Вьетнам соғысының батыры және АҚШ маршалы Джеймс Эллиотт Уильямс

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Вьетнам соғысының батыры және АҚШ маршалы (1930–1999)

Джеймс Эллиотт Уильямс (13 маусым 1930 – 13 қазан 1999) – американдық құқық қорғау органының қызметкері және Вьетнам соғысы кезінде «Құрмет медалімен» марапатталған, Құрметті борт серігі. Ботсвайннің бірінші сыныптық серігі Уильямс медаль алған 32 түпкілікті американдықтардың бірі болды және ол АҚШ Әскери-теңіз күштері тарихындағы ең көп награда алған қатардағы әскери қызметші саналады. Уильямс мансабын Оңтүстік Каролина штатының АҚШ маршалы қызметінде аяқтады.

Ерте өмір

Уильямс Оңтүстік Каролина штатының Форт-Милл қаласында дүниеге келді, және екі ай өткен соң ата-анасымен бірге Дарлингтон қаласына көшіп келді, онда балалық шағы мен жастығын өткізді. Ол жергілікті мектептерде оқыды және Сент-Джон орта мектебін бітірді. Ол өзінің шероки тайпасынан таратынын мәлімдейді.

Әскери-теңіз қызметі

Уильямс 1947 жылдың 8 тамызында 17 жасында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылданып, Сан-Диегодағы Әскери-теңіз оқу орталығында негізгі дайындығын аяқтады. Ол шамамен жиырма жыл қызмет етіп, 1967 жылдың 26 сәуірінде бірінші сыныпты борттық матрос ретінде зейнеткерлікке шықты. Осы жылдар ішінде ол Корея және Вьетнам соғыстарында қызмет етті. 1968 жылдың 14 мамырында президент Линдон Б. Джонсон Пентагондағы "Батырлар залының" ашылу салтанатында Уильямсқа "Құрмет медалін" табыс етті. 1977 жылы ол бас борттық матрос атағын алды. Корея соғысы кезінде Уильямс 1950 жылдың қарашасынан 1952 жылдың маусымына дейін "Дуглас Х. Фокс" эсминецінде қызмет етті. Ол Корея жағалауында қызмет етті, онда 1952 жылдың наурыз айынан маусым айына дейін Солтүстік Кореяға шабуыл жасау үшін кішкентай қайықтармен топтарды алып жүру үшін эсминецтен бөлінді. Кеме бастығы Уильямс 1960 жылдың маусымынан 1963 жылдың сәуіріне дейін "Литтл-Рок" кемесінде қызмет етті және 1962 жылдың сәуірінде "Литтл-Рок" бортында қайта тіркелді. 1966 жылдың сәуірінде бірінші сыныпты офицерлік шені мен бірінші сыныпты борттық матрос (BM1) лауазымымен Уильямс мамыр айында өзендік патрульдік күштердің бесінші эскадрильясына, өзендік патрульдік қайық 105 (PBR 105) командирі ретінде тағайындалды. Бұл күштердің міндеті – Оңтүстік Вьетнамның Меконг дельтасының су жолдары арқылы Вьетконг пен Вьетнам Халық армиясының қару-жарақтарын, жабдықтарын және жеке құрамын тоқтату, сондай-ақ өзен мен каналдардағы бейкүнә кемелердің қауіпсіздігін қамтамасыз ету болды. 1966 жылдың 31 қазанында Уильямс PBR 105 командирі ретінде Меконг дельтасының шалқая жатқан аймағындағы Вьетконг партизандарын іздеу үшін тағы бір PBR-мен бірге болды. Кенеттен екі сампандағы Вьетконг әскері американдықтарға оқ ашты. Уильямс пен оның адамдары бір сампанды бейтараптандырды, ал екіншісі жақын маңдағы каналға қашып кетті. PBR-лер оларды қуалай бастады және жаудың қарқынды қызметіне тап болды, өйткені ВК ракеталық гранаталар мен шағын қару-жарақтармен өзен жағалауындағы бекінілген позициялардан оларға оқ ашты. Уильямс PBR-ді жаудың кемелері мен сампандарына қарсы бірнеше рет жетектеді. Ол сондай-ақ HA(L) 3 құрамының екі UH 1B Huey тікұшағынан қолдау сұрады. Көмек келген соң, ол батып бара жатқан жарықта тағы бір шабуылға шықты. Үш сағаттық шайқастың нәтижесінде АҚШ Әскери-теңіз күштері 1000 Вьетконг партизанын өлтірді, елуден астам кемені жойды және жаудың маңызды логистикалық операциясын тоқтатты. Осы күні жасаған ісі үшін ол "Құрмет медалімен" марапатталды.

