Кіріспе
Лагуна провинциясындағы муниципалитет, Филиппин.
Пакиль, ресми түрде Пакиль муниципалитеті, Филиппиннің Лагуна провинциясындағы 5-ші санаттағы муниципалитет. 2020 жылғы халық санауы бойынша, халқы 23 495 адамды құрайды. Оның жер аумағы Лагуна-де-Бей көлімен бөлінген екі үзіліссіз бөліктен тұрады. Бұл қала солтүстікте Мабитак, батыста Пангиль және оңтүстікте Паэте қалаларымен шектеседі. Пакил Санта-Круз қаласынан және Маниладан шалқары орналасқан.
Тарих
Пунга Инуодтан Гвинебиханға дейінгі жер – Банилан. Осы жерде алғашқы қоныс салушылар Гат Майтан мен оның әйелі Панумбалихан, сондай-ақ Гат Силаян Магинто мен оның әйелі Потоган алғаш рет орнықты. Қарақшылар мен шабуылшылардың бірнеше шабуылынан кейін олар қазіргі Побласионға көшіп кетті, ал бұл жерді Магинунг Далага басқарды. Осы оқиға Пакилдің көлдің шығыс және батыс жағында екі аумаққа ие болуын түсіндіреді. Гат Майтан мен Гат Силаян – ежелгі Малолос қаласынан шыққан көшбасшылардың бірі. Бұл қала Фуцзяньнан келген отарлау алдындағы қытай саудагерлерімен «Лихан» деп аталды, онда Гаттар мен Лакандолалар Тондо Корольдігіне қарасты Манила шығанағының жағалауында көптеп қоныстанды. Гат Силаян – Лиханның билеуші кланының мүшесі, оның есімі «гат» деген құрметті атақты алып жүрді. Малолостағы кланның әрбір мүшесі «Гат» деп аталды, содан кейін «Гатчалиан», Гатмайтан, Лакандула және Гатбонтон болып өзгерді. 1571 жылы испан конкистадоры Аугустиндіктермен бірге Бейге келгенде, бұл колония Гат Пакильдің басшылығында болды. Ол Гат Майтанның ұрпағы еді және оның есімімен елді мекен «Пакиль» деп аталды, ол испан үкімдігінің және американдық кезеңнің басында сақталды. 1927 жылы №77 жарлық арқылы бұл атау «Пакил» деп өзгертілді. 1578 жылы францискан миссионерлері келгеннен кейін Пакил 1602 жылы Паэтеге «визита» ретінде қосылды. Падре Франсиско Барахас бұл қаланы Паэтеден бөліп шығаруға тырысты, ал Дон Диего Хорхе 1676 жылдың 12 мамырында алғашқы Капитан Муниципаль немесе Губернадорсильо болды. Соңында Пакил «Капитан Муниципаль» басшылығымен тәуелсіз қала болып жарияланды, соңғысы – Капитан Муниципаль Дон Николас Регаладо. Филиппинде АҚШ-тың толық оккупациясынан және 1898-1900 жылдардағы филиппин-американ соғысында филиппин әскерлерінің жеңілісінен кейін испандықтан американдық үкіметке ауысып, американдықтар 1901 жылы елдегі азаматтық үкіметті қайта ұйымдастыруға мәжбүр болды. Бернардо Гонзалес американдық кезеңде алғашқы Муниципалды президент (Президент Муниципаль) болып тағайындалды және 1903 жылдың 25 қарашасына дейін қызмет етті. Осы қайта ұйымдастырудан кейін Филиппин комиссиясының №1009 заңына сәйкес Пакил қаласы Пангильмен біріктірілді. Бұл бұрынғы соғыстардың салдарынан жергілікті экономиканы тұрақтандыру үшін әлсіз қалаларды тұрақты қалалармен біріктіру мақсатымен жасалды. Он тоғыз жылдан кейін, 1927 жылдың 1 қазанында №77 жарлық арқылы Пакил қайтадан қала болып құрылды, осылайша Пакил муниципалитеті қайта жаңғыртылды.
