Онтариодағы 420 тас жолы және Ниагара шатқасының тарихы

Кіріспе

Онтариодағы бақылаулы кіруге арналған тас жол King's Highway 420, көбінесе Highway 420 деп аталады, – Канаданың Онтарио провинциясындағы 400 сериялы тас жол, ол Queen Elizabeth Way (QEW) мен Ниагара шарлауығының орталық бөлігін байланыстырады. Ол шығысқа қарай Ниагара аймақтық жолы 420 деп аталатын, кіруі шектеулі экспресс-жол ретінде жалғасады, бұл Канада мен АҚШ арасындағы Ниагара өзені арқылы өтетін Rainbow Bridge халықаралық өткелімен байланысу үшін арналған; 1998 жылға дейін бұл Highway 420-ның бөлігі болды. QEW-тен батысқа қарай автожол Montrose Road (Niagara Regional Road 98) қиылысында аяқталады. Автожолдың жылдамдық шегі 100 км/сағ, бұл оны бойымен жылдамдық шегі 100 км/сағ-тан төмен болатын жалғыз 400 сериялы тас жол етеді. Бастапқыда екі айналмалы жолмен жабдықталған төрт қатарлы жол ретінде салынған Highway 420 маршруты 1940 жылы QEW-дің бөлігі болды, бастапқыда оңтүстік-шығыс соңғы нүктесі ретінде, бірақ 1941 жылы Ниагара шарлауығынан Форт-Эриге дейінгі QEW кеңейтілгеннен кейін, бұл жаңа бағыт Rainbow Bridge Approach деп аталды. 1972 жылы автожолға жаңартылғаннан кейін, ол 400 сериясының бөлігі ретінде бірегей маршрут нөмірін алды, соның ішінде QEW-мен үлкен қиылыс құрылысы да болды. 1998 жылы Highway 420-ның Стэнли авенюінен шығысқа қарайғы бөлігі Ниагара аймақтық муниципалитетіне берілді және 420 аймақтық жолы деп қайта аталды.

Көктемгі көпірдің жақындауы

420 тас жолының тарихы оның ресми түрде тағайындалуынан шамамен 75 жыл бұрын басталады. Ол Онтариодағы Ниагара шарлауы және Нью-Йорк штатындағы Ниагара шарлауы қалаларының арасындағы Ниагара шатқалынан өтумен байланысты. Екі қала арасындағы алғашқы көпір – 1898 жылы салынған Ай толысы көпірі. Бұл кең құрылым Канада және Америка тараптарының арасында, Ниагара өзенінің үстінде орналасқан. Оның тар дизайны қатаң кемшілік болып шықты және 1938 жылдың 27 қаңтарында өзендегі үлкен мұз тығынының салмағынан құлап кетті. Бір күннен кейін бұрынғы көпірдің иелері – Халықаралық теміржол компаниясы (IRC) және Онтарио Автомобиль жолдары министрі Томас Бейкер МакКвестен жаңа көпір салу ниеттерін жариялады. Шекаралық өткелдердің жекеменшікке немесе мемлекеттік меншікке тиесілігі туралы бірнеше жылдық саяси тартыс болды. Нәтижесінде Ниагара шарлауы көпір комиссиясы (NFBC) IRC-ге ескі көпірдің жерін сатып алу үшін 615 000 доллар төледі, сондай-ақ жаңа көпір салу құқығын алды. Болашақ Көкжұлдыз көпірі 1939 жылдың 7 маусымында король Георг VI және королева Елизавета QEW-ді ашқаннан кейін бірнеше сағаттан соң ашылды. Жаңа көпір келесі 18 ай ішінде құрастырылды; жобаны Нью-Йорк инженерлік фирмасы Waddell & Hardesty дайындады және Эдвард Лупфер корпорациясы қадағалады, соңғысы Бейбітшілік көпірінің авторлары. Жаңа құрылым Ай толысы көпірінен төмен орналасқан, себебі шатқал сол жерде сәл кеңірек, нәтижесінде арақашықтық ұзақтығы артты. Сол уақытта МакКвестен Торонто мен Форт-Эри арасындағы QEW құрылысын бақылап отырды. Неміс автобандарының үлгісімен салынған жаңа қос магистраль Канададағы алғашқысы болды. 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда МакКвестеннің жоспарлары уақытша тоқтатылды, өйткені қаржы қаражаты соғысқа жұмсалды. Нәтижесінде Ниагара шарлауының оңтүстігіндегі жаңа суперавтожолдың құрылысы тоқтап қалды. МакКвестен QEW-ді 1940 жылдың 23 тамызында ресми түрде ашты; жабын Ланди жолының оңтүстігінде аяқталды. Соғысқа қарамастан, ашылған QEW және Көкжұлдыз көпірі арасындағы байланыс жұмыстары Ниагара шарлауының ортасынан жүргізілді. Бұл байланыс жаңа көпірдің ашылуына дейін аяқталмайды. 1941 жылдың 1 қарашасында Көкжұлдыз көпірі салтанатты түрде ашылды. Ниагара шарлауында үйленген ең ескі жұп – Пенсильваниядан келген жұп алғашқы болып көпірден өтті, одан кейін Джорджиядан келген жаңа үйленген жұп өтті. Бұл екі көпірдің тарихын байланыстырды, содан кейін МакКвестен мен Джонсон Канада және Америка тараптарынан құрылымның ортасына қарай жүріп, ортасында қол алысты. Рәсімнің соңында екі жақта пиротехникалық жарылыстар болды және көпір қозғалысқа ашылды, сондай-ақ Көкжұлдыз көпіріне қарама-қарсы жол ашылды. 1971 жылы QEW және Көкжұлдыз көпіріне қарама-қарсы жол арасындағы төрт деңгейлі қиылыстың құрылысы басталды. Бұл жолдың бойындағы екі айналма жолды жойды. 1972 жылдың сәуірінде Көкжұлдыз көпіріне қарама-қарсы жол 420 тас жолы деп тағайындалды. 1998 жылы Ниагара шарлауының көлік туралы зерттеуі жарияланды, онда Робертс көшесін автокөлік жолынан гөрі қалаға кіреберіс ретінде қайта құру ұсынылды. 420 тас жолы Стэнли даңғылының шығысынан Ниагара аймағына берілді. "ER" стиліндегі жарық бағаналары – бұл ондаған жылдар бұрын тоқтатылған, бастапқыда 2000 жылдардың басында 420 тас жолын қайта құру үшін қайта жаңғыртылған және кейінірек Миссиссауга, Оквилл және Сент-Кэтрин қалаларындағы QEW көпірлерінде пайдаланылған тарихи сәндік жарық бағаналарының үлгісі. 1941 жылы салынған және 1970 жылдардың басында қалпына келтірілген Драммонд Роуд және Портж Роуд көпірлері 2004 жылы бұзылды; олардың жаңа ауыстыру көпірлері және 420 тас жолының бетондық медианалық кедергісі декоративті тас қасбеттермен жабдықталған, бұл "ER" жарық бағаналарымен бірігіп, 1970 жылдардағы қайта құру кезінде жоғалған мұралық көріністі қалпына келтірді. 2010 жылдың 23 қыркүйегінде 420 тас жолы Ниагара ветерандарының ескерткіш тас жолы деп тағайындалды. 2012 жылдың 31 қаңтарында Ниагара аймақтық кеңесі Робертс көшесі мен Ньюман төбесін 1 наурыздан бастап Фоллс даңғылының жалғасы ретінде қайта атауды мақұлдады. Бұрын Фоллс даңғылы Рейнбоу көпірінде Ньюман төбесіне бұрылған. 2016 жылы 420 QEW қиылысының эстакадалары жөнделді.

