа ұмтылды. 1859 жылдың қазанында ол Сэмюэл Тильден және басқалармен бірге Демократиялық сақшы қауымдастығын құрды, бұл негізінен Оңтүстікпен сауда жасайтын коммерциялық топ, "құрқын бөлінушілік идеялармен", соның ішінде құлдықты жоюмен күресу үшін.

1860 жылғы конвенциялар мен сайлау

Белмонт 1860 жылы Демократиялық ұлттық конвенцияға делегат болып сайланды. Бұрынғысы сияқты, Белмонттың Дуглас коалициясында болуы сынға ұшырады, плакаттарда «Ротшильдтер президенттікке қол жеткізу үшін миллиардтаған доллар жұмсады» деп жазылған. Тіпті Дугластың жақтастарының бір бөлігі Белмонтқа қарсы болды, Фернандо Вуд Белмонттың Букенен мен Слайделмен байланысы бар екенін ескере отырып, сенаторға сатқындық жасау ниетінде болғанын мәлімдеді. Белмонт Дугластың одақтастарымен кездесуде туындаған алаңдаушылықты сейілтіп, Нью-Йорк делегациясындағы Дуглас жақтастарының жетекшісіне айналды, бұл конвенцияда маңызды рөл атқарды. Белмонт отбасымен және Соломон Джеймс де Ротшильдті қонақ ретінде алып, сәуір айында Чарльстонда өткен конвенцияға қатысты. Конвенция партияның құлдыққа қатысты ұстанымы бойынша дау-жанжалға ұшырап, таратылып, алты аптадан кейін Балтиморда қайтадан өткізілуге белгіленді. Осы уақыт аралығында Белмонт Дугласқа сайлау стратегиясы бойынша кеңес берді және кандидаттың территориялардағы құл иелерінің құқықтарын қорғау жөніндегі резолюцияны қолдауына қол жеткізді. Белмонт сондай-ақ Нью-Йоркте Дугластың митингілерін қаржыландырып, қаражат жинауға және солтүстік партиясын Дугластың үстемдігінде біріктіруге тырысты. Дуглас ризашылығын білдіріп, Балтимордағы конвенцияға дейін Вашингтонда кездесуге Белмонтты шақырды, онда Дуглас оңтүстік өкілдерінің қатысуынсыз оңай түрде кандидат ретінде тағайындалды. Белмонт Демократиялық ұлттық комитетте Нью-Йорк штатын өкілдік етуге таңдалды, содан кейін Комитеттің төрағасы болып сайланды және он жылдан астам осы лауазымда қызмет етті. Дугластың өмірбаянын жазған Джордж Ф. Мильтон: «Комитет [Белмонттың] Манхэттен тасын бұзып, сайлау науқаны үшін қаражат ағынын қамтамасыз ететініне үміттенді», – деп жазды. Белмонттың өмірбаянын жазған Ирвинг Кац Белмонттың «ұйымдастыру қабілеті, орасан зор энергиясы, Дугластың идеалдарына адалдығы және партия ішіндегі келіспеушіліктерді азайтуға жасаған күш-жігері» туралы айтады. Белмонт партия төрағасы лауазымын бұрынғысынан гөрі саяси және сайлау маңыздылығы зор қызметке айналдырып, қазіргі американдық саяси партиясының ұлттық ұйымын құрды.