When the Spaniard Conquistador together with the Augustinians stationed at Bay came to the place in 1571, this colony was under the leadership of Gat Paquil, a descendant of Gat Maitan whose name was used to name the settlement as "Paquil", which remained during the whole Spanish Regime and early part of the American period. It was changed to "Pakil" by Executive Order No. 77 in 1927. When the Franciscan missionaries came in 1578 Order of Friars Minor (OFM) Pakil was attached to Paete in 1602 as its "visita". Padre Francisco Barajas, made efforts to separate this town from Paete, and Don Diego Jorge became the first Capitan Municipal or Gobernadorcillo on May 12, 1676, and finally Pakil was named as an independent town with the administration of "Capitan Municipal" at the helm of the local colonial government, the last of whom was Capitan Municipal Don Nicolas Regalado. With the change of government from Spanish to American upon the total Occupation of the United States in the Philippines after the defeat of the Filipino Forces in the Philippine–American War of 1898–1900, the Americans had to reorganize the pattern of the Civil Government in the country in 1901. It was Bernardo Gonzales was appointed the first Municipal President (Presidente Municipal) under American Period until November 25, 1903. Upon this reorganization, the Public Law No. 1009, of the Philippine Commission, the town of Pakil was merged with Pangil in order to reduce the number of existing towns whereas the weak towns to be merged with the stable one for the stabilization of local economy due to the damages of the previous wars. After nineteen years, On October 1, 1927, by virtue of Executive Order No. 77, Pakil was re established into town thus the Municipality of Pakil was restored.
Жапондықтар басып алған жер
Филиппинді жапондықтар басып алған (филиппинше: Pananakop ng mga Hapones sa Pilipinas; Жапонша: 日本のフィリピン占領; Hepburn: Nihon no Firipin Senryō) 1942 және 1945 жылдар аралығында, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапония империясы Филиппиндер Одағын басып алған кезде болды. Филиппинге шабуыл 1941 жылдың 8 желтоқсанында, Пёрл-Харборға шабуылдан он сағат өткеннен кейін басталды. Пёрл-Харбордағыдай, алғашқы жапон шабуылдары кезінде американдық ұшақтар қатты зақымдалды. Әуе қорғанысы болмағандықтан, Филиппиндегі Американың Азия флоты 1941 жылдың 12 желтоқсанында Яваға қайтып кетті. Генерал Дуглас Макартурға 1942 жылдың 11 наурызында түнде Коррегидорда әскерін қалдырып, Австралияға кетуі бұйрылды. Батандағы 76 000 аштықтан зардап шеккен және науқас американдық және филиппиндік қорғаушылар 1942 жылдың 9 сәуірінде жасырынды, және 7,000–10,000 адам қаза тапқан немесе өлтірілген Батан өлім маршына мәжбүр болды. Коррегидордағы 13 000 аман қалғандар 6 мамырда жасырынды. Жапония Филиппинді үш жылдан астам уақыт бойы, Жапонияның капитуляциясына дейін басып алды. Филиппиндік қарсылық күштерінің тиімді партизандық науқаны аралдардың алпысын, көбінесе джунглилер мен таулы аймақтарды бақылады. МакАртур оларды су асты кемесімен жабдықтап, күштер мен офицерлерді жіберді. Филиппиндіктер АҚШ-қа адал болды, себебі американдықтар тәуелсіздікке кепілдік берген, сондай-ақ жапондықтар көптеген филиппиндіктерді жұмысқа мәжбүрлеген және тіпті жас филиппиндік әйелдерді проституцияға итерген. [1]
Генерал МакАртур 1944 жылдың 20 қазанында Филиппинге оралуға берген уәдесін орындады. Лейте аралына шабуылға 700 кеме мен 174 000 адам қатысты. 1944 жылдың желтоқсан айына дейін Лейте және Миндоро аралдары жапондық әскерлерден тазартылды. Науқан барысында Жапон императорлық армиясы аралдарды өзін-өзі құрбан етумен қорғады. Манила сияқты қалалар қиратылды. Жапондықтардың басып алуы кезінде шамамен 500 000 филиппиндік қаза тапты. [2]
1942 жылы жапондық әскерлер Пакилді, Лагунаны басып алды, ал 1945 жылы Филиппин армиясы мен Филиппин констабулярлық корпусының басшылығымен Филиппин Одағының күштері Пакилге, Лагунаға кірді, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапондық күштерге қарсы жергілікті танылған партизандармен бірге. 1954 жылы Каса-Реал, Касинсин және Кабулусан деп аталатын шағын ауылдар бариоларға айналдырылды. 1957 жылы Дурадо да осылай істеді.