The history of Highway 420 predates its designation by nearly 75 years, tied in with the crossing of the Niagara Gorge between the twin cities of Niagara Falls, Ontario and Niagara Falls, New York. The first level crossing between the two cities was the Honeymoon Bridge, constructed in 1898. The wide structure spanned between the Canadian and American sides, above the Niagara River. Its narrow design proved to be a fatal flaw, and on January 27, 1938, under the weight of a massive ice jam in the river, the structure collapsed. A day later, the owners of the previous bridge—the International Railway Company (IRC)—as well as Ontario Minister of Highways Thomas Baker McQuesten announced intentions to construct a new span; a long political battle ensued for several years over the merits of private or public ownership of border crossings. In the end, the Niagara Falls Bridge Commission (NFBC) paid the IRC $615,000 to purchase the right of way of the old bridge as well as the rights to construct the new one. The future Rainbow Bridge was dedicated by King George VI and Queen Elizabeth on June 7, 1939, just hours after the couple dedicated the QEW. The new bridge was assembled over the following 18 months; the design was prepared by New York engineering firm Waddell & Hardesty and supervised by the Edward Lupfer Corporation, the latter the designers of the Peace Bridge. The new structure was located downstream from the Honeymoon Bridge, as the gorge is slightly wider at that point, resulting in a span. Meanwhile, McQuesten was overseeing construction of the QEW between Toronto and Fort Erie. The new dual highway, inspired by German Autobahns, was the first of its kind in Canada. The outbreak of World War II in September 1939 temporarily halted McQuesten's ambitions, as funding was quickly shifted to the war effort. As a result, construction on the new superhighway was put on hold south of Niagara Falls. McQuesten officially opened the QEW on August 23, 1940; the pavement ended south of Lundy's Lane. Despite the war, work began on a link between the opened QEW and the Rainbow Bridge through the centre of Niagara Falls. This link would not be completed in time for the opening of the new bridge. On November 1, 1941, the Rainbow Bridge was officially opened during a simple ceremony. The oldest living couple known to have wed in Niagara Falls, a pair from Pennsylvania, were the first to cross, followed by a newlywed couple from Georgia. This symbolically tied the history of the two bridges together, and was followed by McQuesten and Johnson walking towards the centre of the structure from the Canadian and American sides, respectively, and shaking hands at the centre. Several pyrotechnic explosions at both ends capped the ceremony, and the bridge was opened to traffic. and the Rainbow Bridge Approach. In 1971, construction began on a four level interchange between the QEW and the Rainbow Bridge Approach. This removed the two traffic circles along the approach. By April 1972, the Rainbow Bridge Approach was designated as Highway 420. In 1998, the Niagara Falls Transportation Study was released, recommending that Roberts Street be rebuilt as a gateway to the city as opposed to a freeway. Highway 420 east of Stanley Avenue was transferred to Niagara Region. The "ER" style lighting poles are themselves a historical decorative lighting pole model, discontinued decades earlier, that was revived originally for the early 2000s Highway 420 reconstruction and would also be later used for QEW's bridges in Mississauga, Oakville, and St. Catherines. The Drummond Road and Portage Road overpasses that originally built in 1941 and rehabilitated in the early 1970s were demolished in 2004; their new replacement bridges plus Highway 420's concrete median barrier feature decorative stone facades, which in combination with the "ER" light poles restores the heritage look that was lost in the 1970s reconstruction. On September 23, 2010, Highway 420 was designated as the Niagara Veterans Memorial Highway. On January 31, 2012, Niagara Regional Council approved the renaming of Roberts Street and Newman Hill as an extension of Falls Avenue, beginning March 1. Prior to this, Falls Avenue curved into Newman Hill at the Rainbow Bridge. In 2016, the flyovers of the Highway 420 QEW interchange were rehabilitated.