Америка Азаматтық соғысы

Ол Азамат соғысы кезінде Одақ ісіне "соғыс демократы" ретінде белсенді қолдау көрсетті (бұрынғы Теннесси сенаторы Эндрю Джонсонға ұқсас, кейіннен Одақ әскері басып алған бөлінген мемлекеттің соғыс губернаторы болып тағайындалды), Миссуриден АҚШ өкілі Фрэнсис П. Блэрге Одақ әскерінің бірінші, көбінесе неміс-американдық полкін жинап, жабдықтауға көмектесті. Оқиғалардың бір нұсқасына сәйкес, Белмонт еуропалық бизнес және саяси лидерлермен ықпалын пайдаланып, Азамат соғысында Одақ ісіне қолдау көрсетуге тырысты. Ол Ротшильдтер мен басқа француз банкирлерін Конфедерацияға әскери сатып алулар үшін қаражат немесе несие беруден қайтармаға тырысты және Лондонда британ премьер-министрі Лорд Палмерстонмен, ал Парижде император Наполеон III-тің француз императорлық үкіметінің өкілдерімен жеке кездесті. Бірақ Мира Уилкинс жинаған дәлелдер (1914 жылға дейінгі АҚШ-тағы шетелдік инвестициялар тарихы, Кембридж, Гарвард, 1989) басқаша оқиғаны баяндайды. Ол былай деп жазады: "1863 жылы Лондонда шығарылған және Лондон мен Паризде сатылған Конфедерация қарызы артық жазылған" (103-бет). Жас Соломон де Ротшильд 1859-1861 жылдары АҚШ-та болып, Американың Оңтүстігіне қызығушылық танытқан. 1861 жылдың 28 сәуірінде ол Ротшильдтерге Конфедерацияны мойындау үшін ықпалын қолдануға шақырып хат жазды және Солтүстікті толық жауапты деп санады (677-бет, 90-ескерту). Конфедерация қарызы Ливерпульде, Амстердамда және Франкфуртта да қолдау тапты. Стэнли Чэпман бұл қарызды "мүмкін, ғасырдың ең батыл және табысты қарызы" деп атады. Джон Слайделл (Август Белмонттың әйелінің ағасы) Конфедерация қарызын ұйымдастырды. Джон Слайделлдің қызы Матильда осы қарызға қатысқан барон Фредерик Эмиль д’Эрлангерге үйленді; олардың ұлы, барон Эмиль Бомонт д’Эрлангер Эмиль Эрлангер & Co., Лондонның аға серігі болды (Белмонт отбасының мұрағаттарындағы генеалогиялық ағашқа сүйене отырып, Колумбия университеті) (677-бет, 94-ескерту). Нью-Йоркте Белмонт Демократиялық абайлағыш қауымдастығын құруға көмектесті, ол оңтүстіктерге Нью-Йорк бизнесмендері оңтүстіктің құқықтарын қорғайтынын және еркін штаттардың өкілдерін билікке жібермейтінін уәделеп, бірлікке қол жеткізуді мақсат етті. Соғыстан кейін Демократиялық Ұлттық Комитетінің төрағасы қызметін сақтап қалған Белмонт "Демократиялық партия тарихындағы ең апатты кезең" деп атаған жағдайды басқарды. 1862 жылы Белмонт пен Сэмюэл Тильден «Нью-Йорк Уорлд» газетінің акцияларын сатып алып, оны бас редакторы Мантон М. Марблдің көмегімен маңызды демократиялық баспасөз органына айналдыруға тырысты. 1864 жылы «Чикаго Трибьюн» газетінде жарияланғандай, Белмонт Ротшильдтердің Нью-Йорктегі өкілі ретінде оңтүстік облигацияларын сатып алып отырды, себебі ол оңтүстік мақсатын қолдады. Соғыс аяқталғаннан кейін Республикалық партиядағы дағдарысты пайдалануға тырысқан Белмонт жаңа партиялық жиналыстар ұйымдастырды және 1868 жылы президенттікке Салмон Чейсті (1861 жылдан бастап АҚШ-тың қазынашылық хатшысы, кейіннен 1864 жылы АҚШ-тың бас судьясы) ұсынды, оны партияға адалдықсыздық айыбынан ең аз зардап шегетін кандидат деп есептеді.

1868 және 1872 жылғы сайлаулар

1868 жылғы сайлауда Горацио Сеймурдың жеңілісі, Либералды-республикалық Гораций Грилидің 1872 жылғы апатты президенттік науқанымен салыстырғанда маңызсыз болып көрінеді. 1870 жылы Демократиялық партияда үкіметтен жемқорлықты тазарту мақсатымен құрылған "Жетпіс адамдық комитет" пайда болғанда дағдарыс туды. Тамани Холлдағы тәртіпсіздік Уильям М. Твидті құлату науқанына әкеп соқты. Белмонт өз партиясын қолдады. Партия төрағасы бастапқыда Чарльз Фрэнсис Адамстың кандидатурасын қолдағанмен, Грилидің ұсынылуы демократтарды, соғыстан бұрын, соғыс кезінде және соғыстан кейін "құл иелері", "құлдарды қамшылаушылар", "сатқындар" және "Копперхедтер" деп атаған, сондай-ақ оларды "ұрлық, әдепсіздік, жемқорлық және күнә" жасады деп айыптаған, танымал ұлттық газет "Нью-Йорк Трибюн" редакторы ретіндегі үміткерді демократиялық түрде қолдауды білдірді. 1872 жылғы сайлау Белмонтты Демократиялық Ұлттық Комитеті төрағалығынан кетуге мәжбүр еткенімен, ол Делавэр штатынан АҚШ сенаторы Томас Ф. Байардты президенттікке қолдау көрсету, 1876 жылғы сайлауда Рутерфорд Б. Хейс президенттікке ие болу процесін қатаң сынау және "қатты ақша" қаржылық саясатын жақтау арқылы саясатта белсенділігін жалғастырды.

Спортшы

Ол спортқа әуес болған және атақты "Белмонт Стакс" таза тұқымды жылқы жарысы оның құрметіне аталған. Ол Белмонттың досы Леонард Джеромға (Уинстон Черчилльдің анасының әкесі) тиесілі Джером Парк жарыс трассасында алғаш рет өтті. Белмонт Стакс – таза қанды жылқы жарыстарының "Үштік Тажының" бір бөлігі және Нью-Йорк қаласының жанындағы Белмонт Парк жарыс алаңында өткізіледі. Белмонт таза қанды жылқы жарыстарымен тығыз байланысты болды. Ол 1866 жылдан 1887 жылға дейін Ұлттық жокейлер клубының президенті қызметін атқарды және "Нюрсери Студ" (Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Вавилон қаласының жанындағы жылқы шаруашылығы) фермасына ие болды, ол 1885 жылы Кентукки штатының Лексингтон қаласының жанындағы сол аттас студ фермасымен ауыстырылды. Стивен Л. Картердің "Абрахам Линкольннің импичменті" кітабында Август Белмонт кейіпкер ретінде бейнеленген.