Демография
2020 жылғы санақта Пакил, Лагунаның халқы 23 495 адамды құрады, халық тығыздығы .
Мәдениет
Музыканы Пакиль қаласында Францискан орденінің қамқоршысы Сан-Педро Баутиста (1586) ресми түрде бастады. Ол елдегі жалғыз Музыка академиясын құрды. Мектеп Лагуна шығанағының жанындағы қалалардан келген 400 баламен басталды. Бұл студенттер шіркеу хорының мүшелері ретінде басталып, бамбук, банкалар, ағаш және кокос қабықтары сияқты қолжетімді жергілікті материалдардан музыкалық аспаптар жасауды үйренді. Бұл балалар "Типле" деп аталды және олар кішкентай балаларды шіркеу хорының мүшелері болуға баптады. Тұрғындардың бәрі жастарға ән айту мен аспаптарда ойнауды үйретуге белсенді қатысты. Бұл дәстүр ұрпақтан-ұрпаққа жалғасты. Адонай отбасы музыкалық қызығушылықты таратуға ықпал етті және Пакильде алғашқы мыс оркестрін құруға көмектесті. Қарлығаш Тасио Селис балаларға нота оқуды және аспаптарда ойнауды үйретті. Содан бері көптеген жас музыканттар мектеп оркестрінде ойнап, стипендия алып колледжді бітірді. Қазіргі таңда "Пакиль" музыкалық бағдарламасы жас студенттерге қаланың бай музыкалық мұрасын жалғастыруға көмектесуде. "Пакиль" музыкалық бағдарламасы (ПМБ) зейнеткер музыканттардың көмегімен нота оқу және аспаптарда орындау арқылы музыкалық білім беруді ұсынады. ПМБ-ның қазіргі атқарушы директоры – Рой Регаладо мырза.
Алкантараның әулие Петір
Алкантара әулие Петр приходы, сонымен қатар Турумбадағы Әміржады Мәрияның діңгек ғибадатханасы – Пакилдің Рим-католик шіркеуі және Турумбадағы Күйінішті Әміржады Мәрияның орны.
Турумбалық әулие анамыз
Nuestra Señora de los Dolores de Turumba ("Турумбаның Күйінішті Анасы") – Пакилде орналасқан, Күйінішті Ана ретінде танылған Қасиетті Марияның нақты бір мүсіні.
Пакиль орта мектебі
Лицео де Пакил – 1956 жылы Мэринокл әкелері құрған жеке сектанттық католик жоғары мектебі. Бастапқыда мектеп өз жетекшілерінің құрметіне Мэринокл әкелері жоғары мектебі деп аталды. Мэринокл әкелері Даваодағы миссияларына кеткен кезде, басшылықты Мэринокл қарындастарына тапсырды, олар мектептің атын Мэринокл жоғары мектебі деп өзгертті. 1972 жылы Мэринокл қарындастарының миссиясы аяқталғаннан кейін, епископ Педро Н. Бантиг мектепті басқаруға Августин Реколект қарындастарын шақырды. Августин Реколект қарындастары мектептің атын Таза Мария Академиясы деп өзгертті. 1982 жылы Сан-Пабло диоцезі мектептің атын Лицео Де Пакил деп өзгертті. Лицео де Пакил астында бітірген алғашқы түлектер 1983 жылғы бітірушілер тобы болды. 1986 жылы мектептің басқаруы Әйетті Терезаның миссионерлік катехизаторларына (MCST) берілді. Лицео Де Пакил қазіргі таңда МКСТ және Сан-Пабло диоцезінің басқаруында.
Белгілі тұлғалар
Марсело Адонай – Филиппиннің көрнекті композиторы және шіркеу музыканты. Данило Эхавариа Далена – заманауи және қазіргі заман суретшісі. Джун Регаладо – Филиппиннің ең өнімді дауылпаздарының бірі.