Williams enlisted in the United States Navy on August 8, 1947, at the age of 17, and completed basic training at Naval Training Center San Diego. He served for almost twenty years, retiring on April 26, 1967, as a boatswain's mate first class. During those years, he served in both the Korean War and Vietnam War. On May 14, 1968, Williams was presented the Medal of Honor by President Lyndon B. Johnson during the dedication ceremony of the "Hall of Heroes" in the Pentagon. In 1977, he received the honorary title of chief boatswain's mate. During the Korean War, Williams served aboard the destroyer Douglas H. Fox from November 1950 to June 1952. He served off the coast of Korea where he was detached off the destroyer to take raiding parties into North Korea on small boats from March to June 1952. Petty Officer Williams served aboard Little Rock from June 1960 through April 1963, reenlisting aboard Little Rock in April 1962. In April 1966, with the enlisted rank of petty officer first class and the rating of boatswain's mate 1st class (BM1), Williams was assigned in May to the River Patrol Force, River Squadron Five, in command of River Patrol Boat 105 (PBR 105). The force's mission was to intercept Viet Cong and People's Army of Vietnam arms shipments, supplies, and personnel on the waterways of South Vietnam's Mekong Delta and to keep innocent boat traffic on the river and canals safe. On October 31, 1966, Williams was commanding PBR 105 alongside another PBR searching for Viet Cong guerrillas operating in an isolated area of the Mekong Delta. Suddenly, Viet Cong manning two sampans opened fire on the Americans. While Williams and his men neutralized one sampan, the other one escaped into a nearby canal. The PBRs gave chase and soon found themselves in a beehive of enemy activity as the VC opened fire on them with rocket propelled grenades and small arms from fortified river bank positions. Williams repeatedly led the PBRs against concentrations of enemy junks and sampans. He also called for support from two heavily armed UH 1B Huey helicopters of HA(L) 3. When that help arrived, he kicked off another attack in the failing light. As a result of the three hour battle, the U. S. naval force killed 1,000 Viet Cong guerrillas, destroyed over fifty vessels, and disrupted a major enemy logistic operation. For his actions on that date he was awarded the Medal of Honor.

АҚШ Маршалдар қызметі

1967 жылы сәуірде әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Уильямс Wackenhut корпорациясында жұмыс істеді. 1969 жылы ол Оңтүстік Каролина округінің АҚШ маршалы болып тағайындалды және 1977 жылдың мамырына дейін осы қызметте болды. Кейін ол Джорджия штатының Глинко қаласындағы Федералдық құқық қорғау оқу орталығына нұсқаушы және Ұлттық қару сақтаушысы ретінде ауыстырылды. 1979 жылдың шілдесінде сот шешімімен Оңтүстік Каролина штатының АҚШ маршалы қызметіне қайта шақырылып, 1980 жылдың сәуіріне дейін осы лауазымда қызмет етті. Содан кейін ол АҚШ Маршалдар қызметінің Вашингтон қаласындағы штаб-пәтеріне бағдарламалар менеджері, денсаулық және қауіпсіздік саласындағы менеджер және аудандық оқу офицері болып ауыстырылды, онда ол АҚШ Маршалдар қызметінен GS 1811 15 дәрежесімен зейнеткерлікке шыққанға дейін қызмет етті.

Жеке өмір

1949 жылы Уильямс бұрынғы Элейн Уиверге үйленді және олардың бес баласы болды: қызы Дебби, ұлдары Джеймс Е. "Жасырауыл", Стивен Майкл, Чарльз Е. және қызы Гейл. Сонымен қатар, жеті немересі болды.

Өлім

Уильямс 1999 жылдың 13 қазанында қайтыс болды; ол Оңтүстік Каролина штатындағы Флоренция қаласындағы Флоренция ұлттық бейіште жерленді.

Басқа марапаттар

Вирджиния штатындағы Вирджиния Бич қаласындағы Little Creek Fort Story бірлескен экспедициялық базасындағы 20-шы әскери-теңіз күштерінің арнайы қайық бөлімшесінің бас штабы 1997 жылы BM1 Джеймс Е. Уильямс ғимаратына аталды. 2003 жылғы 28 маусымда Миссисипи штатының Паскагула қаласында оның құрметіне әскери-теңіз күштерінің басқарылатын зымырандық жойғыш кемесі «Джеймс Е. Уильямс» деп аталды және суға түсірілді.